Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

✍ My thoughts #6 – Εγώ μιλάω για Δικαίωση…

dikaiosi1
Εκδίκηση V Δικαίωση!
 
εκδικούμαι (εκδίκηση): ανταποδίδω σε κάποιον το κακό που μου έχει κάνει
δικαίωση: η αναγνώριση ότι κάποιος έχει δίκιο/αναγνώριση της αξίας κάποιου
 
  Σίγουρα είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Το πρώτο έχει περιεχόμενο αρνητικό και το δεύτερο θετικό. Όμως δεν θα μπορούσε το ένα να έχει ένα κομμάτι από το άλλο; Μήπως κάποιες φορές συνδέονται μεταξύ τους; Και πόσο κακό πράγμα είναι η εκδίκηση; Έχει μόνο κακό μέσα της; Και ειλικρινά στο ερώτημα: Είσαι εκδικητικός άνθρωπος;” τι θα απαντούσα; Με το χέρι στην καρδιά, θα πω, θα παραδεχτώ, θα γράψω πως επειδή είμαι Σκορπίνα -κι εμείς οι Σκορπιοί δεν ξεχνάμε ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ το καλό ή το κακό που μας έχει κάνει κάποιος-, είναι αδύνατον να ξεχάσουμε. Δεν ξεχνάμε ΠΟΤΕ, κανέναν και τίποτα, όσος καιρός κι αν περάσει, ακόμα και μέρες, εβδομάδες, μήνες ή χρόνια. Βλέπεται το μνημονικό μου είναι τόσο ισχυρό, όπως είναι ολόκληρος ο ψυχικός μου κόσμος.
 
  Ναι, δεν είμαι υπέρ ή κατά της εκδίκησης και ούτε πιστεύω πως κρύβει μόνο κακό μέσα της. Πιστεύω στην δική μου εκδίκηση, αυτής που δεν χρειάζεται να σε βλάψω σωματικά, ούτε καν να χρειαστεί να βάλω το χεράκι μου ή να σε αγγίξω, που λέει ο λόγος. Απλώς θα σε κάνω να αισθανθείς συναισθηματικά  όπως με έκανες να αισθανθώ εγώ. Και ξέρετε σε τι πιστεύω πολύ; Σ’ αυτό που έρχεται μια μέρα που ο χρόνος, ή ίδια η Ζωή -εκ μέρους σου- εκδικείται με τον πιο δίκαιο και έντιμο τρόπο. Και αυτό στο τέλος λέγεται “Δικαίωση”. Επιτέλους παίρνεις την αποζημίωση για ψυχική οδύνη, για το “άδειασμα” που ένιωσες, για τη ζημιά που έπαθε η καρδιά σου, για τα δάκρυα ποτάμια που έριξες, για τα άδικα χαστούκια που έφαγες, για τα προσβλητικά άδικα λόγια που άκουσες, για τα επανωτά χτυπήματα που δέχτηκες, για τα ψέματα που έχαψες, για όλη την άδικη συμπεριφορά που γεύτηκες, ενώ δεν το άξιζες.  
 
  Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, έτσι δεν λέει ο σοφός λαός; Εγώ θα πω πως ναι είναι σίγουρα κρύο και ξέρετε γιατί; Γιατί απλούστατα, όταν είναι να εκδικηθείς ή να δικαιωθείς (πέστε το όπως θέλετε), σίγουρα θα έχει περάσει πολύς ή λίγος καιρός, ο χρόνος θα έχει κάνει τη δουλειά του -είτε ετοιμάζοντας σε ψυχολογικά, είτε για να σκεφτείς τα επόμενα σου βήματα- ο “υπαίτιος” θα (σε) έχει σίγουρα ξεχάσει, διαγράψει, μπλοκάρει, σβήσει από τον χάρτη, εσύ όμως, ο “παθών”, δεν θα έχεις ξεχάσει τίποτα απ’ όλα όσα άδικα γεύτηκες. Οπότε, το “κρύο-παγωμένο” είναι αναπόφευκτο για τον “υπαίτιο” και “ζεστό-καυτό” για τον “παθών” ή αλλιώς “θύμα” (θύμα συνήθως ο άλλος, ο υπαίτιος σε θεωρεί, εσύ θεωρείς τον εαυτό σου “ο πληγωμένος”, αυτός που “αδικήθηκε”). Η λεπτομέρεια είναι ότι η εκδίκηση-δικαίωση έρχεται όταν ή από ‘κει που δεν το περιμένεις.
 
  Γιατί, πως να το κάνουμε; Η αδικία, όπως η αχαριστία, η προδοσία, η υποκρισία… δεν χωνεύονται, δεν ξεχνιούνται και δεν συγχωρούνται με τίποτα, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις και μόνο αν αποδεχθεί ότι αξίζει μια δεύτερη και τελευταία ευκαιρία. Δεν είμαι άνθρωπος που συγχωράει! Δυστυχώς αλλά συγχωράω ως εκεί που αντέχω. Δεν μπορώ να το παίξω Θεός και να συγχωράω τα πάντα και τους πάντες,  έτσι για να το παίξω ανώτερος άνθρωπος. Ούτως ή άλλος είμαι ανώτερος άνθρωπος από την απόλυτα τίμια συμπεριφορά μου και αυτό αρκεί. Συγχωράω όσο εκεί που αντέχω, τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση του Θεού και είμαι απόλυτη σε αυτό.

  Και για να σας προλάβω, πριν πείτε περί γαλήνης και ηρεμίας, να σας πω πως όταν έχεις συμπεριφερθεί με τιμιότητα (και ό,τι συνεπάγεται σε αυτό) άρα έχεις και καθαρή συνείδηση και έχεις λάβει ατιμία, η εκδίκηση -η δική σου εκδίκηση- ή ακόμα καλύτερα η δικαίωση είναι αναπόφευκτη απόφαση. Κι αν δεν την λάβω, δεν θα είναι ότι  δεν θα μπορέσω να ησυχάσω τόσο, όσο ότι πολύ απλά πιστεύω πως το άδικο πρέπει να πληρώνεται σ’ αυτή τη Ζωή. Τελεία και παύλα!
 
