Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

ΒιβλιοΚριτική: Πάνος Τσεπενέκας - "Μικρός οδηγός ζωής" (2010) & "Το άγγιγμα του Αρχάγγελου" (2015)


  Σε αυτή την ανάρτηση θα σας μιλήσω για δυο βιβλία που διάβασα τελευταία και εκτός το ότι με ενθουσίασαν, με άγγιξαν βαθιά στη ψυχή. Πρόκειται για τα δυο βιβλία του Συγγραφέα αλλά και Καθηγητή του Νυστερινού Τεχνικού Λυκείου, όπου φοιτούσα μέχρι και πέρσι, Πάνου Τσεπενέκα, για τον οποίο σας είχα πει λίγα λόγια σε αυτή μου την ανάρτηση, πριν περίπου τρεις μήνες που είχα παρεβρεθεί στην παρουσίαση του δεύτερου βιβλίου του, με τίτλο "Το άγγιγμα του Αρχάγγελου".

 Ο Συγγραφέας:

Πληροφορίες:
Είδος: Δοκίμιο
Σειρά: Πεζογραφία
Τίτλος:
ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΖΩΗΣ - Η διαθήκη ενός συνηθισμένου ανθρώπου
Συγγραφέας: Πάνος Τσεπενέκας
Εκδόσεις: ΑΡΜΟΣ, Μάρτιος 2009
Σελ.: 195


Σήμερα δεν χρειαζόμαστε μορφωμένους·
χρειαζόμαστε Μύστες!
Σήμερα δεν χρειαζόμαστε φιλοσόφους·
χρειαζόμαστε Σοφούς!
Σήμερα δεν χρειαζόμαστε θεολόγους·
χρειαζόμαστε Αγίους!
Μα πριν απ’ όλα και πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε Ανθρώπους!
   
  Ο Μικρός Οδηγός Ζωής είναι ένα βιβλίο-ταξίδι αυτογνωσίας, όπου ο κ. Τσεπενέκας μοιράζεται με τους αναγνώστες του, τις εμπειρίες της ζωής του μέσα από τις φιλοσοφικές και πνευματικές αναζητήσεις του, ψάχνοντας την αλήθεια και τις απαντήσεις στα αναρίθμητα -αιώνια- ερωτήματα -που ο καθένας μας έχει στην πορεία της ζωής του-

 "Ποιοι είμαστε","Ποιος είναι ο προορισμός μας", "Τι θέλει η ψυχή μας για να είναι καθαρή;", "Τι είναι η αλήθεια;", "Τι νόημα έχει η ζωή;", "Η σημασία που έχει ο έρωτας, η πίστη στη ζωή μας", "Η θέση μας μέσα στην κοινωνία", "Τι πραγματικά βλέπουμε; ακούμε;"...

 
  Καταγράφει τη διαδρομή του προς την  αναζήτηση της αλήθειας, απαντώντας ξεκάθαρα, απλά, κατανοητά, δυναμικά, στοχαστικά, ουσιαστικά και τεκμηριωμένα στα υπαρξιακά ερωτήματα του ίδιου με μια ηρεμία και νότα αισιοδοξίας,  δίνοντας το μήνυμα ότι η προσωπική ευτυχία/ηρεμία/γαλήνη δεν εξαρτιέται από κανέναν άλλον, παρά μονάχα από τον εαυτό μας, από εμάς τους ίδιους. Διότι, το νόημα της ζωής, το νόημα της ύπαρξής μας, οι απαντήσεις που ζητάμε σττα αμέτρητα "γιατί" μας, μπορούμε να τα ανακαλύψουμε μέσα από τον προσωπικό μας αγώνα για να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε πρώτα απ' όλα τον εαυτό μας και συνεπώς τον Άνθρωπο δίπλα μας. 


  Αφιερώνει το βιβλίο του "σ’ αυτούς που αγρυπνούν", σ' αυτούς που δεν σταματούν να ψάχνουν την αλήθεια, που αναρωτιούνται, στοχάζονται, φιλοσοφούν, προβληματίζονται βαθιά ψάχνοντας συνεχώς να βρουν τον ουσιαστικό λόγο υπάρξης τους, που ψάχνουν να βρουν τον προορισμός τους χωρίς όμως να χάνουν το ταξίδι της ζωής.

"-Ρούφηξε το μεδούλι της ζωής, σαν τον Αλέξη Ζορμπά, ταξίδεψε στο άγνωστο, σαν τον Χριστόφορο Κολόμβο, φιλοσόφησε, σαν τον Σωκράτη, και τέλος, αγάπησε, σαν τον Ιησού Χριστό. Η αγάπη φωτίζει τα πάντα.
-Δηλαδή, ν' αγαπώ και χωρίς να μ' αγαπούν;
-Βέβαια. Το τι κάνει ο άλλος είναι δικό του πρόβλημα, δεν είναι δικό σου. Μην περιμένεις την ανταπόδοση ποτέ από εκεί όπου την προσέφερες. Η ανατπόδοση θα σου έρθει από εκεί όπου δεν το περιμένεις." [...]

 



Πληροφορίες:
Είδος: Μυθιστόρημα
Σειρά: Ελληνική Λογοτεχνία
Τίτλος:
Το άγγιγμα του Αρχάγγελου
Συγγραφέας: Πάνος Τσεπενέκας
Εκδόσεις: ΑΡΜΟΣ, Ιούνιος 2015
Σελ.: 384


Μυστήριο η ζωή. Κι ο άνθρωπος μυστήριο μεγάλο.
Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές που το μυστήριο φωτίζεται.
Είναι οι στιγμές που συναντιούνται και σμίγουν οι διαδρομές των ανθρώπων.
Το φως για λίγο φανερώνει τα πρόσωπα και το μυστήριο ξεδιψά της ψυχής τα ανοίγματα. Και τότε σβήνονται όλες οι απορίες και τα ερωτηματικά.
Κι έστω για λίγο ανοίγει η θύρα του παραδείσου και η ζωή γίνεται αληθινή γιορτή.
"Το άγγιγμα του Αρχάγγελου" μας ανοίγει για μια στιγμή αυτήν την θύρα και μας κάνει όλους μύστες της αθανασίας.
  


Η Φίλη μου η Έφη, που μου δάνεισε το βιβλίο, φρόντισε να με προϊδεάσει γι' αυτό το βιβλίο, λέγοντας μου ότι πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσω, διότι θα μου δώσει αρκετές απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που με καίνε, σε ερωτήματα που οι απαντήσεις τους είναι πιο απλές από όσο νομίζουμε. Και είχε δίκιο! 

  Ξεκίνησα να διαβάσω το βιβλίο νομίζοντας πως ξέρω περίπου τι θα διαβάσω, σύμφωνα και με αυτά που άκουσα και κατάλαβα από την παρουσίαση του βιβλίου. Όμως τελικά, ήταν κάτι παραπάνω από αυτά που νόμιζα. Ήδη από τις πρώτες του σελίδες με έκανε να μην θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου. Ο κ. Τσεπενέκας γυρίζει πίσω στα Φοιτητικά του χρόνια, αρχές της δεκαετίας του ογδόντα και διηγείται σε πρώτο πρόσωπο όλα αυτά που συνέβησαν στο μακρινό αλλά αξέχαστο και νοσταλγικό παρελθόν. Μιλάει για τον παππού του τον Γιάννη, που στη διαθήκη του εκτός από κάποια αντικείμενα και χρήματα που του άφησε, εκτός από την ευχή του για μια ζωή γεμάτη νόημα, του άφησε κι ένα σχεδιάγραμμα που οδηγεί στην πηγή της Γνώσης, που απαντά σε όλες τις ερωτήσεις. Αυτή η "πηγή της Γνώσης" είναι και η αφορμή για να ξεκινήσει μαζί με τον συμφοιτητή, Φίλο, συγκάτοικο, σύντροφος στο κόμμα, τον δηλωμένο άθεο και φανατικό πολέμιο κάθε θρησκείας, τον 'Παντογνώστη' Αχιλλέα, ένα ταξίδι στην αναζήτηση της γνώσης, της ζωής και του εαυτού τους.

