Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 28 - 31 (Δεκέμβριος 2015) #5


Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015: Ευτυχία είναι...
  "Ευτυχία είναι οι Στιγμές!" Το έχω πει, το έχω "αναλύσει" το θέμα, με τον δικό μου τρόπο ΕΔΩ. Οπότε, Συλλέγουμε Στιγμές για μια 'ευτυχισμένη-γεμάτη ζωή'. Είπαμε, πως και η ονομασία του blog μου, ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ δεν είναι τυχαία, αντικατοπτρίζει απόλυτα τη ζωή μου, όσα πιστεύω/υποστηρίζω ...κι εμένα την ίδια.

  Αν έχετε, όμως, όρεξη να διαβάσετε κι άλλα περισσότερα για το "τι είναι ευτυχία", δείτε και τις παρακάτω αναρτήσεις μου...

Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015: Μια χαρούμενη στιγμή.
  Όλη η μέρα ήταν μια χαρούμενη στιγμή. Ολη η μέρα μα όλόόόλη η μέρα ήταν γεμάτη ΜΟΝΟ από όμορφες, χαρούμενες, ξέγνιαστες, παρεϊστικες στιγμές. Όλη την ημέρα την πέρασα με Φίλες, με αγαπημένα πρόσωπα κάνοντας ωραία πράγματα παρέα. Φτιάξαμε μαλλί, φάγαμε, ήπιαμε, φωτογραφηθήκαμε, βγάλαμε ένα σωρό selfie, περπατήσαμε, relaxάραμε, συζητήσαμε, γελάσαμε με τη ψυχή μας και γενικώς περάσαμε τέλεια. Απλές, όμορφες, παρείστικες στιγμές.

Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2015: Πώς πέρασε η προηγούμενη χρονιά;
  Κοιτάζοντας το ημερολόγιο τοίχου που κρεμάω κάθε χρόνο στον τοίχο στα δεξιά του γραφείου μου, βλέπω με ικανοποίηση σίγουρα και καθόλου πια με λύπη, ότι το 2015 είναι χωρισμένο σε 50-50 κατάσταση. Παρατηρώ πως οι πρώτοι έξι μήνες δεν έχω σημειώσει (γιατί κρατάω πάντα μικρό-σημειώσεις με τα πιο σημαντικά της μέρας σε στυλ κωδικοποίηση της Μαρίας, χεχε! Τα 'πολλά' με λίγες περισσότερες λεπτομέρειες τις γράφω σε 'ημερολόγιο', όπως σας έχω πει παλιότερα) σχεδόν καμία καλή στιγμή που να έχω να θυμάμαι έντονα. Ήταν έξι ολόκληροι μήνες που κυριαρχούσε η θλίψη, λύπη, στεναχώρια, θυμό... (βάρυ των τελευταίων 4 μηνών του 2014) και αρκετές δύσκολες στιγμές όχι μόνο δικές μου αλλά και αγαπημένων προσώπων, όπως το πρόβλημα υγείας της μάνας μου που πέρασε και που ήμουν σχεδόν η μόνη που στάθηκα σε όλα δίπλα της. Φοβήθηκα ότι θα την χάσω και μάλλον μετά Εγώ, αν δεν λυγίσω, αν δεν τα καταφέρω εντελώς μόνη μου χωρίς καμιά βοήθεια, από ένα σημείο και μετά.. θα χάσω κι εμένα. (ξέρω βέβαια, αποδεδειγμένα, πως είμαι σκληρό καρύδι αλλά όσο να 'ναι, πάντα μέσα βαθιά, πολύ βαθιά υπάρχει ο φόβος/φοβία του "κι αν λυγίσω και δεν βρω τη δύναμη να ξανά σταθώ στα πόδια μου; τι γίνεται Μαρία; Πόσο και πόσα αντέχει η ψυχούλα σου Μαρία;")  Τέλος πάντων, ήταν-είναι, έχω ακόμα διάφορες σκέψεις στο κεφάλι μου, γιατί κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις στη ζωή είναι πάνω από τις δικές μας δυνάμεις και επιλογές να μην τις βιώσουμε. Καταλαβαίνετε τι εννοώ, έτσι δεν είναι;

