Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 23 - 30 (Νοέμβριος 2015) #3



Δευτέρα 23/11/2015: Συμπλήρωσε την φράση: «Σήμερα μύρισα.................»
   Σήμερα μύρισα ένα άρωμα που μου είχε κάνει δώρο ένας πολύ αγαπημένος Συμμαθητής-Φίλος μου, το Νοέμβριο του 2013. Το κρατάω στο ντουλάπι μου ως αναμνηστικό, για να μου θυμίζει εκείνη την εποχή και την πολύ όμορφη ανιδιοτελής Φιλία μας.

Τρίτη 24/11/2015: Συμπλήρωσε την φράση: «Σήμερα νιώθω.................»
  Σήμερα ένιωσα χαλαρά με το μάθημα των Αγγλικών (που πάντα με άγχωναν και συνεχίζουν να με αγχώνουν λιγάκι!). Το ευχαριστήθηκα και το διασκέδασα! (Τι ωραία αίσθηση να ευχαριστιέσαι και να διασκεδάζεις συγχρόνως με ό,τι ασχολείσαι!) Συνήθως έχω ένα ψιλό άγχος να το πω; έναν κόμπο στο λαιμό να το πω; πατατράκ να το πω; όταν έρχεται η σειρά μου να μιλήσω στο μάθημα, γιατί νομίζω πως θα τα πω λάθος. Αλλά χαζομάάάάρες βρε Μαρία, αφού το έχεις κοπελιά και με τα Αγγλικά, γιατί αυτή η 'αμφισβήτηση' προς τον εαυτό σου και στις ικανότητές σου; Ε, γιατί;;;

Τετάρτη 25/11/2015: Εάν είχες ένα μόνο παράθυρο που θα μπορούσες να κοιτάζεις για 6 μήνες, τι θέα θα ήθελες να έχει;
  Μα φυσικά θα ήθελα να έχω τη θέα της θάλασσας (αφού ξέρετε πόση αγάπη της έχω!) αυτού του απέραντου γαλάζιου/μπλε που με χαλαρώνει, με ηρεμεί, με γαληνεύει, με ξεκουράζει, με απελευθερώνει, με ταξιδεύει, με γοητεύει, με παθιάζει, με εμπνέει ...που με κάνει να νιώθω ότι υπάρχει τελικά τόση ομορφιά σε αυτό τον κόσμο, σε αυτή τη ζωή, σε αυτό τον πλανήτη Γη. Όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα τα προσφέρει η θέα της θάλασσας.

Πέμπτη 26/11/2015: Περιέγραψε ένα έντονο συναίσθημα που ένιωσες σήμερα.
  Ένιωσα το συναίσθημα της "απελευθέρωσης" (επιτέλους! όπως έχω δηλώσει, πάντα χρειάζομαι τον χρόνο μου αλλά και ένα χέρι βοηθείας (συζήτηση, κουβέντα κλπ.) και επίσης Εγώ ξέρω για μένα, καλύτερα από τον καθένα) από τα αρνητικά συναισθήματα, όπως της 'απογοήτευσης', της 'στενοχώριας', της 'πίκρας', της 'θλίψης' και του 'θυμού' που ένιωθα τις τελευταίες περίπου 3 και βάλε, εβδομάδες, όπως ένιωσα την ανάγκη να τα πω ΕΔΩ. Επίσης, ένιωσα "ανακούφιση" γιατί πρώτον, πέρασε και αυτή η φουρτούνα και δεύτερον, στις ξεκάθαρες -με αλήθεια κι ειλικρίνεια- συζητήσεις παύουν να υπάρχουν παρεξηγήσεις. Και οφείλω ένα ευχαριστώ ...σε κάποιον, κάπου.