  Φτάνουν στο χωριό του παππού Γιάννη με προορισμό να ανέβουν στο βουνό της Βλαχοπούλας και να βρουν την υποτιθέμενη "πηγή της Γνώσης". Η γιαγιά του Πάνου, η γιαγιά Θεοδώρα που αρνιόταν πεισματικά να φύγει από το χωριό και να πάει να ζήσει στην Αθήνα με τα παιδιά της, πλέον μόνη της, ντυμένη στα μαύρα, με το πέπλο της θλίψης ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της, τους υποδέχεται με αγκαλιές και φροντίδα. Το επόμενο πρωί ξεκινούν την πορεία τους και συναντούν δυο κορίτσια, την Μαρία και την Αφροδίτη όπου κλείνουν για την επόμενη μέρα ραντεβού για να βρεθούν για καφέ, συναντούν επίσης την μαυροφορούσα  κυρία Αρετή που στο πρόσωπό της είναι χαραγμένη όλη η τραγική ιστορία της, από τον πρόσφατο θλιβερό θάνατο του γιου της, η κυρά Παναγιώτα, χήρα και χωρίς παιδιά που πέθανε ξένη και σχεδόν μονάχη. Συνεχίζοντας την πορεία τους, κάνουν μια στάση στην καλύβα του Γέρου Μιχαήλ (για τους κατοίκους του χωριού, ο παράξενος, ο τρελός, απόμακρος αλλά φιλόξενος και καλός άνθρωπος) που εγκατέλειψε το χωριό και αποφάσισε να ζήσει μόνος του πάνω στο βουνό, εκεί συναντούν και τον παπά Αγγελή, ο μόνος ίσως  άνθρωπος που έχει παρτίδες και σχεδόν καθημερινή επαφή με τον Γέρο Μιχαήλ. Ο Γέρος  Μιχαήλ τους καλοδέχεται, του φιλεύει ό,τι καλό έχει το σπιτικό του και στον κήπο του, τους φιλοξενεί και μέσα από την γνωριμία και την συζήτηση ξεκινά ένας μακρύς διάλογος των τριών αντρών για θέματα προσωπικά, κοινωνικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά... με προσωπικές απόψεις, ερωτήσεις και απαντήσεις, ερωτήσεις στις ερωτήσεις, απορίες στις απορίες, και φυσικά απαντήσεις στις απαντήσεις που φέρουν όμως   τεκμηρίωση και όλες προσφέροντας ηθικά διδάγματα ζωής. Οι διηγήσεις για τη ζωή του, με αναφορές στο παρελθόν και περιστατικά που τον σημάδεψαν, οι εμπειρίες,  τα λόγια, οι φιλοσοφίες, οι αναφορές σε πρόσωπα, ιστορικά και μη γεγονότα   αλλά και όλη η συμπεριφορά του Γέρου Μιχαήλ ήταν αυτό που σε κάνει, όχι να μην αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου αλλά να επεξεργαστείς την κάθε κουβέντα και να καταλάβεις ακριβώς "τι θέλει να μας πει ο ποιητής;!"

  Πραγματικά, όσο προχωρούσε η ανάγνωση του βιβλίου, πολλές φορές ένιωθα ότι διαβάζω το αγαπημένο μου και πασίγνωστο βιβλίο περί Φιλοσοφίας «Ο Κόσμος της Σοφίας» του Νορβηγού Συγγραφέα Jostein Gaarder (εδώ σας έχω μιλήσει γι’ αυτό). Οι διάλογοι για όλα τα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο και οι απαντήσεις που δίνονταν με τέτοιο τρόπο Φιλοσοφημένο, με έκανε να αισθάνομαι ότι διαβάζω το εν λόγω βιβλίο. Τόσο πολύ έφερνε στοιχεία του και έδινε αυτή την αίσθηση αλλά στην ελληνική του μορφή!

  Θα τολμήσω να πω πως στην παρέα των τριών αντρών -του Γέρου Μιχαήλ, του Πάνου και του Αχιλλέα- ένιωθα σαν να βρισκόμουν κι Εγώ ανάμεσα τους, εκεί, αόρατη, σιωπηλή, αθόρυβη, να ακούω αυτά που συζητάνε, να νιώθω αυτά που νιώθουνε και να αφουγκράζομαι την κάθε τους κουβέντα. Τέτοια αίσθηση μου προκάλεσε το βιβλίο και πόσο μάλλον οι διάλογοι που δεν ήταν καθόλου κουραστικοί ή αδιάφοροι ή περιττοί. Χαρακτήρες (και δεν είναι μόνο αυτοί που ανέφερα) διάλογοι, εικόνες, λέξεις, κουβέντες, περιγραφές, "Η κλίμακα του Ανθρώπου" (που πραγματικά θα έπρεπε, επιβάλλεται να τη γνωρίζουμε όλοι και έτσι να πορευόμαστε στη ζωή μας για μια γαλήνια ζωή), "Η Καρυδιά των Ποιητών", "Τα βήματα της προσευχής", οι στίχοι της Πηνελόπης (το κορίτσι του Αχιλλέα που πάντα τον περίμενε) στην κηδεία της, διαβάζοντας τους δεν γίνεται να μη βάλεις τα κλάματα ή έστω να βουρκώσεις κι Εγώ δεν κρατήθηκα τα έβαλα, το ποίημα με τίτλο "Το άγγιγμα του Αρχάγγελου"..... ακόμα και το θαύμα με το φίδι που είδε ο Αχιλλέας στην "πηγή της Γνώσης", η αλλαγή του εσωτερικά... όλα τόσο σημαντικά, ενδιαφέροντα όσο δεν πάει, κατανοητά, ξεκάθαρα, με νοήμα, με συναίσθημα... που τίποτα δεν πήγαινε χαμένο ή το προσπερνούσες αδιάφορα για να πας παρακάτω στην ιστορία.

  Και φτάνουμε στον επίλογο, Τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά. Η διήγηση του Κυρίου Τσεπενέκα γίνεται μαχαίρι στην καρδιά, στην κυριολεξία. Η επιστροφή πίσω στο παρελθόν, δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά όταν είναι μονάχη και έχεις αφήσει εκκρεμότητες. Τίποτα δεν είναι το ίδιο, όλα έχουν αλλάζει προς το λυπηρό. Οι άνθρωποι φεύγουν, οι απουσίες φωνάζουν και μπορεί να μην έχεις προλάβει να πεις έστω ένα "Αντίο!" Και δακρύζεις, από όσα διαβάζεις για το τι έχει συμβεί τριάντα χρόνια μετά. Αλλά θυμάσαι και πορεύεσαι με όσα σου δίδαξε η ζωή, οι άνθρωποι, ο χρόνος.