  Οι πρώτοι έξι μήνες μου κάνουν σαν να μην είναι "τίποτα" (αυτό το "τίποτα" που φοβάμαι!) και οι υπόλοιποι έξι μήνες, δόξα τω Θεό δεν έχω παράπονο είχαν σχεδόν τα πάντα. Τα βάρη που σας είπα πιο πάνω, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας... παλιές-καινούργιες γνωριμίες, αποκαλύψεις, εξομολογήσεις, capital controls που με είδα αλλά είδα και την μάνα μου με την οικονομική τρέλα που επικρατούσε έξω με την ανάλυψη των 60€ (τόσα ήταν; δεν θυμάμαι και καλά!) πιο cool από ποτέ. Τότε είδα την αλλαγή της μάνας μου σε αρκετά πράγματα (και δεν αφορούν καθόλου χρήματα και τέτοιο θέμα) και πιστέψτε με, ήταν και η ηρεμία στην σχέση μας. Οι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα για τον Σύριζα, το δημοψήφισμα (που συγγνώμη αλλά ακόμα νιώθω "μ@λ@κ@ς"), η ελπίδα για τον νέο Πρωθυπουργό μας (Αχ ρε Αλέξη... θαμπωθήκαμε από τα ωραία λόγια, με το νεαρό της ηλικίας σου, το χαμόγελο μικρού παιδιού, την γοητεία σου... χαχα! Ούτε γκόμενος/α να ήσουν που τελικά μας βγήκες ...άπιστος/η!) που τελικά αυτή η ελπίδα ψεύτικη/κάλπικη μας βγήκε στην πορεία, η πολιτική κατάσταση και το "τρωγόμαστε μεταξύ μας" με το παραμικρό, χωρισμοί, φυγές, άνθρωποι που ήρθαν, άλλοι, έφυγαν, οι στιγμές με Φίλες/ους... κ.α. πολλά. 

 Πως πέρασε λοιπόν η χρονιά; Γρήγορα, όπως όλες! Τελικά 365 μέρες δεν φτάνουν για να κάνεις, να ζήσεις όσα θέλεις... Άφησε μια γεύση γλυκόπικρη θα έλεγα (από το τελείως πικρή/αλμυρή/άγευστη/αδιάφορη, προτιμώ την γλυκόπικρη). Μια "γλυκόπικρη" γεύση στα πάντα. Στις πράξεις, στην αίσθηση, στις αναμνήσεις που κάθε φορά που θα χρειάζεται να κάνω αναδρομή στο έτος 2015, οι στιγμές-αναμνήσεις που θα μου έρχονται πρώτες στο μυαλό θα είναι οι γλυκόπικρες-δυνατές που μου έδωσαν δύναμη για να γίνω λίίίγο παραπάνω δυνατότερος-σοφότερος-καλύτερος Άνθρωπος.  

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου2015: Ο Νο. 1 στόχος μου για την επόμενη χρονιά.
  Μια δουλειά της προκοπής για τα χρήματα και μόνο! Αν είχα οικονομική άνεση, το έχω πει και το πιστεύω/υποστηρίζω απόλυτα (κι ας με κράζουν πολλοί και πολλές) ΔΕΝ θα δούλευα "μάγκες", πάρτε το χαμπάρι! Να δουλεύεις σαν δούλος, 10-12 ώρες την ημέρα, μηδέν προσωπική ζωή, να έχεις τον κάθε αφεντικό/εργοδότη (για να μην τους χαρακτηρίσω αλλιώς) να σου κάνει τη ζωή κόλαση για τον χ,ψ λόγο και να πληρώνεσαι λίγα έως και τίποτα, λες και νομίζουν πως δουλεύεις για τη ψυχή της μάνας σου. Θα έκανα κάτι που γουστάρω, τα χόμπι μου, το οτιδήποτε που θα μου έδινε χαρά και θα μοιραζόταν αυτή η χαρά... αυτή για μένα θα είναι δημιουργική εργασία κι όχι σκλαβιά. Συγγνώμη που σε κάποιους "βολεμένους" τους το χαλάω αλλά τολμώ να μιλήσω Εγώ που έχω κάνει ένα σωρό δουλειές και δύσκολες δουλειές, ώρες στο πόδι, για ένα μεροκάματο ...της πείνας. 

  Και εδώ ολοκληρώνεται και ο μήνας Δεκέμβριος για το project "Keep a 5 Year Journal: 365 days 2015". Και συνεχίζω απτόητη για το 2016. Ναιιιιι!!! 