Παρασκευή 27/11/2015: Ποια είναι τα σχέδια σου για απόψε;
  Μπροστά στον υπολογιστή μου να αρχειοθετώ (για τρίτη μέρα) τα προσωπικά αρχεία μου σε ξεχωριστούς φακέλους, αφού πριν 4 μέρες, κάτι έγινε και τα έχασα όλα (έπαθα πανικό μιλάμε!) από τον εξωτερικό σκληρό δίσκο. Ευτυχώς με ένα πολύ ωραίο, εύκολο και χρήσιμο προγραμματάκι επανέφερα μεγάλο ποσοστό από τα αρχεία μου. Περισσότερα θα σας πω σύντομα σε σχετική ανάρτηση μου.

Σάββατο 28/11/2015: Περιέγραψε το πρωινό σου.
  Ξύπνησα, όπως συνήθως, πριν τις 08:00. Αλλά σηκώθηκα στις 09:00 και κάτι, αφού είχα κοιμηθεί στις 05:00 το πρωί. Ήπια το καθημερινό χλιαρό νεράκι με λεμόνι και μέλι, έκανα της δουλειές του σπιτιού (με μουσικούλα πάντα!), ενδιάμεσα έβαλα πλυντήριο, έπαιξα κυνηγητό με τον σκύλο μου τον Rex, ετοιμάστηκα, άπλωσα τα ρούχα κι έφυγα για να συναντηθώ με τη Φίλη μου για καφεδάκι. Και γενικώς η υπόλοιπη μέρα κύλισε όμορφα, χαλαρά με Φίλους αγαπημένους. (Εξάλλου, την Κυριακή, θα κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι και θα στολίσω το δεντράκι μου και ...ωχ! για τις υπόλοιπες μέρες θα με πεθαίνει η μέση μου, πάλι.)

Κυριακή 29/11/2015: Τι σε ανησύχησε σήμερα;
  Τίποτα το ιδιαίτερο δεν με ανησύχησε. (ευτυχώς Παναγία μου!) Τις Κυριακές, λέω να παίρνω ρεπό από τις "ανησυχίες, στενοχώριες, νεύρα" κλπ. αρνητικά συναισθήματα. Άντε γιατί έχουμε ξεφύγει τελείως από το μέτρο, με το να χανόμαστε καθημερινά στο λαβύρινθο της δύσκολης καθημερινότητας και ξεχνάμε πως οφείλουμε τα Σαββατοκύριακα (κάποιοι το βρίσκεται υπερβολή το Σ/Κ; άντε κρατείστε την Κυριακή) να τα περνάμε λίγο πιο χαλαρά, κάνοντας πράγματα που μας χαλαρώνουν, μας ξεκουράζουν και σπάνε την ρουτίνα. Άσε που φορτίζουμε και τις μπαταρίες μας (100% για να κάνουμε και σωστή δουλειά!) για να είμαστε πιο αποδοτικοί όλη την εβδομάδα που έρχεται. Έχω άδικο βρε παιδιά;

Και μένει μια ακόμη ερώτηση, η παρακάτω, για την τελευταία ημέρα του Νοέμβρη. Λέω να την απαντήσω κι αυτήν για να ολοκληρώσω το "μηνιαίο ημερολόγιο" μου για τον μήνα Νοέμβριο. Και συνεχίζω γερά για τις 31 ερωτοαπαντήσεις του Δεκέμβρη.

Δευτέρα 30/11/2015: Κάτι που ξεκίνησες ή ολοκλήρωσες τον Νοέμβριο.
  Λοιπόν, ξεκίνησα να γράφω 3 ιστορίες (Το είχα αναφέρει ΕΔΩ, στην 1η μέρα του μήνα) και κατάφερα, με εκείνα και με τ' άλλα, να ολοκληρώσω τις δυο. (κάτι είναι και αυτό!)














___________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

  ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
  ©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

✍ My thoughts #15 - Μπορεί να είμαι δύσκολο παιδί...