 Και αναρωτιέμαι! Τελικά, η απόσταση πηγαίνει τους ανθρώπους μακριά ή ίδιοι οι άνθρωποι φέρνουν την απόσταση πιο κοντά τους; Γιατί, αφήνουμε τον χρόνο να κυλά και αφήνουμε τις εκκρεμότητες που έχουμε από το παρελθόν, να μας πνίγουν στο παρόν, ίσως και στο μέλλον; Γιατί αφήνουμε πίσω πρόσωπα αγαπημένα κάνοντας πολύ καιρό να τα δούμε και όταν πια έχουν φύγει, τότε γυρνάμε σε αυτούς; Η μοναξιά, η ερημιά, η σιωπή, ο φόβος, οι αναμνήσεις, τα γεγονότα... πόσο μπορούν να σε βουλιάξουν στις τύψεις; Τελικά ένα σπίτι, τα έπιπλα, οι φωτογραφίες, τα δέντρα, οι τοίχοι, το χώμα, οι δρόμοι... είναι άψυχα ή μήπως έχουν ζωή, αισθάνονται κάτι και αυτά;  Πότε σωπαίνουν τα ερωτήματα; Πότε πραγματικά βρίσκεις το αληθινό νόημα της ζωής, της ύπαρξης σου;  Πότε ένα άγγιγμα μπορεί να φέρει ξανά το φως στην καρδιά και την απόλυτη γαλήνη στη ψυχή;  Τελικά, υπάρχει "η πηγή της Γνώσης";

"Τι νόημα έχει ο χρόνος όταν δεν υπάρχουν οι άνθρωποι; Η καλύτερη θέα είναι ο Άνθρωπος. Δεν είναι η γνώση που απαντά στις ερωτήσεις. Δεν είναι η γνώση το μυστήριο, είναι Ζωή και Χάρη." 

  Μου άρεσαν και τα δυο βιβλία, αλλά "Το άγγιγμα του Αρχάγγελου", ήταν το κάτι άλλο. Και το ότι κάθε διάλογος, με ανατρίχιαζε, πολλές φορές με έκανε να βουρκώσω, με κάνει να νιώθω ότι ο Αρχάγγελος με άγγιξε πραγματικά μέσα από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου. Το λάτρεψα και δεν του βρήκα κανένα ψεγάδι, εκτός της γραμματοσειράς (έχω ξανά πει ότι έχω ένα θέμα με τις γραμματοσειρές στα βιβλία) που με κούραζε αρκετά και ήταν και ο μόνος λόγος που άφηνα το βιβλίο και το ξανά έπιανα την επόμενη μέρα. Είναι ένα βιβλίο, που σίγουρα θα το κάνω δώρο στον εαυτό μου τα Χριστούγεννα, διότι αξίζει να υπάρχει στην βιβλιοθήκη μου και πόσο μάλλον να το ξανά διαβάσω μετά από μερικούς μήνες. Είναι ένα από τα ωραιότερα νέα βιβλία, με βάθος, ουσία, και άκρως ανθρώπινο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Και δεν το λέω επειδή έτυχε να συναντήσω μια-δυο ή τρεις φορές τον κ. Τσεπενέκα και να δω, ακούσω αλλά κυρίως να νιώσω τι σπουδαίος Άνθρωπος είναι και πόσο μεγαλειώδη ψυχή διαθέτει. Είναι πραγματικά ένας άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή, στις λίγες κουβέντες του, την συμπεριφορά του, την αγάπη του για την συγγραφή αλλά και το χαμόγελο του μου θύμισε εμένα την ίδια. Και θυμάμαι μια κουβέντα του: "Είναι τόσο μοναχικό ταξίδι η συγγραφή ενός βιβλίου, δίνεις όλο σου το "είναι"... που δεν ξέρω αν μπορέσω ποτέ ξανά να γράψω... το επόμενο. Βέβαια έτσι έλεγα και στο πρώτο και να που ήρθε το δεύτερο βρίσκοντας φυσικά αφορμή και λόγο να γραφτεί..." Εγώ είμαι σίγουρη ότι θα έρθει και το τρίτο και ακόμα περισσότερα. Γιατί, όταν εκφράζεσαι γράφοντας και έχεις κάτι ή πολλά να πεις ή να διηγηθείς, γιατί να μην τα διηγηθείς μέσα από ένα βιβλίο. Στο ταξίδι ενός βιβλίου υπάρχουν πάντα πολλοί συνοδοιπόροι που θέλουν να ακολουθήσουν ευχαρίστως. 



 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!
*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
**Δεν γράφω κριτικές, απλά για να  γράφω Κριτικές (δεν είναι αυτή η δουλειά μου) αλλά γράφω Κριτικές επειδή βλέπω ταινίες/διαβάζω βιβλία/ακούω μουσική!!!
***Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!
 


Διαβάστε επίσης: 


✎TAG: Book







_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

✎ My Favorite Quotes #9 – "Εγώ, Εσύ και οι υπόλοιποι" - ΜΑΡΙΑ Π.



Πρώτα Εγώ (και ο εαυτός μου), μετά Εσύ (αν αποδείξεις με πράξεις πως αξίζεις να είσαι μέρος της ζωής μου) κι ύστερα όλοι οι υπόλοιποι.
Οι "υπόλοιποι" θα έρθουν, θα κάτσουν λίγο να "σκοτώσουν" την ώρα τους και θα φύγουν.
"Εσύ", θα νιώσεις όσα μπορείς κι αντέχεις να νιώσεις... 
θα δώσεις ό,τι μπορείς να δώσεις...
θα πάρεις ό,τι μπορείς να πάρεις...
και -ίσως- (αν τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία) εξαφανιστείς σαν δειλός, σαν κλέφτης σιωπηλά χωρίς να αφήσεις ή να πεις μια κουβέντα.
Τόσο πολιτισμένα, τόσο Φιλικά μα και τόσο θεατρικά.
Και "Εγώ και ο εαυτός μου;" Εγώ κι Εκείνος θα είμαστε πάντα εδώ, εκεί, κοντά, μακριά, σε όλα πάντα και παντού μαζί.
Στα εύκολα και στα δύσκολα.
Στις λύπες και στις χαρές.
Στα σωστά και στα λάθη.
Στην ειλικρίνεια και στη ψευτιά...
Στην λιακάδα και στη συννεφιά...
Στην παρουσία και στην απουσία...
Στα εξηγημένα και στα παρεξηγημένα...
Πάντα και παντού... μαζί... σε όλα ξεκάθαρα, ντόμπρα, τίμια με μια καθαρή συνείδηση, με μια Ανθρωπιά, με μια αξιοπρέπεια που στέκεται στο ύψος της για να μην γίνουμε 'θύμα' και με μια Καρδιά που πάντα θα σκορπά αγάπη και ζεστασιά... μια Καρδιά που δεν θα βρεις εύκολα πουθενά.
Πρώτα Εγώ, λοιπόν, και ο εαυτός μου, μετά Εσύ κι ύστερα όλοι οι υπόλοιποι.
Και έτσι τελικά όλοι παίρνουμε στο τέλος αυτό που αξίζουμε πραγματικά! 
 

©Μαρία Παρασκευοπούλου 
(ΜΑΡΙΑ Π.)
Κυριακή 20/09/2015



 
Διαβάστε επίσης: 





_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Tag: Βραβείο Liebster + 10 ερωτοαπαντήσεις!

  

  Πρόσφατα, είχα την χαρά και την τιμή να λάβω από την Μαρίνα και την Όλγα από to e - periodiko mas, μετά από πάρα πολύ καιρό, ένα ακόμη Libster βραβείο. Το βραβείο αυτό συνοδεύεται από 10 ερωτήσεις στις οποίες και φυσικά θα απαντήσω ευθύς αμέσως με μεγάλη μου χαρά. Κορίτσια σας ευχαριστώ πολύ που ανάμεσα στα αγαπημένα σας blog για την παραλαβή αυτού του βραβείου ήταν και το ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ



_________________



Όροι - Κανόνες:

1. Αφιέρωσε μια ανάρτηση στο βραβείο σου και ευχαρίστησε και εκείνον που σε βράβευσε.