ΕΔΩ είναι έτοιμες και οι ερωτήσεις για τον μήνα Ιανουάριο του 2016.



   Και μιας και αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2015, να ευχηθώ να έχουμε "Καλή και Χαρούμενη χρονιά". Το 2016 ας είναι μια χρονιά πιο ευγενική, καλόψυχη, να σφύζει από υγεία και να μας χαρίσει απλόχερα, άνετα, χωρίς τσιγκουνιές full συλλεκτικές -πανέμορφες- στιγμές... σε όλο τον κόσμο!
 
 

 Διαβάστε επίσης:
______________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 21 - 27 (Δεκέμβριος 2015) #4



Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015: Κάτι για το οποίο είμαι ευγνώμων σήμερα.
  Είμαι ευγνώμων σήμερα αλλά και κάθε μέρα για τις μικρές στιγμές χαράς που ζω μέσα στην ...μη ευτυχία μου.  

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2015: Κάτι που πρέπει να ξεκινήσω να κάνω.
  Όλα τα έγγραφα/χαρτιά/post-it και τα συναφή να μπουν σε μια σειρά και όχι να βρίσκονται σε μια άκρη του γραφείου μου σαν μια στοίβα ρούχα που περιμένουν να πάρουν την σειρά τους.

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015: Η ημέρα μου με μια λέξη.
   Flashback...

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015: Η καλύτερη ευχή που μου έδωσαν σήμερα.
  "Καλύτερα να πορευτείς μόνη σου και ευτυχισμένη με όσα σου ταιριάζουν, παρά δυστυχισμένη κι αποτυχημένη χάνοντας τον εαυτό σου σε λάθος χέρια." Ω, ναι, το γνωρίζω καλύτερα από τον καθένα πια αυτό, λέω Εγώ τώρα! (από την Φίλη μου που μου έβγαλε -για μια ακόμη φορά- το καπέλο που στέκομαι όλο και πιο δυνατή, όταν στην συζήτηση που είχαμε, της είπα σοβαρά αστειευόμενη ότι "δυστυχώς απέτυχα πάλι!" "Όχι, μην το ξαναπείς αυτό για σένα! Πέτυχες στο να αποτύχεις, στο να χαραμίσεις πάλι τον χρόνο σου σε κάτι λάθος που δεν αξίζει ούτε καν την ματιά σου.")

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015: Μια Φωτογραφία.
  Αφού φάγαμε και ήπιαμε το μεσημέρι οι -μισοί- μαζί, μετά η μάνα μου με τον άνθρωπο της το ρίξανε οι δυο τους στα χαρτιά και μάλιστα βάζοντας στοίχημα, αυτός που θα πάρει τις περισσότερες νίκες θα κερδίσει τα τσιγάρα του (αφού το ξανάρχισαν το κάπνισμα, τι άλλο θα έβαζαν;). Με απόλυτη άνεση κέρδισε η μάνα μου, γιατί σχεδόν πάντα με ευκολία κερδίζει και δεν ξέρω πως το κάνει. Τους κοιτούσα λοιπόν που χαιρόντουσαν σαν μικρά παιδιά και από την μία χαιρόμουν γι' αυτούς κι από την άλλη "λυπόμουν" εμένα. Εντάξει, ίσως να έφταιγε και η μικρή, διαχειρίσιμη θλίψη έως παράπονο που με πιάνει κάθε χρόνο 25 & 26 Δεκεμβρίου, αλλά δε το δείχνω! Μπορεί να λατρεύω αυτές τις γιορτές αλλά αυτές οι δυο ημέρες είναι κάπως "βαριές" για μένα. Κάθε χρόνο εύχομαι να ζήσω επιτέλους τα Χριστούγεννα που μου αξίζουν και έρχονται οι γιορτές και μου επιβεβαιώνουν για μια ακόμη χρονιά ότι είναι μια από τα ίδια, μοναχικά από ένα σημείο και μετά. Και ορκίστηκα για του χρόνου, τέτοιον καιρό κάτι σκληρό για μένα ...που όμως ελπίζω να έρθει η ζωή, το σύμπαν, η μοίρα, Εγώ η ίδια να με διαψεύσουν.     

