Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

👪 Family Stories: Όλες οι Οικογένειες δεν είναι "χαρωπές"




   Θα ομολογήσω πως δεν ήμουν καθόλου σίγουρη για τον αν πρέπει να συμμετάσχω σε αυτό το -κατά άλλα υπέροχο- δρώμενο της Αριστέας . Δεν ήμουν σίγουρη, όχι γιατί φοβήθηκα πως κάποιοι μπορεί όσα γράψω να τα παρεξηγήσουν, όσο για τον λόγω ότι το θέμα είναι να γράψουμε μια «Οικογενειακή Ιστορία». Γνωρίζετε, από όσα έχω εκμυστηρευτεί κατά καιρούς εδώ μέσα ότι δεν έχω και καλές ιστορίες από την οικογένεια μου. Για την ακρίβεια έχω πάρα μα πάρα πολλές άσχημες ιστορίες (και ελάχιστες ωραίες) ιστορίες που πολλές δεν πρέπει να τις γράψω γιατί πονάνε λίγο, ακόμα.

   Διαβάζοντας όμως τις ιστορίες των συμμετεχόντων, που άλλες με έκαναν να γελάσω άλλες να συγκινηθώ κι άλλες να κλάψω, ένιωσα την ανάγκη να γράψω και Εγώ το κατιτίς μου. Να πω φυσικά εξ αρχής, για να μην υπάρχει τυχόν παρεξήγηση πως η δική μου ιστορία ή τέλος πάντων, η δική μου συμμετοχή, μπορεί να μην είναι τόσο "χαρωπή" αλλά είναι κομμάτι δικό μου και αυτό για μένα αρκεί. Εξάλλου, έχετε καταλάβει πως καθετι που γράφω έχουν σημασία για μένα και τα γράφω πρώτα απ' όλα για μένα κι ύστερα για τους υπόλοιπους. 



   Λοιπόν, ένα από τα πράγματα που μου έμαθε νωρίς η ζωή είναι ότι όλες οι οικογένειες δεν είναι "χαρωπές, ενωμένες και πόσο μάλλον αγαπημένες". Δυστυχώς μέσα στην οικογένεια ήμουν πάντοτε το «4 γιοι και 1 παιδί». Γνωρίζετε τι σημαίνει αυτός ο χαρακτηρισμός αλήθεια; Εγώ τον έμαθα καλύτερα, πρόσφατα, διαβάζοντας. Τότε και μέχρι πριν 3-4 χρόνια τον ένιωθα απελπισμένα στο πετσί μου. Τέλος πάντων, δεν είχε φαίνεται καμία σημασία που ήμουν το ήσυχο, καλό, ευγενικό, σιωπηλό παιδί, έπρεπε Εγώ να πληρώσω όλα τα σπασμένα… δυστυχώς πάντοτε των άλλων. Βέβαια, αναρωτιέμαι, αν ήμουν το εντελώς αντίθετο παιδί, δηλαδή που δημιουργούσα προβλήματα, ξενυχτούσα και αλήτευα τα βράδια και γενικά ένα κωλόπαιδο του κερατά, μήπως θα με συμπεριφερόντουσαν καλύτερα; Δεν ξέρω, ανάποδα όλα μια ζωή στη ζωή μου! Με τα χρόνια άντεξα σχεδόν τα πάντα. Και όταν λέω «σχεδόν τα πάντα», εννοώ «σχεδόν τα πάντα». Ευτυχώς από κάποια ηλικία και μετά, ήμουν πάντα λίγο έως αρκετά αντιδραστική (και περηφανεύομαι γι’ αυτό μέχρι και σήμερα!) ...κι έτσι ξεκάθαρα σας λέω σήμερα υπάρχω ακόμα σε τούτο τον κόσμο. Η αντίδραση μου, η εσωτερική δύναμη μου και δεν ξέρω και Εγώ τι άλλο, με έκαναν να αντέχω μέχρι και τώρα. Όταν μεγάλωσα αρκετά, όταν πήγα εναντίον σε όλους προσπαθώντας να σωθώ, όταν έβαλα τα όρια μου, όταν έδειξα ποια είμαι και ακόμα περισσότερο ποια δεν είμαι (όχι σίγουρα αυτή που θα θέλανε ή που αντέχουν να είμαι) τότε κατάλαβαν πολλά. Η μάνα μου κατάλαβε σίγουρα αρκετά και τα αδέλφια μου ελάχιστα. Ακόμα κι Εγώ η ίδια κατάλαβα ακόμα περισσότερα, για Εκείνους και για εμένα.