2. Φρόντισε να συμπεριλάβεις στις φωτογραφίες σου και το πράσινο εικονίδιο του βραβείου.

3. Βράβευσε νέους bloggers που θαυμάζεις και έχουν λιγότερο από 200 followers. Ενημέρωσε τους για το βραβείο. (Μπορείς να βραβεύσεις και το άτομο που σε πρότεινε.)

4. Απάντησε στις ερωτήσεις που σου έκαναν και αν θες φτιάξε νέες για τους δικούς σου υποψήφιους.

5. Δημοσίευσε τη λίστα αυτή με τους κανόνες και στη δική σου ανάρτηση.





1. Έχετε σκεφτεί ποτέ να αλλάξετε το όνομα του blog σας;
   Ποτέ! Η ονομασία ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ "φωτογραφίζει" ακριβώς εμένα, όπως είμαι Εγώ και την ίδια τη ζωή μου. Ακόμα και στην ταφόπλακα μου θα ήθελα να γραφτεί αν γίνεται "♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫" συν κάτι ακόμη! Sorry but this is the truth!




2. Πόσο έχει αλλάξει η κάθε σας μέρα από τότε που πατήσατε για πρώτη φορά το πλήκτρο Δημοσίευση;
   Πιστεύω πάρα πολύ!  Ακόμα θυμάμαι όταν έγραψα την πρώτη μου ανάρτηση γι' αυτό το blog (διότι πριν και για περίπου 2 χρόνια έγραφα στο πρώτο μου) και πάτησα δημοσίευση. Ένιωσα ότι το "ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ" θα είναι απόλυτα Εγώ η ίδια και αυτό που ζητάει η ψυχή μου, δηλαδή να εκφραστεί ελεύθερα χωρίς να πνίγεται από κρυμμένα, πιεσμένα συναισθήματα. 



  Μέσα από τις δικές μου σκέψεις, τα δικά μου συναισθήματα, αφηγήσεις, εξομολογήσεις, καταστάσεις... είδα πως πολύς κόσμος νιώθει όπως κι εγώ. Τα ευγενικά σχόλια, τα προσωπικά μηνύματα, οι συμβουλές, η αγάπη, η εκτίμηση, η συμπάθεια που λαμβάνω από Ανθρώπους-Φίλους-Αναγνώστες, είτε που έχω γνωρίσει και έχουμε μια επικοινωνία και αμοιβαία φιλία, είτε που ακόμα δεν έτυχε να γνωριστούμε είτε από ανώνυμους, πέρα το ότι με τιμά, με κάνει να αισθάνομαι και ευλογημένη που αυτός ο χώρος του blogging είναι κάτι παραπάνω από χόμπι, είναι επικοινωνία και ψυχοθεραπεία μαζί.  


3. Όταν δεν έχετε έμπνευση, που καταφεύγετε για να την βρείτε και να αλλάξει η διάθεση σας;
   Από έμπνευση άλλο τίποτα! Ευτυχώς! διότι η 'έμπνευση' για μένα είναι απαραίτητο συστατικό στο καθετί που γράφω, είτε εδώ στο blog είτε σε άλλα γραφόμενα μου. Η καθημερινότητα, η ίδια η ζωή, το να παρατηρώ τους ανθρώπους... είναι από μόνα τους μια ολόκληρη έμπνευση.





4. Έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το blogging;

   Φυσικά και το έχω σκεφτεί! Και ποιος δεν το έχει σκεφτεί; Το να κάνεις το χόμπι σου, 'επάγγελμα', μόνο υπέροχο και ευτυχές μπορεί να είναι. Μόνο που στην Ελλάδα νομίζω πως είναι αρκετά δύσκολο! Αν κι Εγώ προσωπικά θεωρώ τον εαυτό μου, σε όλα και στα πάντα, ας το πούμε "ερασιτέχνης". Δεν μου αρέσει και με τρομάζει κάπως όταν ο επαγγελματισμός πολλές φορές σκεπάζει την χαλαρότητα και το 'τσαλάκωμα" ενός πράγματος και τότε καταλήγει αυτό που κάνεις αλλά κι εσύ ο ίδιος ένα είδος βιτρίνας και δεν μπορείς να γευτείς 100% αυτό που αγαπάς να κάνεις. 





5. Ποια είναι η γνώμη σας για τους Έλληνες bloggers σε σχέση με τους ξένους;
   Παλιότερα παρακολουθούσα κάποιους ξένους blogger σε συγκεκριμένα θέματα που παρουσίαζαν, π.χ. συνταγές, μόδα, χειροποίητες δημιουργίες, κ.α. και μου άρεσαν αρκετά γιατί τα κάναν όλα με τόση προσοχή και με μια ωραία αισθητική που ήθελες δε ήθελες σε τραβούσαν να παρακολουθήσεις τις αναρτήσεις τους. Στους Έλληνες/-ίδες bloggers όμως δεν μου αρέσει η προχειρότητα στις αναρτήσεις, τα αναπάντητα σχόλια και οι λογοκλοπές. Α! δεν μου αρέσει καθόλου επίσης, που παίρνουν μια ιδέα από κάποια ξένη blogger και την παρουσιάζουν ως δική τους. Μετά την ίδια ιδέα την παρουσιάζει μια άλλη σαν δική της και παραπονιέται και κατηγορεί η πρώτη για "κλέψιμο ιδέας", ενώ αυτή το έκανε ήδη πρώτη από την ξένη. Ω, ναι, ξέρω πολύ καλά τι λέω! Μιλάμε για πολύ αστείες καταστάσεις!



  Πάντως, στα 'προσωπικά blogs' προτιμώ τους Έλληνες bloggers, όχι μόνο λόγω της γλώσσας αλλά και επειδή τσαλακώνονται με αλήθεια κι όχι για να κερδίσουν αναγνώστες. Ε, τότε, αισθάνεσαι ότι υπάρχει εκεί έξω, κοντά σου, δίπλα σου, περισσότερη ανθρωπιά και αλήθεια από όσο νομίζεις. Σε ό,τι αφορά σε άλλα είδος blogs, π.χ. μόδα, beauty κλπ. προτιμώ τις ξένες, με ελάχιστες εξαιρέσεις κάποιες Ελληνίδες -beauty- (και όχι μόνο) bloggers που έχουν σταθεί από την πρώτη στιγμή που παρουσιάστηκαν και μέχρι τώρα, στο ύψος της προσωπικότητας τους και της σταθερής χωρίς βιτρίνα αγάπη τους γι' αυτό που αγαπούν να κάνουν μέσα από το blog τους.    