  Πάντα η αδικία σε θυμώνει! Λογικό! Εγώ προσωπικά τον θυμό τον μετατρέπω πάντοτε σε δύναμη! Κι αν έχω αδικηθεί ουκ ολίγες φορές! Με τον χρόνο, με τα χρόνια μάλλον, τον πόνο και τις δυσκολίες τα μετέτρεψα σε εμπειρίες, μαθήματα ζωής. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω. Όμως, μια αδικία, μια απόλυτη ατιμία που έφτασε μέχρι το Θεό δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω. Και ναι, περιμένω να πάρω και τη μεγαλύτερη δικαίωση που έχω πάρει ποτέ. Και θα την πάρω! Είμαι τόσο σίγουρη! Είμαι σίγουρη γιατί πολύ απλά, μπορεί να αργώ λίγο τα λόγια μου να τα κάνω αλλά πάντα τα κάνω πράξη. Όσο κι αν πιστεύουμε από αυτά που βιώνουμε στη Ζωή πως το άδικο δεν καταδικάζεται, εγώ έχω δει με τα μάτια μου ότι το δίκιο κερδίζει το άδικο.
 
  Δεν μιλάω για εκδίκηση! Μπορώ οποιαδήποτε στιγμή να την πάρω. Αυτή θα μπορούσα να την είχα πάρει από την πρώτη στιγμή. Να έβγαζα στην φόρα τη χειρότερη εκδοχή του εαυτού μου και να κατέστρεφα μια Ζωή και όχι μόνο αλλά δεν το έκανα, γιατί πολύ απλά δεν είναι του χαρακτήρα μου, ούτε του επιπέδου μου, να εκδικούμαι κάνοντας μεγαλύτερο  κακό σε κάποιον που μου προκάλεσε κακό.  Εγώ λειτουργώ διαφορετικά! Φεύγω, εξαφανίζομαι, παίρνω τον χρόνο μου, τα βρίσκω ακόμα πιο πολύ με τον εαυτό μου, συνεχίζω τη Ζωή μου και απλά περιμένω ή μάλλον αναμένω η ίδια η Ζωή να μου φέρει μπρος μου, κοντά μου να αντιμετωπίσω κατάματα ότι πέρασε-άγγιξε-άφησε-προσπέρασε… ένα σημάδι, ένα σπρώξιμο, μια αφορμή και όλα έρχονται από μόνα τους. Τόσο απλά!
 
  Εξάλλου, έχω πάρει συγκεκριμένη  άδεια να γευτώ την δικαίωση που μου αναλογεί στην συγκεκριμένη αδικία. Θυμάμαι τα λόγια πολύ καλά, την ημέρα, την ώρα, την τοποθεσία. Οπότε όταν φθάσει εκείνη η μέρα της δικαίωσης, μην έρθει κανείς ή Ένας και μου προσάψει κάτι ή το οτιδήποτε, μην με κατηγορήσει ότι έκανα λάθος, σφάλμα ή μαλακία. Γιατί αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε εγώ θα είμαι αυτή που θα αποκαλύψει χίλιες δυο αλήθειες/γεγονότα ακόμα και στοιχεία ή αλλιώς ντοκουμέντα χωρίς να δείξω κανένα έλεος. Δίκαια πράγματα! Όταν παίζεις ένα παιχνίδι, κοίτα να το παίζεις μέχρι το τέλος! Μέχρι να γράψει “Game Over”.
 
   Θυμάμαι είχα πει: “Τόσα ξέρεις για μένα, τόσα λες!” και γέλασε μαζί μου ειρωνικά. Ανταπόδωσα με σιγουριά, σαν να μην μπορούσε να με πληγώσει άλλο πια. Γιατί, όντως δεν μπορούσε πια, κανένας! Ξέρω πως εγώ θα γελάσω τελευταία.   
 
  Εξάλλου, το τραγούδι μιλάει για μένα!
 
"ΤΟΣΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΤΟΣΑ ΛΕΣ", έχω σβήσει πια το χθες, μάλλον είσαι εσύ αυτή (Αυτός) τώρα που μετράει πληγές.
ΤΟΣΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΤΟΣΑ ΛΕΣ, ίσως να γυρίσεις θες, θα έρθει όμως κι η στιγμή να πληρώσεις για όσα φταις
.

  Αν πιστεύετε στο καλό, στο δίκιο, στη δικαιοσύνη της ζωής -που από αυτήν δεν ξεφεύγει κανείς- (ότι μορφή κι αν παίρνει κάθε φορά!) να είσαστε σίγουροι πως κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα θα έρθει η Θεία δικαίωση. Γιατί, όπως είχα γράψει σε παλιότερη ανάρτηση, όσα φέρνει ο χρόνος δεν τα φέρνει η ώρα/στιγμή Αν είναι κάτι να συμβεί, θα συμβεί αργά ή γρήγορα!


@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!

 



Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!
(αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




_________________________




________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Movie in Cinema Κριτική! – Interstellar (2014)

collage_interstellar
 
Την περασμένη Τρίτη, ημέρα των γενεθλίων μου, το menu είχε και cinema. Είχα πάρα πολύ καιρό να πάω! Μου είχε λείψει πραγματικά! Επέλεξα λοιπόν να δω την καινούργια ταινία του πλέον αγαπημένου Σκηνοθέτη/Σεναριογράφου & Παραγωγού Christopher Nolan,  “Interstellar”. Μια πολύ αναμενόμενη ταινία, αφού πολλούς μήνες πριν, με τα ολιγόλεπτα trailer που κυκλοφορούσαν από τον ίδιο τον δημιουργό, μας έβαζε “στην πρίζα” για την μεγάλη παραγωγή που θα δούμε προσεχώς. Έφτασε λοιπόν η μέρα! Η ταινία κυκλοφόρησε, πολλοί την είδαν, λίγοι -ίσως- την κατάλαβαν. Πολλοί -ίσως- βαρέθηκαν, άλλοι πάλι ‘πιάσαν το παλμό το “τι θέλει να πει ο Ποιητής”. Ποια είναι η δική μου άποψη; 
 
 



*Λίγα λόγια για το story της ταινίας!
Καθώς μια ολοένα κι εντονότερη ξηρασία απλώνεται σε όλη τη Γη, το μέλλον της ανθρωπότητας μοιάζει ζοφερό. Τελευταία της ελπίδα ένα ταξίδι σε τρεις πιθανούς κατοικήσιμους πλανήτες ενός μακρινού γαλαξία. Οι τολμηροί αστροναύτες της αποστολής όμως, ανάμεσά τους και ο χήρος πατέρας δύο μικρών παιδιών, δεν ξέρουν αν και πότε θα επιστρέψουν.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ



*Το trailer της ταινίας:



 *Η άποψή μου:
    Γνωρίζοντας και έχοντας δει σχεδόν όλες τις ταινίες του Christopher Nolan, όπως την τριλογία του “Σκοτεινού Ιππότη (Batman)(2005-2008 & 2012) με πρωταγωνιστή τον Christian Bale, το “The Prestige(2006) με πρωταγωνιστές τους Christian Bale, Hugh Jackman, σαν παραγωγός στοMan of Steel (Superman)(2013) με πρωταγωνιστή τον κούκλο Henry Cavill και φυσικά το αριστουργηματικό και ευφυές “Inception(2010) με πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio, ξέρω ότι πηγαίνοντας να δω μια καινούργια του ταινία, σίγουρα δεν θα δω μια ταινία απλή, με απλά νοήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα με συνεπάρει, είτε για το σενάριο, τη σκηνοθεσία ή τα εφέ. Ο Κρίστοφερ Νόλαν ξεχωρίζει για κάτι ακόμα, πέρα από τα περπατημένα. Δίνει στις ιστορίες του όλες τις ακριβείς λεπτομέρειες σε λόγια, σε εικόνες για να μπορεί το κοινό να κατανοήσει γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί αισθάνονται οι ήρωες έτσι, γιατί πρέπει στο τέλος να δίνεται ένα δυνατό μήνυμα ΑΛΛΑ ο καθένας να το αντιληφτεί διαφορετικά. Επομένως, θα πρέπει να περιμένεις κάτι που δεν περιμένεις.

  Πηγαίνοντας λοιπόν να δω το “Interstellar” είδα μια ταινία που δεν περίμενα να δω ακριβώς αυτά που περίμενα να δω. Σας μπέρδεψα; Με απλά λόγια σίγουρα περίμενα να δω μια ταινία “καταστροφής”. Ξέρετε το κλισέ αλλά πάντα πιασάρικο θέμα, όπου η Γη φτάνει στο τέλος της και στέλνουμε τους καλύτερους, γενναίους και τολμηρούς αστροναύτες να σώσουν τον πλανήτη; Αυτό! Ε, εν μέρη δεν είναι αυτό το θέμα της ταινίας. Δεν βλέπουμε να καταστρέφεται η Γη. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την “πρόληψη” να το πω, με το να προλάβουμε να βρούμε έναν-δυο-τρεις πλανήτες κατοικήσιμους πριν η ανθρωπότητα εμφανιστεί; Και το πιο συγκλονιστικό και το πιο δραματικό; Ο χρόνος φεύγει σαν νεράκι! Ο χρόνος χάνεται μέσα από τα χέρια μας πριν καλά-καλά πεις κύμινο.
   
  Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση καθόλα τη διάρκεια της ταινίας είναι σίγουρα η μουσική επένδυση της ταινίας. Πραγματικά δεν γίνεται να μην προσέξεις τη μουσική που πάντοτε ήταν “τρανταχτή”, ισχυρή παρούσα ακόμα κι όταν οι σκηνές δεν ήταν δυνατές ή δεν είχαν δράση.

   Έχει το λεγόμενο “μπλα-μπλα” ή αλλιώς πολλές πληροφορίες/περιττές επεξηγήσεις για το καθετί που αναλύεται όσο δεν πάει. Και όσον αφορά με διάστημα, χωροχρόνο, εξαφάνιση της Γης και του ανθρώπινου είδους, την μαύρη τρύπα, την Φύση και όλα τα -Φυσικά- φαινόμενα που δεν μπορεί εύκολα ο άνθρωπος να κατανοήσει κι εκεί χρειάζονται απαραιτήτως οι Επιστήμονες, κλπ. (είναι πολλές και οι θεωρείς, τι να πρωτοκρατήσεις;) τότε καταλαβαίνεται πως οι πληροφορίες που δίνονται μπορεί να είναι ναι μεν ενδιαφέρουσες αλλά μπορεί από ένα σημείο και μετά να γίνουν τόσο ακατανόητα που μπορεί να μπερδέψουν όλη την πλοκή της ταινίας και το κοινό να “χάσει τα αυγά και τα πασχάλια” που λένε σε σημείο να βαρεθεί ή να μην πάρει σοβαρά ή ως άξια την ταινία. Σ’ αυτή την περίπτωση το καλύτερο είναι να της δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Να την ξαναδείς (όταν με το καλό κυκλοφορήσει σε dvd) και να “ρουφήξεις” όλες τις πληροφορίες και φυσικά τα μηνύματα που προσπαθεί να σου δώσει από την αρχή μέχρι το τέλος η συγκεκριμένη ταινία.

  Πάντα θεωρούσα πολύ δύσκολο να ενώσεις τέτοιες πληροφορίες και μάλιστα τόσες πολλές μαζί με την πλοκή και να υπάρχει μια ορθή λογική και μια συνοχή για να μην χαθεί όλη η ταινία και στο τέλος την ρίξεις “στα τάρταρα”. Πάρτε παράδειγμα το “Inception”. Δεν είναι καθόλου μια εύκολη ταινία και σίγουρα μόνο και μόνο το θέμα της είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αν δεν είναι σωστές και όσο γίνεται σε μια σειρά όλες οι πληροφορίες, ποτέ δεν πρόκειται να πιάσεις το νόημα. Άσχετα που στην εν λόγω ταινία πολλοί δεν ‘πιάσαν το φινάλε, που ο καθένας μπορεί να κατάλαβε το ίδιο ή και κάτι διαφορετικό.