  Μπορεί να φαίνομαι πως είμαι ένας δύσκολος χαρακτήρας, ένας δύσκολος άνθρωπος, παράξενος, περίεργος, περίπλοκος... ΜΠΟΡΕΙ όντως να είμαι, λίγο έως πολύ. Μπορεί όμως τελικά να είμαι τόσο εύκολος άνθρωπος που όταν οι άνθρωποι γύρω μου, μου συμπεριφέρονται απαράδεκτα έως απάνθρωπα, να "αναγκάζομαι" να γίνομαι ένα δύσκολο παιδί για να με προστατεύσω (ξανά), για να πληγωθώ λιγότερο (έτσι ή αλλιώς θα πληγωθώ γιατί απλά δεν είμαι ένα άψυχο αντικείμενο), για να κρατήσω την αξιοπρέπεια μου ζωντανή. Τότε ναι! τότε είμαι ένα δύσκολο παιδί που όμως παραμένω πάντα αυτή που γνώρισες εξ αρχής, έτσι όπως με γνώρισες.

  Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι ψυχολογικά στην καλυτερότερη μου φάση. Οι λόγοι; Πολλοί και διαφορετικοί και μάλλον δεν έχουν και καμιά σημασία να τους αναφέρω. Μπορεί να μην μου φαίνεται και να νομίζει ο άλλος πως είμαι καλά. Η ψυχούλα μου και η καρδούλα ξέρει στην πραγματικότητα πως είμαι εσωτερικά, κανείς άλλος. Δεν μου αρέσει να με βλέπω αδύναμη στα μάτια τα δικά μου, πόσο μάλλον στα μάτια των άλλων. Αλλά από την άλλη, δεν δίνω δεκάρα αν μου βγουν οι συναισθηματισμοί μου, όπως σε τούτη την ανάρτηση και δείξω την αδυναμία μου. Έχω εδώ και καιρό απελευθερωθεί από τέτοιες σκέψεις και ψεύτικους θεατρισμούς στο να δείχνω ότι πάντα "είμαι καλά"

 Νιώθω ακόμα στεναχωρημένη, πληγωμένη, θυμωμένη κι ακόμα περισσότερο πικραμένη με την συμπεριφορά κάποιου ανθρώπου που έπεσε στα μάτια μου, ενώ πίστευα, εδώ και περίπου 2+ χρόνια ότι διαφέρει, δεν είναι σαν τους άλλους που με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους κάνουν κακό σε ανθρώπους που τους έδειξαν ότι -τουλάχιστον- τους εκτιμούν. Όμως το πρόβλημα ξεκινάει και τελειώνει όταν εσύ που πληγώθηκες/προδώθηκες από κάποιον/κάποια/κάποιους να συμπερι-φέρεσαι με τον ίδιο τρόπο σε κάποιον άλλο που δεν σου έφταιξε και δεν σου έδειξε δείγματα ότι αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά, ενώ λογικά θα έπρεπε να μην το κάνεις, γιατί ξέρεις καλά πως είναι να σου το κάνουν. Τελικά, όταν φτάνεις να γίνεσαι σαν κι αυτούς που σε πλήγωσαν, τότε καταλήγεις διπλά απάνθρωπος από τους αρχικούς. Γνώμη μου, μπορεί να είμαι και λάθος.

 Έχω κάνει τόσες προσπάθειες, μηνών, χρόνου με ό,τι μέσο υπάρχει (κι έχω καθαρή συνείδηση ότι Εγώ τουλάχιστον προσπάθησα) να καταλάβω τέτοιους ανθρώπους αλλά είναι τόσο βαθιά βυθισμένοι στο σκοτάδι με ένα απέραντο κενό που προσωπικά τους γεμίζει, που δεν ήταν (και δεν είναι) στο χέρι μου να τους βοηθήσω, όσο και να τους αγαπώ ή εκτιμώ. Προσπάθησα κι "εσένα" να σε καταλάβω (εξού και η αγάπη, εκτίμηση, ειλικρίνεια και σεβασμό που σου έδειξα, ακόμα κι όταν εσύ μου έριχνες τον ένα άκυρο μετά το άλλο) αλλά δε θέλησες, δεν ένιωσες, δε νοιάστηκες καν... για την ακρίβεια δεκάρα μάλλο δεν έδινες.