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015: Μετά τα Χριστούγεννα.
  Σχεδόν ηρεμία αλλά Εγώ νιώθω κουρασμένη, νυστάζω αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ, η μικρή αλλά είπαμε διαχωρίσιμη θλίψη παραμένει αλλά ...είμαι power. Πήρα και αργά το βράδυ μια λιποθυμία που ήταν όλη δική μου, έτσι για να μην σπάσει το περσινό σερί ακριβώς τέτοιον ίδιο καιρό που τα είχα δει όλα. Πέρσι την έβγαλα καθαρή με ένα αριστερό μάτι τίγκα μελανιασμένο (από τον νιπτήρα που είχα μάλλον χτυπήσει, δεν θυμάμαι και πολλά, γιατί ήμουν μόνη μου!) λες και κάποιος μου έδωσε γροθιά και όλοι λέγανε ότι με ξυλοκόπησαν και φέτος την γλίτωσα φτηνά με έναν απλό πονοκέφαλο να με χτυπάει σαν σφυρί. Εντάξει, η επόμενη δεν ξέρω αν θα είναι "η τρίτη και φαρμακερή", ξέρω όμως ότι παραμένω σκληρό καρύδι. (για πόσο ακόμα, όμως, δεν ξέρω! χαχα!)   

Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015: Κάτι που με χαλάρωσε σήμερα.
  Μετά από 2 μέρες κλεισμένη στο σπίτι (και πιστέψτε με, δεν παλεύεται για πολύ με το σόι, παρείσακτοι και μη.) πεθύμησα την Κυριακή (άντε μην σας πω και την Δευτέρα). Έτσι κανόνισα με μια Φίλη να βρεθούμε στο κέντρο της Αθήνας για καφεδάκι αλλά τελικά ...δεν έκατσε η συνάντηση. Έτσι την πέρασα την Κυριακή έξω ...μόνη, βολτούλα. Αλλά με χαλάρωσε επίσης κάποιο τηλέφωνο από ένα αγαπημένο πρόσωπο που μιλήσαμε επί πόσες ώρες και έτσι... καμιά θλίψη, καμιά μοναξιά, τίποτα αρνητικό, μόνο καλή ενέργεια. Αυτά μου αξίζουν ρε γαμώτο, αυτά...! 

  Την ερχόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη θα επιστρέψω με τις τελευταίες 4 ημέρες/ερωτήσεις για να ολοκληρώσω και τον Δεκέμβριο μήνα. Και φυσικά με την νέα χρονιά, κανονικά θα συνεχίσω το project για όλο το 2016.

*Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος της συμμετοχής μου στο project "Keep a 5 Year Journal: 365 days 2015-2016". Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ


 Διαβάστε επίσης:
______________________






*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

☺Τα αλφάβητα των σκέψεων: Xmas Edition☺ (Γράμμα στον Άγιο-Βασίλη) #3 (2015)



  Αγαπημένε μου Άγιε-Βασίλη...

  Βλέπεις δεν σε ξέχασα και σου γράφω και φέτος γράμμα. Άργησα μάλλον λιγάκι... 3 ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα ...αλλά δεν πειράζει! Απλώς, εύχομαι να μην σου "ξεφύγει" το γραμματάκι μου και πάει ...αδιάβαστο το καημένο! 

  Γελάω αυτή την στιγμή, διότι δεν θα σου γράψω πολλά. (Έτσι θέλω να πιστεύω. Τώρα αν μου βγει διαφορετικά, μην με μαλώσεις, ναι; Όπως έχω πει: "Δεν κάνω περικοπές στα συναισθήματα μου, ακόμα κι αν αυτά τα δείχνω γραπτώς!) Και είναι περίεργο για μένα που γράφω ολόκληρα κατεβατά, που όμως είναι ωραία και ενδιαφέροντα.

  Δεν θα σου ζητήσω φέτος δωράκι. Θα σε βγάλω από τη δύσκολη θέση και θα σου πω -έτσι για να μην αγχώνεσαι και για μένα- ότι το -υλικό- δωράκι που ήθελα πολύ φέτος ήταν ένα καινούργιο κινητό τηλέφωνο. Διότι Καλέ μου Άγιε Βασίλη, το κινητό που έχω εδώ και περίπου 3,5 χρόνια, τα έχει παίξει και καταλαβαίνεις... και μου σπάει τα νεύρα, μιας και με τα τεχνολογικά δεν έχω πια και πολύ υπομονή και επίσης δεν κάνω και δουλειά.