6. Πόσο γεμάτη είναι η μέρα σας; Τι κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας; 

Οι μέρες μου είναι άλλοτε γεμάτες κι άλλοτε όχι και τόσο. Το καλό είναι (μέχρι στιγμής έτσι όπως είναι η καθημερινότητά μου και η ζωή μου) ότι σχεδόν πάντα τα προλαβαίνω όλα. Βέβαια, γίνομαι "Φλας" (ξέρετε τον υπερήρωα) και αν πάρω φόρα, δεν σταματάω μέχρι να τελειώσω και τη τελευταία δουλειά. Αν δουλεύω, τότε δεν υπάρχει χρόνο και σωματική διάθεση για να ασχοληθώ με το γράψιμο, όπως πρέπει και όσο πρέπει, για να αισθάνομαι Εγώ καλά. Διαβάζω και γράφω πολύ καθημερινά! Ασχολούμαι με την στιχουργική (ειδικά τον τελευταίο καιρό πιο έντονα), με την συγγραφή του βιβλίου μου, με τον σκύλο μου, τους Φίλους μου και αρχίζω και τελειώνω την μέρα μου με μουσική. Πάντως, πιστεύω πως, κουτσά-στραβά, αν θες να βρεις λίγο χρόνο για να κάνεις κάτι, το οτιδήποτε που σε ευχαριστεί, τον βρίσκεις και μάλιστα χωρίς δικαιολογίες. Ο "ελεύθερος χρόνος" είναι απαραίτητος και αναγκαίο καλό για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου και να ξεκουραστείς για να ξεκινήσεις πάλι απ' την αρχή ή από 'κει που σταμάτησες.   

7. Σε ένα όνειρο που θα ταξιδεύατε; Σε ποια χώρα θα ήσαστε και τι θα θέλατε να κάνετε;

  Σε ένα όνειρο θα ταξίδευα σε εκείνο το μέρος όπου βρίσκεται πρόσωπο/α αγαπημένο/α που μου λείπει τρομερά. Αν είναι για χώρα, θα έλεγα το Παρίσι, μιας και είναι όνειρο ζωής και επιθυμία μαζί να ταξιδέψω κι εκεί και να περπατήσω στα παριζιάνικα σοκάκια με το ελληνοπαριζιάνικο μου στυλ. (κάτι σαν την carrie bradshaw από το "Sex and the City") "Το 'χεις; Το 'χω!" θα πω, μεταξύ σοβαρού κι αστείου!

8. Το ποτήρι το βλέπετε μισοάδειο ή μισογεμάτο;
Εμ, τώρα να πω πως το βλέπω πάντα μισογεμάτο; Ψέματα θα πω! Είμαι από τη φύση μου αισιόδοξα απαισιόδοξη και το αντίστροφο. Υπάρχουν μέρες, που προσπαθώ τόσο πολύ, παλεύω να βγω αλώβητη από τη δύσκολη καθημερινότητα και ψάχνω να βρω ένα σημάδι θαύματος που το ποτήρι το βλέπω μισοάδειο, ακόμα κι αν πιέζομαι να μη το βλέπω έτσι. Υπάρχουν όμως και αρκετές μέρες που ξυπνάω και ξαφνικά, χωρίς να έχω κάνει ακόμα κάτι Εγώ, νιώθω τόσο δυνατή και αποφασισμένη να μη λυγίσω και να μη χαλαστώ για κανέναν και για κανένα λόγο που δεν καταλαβαίνω τίποτα και το ποτήρι το βλέπω παραπάνω από μισογεμάτο.

9. Διαλέξτε: ελληνική, μεξικάνικη, ή ασιάτικη κουζίνα;
Από τις τρεις θα επιλέξω φυσικά ελληνική. Έχω δοκιμάσει και από τις τρεις αλλά σαν την ελληνική κουζίνα δεν έχει βρε παιδιά.

10. Αγαπημένο σας στυλ διακόσμησης;
Απλότητα, άνεση, ζεστασιά χωρίς υπερβολές στα περιττά έπιπλα και αντικείμενα,  μίνιμαλ ύφος τόσο όσο αλλά και μοντέρνο μαζί με χρώματα ζεστά και φωτεινά κι αν γίνεται καθόλου λευκό, ούτε καν στα ταβάνια και φυσικά πολλές προσωπικές πινελιές που "αντικατοπτρίζουν" το γούστο μου, την αισθητική μου και την προσωπικότητά μου. 





Αυτές ήταν οι απαντήσεις μου στις 10 ερωτήσεις.

Επειδή σχεδόν όλα τα blog-Φίλοι-αναγνώστες μου έχουν παραπάνω από 200 followers, θα με συγχωρήσετε που δεν θα προσκαλέσω κάποιον ξεχωριστά. Όποιος/α θέλει, μπορεί ελεύθερα να πάρει το βραβειάκι και φυσικά να απαντήσει και στις ίδιες ερωτήσεις.  







Διαβάστε επίσης:
_____________________
Όλα τα Tag του blog!
Όλα τα δικά μουTag!


  


_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Let’s talk about Relationships #10 - Για τους έρωτες τους καμένους…


  Αυτή η ανάρτηση είναι ας την πούμε «απολογητική» και ντοκουμέντο για μελλοντικές «σφαλιάρες» σε περίπτωση που χρειαστεί να ρίξω... σε μένα. Να γυρίζω σε αυτήν, να τη διαβάζω και να επιλέγω το καλύτερο για μένα… στην υπόθεση/θέμα «γνωριμία-αγάπη-έρωτας-σχέσεις»
  Και επειδή τον τελευταίο καιρό με αυτές μου τις αναρτήσεις, σίγουρα έχω κουράσει αλλά πιο πολύ έχω κουραστεί Εγώ η ίδια με την πάρτη μου, σήμερα, με αυτή την ανάρτηση του Φινάλε, δίνω ένα τέλος (και ξέρετε όταν λέω αποφασιστικά "Τέλος" το εννοώ!) και δεν ξανά ασχολούμαι! (έχουμε και πιο σοβαρότερα θέματα -βλέπε προσεχώς εκλογές- για να ασχοληθούμε. Εντάξει, ειρωνεύομαι τώρα με αυτό!) Αρκετή σκόνη έχω φάει και δεν μου αξίζει! Παρά είμαι "πολύ" για τα "λίγα" κυβικά των άλλων! (#κάπου_να_παρκάρω_το καλάμι_μου_βρε_παιδιά!) Από αύριο πάω γι' άλλα... για τα ξεκάθαρα... τα αληθινά και τα ονειρεμένα. 

  Νομίζω πως πολλοί έχετε καταλάβει ότι είμαι -πάλι, για μια ακόμη φορά- σε μια κακή απογοητευτική-πονεμένη διάθεση και πως γι’ αυτό ευθύνεται …ο έρωτας ή τέλος πάντων, ας τον πω «έρωτα». Εσείς το έχετε καταλάβει, το έχω καταλάβει κι Εγώ, ακόμα και ο σκύλος μου το έχει καταλάβει, άλλοι κάνουν πως δεν το έχουν καταλάβει. Βλέπετε είναι πολύ εύκολο να το βάζεις στα πόδια όταν είναι να αντιμετωπίσεις κάτι που αφορά κι εσένα, όχι μόνο τον άλλον. Ο άλλος σε αφήνει να το περνάς μόνη και για τους δυο. Αλλά έτσι δεν είναι ο έρωτας, η αγάπη; Μόνος/η σου είσαι τελικά σε όλα! Μαζί μόνο στα καλά, στις ευκολίες, στον ενθουσιασμό… όταν τέλος πάντων υπάρχει λιακάδα. Στα σύννεφα, στις μπόρες, στην αμφιβολία, στο μακριά… είσαι μάλλον πάντα μόνος/η. Συγγνώμη αλλά αυτό Εγώ έχω διαπιστώσει με λύπη.