   Το “Interstellar” λοιπόν δεν είναι σίγουρα “μια απ’ τα ίδια”. Μου έβγαλε κάτι σαν μια “οικολογική συνείδηση”… Έχει πολύ καλές προθέσεις να δώσει έμφαση στο ότι Η Γη και ο άνθρωπος συνυπάρχουν και δεν του ανήκει, στο ότι υπάρχει ελπίδα το ανθρώπινο είδος αξίζει και μπορεί να επιβιώσει, ακόμα κι αν η φύση έχει “κουραστεί” από τα επανωτά χτυπήματα που της έχουμε δώσει εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι και φυσικά το μήνυμα ότι “η δύναμη που κινεί το σύμπαν και όλων των πραγμάτων είναι η Αγάπη” (κάπως έτσι τέλος πάντων)

   Δεν θα την χαρακτήριζα σε καμία περίπτωση “αριστούργημα”, γιατί έχει ψεγάδια, έχει κενά, έχει κάποιες ατέλειες (να κόβεται απότομα η σκηνή και να πηγαίνει στην επόμενη, πάντα το θεωρώ μείον, εκτός αν είναι θρίλερ), ίσως και κάποια άκυρα που όμως τα “δικαιολογώ” γιατί πολύ απλά, τέτοιου είδους ταινίες με τέτοιο θέμα δεν είναι ποτέ εύκολο και σίγουρα 100% πετυχημένο. Ήταν επίσης σε κάποια σημεία τόσο  μελοδραματική που ναι μεν υπήρχε λόγος αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Οι ερμηνείες των πάντα αξιόλογων ηθοποιών που επιλέγει ο Κρίστοφερ Νόλαν ήταν εξαιρετικές, να ξεχωρίζει σίγουρα ο Matthew McConaughey, ειδικά στις σκηνές δράματος, η Anne Hathaway συμπαθείς και καλή μέχρι το τέλος, η κοκκινομάλλα κούκλα, Jessica Chastain η οποία για μένα ήταν κάτι παραπάνω από καταπληκτική, ο Matt Damon που δεν γνώριζα πως έπαιζε κι εκείνος στην ταινία ήταν καλός αλλά κάτι έλειπε από την διάρκεια του ρόλου του, και και φυσικά να μην ξεχάσω τον  Michael Caine που απλά πάντα γεμίζει με την παρουσία του, τη φωνή του, την ερμηνεία του κάθε ταινία. (που αν δεν κάνω λάθος, έχει συνεργαστεί στις περισσότερες ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν).

   Δεν βαρέθηκα, δεν απογοητεύτηκα αλλά ούτε με ενθουσίασε απόλυτα. Λίγο το τέλος της ήταν κάπως απότομο να το πω, σαν να άφησε κάτι στην μέση; Δεν ήταν και τόσο αναμενόμενο αλλά ούτε προβλέψιμο… ίσως να ήθελα το κάτι παραπάνω. Σίγουρα θα τη ξανά δω όταν θα κυκλοφορήσει σε dvd, γιατί και μόνο οι τόσες πληροφορίες/θεωρείες είναι τόσες ενδιαφέρουσες να γνωρίζεις έστω και παίρνοντας τες μέσα από μια ταινία. Σίγουρα στην δεύτερη φορά θα την καταλάβω και καλύτερα. Και όπως είχα πει σε έναν φίλο μου, ρωτώντας με την άποψη για την ταινία, έχω να πω το εξής:


   Η εν λόγω ταινία σου δίνει την αίσθηση της “πρόληψης’. Δηλαδή κάτι που μπορεί στο μέλλον να συμβεί αλλά καλό είναι να το προλάβεις το κακό. Μπορεί λοιπόν τώρα που κυκλοφόρησε η ταινία πολλοί να μην κατανοήσουν το θέμα της και τι μήνυμα θέλει να δώσει, αλλά να με θυμηθείτε σε μερικά χρόνια, που η επιστήμη, η τεχνολογία και γενικώς τα πράγματα στον κόσμο θα έχουν προχωρήσει και καλώς ή κακός θα έχουν αλλάξει “δραματικά”, θα έρθει η στιγμή που όλοι μας θα φέρουμε στο μυαλό μας την εν λόγω ταινία και τότε –ίσως- να της δώσουμε την “αξία” που της αναλογεί.  


Αυτή ήταν η προσωπική μου άποψη για την εν λόγω ταινία.
Αν την έχετε δει περιμένω να μου γράψετε τις δικές σας εντυπώσεις.




♦ ♦ ♦

ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
*Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!







________________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *

*All rights reserved

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Συλλέγω Στιγμές#35 – ☺Τα φετινά Γενέθλιά μου! My birthday! ☺

31...

  Την Δευτέρα που μας πέρασε το blog μου, το ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫, γιόρτασε τα 4 χρόνια  παρουσίας του στην blogόσφαιρα. Την επόμενη μέρα, είχα τα γενέθλιά μου, ήρθε και η επόμενη μέρα Τετάρτη και η επόμενη μέρα, -σήμερα- Πέμπτη…

  Χαίρομαι λοιπόν πάρα πολύ που έφτασε η μέρα των γενεθλίων μου (που πάντα τη θεωρώ σημαντική γιατί κέρδισα έναν ακόμη χρόνο ζωής) και είμαι καλά, αισθάνομαι καλά, χαμογελάω, περνάω καλά, βρίσκω λόγους να αισθάνομαι αισιόδοξη και να περιμένω τα καλύτερα… είμαι πολύ χαρούμενη που έχω δίπλα μου, κοντά μου, λίγο μακριά αλλά πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου ανθρώπους, Φίλους, αγαπημένα πρόσωπα που με αγαπάνε, με εκτιμάνε, με σέβονται γι’ αυτό που είμαι, τίποτα λιγότερο-τίποτα περισσότερο.

  Και όπως μου έγραψε χθες μια αγαπημένη Φίλη που μιλούσαμε για “τρίχες”, συγκεκριμένα για μπούκλες που θέλω να μου φτιάξει τα μαλλιά μου, να μοιάζω σαν Πριγκίπισσα μπας και κανένας γαμπρός με "αγαπήσει" για τις ...μπούκλες μου, (το γνωστό μου χιουμοράκι) εκείνη μου είπε πως “Είσαι Πριγκίπισσα απλά μαγεμένη και θα πρέπει να σε δουν με τα μάτια της καρδιάς.” Εγώ της έγραψα: “Καλά αν περιμένω να με δουν με...τα μάτια της καρδιάς... σώθηκα!!! Χαχαχα!” Και εκείνη μου είπε: “Εγώ σε είδα!”