  Οι άνθρωποι (όποιοι και όπως κι αν είναι αυτοί) που έχουν μπει στη ζωή μου και έζησα στιγμές μαζί τους, είτε έμειναν λίγο, είτε έφυγαν φανερά είτε το έβαλαν στα πόδια, δειλά, σιωπηλά, αδιάφορα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα θα συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή μου, κοντά, μακριά ή απλά ως ανάμνηση. Δεν τους διαγράφω τελείως, ούτε τους ξεχνάω, απλώς Εγώ παύω, σταματώ να υπάρχω στη δική τους ζωή, στη ζωή τους που δεν με έβαλαν, δεν χωρούσα ποτέ και με έκαναν να αισθάνομαι ανεπιθύμητη, ακόμα κι όταν δεν ενοχλούσα (τελικά ακόμα δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω αν αυτό το "δεν ενοχλώ ποτέ, είμαι διακριτική" είναι ελάττωμα ή προτέρημα) και δεν γινόμουν βάρος. Βέβαια, όταν δεν εκτιμάτε και αυτό, τότε σίγουρα υπάρχει μεγάλο χάσμα...

  Δεν ζητάω από κανέναν καμιά κατανόηση, ούτε να μπει στη δική μου θέση. Έτσι αισθάνομαι Εγώ, αλλιώς θα αισθάνεται ο άλλος. Ο καθένας είναι ελεύθερος να αισθάνεται όπως νιώθει, όπως έχει μάθει κι όπως έχει εκπαιδεύσει τον εαυτό του να αισθάνεται για να μην πληγωθεί ξανά. Όλα σεβαστά και δικαίωμα του καθενός και το πιστεύω αυτό που λέω, χωρίς να ειρωνεύομαι.


  Όμως, δικαίωμα μου κι εμένα, να μην στέλνω και να μην απαντάω πια σε μηνύματα, σε τηλεφωνήματα, να έχω "εξαφανιστεί" (εξάλλου όταν θέλεις αληθινά να βρεις κάποιον, "κινείς Γη κι ουρανό", πόσο μάλλον όταν ξέρεις που μπορείς να τον βρεις) και να έχω προτιμήσει το "μακριά κι αγαπημένοι". Μπορεί να με πονάει, να δίνω "μάχη" για να κρατηθώ στο ύψος μου αλλά πρέπει να το κάνω. 'Εφυγα γιατί ποτέ δεν άκουσα ένα "μείνε". Έφυγα γιατί οι πράξεις σου μου είπαν "φύγε". Έφυγα γιατί πρώτος έφυγες εσύ. {tweet this} Πρώτα απ' όλα το κάνω για μένα και την αξιοπρέπεια μου κι ύστερα για τον άλλον που επέλεξε ηθελημένα να μου συμπεριφερθεί με σιωπή και αδιαφορία. Έτσι κι  κι Εγώ σεβόμενη την επιλογή/απόφαση του άλλου, μένω στην ακρούλα μου, στην σιωπή, στην "δήθεν" αδιαφορία μου και δεν ενοχλώ κανέναν με την 'ανεπιθύμητη' παρουσία μου. Και όχι δεν το παίζω υπεράνω, απλά είμαι δίκαιη. Και όχι δεν μπορώ να δώσω κι άλλη ευκαιρία στις τόσες που ήδη έδωσα και που δυστυχώς όλες πήγαν χαμένες και δεν άγγιξαν τον παραλήπτη. Αν το κάνω πάλι, μια απ' τα ίδια θα βιώσω και το ίδιο έργο θα ξαναδώ. Και όχι δεν με πείθουν πλέον οι μηδαμινές κινήσεις/πράξεις σας, δήθεν ότι "νοιάζεστε" αφού στην πραγματικότητα αποδείξατε πως δεν νοιάζεστε, ούτε καν εκτιμάτε το ελάχιστο. Και λυπάμαι, στην παρούσα φάση δεν μπορώ, δεν νιώθω (έτοιμη) να συγχωρέσω ούτε την απαράδεκτη συμπεριφορά ούτε την συνεχής σιωπή κανενός. Τόσα και τόσους έχω συγχωρέσει ειλικρινά, ας αφήσω και κάτι για τον χρόνο και τον Θεό. Τώρα, σήμερα νιώθω έτσι, με τον χρόνο που και ποιος ξέρει; μπορεί να συγχωρέσω και να ξεχάσω κάθε αρνητικό και να μείνουν μόνο τα θετικά της υπόθεσης.