  Ετσι λοιπόν, το όποιο -υλικό- δωράκι που θα έφερνες σε μένα, μπορείς να το δώσεις σε κάποιο άλλο -μικρό ή μεγάλο- παιδάκι, που το έχει περισσότερο ανάγκη από μένα. Δόξα τω Θεό, από υλικά πράγματα, δεν μου λείπει τίποτα. Τα έχω σχεδόν όλα και δεν έχω κανένα παράπονο. Απλώς, σαν Άνθρωπος που είμαι, πάντα θα μου γυαλίζουν πολλά στο μάτι, που λένε, αλλά τελικά όταν τα αποκτάμε, νιώθουμε πως "δεν τρέχει κάστανο".

  Ζήτησα από τον εαυτό μου, να κάνει κράτει για να καταφέρω να μαζέψω χρήματα και να πάρω επιτέλους το καινούργιο κινητό που θέλω από πέρσι το καλοκαίρι. Και θα το είχα πάρει, αφού τα είχα μαζέψει υρουλάκι-υρουλάκι, αλλά ας όψεται η τράπεζα και οι υποχρεώσεις που έχουν προτεραιότητα για να μην μου χτυπάει κανείς το τηλέφωνο και την πόρτα. 

  Ηθελα λοιπόν πάρα πολύ ένα καινούργιο και καλύτερο κινητό, αφού δεν παλεύεται άλλο αυτό που έχω και αν όλα πάνε καλά, σήμερα - το πολύ αύριο, θα το έχω στα χέρια μου.

  Θέλω να ευχαριστήσω -και δημοσίως- τη μαμά/μάνα/μανούλα που με τη βοήθεια της θα το πάρω πιο γρήγορα από ότι είχα φανταστεί. Επέμενε να μου το κάνει δώρο, όσο κι αν Εγώ επέμενα, πως θα το πάρω όταν θα έχω μαζέψει όλο το ποσό. Ε, αφού θέλει να μου το πάρει και μάλιστα το κάνει με όλη της την καρδιά, χωρίς καμία πρόθεση να μου το χτυπάει αργότερα (δεν το κάνει πια, διότι ξέρει ότι με τόσα που προσφέρω στο σπίτι και όχι μόνο, το αξίζω! Δικά της λόγια είναι αυτά!) τι; να πω "όχι";  

  Ισσοροπημένη πια είναι η σχέση μου με την μαμά και χαίρομαι πολύ διότι δεν υπήρχε, δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να είμαστε σε ένταση. Εξάλλου, μόνο αυτήν έχω ουσιαστικά. Έχει κάνει -και συνεχίζει να κάνει- λάθη όσον αφορά την συμπεριφορά που έχουν κάποια από τα αδέλφια μου και που δυστυχώς ακόμα και σήμερα την πληρώνω άδικα Εγώ αλλά πλέον δεν είναι δικό μου θέμα. Οπότε, αφού έχει ηρεμήσει Εκείνη και πλέον εκτιμάει όσα προσφέρω και "τραβάω" στο σπίτι, μου αρκεί για να είμαι -όσο γίνεται- ήρεμη κι Εγώ.

  Καλέ μου Άγιε-Βασίλη, νιώθω καλύτερα από ποτέ  μέσα μου και αυτό βγαίνει προς τα έξω και χαίρομαι πάρα πολύ που παρά τις ασταμάτητες δυσκολίες, λύπες, πίκρες, καυτά δάκρυα, αποτυχίες, ατυχίες... Εγώ μέσα από όλα αυτά τα αρνητικά-δεινά γίνομαι όλο και καλύτερος Άνθρωπος. Και δεν το λέω μόνο Εγώ αλλά και όλοι οι γύρω μου, που με ζούνε. Γίνομαι όλο και πιο θετική-αισιόδοξη, ήρεμη, ξέρω ποια είμαι, τι "θέλω", τι "δεν θέλω", που πατάω, ποια είναι η προσωπική μου ευτυχία που θα βασίζεται κυρίως στον εαυτό μου και όχι σε κάποιον άλλον. Και κυρίως, νιώθω καλύτερα από ποτέ, διότι εκεί που άλλοι, χάνουν τον εαυτό τους στον εγωισμό τους, στην μιζέρια, στα βάρη των άλλων, στην βιτρίνα ζωή τους, Εγώ τον βρίσκω. Δεν κατεβαίνω σκαλοπάτια (δες την "Κλίμακα του Ανθρώπου" και θα καταλάβεις τι θέλει να σου πει η ...Ποιήτρια) αλλά ανεβαίνω και πορεύομαι με το σύνθημα #μόνο_αγάπη & #καλή_καρδιά
 