  Χαίρομαι λοιπόν, που πλέον κατάλαβα, το είδα ότι έχω ανθρώπους (λίγοι μεν σπουδαίοι δε) στη Ζωή μου που είναι αληθινοί με αληθινά αμοιβαία αισθήματα. Κανένα όφελος, κανένα προσωπείο, καμιά υποκρισία! Έχουν περάσει τη δοκιμασία “στα εύκολα και στα δύσκολα”, έχουν αποδείξει την αξία τους με τις πράξεις τους και όχι μόνο με τα λόγια…

  Έπρεπε λοιπόν, να συναντήσω στη Ζωή μου ανθρώπους (πολλούς, λίγους, ένας) που ναι μεν να αναρωτήθηκα γιατί έπρεπε να εμφανιστούν και να με “σκοτώσουν”, πληγώσουν, πονέσουν… για να ξεχωρίσω το εντελώς αντίθετο, τους άξιους και τους αληθινούς. Μεγάλο πάθημα που έγινε μεγάλο μάθημα με τελικό αποτέλεσμα να γίνω σοφότερη, ωριμότερη, δυνατότερη, με μια Πίστη ακλόνητη στο ότι “όλα γίνονται για κάποιον λόγο”, ότι “οι δοκιμασίες είναι για να γίνω πιο δυνατή”, ότι “είμαι ακόμα εδώ, όρθια, υγιής και ετοιμοπόλεμη για να κερδίσω τίμια όπως πάντα αυτά που μου αξίζουν και μου αναλογούν”

   Θα ήθελα βεβαίως να ήταν μαζί μου και άλλοι άνθρωποι που τους αγαπώ, ακόμα κι αν μου φέρθηκαν άτιμα αλλά χάρις σε αυτούς, εγώ κατάλαβα -επιτέλους λέμε!!!- την αξία μου, όσο κι αν προσπάθησαν να με υποβαθμίσουν ως άνθρωπο, ως χαρακτήρα, ως προσωπικότητα. Ας είναι, λέω δεν πειράζει! Θα πάρουν ό,τι αξίζουν αργά ή γρήγορα …από μένα, από την ίδια τη Ζωή, δεν ξέρω αλλά σίγουρα “θα πληρωθεί το άδικο”. Κι έτσι πρέπει!!!

  Χαίρομαι λοιπόν που μέσα από τις πολλές ευχές από όλους εσάς, από τους Φίλους μου, τους ανθρώπους που με ξέρουνε, με αγαπάνε, με εκτιμάνε… πήρα Αγάπη, ένιωσα Αγάπη.

  Και όπως ήδη έγραψα στο προφίλ μου στο fb: “Ειλικρινά ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ όλους & όλες, -τον καθένα ξεχωριστά- και φέτος για τις υπέροχες ευχές σας για τα γενέθλιά μου! Όσοι με θυμηθήκατε να είσαστε πάντα καλά & όσοι ΔΕΝ με θυμηθήκατε, ξέρετε έχω μεγάλη Καρδιά Εγώ, οπότε ΚΑΛΗ Καρδιά βρε! Είσαστε υπέροχοι! Υγεία πάνω απ' όλα...”  

  Εγώ θα ήθελα να μου ευχηθώ να έχω την Υγεία μου, να παραμείνω αυτή που είμαι -έτσι όπως είμαι- με τα στραβά μου και τα καλά μου, γίνοντας όμως κάθε μέρα καλύτερος Α-νθρωπος, ένας Α-νθρωπος που έχει αξιοπρέπεια και “παίζει” τίμια με ανοιχτά χαρτιά,  να είμαι πάντα δυνατή σε όλες τις δοκιμασίες της ζωής, στα πάντα που θα βρεθούν στο δρόμο μου, να εντοπίζω όσο γίνεται πιο νωρίς τις απάτες και ειδικά τους ανθρώπους που εμφανίζονται στη Ζωή μου με ένα προσωπείο πιστεύοντας πως είμαι το καλύτερο θύμα……

Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος
Μουσική: Καραμουρατίδης Θέμης
Ερμηνευτές: Μποφίλιου Νατάσα


Κοιτάς απ' το παράθυρο
βλέπεις το λιώσιμο των πάγων
έρχονται οι μέρες του φωτός
είσαι κιόλας 30, στ' ανοιχτά των καιρών.

Κοιτάς κάτω το δρόμο σου
είναι το πέρασμα των μάγων
που ταξιδεύουν διαρκώς
είσαι μόλις 30... πήγες 30 χρονών!

Από κάπου έρχεται μια μακρινή μουσική
σε ξεσηκώνει...
θέλεις να βγεις, ν' ακουλουθήσεις τη μεγάλη πορεία
νιώθεις πως γράφεται ιστορία...

Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει...
Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει... μια εποχή τελειώνει...
Κοιτάς απ' το παράθυρο
βλέπεις την κίνηση της πόλης
κόσμος γυρίζει βιαστικός
είσαι μόλις 30 και εντελώς καθαρός!

Από κάπου έρχεται μια μακρινή μουσική
σε ξεσηκώνει...
θέλεις να βγεις, ν' ακουλουθήσεις τη μεγάλη πορεία
νιώθεις πως γράφεται ιστορία...

Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει...
Έρχονται οι μέρες του φωτός, οι μέρες του φωτός
μια εποχή τελειώνει... μια εποχή τελειώνει...



*Πληροφορίες για το τραγούδι & το βίντεο: (πηγή)
"Το clip «Οι Μέρες Του Φωτός» από το ομώνυμο album της Νατάσσας Μποφίλιου, είναι ένα σχόλιο για τη σημερινή γενιά των τριαντάρηδων, της κρίσης και των σκοτεινών οριζόντων, γραμμένο από τριαντάρηδες (μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγαλάτος). Η κάμερα παρακολουθεί σημερινούς νέους κλέβοντας στιγμές από την καθημερινότητα τους και αποτυπώνει την ανάγκη όλων για αγάπη και αισιοδοξία. Για το τέλος μιας εποχής και για την έλευση μιας νέας.
 
Τόσο στο τραγούδι όσο και στο clip, η αισιοδοξία και το φως είναι αυτά που θα διώξουν το σκοτάδι και την απαισιοδοξία μακριά, μέσα από μια λυτρωτική βροχή που ακολουθεί την έκλειψη του ήλιου. Η ζωή και το φως βγαίνουν πάντα νικητές. Η παρουσία της Νατάσσας Μποφίλιου στο τέλος του clip απλά υπογραμίζει ότι "ερχονται οι μέρες του φωτός, μια εποχή τελειώνει»
Η σκηνοθεσία είναι του Γρηγόρη Ρέντη."