  Επειδή έχω μαγκιά και με το παραπάνω, επειδή δεν έχω κρυφτεί ποτέ μου, επειδή είμαι ειλικρινής μέχρι αηδίας, επειδή που να πάρει! είμαι αυτή που είμαι (πόσα ελαττώματα Θεέ μου!), θα ομολογήσω, θα παραδεχτώ, για μια ακόμη φορά, με πάθος αλλά χωρίς φόβο πως ναι για έναν ακόμη «καμένο» έρωτα; (φοβάμαι πως μπορεί να ήταν κανονικός «έρωτας») έκλαιγα (μέχρι πριν από λίγο, τώρα γελάω!) αλλά δεν πεθαίνω κι όλας. Εδώ άντεξα, τόσα και τόσα, θα πεθάνω για έναν έρωτα; Δεν είμαι (ευτυχώς) μια σύγχρονη Ιουλιέτα, μάνα μου, για να πεθάνω για έναν άντρα και πόσο μάλλον για την αγάπη και τον έρωτα. Τη ζωή μας, μας την έδωσε ο Θεός για κάποιον λόγο και είναι μοναδική για τον καθένα για να την τελειώσουμε από μόνη μας. Εξάλλου, έχω τόσα πολλά να ζήσω, να γευτώ στιγμές, έρωτες -σωστούς και αληθινούς- όνειρα κλπ.


  Τρίτη και φαρμακερή φορά! Τρίτη και εύχομαι να είναι και η τελευταία. Αν δεν είναι, θα την κάνω Εγώ να είναι! Γιατί, αν ξανά δώσω ευκαιρία σε εξαρχής φαινομενικά ή ξεκάθαρα «καμένο» έρωτα, σχέση ή μάλλον να το πω πιο σωστά, γνωριμία, θα είναι αποκλειστικά όλη δική μου η ευθύνη. Γιατί, μέχρι στιγμής, δεν έφταιγα εξ ολοκλήρου Εγώ για τις «καμένες» γνωριμίες.

  Δεν ξέρω, ακόμα δεν το έχω εντοπίσει, το «κακό» που έχω πάνω μου και τραβάω σαν μαγνήτη τους «καμένους» (συγγνώμη για την επαναλαμβανόμενη λέξη «καμένος» αλλά για να μην πω «κομπλεξικούς», «εγωιστές», «παρτάκιδες», και τα συναφή και κουράζω, τα έχω προσθέσει όλα στη λέξη «καμένο-υς» για να ξεμπερδεύω). Προσωπικά Εγώ νομίζω πως είναι το εξής: Παρά είμαι «Καλό παιδί», παρά είμαι πολύ καλή για να είμαι αληθινή (συγγνώμη αλλά είμαι όντως πολύ καλή και αληθινή! χαχαχα!!!), δείχνω ήρεμη και ευκολόπιστη (και με περνάει ο άλλος για «το τέλειο θύμα» άσχετα όταν με γνωρίσει σχετικά καλά, θα δει ότι δεν είμαι θύμα αλλά "πολύ" για τα μέτρα του!) δίνω αγάπη, συναίσθημα… και μαζί με αυτά προσθέστε και την υπομονή μου και ό,τι δεν πρήζω και δεν ενοχλώ συνέχεια τον άλλον με τηλεφωνήματα και μηνύματα. Αυτή η διακριτικότητα μου, επίσης, με έχει καταστρέψει! Εγώ λέω πως αυτά είναι τα «κακά» που τραβάω τους λάθος άντρες, μπορεί να είναι κάτι άλλο και να μην το έχω εντοπίσει. Που θα πάει όμως; Βλέπω να έρχεται, ζυγώνει αυτός ο …εντοπισμός. Είμαι σε καλό δρόμο, μην με φοβάστε εμένα!

  Λοιπόν, δεν μεγάλωσα διαβάζοντας παραμύθια. Και αυτό άρχισα να το κάνω όταν πια είχα μεγαλώσει για τα καλά και καταλάβαινα περισσότερα από όσα έπρεπε. Δεν μεγάλωσα ακούγοντας και βλέποντας ότι η ζωή είναι όμορφη, παραδεισένια, εύκολη ή έτοιμη να μου τα δώσει όλα απλόχερα. Αντιθέτως, μεγάλωσα βλέποντας, ακούγοντας, διαβάζοντας και κυρίως ζώντας με τα ακριβώς αντίθετα. Δυσκολίες, βάσανα, δάκρυα, απογοητεύσεις, αποτυχίες, πόνος, πίκρες, μοναξιά… σαν μια κόλαση που δεν λέει να βγω από ‘κει. Άρα, γιατί πιστεύω στα «παραμύθια – παραμύθα» που μου πουλάνε οι άνθρωποι; Δηλαδή, αν μεγάλωνα διαβάζοντας παραμύθια, π.χ. «Σταχτοπούτα», «Η Χιονάτη» κλπ. πως θα ήμουν; Θα πίστευα το ίδιο στην «παραμύθα» αλλά θα ήμουν «βλάκας» με υπογραφή; Δεν ξέρω αλλά νομίζω πως κάπου το έχω χάσει!


  Και για να σας προλάβω, όχι δεν είμαι από εκείνες που είναι ευκολόπιστες, εύκολες και 'περπατημένη'. Ποτέ δεν ήμουν τίποτα από όλα αυτά! Αντιθέτως, πάντα ήμουν 'καχύποπτη', 'δύσκολη', 'κλεισμένη στο καβούκι μου'. Οι άνθρωποι από παιδί με έχουν πληγώσει, μέχρι και κακό μου έχουν κάνει. Οπότε πάντα ήμουν πολύ προσεχτική ποιον αφήνω να μπαίνει στη ζωή μου και πόσο μάλλον να γίνω κομμάτι της δικής τους. Ίσως όσο μεγαλώνω, να ξεφεύγω από τον έλεγχο μου... Όσες φορές έχω αφεθεί, ήταν γιατί η καρδιά εκεί με πήγαινε... στα βράχια. Δυστυχώς τι περισσότερες φορές, αποδείχτηκε λάθος, σφάλμα ως και εγκληματική αποδείχτηκε. Η δική μου καρδιά έχει κάνει πολλές φορές λάθη. Ευτυχώς έχει κάνει και σωστά και ο πιο σωστός άνθρωπος ήταν όντως ο πιο σωστός... για όσο η ζωή, μας κράτησε μαζί. Η αγνή αγάπη, η εκτίμηση και ο θαυμασμός ο ένας για τον άλλον, έχουν μείνει παντοτινά. Και θα μπορούσα μόνο γι' αυτό τον "σωστό άνθρωπο-άνδρα" (ξέρεις ποιος είσαι εσύ, αν διαβάσεις και αυτή την ανάρτηση) να πω πως είμαι  ευλογημένη και δεν παραπονιέμαι ότι δεν έχει υπάρξει κάποιος που να μην με έχει αγαπήσει αληθινά. "Εκείνος" με αγάπησε και με αγαπάει όσο κανείς άλλος! Αγάπησα κι αγαπήθηκα! Και αυτό είναι ...ευτυχία!  