  Λέω εγώ τώρα! Λογικά, εσύ που μέχρι να έρθουν αυτές οι γιορτές, παρακολουθείς (άραγε με ποιον τρόπο;!) όλα τα μικρά και μεγάλα παιδάκια του κόσμου για να δεις ποιο ήταν "καλό" και ποιο "κακό" παιδί, θα έχεις διαπιστώσει για τα καλά, ότι, αυτά που σου έγραψα πιο πάνω ισχύουν 100% και δεν νομίζω πως θα έχεις καμία αμφιβολία πως ήμουν και φέτος όχι απλώς "καλό παιδί" αλλά το "καλύτερο", όπως εδώ και 30+ χρόνια.

  Μην γελάς μαζί μου! Σε βλέπω που γελάς, έχεις σκάσει στα γέλια, όχι γιατί "περηφανεύω" τον εαυτό μου αλλά επειδή τα λέω, τα γράφω με έναν χαριτωμένο τρόπο! Εεε, αυτό δεν είναι; Αφού ήμουν, είμαι και θα είμαι μέχρι το τέλος, το "καλύτερο παιδί", πως να το κάνουμε;! Δεν αλλάζω χαρακτήρα που να χτυπιέμαι κάτω να γίνω κάποια άλλη για να μην τρώω σφαλιάρες από τη ζωή κι από τους ανθρώπους. Αυτή είμαι μωρέ! Καλύτερη μπορώ να γίνω, χειρότερη όμως με τίποτα. Γιατί, τότε τι ψυχή θα παραδώσω;

  Να ξέρεις πως δεν είμαι τόσο ψωνάρα όσο μπορεί να φαίνομαι. Απλώς έχω το δικό μου -ιδιαίτερο- χιούμορ στο πως τα λέω (τρομάρα μου!) Έχω αυτογνωσία μωρέ και πως να το κάνουμε; Ας "νταντεύω" που και που λίγο τον εαυτό μου, γιατί για πολλά χρόνια τον είχα στημένο στον τοίχο να τον μαστιγώνω... να με αυτομαστιγώνω. 

  Ξέρω λοιπόν, πως εσύ δεν με παρεξηγείς ό,τι κι αν κάνω, ό,τι και όπως κι αν τα λέω. Ξέρεις πως μέσα μου πάντα θα υπάρχει το παιδί και όσο και να μεγαλώσω αυτό το παιδί θα είναι δίπλα μου για να μου υπεν-θυμίζει πως το να βλέπεις λίγο πιο φωτεινά τα πράγματα και με λίγη περισσότερο αισιοδοξία, μόνο κακό δεν κάνει, αντιθέτως σε διατηρεί Ά-νθρωπο με ψυχή

  Οπότε λοιπόν, αυτό το μεγάλο παιδί, Εγώ η Μαρία, σου ζητάω να είσαι δίπλα μου (έστω το πνεύμα σου!) και την νέα χρονιά και να μου δίνεις μόνο όσα μπορώ να αντέξω στην παρούσα κατάσταση που βρίσκομαι.

  Πραγματικά θα εκτιμούσα να μου δώσεις και όσα μου χρωστάει η ζωή αλλά θα ήταν άδικο και ανόητο να κάνεις εσύ όλη τη δουλειά που πρέπει να κάνει η παλαβή ζωή. Οπότε, από σένα ζητάω τις καλύτερες από καρδιάς ευχές σου για Υγεία-Αγάπη-Τύχη-Υπομονή-Δύναμη-Χαρούμενες στιγμές.

  Ρεαλίστρια είμαι, εκτός από ρομαντική, όπως θα έχεις καταλάβει τόσα χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι γενικά και ειδικά ζητάω αυτά που είναι πιο εύκολα, λογικά, αυτονόητα και κυρίως είναι τα πιο σημαντικά για τη ζωή μας. 