*Και μπορεί να μην σας κέρασα κανένα γλυκάκι, αλλά έρχεται ανάρτηση με δυο γλυκάκια που έφτιαξα με τα χεράκια μου. Γι’ αυτό μείνετε συντονισμένοι…!



Την ΚΑΛΗΜΕΡΑ μου!






Διαβάστε ΕΔΩ για τα περσινά γενέθλιά μου!
Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

4 Χρόνια my diary blog "ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ"! #34


Τετάρτη 10 Νοεμβρίου 2010  ►Η πρώτη επίσημη  ανάρτηση που ανέβηκε στο blog “…45 μαθήματα ζωής!”… μια μέρα πριν τα γενέθλιά μου!


Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012  Τα πρώτα “επίσημα-δημόσια” γενέθλια του blog, χρόνια μετά αφότου δημιουργήθηκε… “2 Χρόνια blog "ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ" & Birthday Giveaway!”…

  Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013 ► “3 Χρόνια blog "ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ"! (Α’ μέρος) ”…
Φέτος…
 
Χρόνια blog “♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫” και οι Στιγμές συνεχίζονται μέχρι και σήμερα!

Χρόνια blog “♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫”!
 
 
 
Φετινά Στατιστικά Στοιχεία, έτσι για τα τυπικά…
(σύμφωνα με τον Mr. blogger):
 
180 Αναγνώστες! (πέρσι 150)
426 -περίπου- αναρτήσεις! (πέρσι 278)
3854 -περίπου- σχόλια! (πέρσι 794)
179.370 -περίπου- Προβολές σελίδας! (πέρσι 80.100) 
320 -περίπου- Προβολές την ημέρα! (πέρσι 265)
10.300 -περίπου- Προβολές τον μήνα! (πέρσι 9.600)
 
Προβολές Επισκέψεων από:
 
Οι 10 δημοφιλέστερες αναρτήσεις μέχρι τώρα…





 
Θα πω αυτά που είπα και πέρσι και κάτι περισσότερο:


Δεν ξέρω αν ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ φτάνει για την Ανταπόκριση - Αγάπη – Εκτίμηση - Εμπιστοσύνη - Επικοινωνία μα πάνω απ’ όλα Σεβασμό προς το ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ και σε μένα την ίδια.

Όμως αυτό το τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ το λέω, το γράφω και το εννοώ, προς όλους σε εσάς τους παλιούς & νέους Φίλες/ους Αναγνώστες του ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ που με τα σχόλια, τα μηνύματα, τις ευχές, την ανθρώπινη και από καρδιάς επικοινωνία σας… -κι όλα αυτά γνωρίζοντάς με… οι περισσότεροι μέσα από τη γραφή μου και κάποιοι που με έχετε γνωρίσει –και σας έχω γνωρίσει- από κοντά-, κάνατε αυτό που Αγαπώ, δηλαδή το να γράφω, να το αγαπώ 1000 φορές περισσότερο. Μπορεί ακόμα τούτος ο χώρος να μην έχει φτάσει στο επίπεδο που θέλω εγώ ως Μαρία, αλλά και μόνο ότι έχω πάρει περισσότερα από όσα φανταζόμουνα ή θέλησα να πάρω, να γευτώ μέσα από αυτό τον χώρο, μου φτάνουν και νιώθω ευλογημένη. 

Είναι τεράστια ανταμοιβή να λαμβάνω από κάποιον που έχει διαβάσει τις σκέψεις μου/αναρτήσεις πέρα από όμορφα σχόλια, να λαμβάνω μια “καλή κουβέντα”, μια “εξομολόγηση”, ένα “ευχαριστώ, γιατί τελικά δεν είμαι ο/η μόνος/η που νιώθω έτσι”, ένα “δώσε μου μια συμβουλή πως κατάφερες να ξεπεράσεις αυτό, το άλλο…”, ένα “υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν και δε φοβούνται να εκφραστούν…” και τόσα άλλα όμορφα λόγια που σίγουρα δεν λέγονται.

Επίσης, σας ευχαριστώ πολύ όλους -σιωπηλούς και μη- (και ιδιαίτερα κάποιους συγκεκριμένους φίλους, που δεν θα αναφέρω, μήπως ξεχάσω κάποιον αλλά και επειδή ξέρετε ποιοι είστε) που φέτος το Καλοκαίρι πραγματικά δείξατε την Αγάπη σας προς εμένα. Χαρήκατε με τις χαρές μου, στεναχωρηθήκατε (και ίσως εξοργιστήκατε) με τις λύπες μου και έτσι όπως μου ήρθαν κάποιες καταστάσεις. Δεν χρειάζεται να αναφέρω για ποια ή για ποιες καταστάσεις μιλάω, ξέρετε εσείς. Ειλικρινά το εκτιμάω όσο δεν φαντάζεστε! Γιατί βρε παιδιά τελικά υπάρχουν ακόμα αληθινοί Άνθρωποι με το Α κεφαλαίο!!!


Δεν θα πω κάτι περισσότερο! Μόνο ότι τα καλύτερα έρχονται και θα τα μοιραστούμε μαζί! Γιατί όπως λέω και πιστεύω: “Μοίρασε τη χαρά -και ό,τι καλό έχεις- και εκείνη θα σου επιστραφεί εις διπλούν!” Ας μοιραστούμε λοιπόν Στιγμές, Καλές-Κακές, όλα είναι μέσα στη Ζωή! Και τι είναι η Ζωή; ΣΤΙΓΜΕΣ!!!

 
Ένα τεράστιο & ειλικρινές ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την Καρδιά μου!!!

Και να μην ξεχνάτε:
"Να χαμογελάτε & να είσαστε ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σας!"




Χρόνια Πολλά Αγαπημένο μου blog!
 
  ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ …και συνεχίζω!

________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

❀Περί γάμου… (μου)!



  Χθες διαβάσατε πως θα ήθελα να είναι η Κηδεία μου, με αφορμή την ιδέα που είχε η Μία Πέτρα. Τα είπα, τα δήλωσα ‘Δημόσια’, εξηγήθηκα, εκμυστηρεύτηκα τις επιθυμίες μου, σας έδωσα και ολόκληρη playlist με τραγούδια που θα ήθελα να ακουστούν στο τελευταίο μου Αντίο και όλα καλά και όλα ωραία.