  Αφέθηκα λοιπόν σε ανθρώπους (καλά μην νομίζετε πως είναι και πολλοί!) γιατί με πλησίασαν με ωραίο τρόπο και μου έδειξαν πως «ενδιαφέρονται» για μένα. Κάποιοι άνθρωποι αποδείχτηκαν ότι το ενδιαφέρον τους ήταν πραγματικό, κάποιοι άλλοι ότι ήταν ψεύτικο για να πάρουν ή να κερδίσουν κάτι από μένα. Το λάθος μου, τα λάθη μου μάλλον (ποτέ δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω λέγοντας πως Εγώ είμαι αλάνθαστη και τέλεια!) είναι ότι ενώ σχεδόν από την αρχή ξέρω ότι «κάτι δεν πάει καλά», «βρομάει η υπόθεση» ή «φύγε Μαρία δεν είναι για σένα»,  Εγώ μένω και επιμένω, προσπαθώ, παλεύω, αντέχω, κάνω υπομονή… κατανοώ τις παραξενιές, τον ατελή χαρακτήρα του άλλου, αφού κι Εγώ δεν είμαι τέλεια. Ένα ακόμη λάθος μου, είναι ότι δε βάζω "όρια" από την αρχή. Δεν με κυριεύει κανένα ενθουσιασμός, διότι ξέρω ακριβώς τι θέλω και κυρίως τι ΔΕΝ θέλω από τη ζωή μου, από μια γνωριμία, από έναν έρωτα από μια σχέση τέλος πάντων. Και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, και ενθουσιασμένη να είμαι, αυτός ο «ενθουσιασμός» κρατάει μην σας πω και για μήνες και για χρόνια για την σχέση, τη γνωριμία, τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου, είτε είναι σύντροφος, είτε πρόκειται για φιλία. Το ξέρω! Θα πείτε, πως "αυτό Μαρία δε γίνεται! Ο ενθουσιασμός, όπως ο έρωτας φεύγει μετά από κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα" και ναι, θα συμφωνήσω αλλά μένει πάντα η αγάπη (σε μένα, ακόμα κι αν κάτι έχει τελειώσει με πόνο ή ακόμα και με προδοσία, θα μείνει η αγάπη, διότι «ή αγάπησες ή δεν αγάπησες ποτέ σου»!) Οπότε, αυτό το «νιώθω ακόμα έτσι, μετά από χρόνια» ισχύει, διότι είναι καρατσεκαρισμένο. Δε το λέω έτσι για να το πω ή μάλλον το γράφω για να το γράψω. 


 Την πάτησα λοιπόν ξανά και είναι η τελευταία (ελπίζω και εύχομαι) φορά! Ένιωσα και πήρα μια απερίγραπτη απογοήτευση διότι όσο και να ξέρεις καιρό έναν άνθρωπο, εξαρχής, σαν Φίλο και τον εκτιμούσες για την ειλικρίνειά του (σημαντικό προσόν για μένα όσο κανένα άλλο), το ότι ξεχώριζε από τους άλλους και κυρίως το ότι έχει πράγματι μια μεγάλη αξία ως άνθρωπος με ψυχή, στην διαφορετική πλευρά που τον ζεις λίγο καλύτερα, βλέπεις ότι κάπου η "ειλικρίνεια" βρίσκεται σε μια ζυγαριά;;; Μπορεί να έχω παρεξηγήσει λίγο τα πράγματα, αλλά πάντα κρίνω τις συμπεριφορές, τις διαφορές στην αρχή, στην μέση και στο τέλος (πως έχουμε δει τη διαφορά των χρημάτων που παίρναμε κάποτε και τι παίρνουμε τώρα; ξεκάθαρη, ολοφάναρη διαφορά!) Τις διαφορές τις εντοπίζεις εύκολα! π.χ τηλέφωνα, μηνύματα, επαφή, γείωση, απόρριψη ξανά και ξανά και χίλιες δυο δικαιολογίες κλπ. μειωμένα, ανύπαρκτα, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα γεγονότα μάνα μου, είναι γεγονότα και δεν αλλάζουν όσο και να προσπαθείς να τα αλλάξεις με το στανιό, μπας και σώσεις κάτι που έχει ισοπεδωθεί ήδη, όπως ας πούμε η εμπιστοσύνη. 

  Και όταν η "απουσία", η "αδιαφορία", η "σιωπή" πρωταγωνιστούν, τότε δε γίνεται, όσο και να το παίζεις άνετη, να τα προσπεράσεις. Εμένα αυτά τα τρία πλέον, όσο μεγαλώνω, τα απεχθάνομαι, τα μισώ. Όταν τα παραπάνω τρία υπερισχύουν, τότε βλέπεις, το καταλαβαίνεις πως η φλόγα, ας πούμε, του "ενθουσιασμού" σβήνει σιγά-σιγά και φτάνει το φινάλε, που 9 στις 10 φορές, έρχεται σιωπηλά και σαν φυγάς, σαν κλέφτης ο άλλος εξαφανίζεται. Δεν βρίσκει ούτε τα κότσια ας πούμε να πει: "Συγγνώμη αλλά μας τελείωσες! Ήταν μια ωραία φάση, ιστορία μιας (δυο...) βραδιάς... σκοπός από την αρχή... μου έφυγε το ...απωθημένο... είμαι ήδη αλλού... σε παλιά, σε καινούργια... σε βλέπω σαν Φίλη..." Αλλά όχι! Βρίσκεις λοιπόν εσύ τα κότσια και ξεκαθαρίζεις την κατάσταση. "αφού μάλλον από ό,τι δείχνεις δεν ενδιαφέρεσαι, δεν νιώθουμε το  ίδιο, δεν, δεν, δεν... καλύτερα να μου το πεις, να μην σε ενοχλώ και κυρίως να ξέρω κι Εγώ πως να σε βλέπω και πως να συμπεριφέρομαι από 'δω και πέρα..." τότε άλλος σου λέει: "Μα τι είναι αυτά που σκέφτεσαι; Μην είσαι μαλάκας, δεν ισχύουν όλα αυτά που λες, τι βάζεις στο μυαλό σου...και μπλα, μπλα, μπλα" και άλλες τέτοιες μαλακίες, που πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί λέγονται αφού δεν είναι αλήθειες; (Αφού, δεν τα πιστεύεις ρε Φίλε, γιατί τα λες;) Και ναι, πείθεσαι και αισθάνεσαι όντως μαλάκας που έκανες τέτοιες σκέψεις αλλά είχες αφορμές και τις έκανες, όχι έτσι στα καλά καθούμενα. Και μετά πάλι  "απουσία", "αδιαφορία", "σιωπή". Δηλαδή, «Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου»! Το κερασάκι στην τούρτα; Η μία απόρριψη μετά την άλλην! Ε, μα! μου φαίνεται κάποιος δεν ξέρει τι θέλει από τη ζωή του!  (Εγώ πάντως ξερω! Χαχα!) Τότε στην απουσία απαντάς με απουσία και στην σιωπή απαντάς με ανωτερότητα.

tweet this{tweet this}
tweet this
tweet this
  Κι όμως, θα προτιμούσα να μου έλεγε ο άλλος ξεκάθαρα, σταράτα, ναι! ακόμα και ωμά αν γίνεται πως δεν με γουστάρει, με βλέπει σαν Φίλη, είναι ήδη αλλού, παρά να μου δίνει ψεύτικες ελπίδες και να είναι μια ζέστη-μια κρύο! Τα έχω βιώσει όλα αυτά τα "σταράτα" και το πήρα μια χαρά. (είμαι πάντα ανώτερος άνθρωπος Εγώ βρε παιδί μου!) Σεβάστηκα αυτό που πραγματικά δεν ένιωθε ο άλλος και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια και δεν ξανά ενόχλησα. Και Φίλοι παραμείναμε (αλλά μακριά, τυπικά κι αγαπημένοι) και μια χαρά η ζωή συνεχίστηκε. Να μένεις σε μια σχέση που την στηρίζει ο ένας; μόνο σχέση δε λέγεται! Δεν κρατάω καμιά κακία! Αντιθέτως, εύχομαι τα καλύτερα και να έχει μια καλή τύχη ο άλλος. (Τι να κάνουμε; Είμαι ψυχούλα βρε! Τι ψυχούλα; Ψυχάρα είμαι, Καρ-υ-διά μου!) Με το ζόρι να σε αγαπήσει ο άλλος; Δε γίνεται! Και δε το θέλω ούτε κι Εγώ! Δεν το απαίτησα ποτέ! Εξάλλου, πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν να αγαπήσουν! Να ζητιανεύεις 'ψίχουλα αγάπης'; Ε, όχι ρε Φίλε! Πρώτον, δεν είμαι ζητιάνα και δεύτερον, Εγώ με τέτοια ψίχουλα δεν χορταίνω! Αλλά να πάψει ο άλλος να σε εκτιμά ξαφνικά κόβοντας κάθε επικοινωνία ...της πρώην Φιλίας σας; Τόση μικροπρέπεια; Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω! Μου κάνει ...αχαριστία! Κι Εγώ την αχαριστία (το χειρότερο από όλα!) δεν την συγχωρώ ...εύκολα έως και ποτέ! Αλλά και πάλι, λέω: "Ας είναι! Καλή Καρδιά!" Αν και ξέρω πως να ξανά δεις σαν Φίλο, αυτόν που γουστάρεις αλλιώς, δε γίνεται!  