    Όμως ο δρόμος μέχρι να φτάσω στο σήμερα δεν ήταν καθόλου εύκολος στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε χαρωπός, ούτε καν είχα πόρτες, αγκαλιές και βοήθεια ανοιχτές για να στραφώ όταν λύγιζα πιο κάτω δεν είχε, όταν έπρεπε να αναμετρηθώ με τον ίδιο μου τον εαυτό (όπως κάνω και θα κάνω πάντα!) για να σταθώ στο ύψος μου, όταν ήθελα να πεθάνω γιατί το «τίποτα» και η «στασιμότητα» με τσάκιζαν, όπως συνεχίζουν να με τσακίζουν όταν εμφανίζονται. Στην ουσία δεν είχα κανέναν. Αυτή είναι η πραγματικότητα! Ήμουν πάντα μόνη μου, τελείως μόνη μου, Εγώ και ο εαυτός μου, τουλάχιστον μέχρι τα 24 μου χρόνια. Έτσι έμαθα να αντέχω σε όλα, να τα κάνω όλα μόνη μου, να μη ζητάω βοήθεια από κανέναν, να μην ανοίγομαι εύκολα σε κανέναν, να μην εμπιστεύομαι τα προβλήματα μου, τις στεναχώριες μου, τα συναισθήματά μου, τις αποτυχίες μου… ακόμα και τις επιτυχίες μου με κανέναν, και πόσο μάλλον με την οικογένεια μου. Προσπάθησα όμως και να τους μιλήσω και να μοιραστώ και να τους εμπιστευτώ αλλά όλες οι προσπάθειες μου πέφτανε στο γκρεμό, γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να δούνε, να νιώσουνε, να καταλάβουν και να κατανοήσουν εμένα και ότι έχω τη δική μου προσωπικότητα.

    Όταν λοιπόν, στα 13 μου περίπου μπήκα σε μια άλλη νέα οικογένεια και έζησα και πήρα (περίπου για έναν ολόκληρο χρόνο) όσα δεν είχα πάρει ποτέ από την κανονική μου οικογένεια, θέλετε από αγάπη, τρυφερότητα, φροντίδα, νοιάξιμο μέχρι θαλπωρή και νόημα στην ύπαρξη μου ως παιδί, τότε κατάλαβα και συνειδητοποίησα για τα καλά πως υπάρχουν οικογένειες και οικογένειες και δεν θα έπρεπε να αισθάνομαι πως Εγώ είμαι το λάθος της υπόθεσης. Γιατί η αλήθεια είναι πως πάντα αισθανόμουν ότι δεν ανήκα στην οικογένεια μου, πως Εγώ μάλλον θα φταίω για όλα όσα μου κάνουν. Εκείνη τη δεύτερη οικογένεια μου, εκείνη την δεύτερη μάνα μου, το κοριτσάκι της που έγινε σαν αδελφή μου και χωρίς να το καταλάβω δέθηκα μαζί τους, τους αγάπησα και πίστεψα πως ανήκω κι Εγώ κάπου, ήταν ένα κεφάλαιο που με σημάδεψε με τα ομορφότερα αισθήματα. Έζησα κι Εγώ αυτό που λέω «χαρωπή οικογένεια». Έχω ζήσει και τις δυο πλευρές, όπως στις περισσότερες καταστάσεις, οπότε έχω έναν λόγο παραπάνω από προσωπικό βίωμα και μόνο να υποστηρίζω με απόλυτο βαθμό ότι όλες οι οικογένειες δεν είναι ενωμένες και αγαπημένες. Μπορεί να μας πονάει αυτή η αλήθεια αλλά τι να κάνουμε βρε παιδιά; Υπάρχουν και αυτά μέσα στη ζωή! Εξάλλου, όλα για κάποιον λόγο γίνονται και μεταξύ μας δεν δίνω δεκάρα να μάθω πια ποιος είναι αυτός ο λόγος, ειλικρινά δεν με νοιάζει να μάθω, γιατί δεν νομίζω πως θα μάθω και ποτέ, οπότε... 



   Αυτό, αυτή που είμαι σήμερα το οφείλω αν όχι καθαρά σε μένα, σίγουρα κατά πολύ σε μένα. Πείτε με ότι είμαι εγωίστρια αλλά μιλάω επειδή βρέθηκα και βρίσκομαι μέσα στον χορό, ξέρω πολύ καλύτερα από τους έξω και κυρίως είναι τα βιώματα μου. Εννοείται και από την μάνα μου, από την οικογένεια μου πήρα αξίες αλλά αν δεν ήμουν εξ αρχής και μετέπειτα αυτή που είμαι προσπαθώντας πάντα να διαμορφώσω μια προσωπικότητα μόνη μου (αφού δυστυχώς σχεδόν ποτέ δεν είχα στήριξη) και να γίνομαι όλο και καλύτερος άνθρωπος, δεν θα ήμουν αυτή που είμαι. Αν αφηνόμουν στα χέρια της οικογένειας μου ακολουθώντας τα βήματα τους, θα ήμουν ένα μίζερο κορίτσι που δεν θα είχα προχωρήσει μερικά βήματα μπροστά, δεν θα είχα ανέβει μερικά σκαλοπάτια και ούτε θα ήμουν αυτή η προσωπικότητα που σήμερα με λέω «Ξέρω ποια είμαι! Είμαι Εγώ, ο εαυτός μου και νιώθω ελεύθερη γι’ αυτό!»