  Τώρα θα σας μιλήσω για τον γάμο μου. Θα πείτε τώρα και δίκιο θα έχετε: “Καλά κοπελιά χθες “Κηδεία” και σήμερα “γάμος”; Η σειρά είναι λάθος!” Εντάξει μωρέ, που και που κάποια πράγματα τα κάνω κάπως ανάποδα, έ και τι έγινε;;;  
  
  Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκοπό ποτέ και ιδιαίτερη επιθυμία να μιλήσω ‘Δημόσια’ σε σας περί γάμου και πως τον ονειρεύομαι. Πρώτον, γιατί δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να παντρευτώ, δεύτερον, με αγχώνει και με ξινίζει ώρες-ώρες η ιδέα του γάμου και τρίτον, δεν κολλάω στο θέμα “γάμος”, δίνω περισσότερο σημασία στην σχέση…
  

  Επειδή όμως η Δήμητρα (Demi Mist) σε σχόλιο της, μου έγραψε “Επομενη φορα πρεπει να γραψεις πως ονειρευεσαι και το γαμο σου.”, είπα να μην της χαλάσω το χατίρι, μιας και ξέρω πως τις αρέσουν τέτοιου είδους θέματα. Άσε που θα έχει και πλάκα να έχω και αρχείο με ανάρτηση που θα μιλάω για τον γάμο μου, αν ποτέ συμβεί ένα τέτοιο γεγονός. Αν και έχω μια παραξενιά να την πεις; Δεν πηγαίνω ποτέ σε γάμους. Όσες φορές με έχουν καλέσει, απλά αρνήθηκα ευγενικά. Γνωρίζανε και την "παραξενιά" μου, οπότε πιστεύω υπήρχε μια κατανόηση από μέρους τους. 



  
  Λοιπόν, σαν κοριτσάκι κι εγώ, όπως φαντάζομαι όλα τα κοριτσάκια από μικρά, πριν καλά-καλά καταλάβουμε τι σημαίνει Αγάπη, έρωτας, σχέση, άντρες κλπ. ονειρευτήκαμε τον γάμο μας, όταν φυσικά φθάσει εκείνη η -καλή- ώρα. Τώρα ποιος μας το βάζει αυτό το …μικρόβιο, η γιαγιά μας, η μαμά μας, η θεία μας, η γειτόνισσα, η ίδια η Κοινωνία; δεν ξέρω!
  
  Θυμάμαι λοιπόν, στο Δημοτικό, Πέμπτη με Έκτη τάξη με τις δυο -τότε- κολλητές μου, -που όμως μου κάνανε τη Ζωή κόλαση στην κυριολεξία- (σας έχω ήδη μιλήσει ΕΔΩ για τα -μαύρα- σχολικά μου τότε χρόνια) καθόμασταν, παίρναμε μια κόλλα χαρτί, βάζαμε πάνω την αριστερή παλάμη του χεριού μας και την σχεδιάζαμε. Δεν ξέρω αν το θυμάστε αυτό το …παιχνίδι. 

  Στο κέντρο έγραφες την ηλικία που θα ήθελες να παντρευτείς (εγώ συνήθως έγραφα 23 με 25) και στα πέντε δάχτυλα έγραφες: 

1) 5 αγαπημένα αντρικά ονόματα (σήμαινε το όνομα θα έχει ο μελλοντικός σου σύζυγος)
2) 5 αγαπημένα επαγγέλματα (σήμαινε το μελλοντικό σου επάγγελμα)
3) 5 αγαπημένα χρώματα (σήμαινε το χρώμα που θα έχει το νυφικό σου)
4) 5 αγαπημένα μέρη που θα ήθελες να πας Γαμήλιο ταξίδι
5) 5 αγαπημένα φαγητά (σήμαινε το φαγητό που θα μαγειρέψεις την πρώτη ημέρα ως ‘Παντρεμένη’) 

  Τώρα πως έβγαιναν τα τελικά αποτελέσματα, δεν πολύ θυμάμαι. Νομίζω μέτραγες τόσες όσες φορές, σύμφωνα με τον αριθμό που έγραφες στο κέντρο της παλάμης. Στο τέλος όσες μένανε επιλογές αυτά ήταν και τα αποτελέσματα. Θυμάμαι όμως πάνω-κάτω τι έγραφα συνήθως στις 5 επιλογές.
Στην πρώτη κατηγορία έγραφα πάντα τα αντρικά ονόματα: “Γιάννης, Κώστας…”
Στην δεύτερη κατηγορία έγραφα: “Δασκάλα, Νηπιαγωγός, Ψυχολόγος…”
Στην τρίτη κατηγορία έγραφα: “Μπλε, γαλάζιο, κίτρινο…”
Στην τέταρτη κατηγορία έγραφα: “Ναύπλιο, Παρίσι, Αμερική…” και,
Στην πέμπτη κατηγορία έγραφα: “Γεμιστά, Κοτόπουλο με πατάτες…”

  Φυσικά και τίποτα από όλα αυτά δεν βγήκαν “αληθινά”. Γιατί και έχω ξεπεράσει προ πολλού τα 23 και δεν έχω παντρευτεί και δεν ακολούθησα κανένα από τα επαγγέλματα και δεν βρήκα τον μελλοντικό μου σύζυγο…  και τα υπόλοιπα, εντάξει μωρέ…λεπτομέρειες! (Τελικά η μοίρα είχε και έχει άλλα σχέδια για μένα που δεν τα ξέρω και δεν μου τα λέει κι όλας η άτιμη! χαχα!!!)
  