  Αν λοιπόν, θέλεις να με κατηγορήσεις, να με μισήσεις ή να μου προσάψεις το οτιδήποτε ή να με χαρακτηρίσεις το πιο απλό ας πούμε "δύσκολο παιδί", κάντο, ελεύθερα! Εγώ δεν νιώθω κανένα μίσος, μόνο λύπη και πίκρα. Αλλά άλλαξα γιατί έπρεπε, γιατί εσύ (εσείς) με έκανες.νε κάνατε να αλλάξω ...προς το καλύτερο. Δεν είμαι η ίδια, όχι σε σένα, όχι σε αυτούς που δεν με εκτίμησαν έτσι όπως ήμουν, είμαι και πάντα θα είμαι. Όμως, σου δίνω μια συμβουλή φιλική, πάντα. Αν θες άκουσε την, κράτα την ή πέταξε την στα σκουπίδια. Κοιτάξου πρώτα για λίγα λεπτά στον καθρέφτη και δες τα δικά σου λάθη. Εγώ το έκανα και το κάνω συχνά. Πίστεψέ με, ένας καθρέφτης μας λέει περισσότερα από όσα πιστεύουμε, στα ψεύτικα ή στα αλήθεια. Μην φοβάσαι δεν θα σε σκοτώσει κανένας καθρέφτης. Μόνο θα σου δείξει και θα σου 'πει' κατάμουτρα όλα όσα φοβάσαι. Θα φοβηθείς αλλά στο τέλος αν κατανοήσεις έστω λιγάκι αυτά που θα σου δείξει, ίσως και να λυτρωθείς. Λέω, "ίσως", γιατί δεν είναι εύκολο και δεν πιάνει σε όλους, σίγουρα όχι στους απόλυτα εγωιστές και πόσο μάλλον σε ανθρώπους που έχουν επιλέξει να νεκρώσουν μέσα τους γιατί κάπου, κάποτε, κάποιος/α τους πλήγωσε, που όμως δυστυχώς, καταλήγουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα σε άλλους και αυτό είναι ντροπή και σχεδόν ασυγχώρητο. 

  Ίσως να είμαι σκληρή, όχι όμως περισσότερο από όσο είναι η ίδια η ζωή. Αλλά να! έρχεται μια μέρα που συμπεριφέρεσαι έτσι όπως σου έχουν συμπεριφερθεί... Σιωπή στη σιωπή, αδιαφορία στην αδιαφορία κ.ο.κ. {tweet this} Λέω Εγώ τώρα! 

@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!Και σιγά-σιγά όλα μένουν πίσω και...η ζωή συνεχίζεται!





Φανή Δρακοπούλου
"Δύσκολο παιδί"
Στίχοι: Βίκυ Γεροθόδωρου
Μουσική: Κυριάκος Παπαδόπουλος
(Νοέμβριος 2015) 

*Ένα τραγούδι, από την αδυναμία μου Φανή Δρακοπούλου, που με εκφράζει όσο κανένα άλλο τραγούδι αυτό τον καιρό και μου δίνει δύναμη να μην ξεχνάω ποια είμαι και τι (ΔΕΝ) αξίζω.....