 Δεν μου αρέσουν όμως οι μπερδεμένες καταστάσεις αλλά οι ξεκάθαρες στις σχέσεις αλλά και στα οικονομικά, όταν πάω να δουλέψω κάπου. Δεν θέλω να "με ρίξει" ο άλλος! Παρά είμαι "τίμια", "δίκαιη"... αλλά όχι δεν θέλω και να πηγαίνω με το σταυρό στο χέρι. (Και που το έκανα, τι κατάλαβα τόσα χρόνια;!) Απλώς, δεν μου αρέσει να παίζω παιχνίδια με τους ανθρώπους (μόνο σε συγκεκριμένο τομέα!)   και δεν θέλω και να παίζουν και οι άλλοι με μένα. Ειλικρίνεια βρε παιδιά και τιμιότητα, όσο γίνεται. Τι ζητάω; Πολλά μάλλον ζητάω! 

 Αν υπάρχει έστω μια περίπτωση να έχω βγάλει λανθασμένα συμπεράσματα (που δεν έχω βγάλει, διότι τα γεγονότα μάνα μου, τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους!) όπως με κέρδισε στην αρχή ο άλλος, όπως και με έχασε (γιατί φεύγω μια και καλή όταν με διώχνουν με την συμπεριφορά τους) έτσι μπορεί, αν θέλει, να με ξανά κερδίσει. Πολύ απλά με το να είναι απόλυτα ειλικρινής και αληθινός μαζί μου. Από 'κει και πέρα, τα πράγματα κυλούν μόνα τους και όπως κάτσουν. Αν του είναι δύσκολο, τότε μάλλον δεν (μπορεί να) είναι αληθινός και ειλικρινής ...με κανέναν.  

"Όμως δεν το βάζω κάτω ποτέ
Θέλω να σε δοκιμάσω καημέ
Έναν έρωτα χρωστάς βρε ζωή
Που να είναι της αλήθειας παιδί…"

  Και για να κλείνει επιτέλους το θέμα και να πάω παρακάτω. Αυτή την φορά η καρδιά ράγισε για τα καλά, λόγω ότι μάλλον "έπεσα" αρκετά έξω με τον  συγκεκριμένο άνθρωπο που τον ήξερα. Άσχετα που πάντα θα τον αγαπώ και θα τον εκτιμώ, διότι έχει αξία ως άνθρωπος και αυτό δεν πρόκειται να πάψω να το πιστεύω, ακόμα κι αν η ζυγαριά του έγερνε μεταξύ "θέλω" και "δεν θέλω". Απλώς, κάποιοι όταν την έχουν πατήσει, "καεί" από κάποια άλλη προηγούμενη, την πληρώνει η επόμενη. (Ξεπεράστε το βρε παιδιά! Μην το κρατάτε μανιάτικο! Τι να πούμε κι εμείς; Γυρίστε το προς υπερ σας και πιστέψτε με, μόνο κερδισμένοι θα βγείτε!) Ράγισε λοιπόν η καρδιά, μην σας πω πως έσπασε... έσπασαν πολλά μέσα μου και νιώθω πως έχω δώσει πολλά κιλά συναισθήματα, ενδιαφέρον και τελικά πάλι πήρα σχεδόν τίποτα, με λίγη έως μπόλικη υποκρισία και πολλά ψεματάκια σίγουρα. (βρε τα ψεματάκια ή τα ψέματα τα καταλαβαίνω άνετα!) Το να προσπαθείς μονόπλευρα και να νοιάζεται μόνο ο ένας και για τους δυο... δε βγάζει πουθενά! Δεν είναι ζωή αυτή βρε παιδιά, είναι δυστυχία!    

  Όλα καλά λοιπόν! Λίγα τα πλυν (-), πολλά τα συν (+)! Απογοητεύτηκα... πόνεσα... έκλαψα... τα έβαλα με τον εαυτό μου... αλλά και τεράστιο μάθημα... γράφτηκε μια ακόμη ωραία ιστορία... εμπλουτίστηκε το βιογραφικό και το βιβλίο της ζωής μου... κέρδισα - έχασα- ξανά κέρδισα... και κυρίως δεν χρωστάω και δεν μου χρωστάει κανείς τίποτα. Και αν κάτι ακόμη έχει μείνει; Θα φύγει και θα ξεπεραστεί κάποια στιγμή. Ο χρόνος ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Εξάλλου, όσα φέρνει ο χρόνος... Όλα ξεπερνιούνται σε αυτή τη ζωή! Νιώθω λοιπόν ευλογημένη, γεμάτη που ένιωσα ξανά πράγματα. Αυτό σημαίνει πως δεν είμαι νεκρή μέσα μου, ούτε η καρδιά μου και πόσο μάλλον η ψυχή μου. Όμως, από 'δω και στο εξής, θα κρατάω μεγάλη πισινή και θα περνάνε όλοι από ...κόσκινο! Από την μεριά μου, αναγκάζομαι και βάζω τελεία, τραβάω μια κόκκινη γραμμή ή και υπογραμμίζω και τώρα την κάνω αθόρυβα και αξιοπρεπώς, όπως πάντα! 



 

@υτές ήταν οι μπόλικες προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!




Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




Διαβάστε επίσης:
______________
► Όλες οι αναρτήσεις της στήλης "Let’s talk about Relationships" & "Ανθρώπινες σχέσεις"
Let’s talk about Relationships! #1 "Θα σε πάρω τηλέφωνο για να πάμε για καφέ..."
Σκέφτομαι και Γράφω#4 & Let’s talk about Relationships!#2 – Χώρισε με αξιοπρέπεια και όχι με Εγωισμό!
Σκέφτομαι και Γράφω#6 & Let’s talk about Relationships!#3 – Σαν μια Ιερή εξομολόγηση!
Let’s talk about Relationships! #4 - Ερωτήματα που δείχνουν ότι …απλώς δεν σε γουστάρει!
Let’s talk about Relationships! #5 – Οι ερωτικές εξομολογήσεις ενός 60άρη!
Let’s talk about Relationships #6 - Σώματα κενά χωρίς αισθήματα;
Let’s talk about Relationships #7 - Αόρατες ερωτικές σχέσεις... («Όποιος ενδιαφέρεται, το δείχνει!»)
Let’s talk about Relationships #8 - Τι εννοείς; "Θέλεις λίγο χρόνο να σκεφτείς!"






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com