   Ας γυρίσω όμως στο πως έχω ονειρευτεί τον γάμο μου. Παραδέχομαι ότι όταν ήμουν μικρή ναι κι εγώ σαν κοριτσάκι έλεγα ότι θέλω να παντρευτώ έναν καλό άντρα που θα με αγαπάει, θα φορέσω ένα νυφικό που θα μοιάζει σαν της Σταχτοπούτας, σε λευκό ή γαλάζιο χρώμα, θα φοράω οπωσδήποτε μια Τιάρα μιας και όπως όλα τα κοριτσάκια (και όλες οι γυναίκες) θεωρούσα τον εαυτό μου Πριγκίπισσα (τρομάρα μου!), θα έχω σίγουρα τα μαλλιά μου μακριά και μπουκλέ, θα πάω στην εκκλησία με άμαξα και 2 άλογα, θα κάνω μια γαμήλιο γλέντι/δεξίωση με μενού που θα περιλαμβάνει οπωσδήποτε χαβιάρι και αστακό, μια γαμήλια τούρτα σοκολάτα 7 ορόφων (αφού το 7 είναι ο αριθμός του πεπρωμένου μου), θα παίζει ο Dj τις πιο γλυκανάλατες μπαλάντες, θα πάω γαμήλιο ταξίδι φυσικά στο Παρίσι, θα κάνω 2 παιδιά, θα έχω το δικό μου σπίτι με κήπο και θα ζω ευτυχισμένη με τον άντρα μου, αφού θα είμαι Εγώ για Εκείνον και Εκείνος μόνο για μένα, χωρίς να κοιτάζει δεξιά κι αριστερά.
  
  Φυσικά και κάνω πλάκα! Τίποτα από όλα αυτά περί γάμου δεν έχω ονειρευτεί, εκτός το πως θέλω τα μαλλιά μου, το Παρίσι, ένα σπίτι με κήπο, κι έναν καλό σύντροφο (ειδικά αυτό με τον σύντροφο, όταν το βρω μόνο τότε θα το πιστέψω και θα το ονειρευτώ κανονικά!). Δεν με αφορά και δεν μου ταιριάζει εμένα ένας παραμυθένιος γάμος μες την γκλαμουριά και δε όταν καταλήγει σε ένα υπερβολικό πανηγυράκι.(βέβαια ο καθένας έχει το ελεύθερο και το δικαίωμα να κάνει το γάμο τους, όπως του αρέσει!)
  
  Μου αρέσουν τα απλά, ήρεμα και όμορφα πράγματα. Μου αρέσει μέσα στην απλότητα να φαίνεται η ομορφιά και η γοητεία των πραγμάτων. Άσε που και μόνο οι αυστηρές προετοιμασίες, το πρόγραμμα της όλης διαδικασίας, τα “Πρέπει & Δεν πρέπει”, τα “Απαγορεύεται & Δεν απαγορεύεται”, τα “Κάνει & Δεν κάνει” κλπ., τα καλούπια και τους κανονισμούς γενικώς δεν μου ταιριάζουν και δεν συμβαδίζουν με τα δικά μου “Θέλω & Επιθυμίες”. Δεν μου αρέσει στις δικές μου υποθέσεις και δε όταν έχει να κάνει με με τα Προσωπικά μου, να ανακατεύονται άλλοι, ακόμα κι αν είναι η ίδια μου η μάνα. 

  Οπότε, με απλά λόγια πώς έχω ονειρευτεί τον γάμο μου, αν ποτέ τύχει και παντρευτώ, αλλά πρώτα ας βρεθεί ένας άξιος σύντροφος; (το μεγαλύτερο λάθος και τρέλα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι τελικά να παντρευτεί!)

  Σ’ αυτή ΕΔΩ την ανάρτηση που είχα ανεβάσει πριν 1 χρόνο και σας έλεγα 50 πράγματα για μένα, είχα γράψει τα εξής, τα οποία και ασπάζομαι ακόμα: 49. Τρομάζω με την ιδέα της συμβίωσης με έναν άλλο άνθρωπο και του γάμο! Θεωρώ πως μόνο αν αποφασίσεις να κάνεις ένα παιδί, πρέπει να προχωρήσεις σε γάμο, διαφορετικά μην το κάνεις! Θα είναι λάθος, αφού θεωρώ πως ο γάμος είναι η μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος!Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως αν παντρευτώ ποτέ θα ήθελα να είμαι εγώ, ο γαμπρός, ο/η κουμπάρος/α, ο παπάς και κανείς άλλος. (οι υπόλοιποι οικογένεια, γνωστοί, φίλοι και μη, θα το μάθουν εκ τον υστέρων!) Θα ήθελα να  φοράω ένα maxi φόρεμα, μακριά μπούκλες τα μαλλιά μου και πλατφόρμες ή ακόμα και ξυπόλυτη, αν είναι στην παραλία. (ναι, έτσι το έχω ονειρευτεί, απλά, ταπεινά που δε θα μοιάζει πανηγύρι!)

  Θυμάστε την πρώτη ταινία Sex And The City που η Carrie είναι έτοιμη να παντρευτεί τον άντρα που την ταλαιπώρησε 6+ χρόνια, τον Mr. Big  κι Εκείνος λίγο πριν φτάσει στην εκκλησία την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια… (εξοργιστική αλλά ταυτόχρονα συγκινητική σκηνή) άσχετα που στο τέλος εν τέλη παντρεύτηκαν; Εμ, τέτοια βλέπω η κακομοίρα και με πιάνει άρνηση. Και μην μου πείτε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες γιατί στη Ζωή συμβαίνουν χειρότερα.  (Ας θυμηθούμε τις δυο σκηνές)







  
  Δεν έχω να προσθέσω κάτι περισσότερο! Δεν με “καίει” και τόσο το θέμα του γάμου… με “καίνε” άλλα θέματα. Δεν αποτελεί προτεραιότητά μου ούτε καν υπάρχει στο μυαλό μου. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις πως θα σου τα φέρει η Ζωή και μια μέρα ξυπνήσεις και “σου γυρίσει το κεφάλι και την δεις διαφορετικά.” Ποτέ μην λες ποτέ, δεν λένε; Από την άλλη, πιστεύω ότι στη Ζωή δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για να κάνουμε ή να ζήσουμε τα ίδια πράγματα. Ο καθένας έχει τον προορισμό του… και πολλές φορές πρέπει να αποδέχεσαι τα πράγματα όπως έρχονται ή είναι γραμμένα για τον καθένα μας.  

Ο Albert Einstain είχε πει το εξής: "Ο γάμος είναι η αποτυχημένη προσπάθεια να δώσεις διάρκεια σε ένα τυχαίο γεγονός." Εγώ σαν Μαρία θα προσθέσω: "Ένα τυχαίο γεγονός που στο τέλος καταλήγει να είναι το πιο σημαντικό πέρασμα της ζωής σου."
 

Άντε βρε, μετά την χθεσινή “βαριά” ανάρτηση περί κηδείας μου, η εν λόγω ανάρτηση είναι πιο light. Τα πάντα έχει ο μπαξές! 






________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com