Τα φεγγάρια της ζωής μου πάντα έμεναν μισά
Σαν την καρδιά
Τα πλήγωναν οι αγάπες
και τις πέταξα μακριά
Κι είμαι καλά

Έχω αλλάξει χαρακτήρα, είμαι δύσκολο παιδί
Είμαι πληγή
Στη ζωή σου όσο μείνω θα 'μαι πάντα απειλή
Όπως κι εσύ

Έτσι είμαι και μ' αρέσει να μη δίνω πουθενά
Τίποτα πια
Έτσι είμαι κι άμα θέλεις μείνε δίπλα μου αλλά
Μη θες πολλά

Έχω αλλάξει χαρακτήρα, είμαι δύσκολο παιδί
Είμαι πληγή
Στη ζωή σου όσο μείνω θα 'μαι πάντα απειλή
Όπως κι εσύ

Έτσι είμαι και μ' αρέσει και κανείς ας μη μπορέσει
Να 'ναι πλάι μου
Έτσι είμαι κι άμα θέλεις έχω μάθει να 'μαι μόνο
Για την πάρτη μου

Έχω αλλάξει χαρακτήρα, είμαι δύσκολο παιδί
Είμαι πληγή
Στη ζωή σου όσο μείνω θα 'μαι πάντα απειλή
Όπως κι εσύ



Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ό,τι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)





Διαβάστε επίσης:
_________________

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την στήλη "My thoughts"








_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

✎ My Favorite Quotes #10 – "Η Κλίμακα του Ανθρώπου"...


 ...σε ένα κάδρο είναι ζωγραφισμένη μια μεγάλη σκάλα κι ένας μικρός άνθρωπος, που βρίσκεται στο πρώτο σκαλί και είναι έτοιμος να την ανεβεί. Κάτω από κάθε σκαλί είναι γραμμένο κάτι, με μισοσβησμένα από το χρόνο γράμματα και πάνω από το τελευταίο σκαλί υπάρχει ζωγραφισμένος ένας ήλιος με τις φωτεινές ακτίνες του.


1ο σκαλί: ΥΠΝΟΣ
  Στο πρώτο σκαλί βρίσκεται ο άνθρωπος με το άλφα μικρό. Σ' αυτό το σκαλί ή καλύτερα σ' αυτό το επίπεδο βρισκόμαστε οι περισσότεροι άνθρωποι. Είναι το επίπεδο της ασυνειδησίας ή το επίπεδο του ύπνου, όπως το έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι. Είναι το επίπεδο στο οποίο πιστεύεις ότι τα γνωρίζεις όλα και δεν έχεις καμιά επίγνωση της άγνοιάς σου[...]

2ο σκαλί: ;;;;;;;;
  Σ' αυτό το σκαλί δεν υπάρχει κάποια λέξη αλλά πολλά συνεχόμενα ερωτηματικά. Όταν αρχίζεις να αναρωτιέσαι και να βάζεις ερωτηματικά, τότε ανεβαίνεις στο επόμενο σκαλί. Τι είναι αυτός ο κόσμος, ποιος είμαι εγώ, τι κάνω στη ζωή μου... Είναι εύκολο να ανέβεις αυτό το σκαλί αλλά με την ίδια ευκολία επιστρέφουμε στο χαμηλότερο επίπεδο της ασυνειδησίας ή του ύπνου[...]

3ο σκαλί: ΕΥΓΕΝΕΙΑ
  Από 'δω ξεκινάει η δική σου προσπάθεια, ο δικός σου αγώνας. Από αυτό το σκαλί και πάνω αρχίζει να αποχτά νόημα και ουσία η ζωή σου. Είναι το σκαλί της ευγένειας ή το σκαλί της μίμησης του προτύπου. Επειδή η εσωτερική αλλαγή που απαιτείται είναι δύσκολη, μιμείσαι εξωτερικά αυτό που θα ήθελες να γίνεις. Μιμείσαι το πρότυπο, δηλαδή τον Άνθρωπο[...]

4ο σκαλί: ΣΥΜΠΟΝΙΑ
  Σ' αυτό το επίπεδο που βρίσκεσαι συγκεντρώνεις την προσοχή σου στην κατάσταση του άλλου και του δείχνεις το ενδιαφέρον σου και τη συμπάθειά σου. Αυτό δεν κοστίζει τίποτα. «Κάνε το καλό και ρίξ' το στο γιαλό», λέει μια σοφή παροιμία του λαού μας. Και επειδή η ζωή κάνει κύκλους, μην ξεχνάς ότι κάποια στιγμή θα χρειαστείς κι εσύ τη συμπόνια των άλλων ανθρώπων[...]  