  Σημαντικό για μένα, για όλους τους ανθρώπους είναι -θα έπρεπε να είναι- πρώτα και πάνω απ' όλα η Υγεία, διότι αν έχεις αυτήν τότε τα υπόλοιπα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα τα αποκτήσεις. Φαντάσου, η υγεία σου να κλονιστεί από μια αρρώστια και να ταλαιπωρείσε στο κρεβάτι του πόνου ή ακόμα χειρότερα στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Τότε, δεν μπορείς να κάνεις τί-πο-τα.

  Τα 2 προηγούμενα γράμματα που σου είχα γράψει ΕΔΩ (2013) και ΕΔΩ (2014) σου ζητούσα να συνεχίσεις να μου φέρνεις "το κουτί γεμάτο από -όμορφα- συναισθήματα" και το έκανες. Από συναισθήματα, άλλο τίποτα. Καλά, άσχημα, δυνατά... όλα τα είχε ο μπαξές και χαίρομαι, διότι έτσι είναι και η ζωή... απ' όλα έχει. 

  Υπήρχε βέβαια και ένα -υλικό- πράγμα που σου ζήτησα πέρσι και αυτό ήταν ένα Notebook 10" που το χρειαζόμουν και μου το έστειλες αρχές Ιανουαρίου. Λίγο καθυστερημένα βέβαια αλλά σημασία έχει ότι εσύ μου το έστειλες, εκτός το "κουτί συναισθημάτων" και σ' ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!

  Φυσικά δεν θα ξεχάσω ότι τέτοιον καιρό -και ειδικά στην αλλαγή του χρόνου για το 2015-, έκανες το θαύμα σου σαν "άγιος", σαν καλός άνθρωπος που είσαι και αγαπάς όλο τον κόσμο να μου δείξεις με τον καλύτερο τρόπο ότι μπορεί να πληγώθηκα, να προδόθηκα από τον "Καλοκαιρινό Μ." αυτό όμως ήταν η αρχή για να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, τις δυνάμεις/αντοχές μου και να καταλάβω πόσος κόσμος που με γνωρίζει λίγο ή πολύ και κυρίως οι Φίλοι μου,  με αγαπάνε, στέκονταν στα δύσκολα, στην απαρηγόρητη θλίψη μου.

  Χαίρομαι, λοιπόν, πάρα πολύ που σου γράφω και φέτος (αν και τελικά πάλι πολλά είπα!) και που δεν έχω να σου ζητήσω κάποιο -υλικό- πράγμα, παρά μονάχα τις ευχές σου για μια όμορφη, χαρούμενη και ευλογημένη χρονιά. 

  Ψέματα δεν σου λέω, το ξέρεις πως είμαι απόλυτα ειλικρινής με όλους και πόσο μάλλον με σένα. Κάνε το θαύμα σου εσύ, κάνε αυτό που ξέρεις καλά να κάνεις εδώ και (χιλιάδες;;;) χρόνια και σου δίνω τον λόγο μου πως κι Εγώ από την μεριά μου, θα κάνω το καλύτερο δυνατόν πρώτα απ' όλα για εμένα κι ύστερα για όσους πραγματικά και αληθινά το αξίζουν. Θα συνεχίσω να είμαι ένα χαμογελαστό παιδί που πιστεύει σε σένα, όπως πιστεύεις κι εσύ σε μένα. Αμοιβαία τα αισθήματα βλέπεις!

  Ωρα να σε αφήσω να κάνεις τη δουλειά σου, γιατί ξέρω πως το να παραδώσεις σε όλα τα μικρά και μεγάλα παιδιά το μήνυμα της πίστης ότι "μέσα από τις δυσκολίες τις χρονιάς, μπορείς να εκτιμήσεις τα καλά...", είναι σίγουρα δύσκολο έργο. 


  Καλέ μου Άγιε-Βασίλη
σου στέλνω ένα γλυκό φιλί!






Η παρούσα ανάρτηση είναι η Xmas Edition της ιδέας "Τα αλφάβητα των σκέψεων" που έχει εμπνευστεί η Μαρίνα-H Blogger της διπλανής πόρτας - Οι Κρυφές μου Σκέψεις








*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών,καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο
χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.  ΟΧΙ στην λογοκλοπή! ©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com