5ο σκαλί: ΑΝΔΡΕΙΑ
  Χρειάζεται πράγματι ανδρεία για να ανέβεις το επόμενο σκαλί. Από 'δω και πέρα το ανέβασμα της κλίμακας γίνεται δυσκολότερο, γιατί τώρα αρχίζουν τα σκαλιά των βασικών αρετών[...]

6ο σκαλί: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
  Οι άνθρωποι ζητούν τη δικαιοσύνη από τους άλλους και όταν πρόκειται γι' αυτούς τους ίδιους την αγνοούν, κοιτώντας μόνο το συμφέρον τους. Και αυτό παράγει το χάος, που ζούμε μέσα στην κοινωνία μας σήμερα και ανά τους αιώνες[...] 

7ο σκαλί: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
  Σίγουρα δεν εννοώ την ελευθεριότητα. Να κάνεις δηλαδή ό,τι σου περάσει από το μυαλό, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν οι πράξεις σου πάνω στην ελευθερία των άλλων. Εννοώ την αποκοπή από όλες τις προσκολλήσεις σε πρόσωπα, σε ανθρώπινα ιδεολογήματα, σε υλικά αγαθά, σε επιθυμίες, σε πάθη, σε τόπους, σε φόβους. Οι προσκολλήσεις σου προσθέτουν ασήκωτο βάρος, που σε τραβαέι προς τα κάτω, προς το σκαλί του ύπνου. Για ν' ανέβεις ψηλά, πρέπει να είσαι ανάλαφρος[...]

8ο σκαλί: ΑΓΝΟΙΑ
  Αναφέρεται στη συγκλονηστική στιγμή της ζωής μας που συνειδητοποιούμε το «Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα» (ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα) Ο Σωκράτης, όταν έλεγε αυτή τη φράση, που έζησε μέσα στους αιώνες και έφτασε αναλλοίωτη μέχρι τις μέρες μας, δεν έκανε πνεύμα, την εννοούσε πραγματικά. Και όταν ένας Σωκράτης λέει ότι τίποτα δε γνωρίζει, πως εσύ ισχυρίζεσαι ότι τα γνωρίζεις; Επίσης, μην ξεχνάας ότι άλλο πληροφορίες και άλλο γνώση και το κυριότερο άλλο γνώση και άλλο σοφία[...]   

9ο σκαλί: ΑΛΗΘΕΙΑ
  Ελεύθερος πια από τις κάθε είδους προσκολλήσεις και έχοντας συνείδηση της άγνοιάς σου, αποχτάς το σεβασμό που αρμόζει στην αλήθεια. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που, σε κάποια φάση της ζωής τους, προτιμούν συνειδητά το ψέμα από την αλήθεια και αυτοί οι άνθρωποι είναι δυστυχώς πάρα πολλοί. Να βλέπουμε την αλήθεια ακόμα κι αν μας πικραίνει[...]

10ο σκαλί: ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
 Εδώ δε χρειάζεται να καταβάλεις κάποια προσπάθεια για να βελτιώσεις την εξωτερική συμπεριφορά σου. Απλά, χαλάρωσε, σώπασε, σβήσε τους θορύβους του κόσμου, στρέψε την προσοχή σου μέσα σου και άρχισε να βιώνεις το συγκλονηστικό δώρο της ζωής. Επίσης, παρατήρησε γύρω σου χωρίς να κρίνεις. «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» (να γνωρίζεις τον εαυτό σου), για να μην ξεχνάμε και τους αρχαίους προγόνους[...] 

11ο σκαλί: ΔΕΛΦΟΓΝΩΣΙΑ
  Η αυτογνωσία είναι ο στόχος μας, αλλά δε γίνεται να μάθουμε τον εαυτό μας, ανεξάρτητα από τους άλλους ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας. Είμαστε ο καθρέφτης τους και είναι ο καθρέφτης μας. Οι άλλοι μας βοηθούν να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και εμείς τους βοηθάμε να καταλάβουν αυτοί ποιοι είναι. Εξάλλου, δε θέλουμε να γίνουμε Άνθρωποι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά για να φωτίσουμε λίγο το δρόμο των άλλων ανθρώπων που ακολουθούν πίσω μας. Μην ξεχνάμε ότι και τον δικό μας δρόμο κάποιοι άλλοι τον φώτισαν. Έτσι γινόταν πάντα[...]  

12ο σκαλί: ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ
 Η ταπείνωση είναι το μεγάλο κέρδος της αυτογνωσίας. Συνειδητοποιείς το πραγματικό σου μέγεθος και τη θέση σου στην κλίμακα του σύμπαντος κόσμου. Συνειδητοποιείς ότι η έπαρση και ο εγωισμός, που έχουν πλημμυρίσει τον κόσμο, δεν είναι τίποτα άλλο από μια θλιβερή άγνοια, κενότητα και βαριά ασθένεια της ψυχής, από την οποία αν δεν απαλλαγούμε δε θα κάνουμε ούτε ένα βήμα στη ζωή μας[...]

13ο σκαλί: ΜΕΤΑΝΟΙΑ - ΕΥΣΕΒΕΙΑ - ΚΑΘΑΡΣΗ
  Οριστική μεταστροφή του νου, ευσέβεια προς τον Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου και τέλος κάθαρση ψυχής και σώματος[...]

14ο σκαλί: ΑΓΑΠΗ
  Το τελευταίο σκαλό γράφει ΑΓΑΠΗ. Εδώ είναι το Φως. Εδώ είναι ο Χριστός. Εδώ γίνεσαι Άνθρωπος! Η αγάπη είναι η δικαιοσύνη του Θεού. Η αγάπη είναι η εντολή του Θεού προς τους ανθρώπους. Αγάπη προς τον πλησίον. Αυτόν που είναι δίπλα σου. Επειδή πράγματι δε μπορούμε να αγαπήσουμε εύκολα ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, ένας δρόμος είναι να ανέβουμε τα σκαλιά των αρετών της κλίμακας[...]
Ευγένεια, συμπόνια, ανδρεία, δικαιοσύνη, ελευθερία, άγνοια, αλήθεια, αυτογνωσία, αδελφογνωσία, ταπείνωση, μετάνοια, ευσέβεια, κάθαρση, ΑΓΑΠΗ
Η αγάπη είναι το κλειδί, με το οποίο θα αποκαταστήσουμε τις διαταραγμένες ανθρώπινες σχέσεις μας. Είναι το αληθινό θαύμα της ύπαρξής σου.  

πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Το άγγιγμα του Αρχάγγελου» του Πάνου Τσεπενέκα




  Τούτη η ανάρτηση γράφτηκε όταν είχα διαβάσει το βιβλίο, αλλά έλειπε η φωτο. Η αλήθεια είναι πως σχεδίασα με ένα μολύβι μόνο, την σκάλα με έναν Ήλιο κι έναν άνθρωπο αλλά είναι τόσο πρόχειρο που το έχω κρατήσει για μένα και το κοιτάξω μια στο τόσο για να δω ...που βρίσκομαι. Οπότε, για την ανάρτηση φωτογράφισα την σκάλα του σπιτιού μου και έγραψα τις 14 λέξεις... αν και δεν είναι ακριβώς αυτό που είχα στο μυαλό μου, εσείς απλά βάλτε τη φαντασία σας κοιτάζοντας την φωτογραφία και διαβάζοντας τα αποσπάσματα του βιβλίου. Για περισσότερα, σας προτείνω να διαβάσετε το βιβλίο.
  




Διαβάστε επίσης:
_________________

Διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης My Favorite Quotes
Οι Βιβλιοθήκη του ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫... (Λίστα)
ΒιβιλιοΚριτικές: Παρουσιάσεις/Κριτικές Βιβλίων





_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!




Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com