   Όταν πριν περίπου 1,5 - 2 χρόνια, συγχώρεσα σχεδόν τους πάντες, γιατί τους κατανόησα για αυτοί που ήταν και είναι, για όσα μου έκαναν, γιατί τα έκαναν… και τολμώ να πω ότι τους δικαιολόγησα κι όλας, ήρθε και η λύτρωση μέσα μου. Η αλήθεια είναι πως δεν συγχωρώ εύκολα, πολλές φορές στις «χοντράδες» δεν συγχωρώ και ποτέ. Πολύ απλά, σέβομαι την όποια κατάσταση, πάω παρακάτω και λέω «Καλή Καρδιά». Όταν λοιπόν, πριν περίπου 1,5 - 2 χρόνια συγχώρεσα εκτός των άλλων, κι εμένα την ίδια που με άφησα να περάσω όσα πέρασα γιατί ήμουν ίσως δειλή και αδύναμη και όχι τόσο δυνατή, λυτρώθηκα! Όποιος έχει νιώσει αυτή την ιδιαίτερη λύτρωση της απόλυτης συγχώρεσης, μπορεί να καταλάβει απόλυτα τι θέλω να πω. Όταν επιτέλους όλοι ή έστω οι περισσότεροι, όταν και η ίδια μου η μάνα και οι υπόλοιποι κατάλαβαν για τα καλά (σαν να τους χτύπησε ένα καμπανάκι) ότι είμαι άλλη προσωπικότητα, διαφορετική, ξεχωριστή από τη δική τους και δεν μου αξίζει η κακή και άδικη κακομεταχείριση, τότε άρχισαν τα πράγματα, η συμβίωση και γενικά οι διαπροσωπικές μας σχέσεις να είναι αρκετά καλύτερες και πιο υγιής χωρίς να γίνονται συχνά άδικες μάχες, λες και βρισκόμαστε σε πόλεμο. Όταν επιτέλους κι Εγώ η ίδια κατάλαβα πως άλλο τρόπο σκέψης, άλλο μυαλό, άλλο πράγμα είμαι Εγώ κι άλλο αυτοί, έπαψα να στεναχωριέμαι και πόσο μάλλον να πονάω που η οικογένεια μου δεν είναι «χαρωπή». Εντάξει, η αλήθεια είναι όταν μιλάω ή γράφω καλή ώρα όπως τώρα, για την οικογένεια μου και το παρελθόν μου, πάντα με επισκέπτεται και αυτός ο κόμπος στο λαιμό που είναι ποτισμένο λες με πίκρα,  αλλά ξέρω πως ίσως είναι λίγο λογικό, έτσι δεν είναι; 
  Με απλά λόγια, όσο κι αν δεν τα πας καλά με τον άλλον, ακόμα κι αν αυτοί είναι η ίδια σου οι οικογένεια σου, συμβιβάζεσαι ότι ο καθένας έχει το δικό του μυαλό και δεν θα του το αλλάξεις ούτε με το καλό ούτε με το στανιό. Αυτοί είναι αυτοί που είναι κι Εγώ είμαι αυτή που είμαι. Αν δεν καταλαβαίνουν ότι Εγώ θα προσπαθώ να πηγαίνω όλο και ένα βήμα παραπέρα, ενώ εκείνοι έχουν τερματίσει ως εκεί που έχουν φτάσει και δεν θέλουν κάτι παραπάνω, δεν είναι δικό μου θέμα. Εγώ κοιτάζω τι κάνω με τη δική μου ζωή με ή χωρίς βοήθεια και στήριξη και αυτοί κοιτάζουν τη δική τους ζωή με τις δικές τους κινήσεις σε ό,τι τους τραβάει. Αν θέλουν κι αν μπορούν να είναι δίπλα μου, πολύ ευχαρίστως, αν πάλι όχι, ειλικρινά δεν με πειράζει και δεν με στεναχωρεί πια. Εγώ, είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε είμαι κοντά είτε είμαι μακριά, πάντα θα είμαι εκεί γι’ αυτούς, γιατί είμαι πάνω απ’ όλα Άνθρωπος. Ξέρω πως με αγαπάνε με τον τρόπο τους και το σέβομαι τον τρόπο τους. Μπορεί λοιπόν, να μην επέλεξα Εγώ την οικογένεια μου, επέλεξα όμως τους Φίλους μου που θεωρώ δεύτερη οικογένεια μου. Αλλά για τους «Φίλους» και μάλιστα καρατσεκαρισμένοι «Φίλοι» θα σας γράψω μια άλλη φορά, μου δοθεί δε μου δοθεί η αφορμή.

    Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο, η αλήθεια είναι αυτή! Μα είμαι ανακουφισμένη πια! Ανακουφισμένη που δεν μπορεί η ίδια η οικογένεια μου να με λυγίζει, να με σταματάει να προχωράω ακόμα κι αν ο λόγος είναι σπουδές ή δουλειά ή χαζά γι’ αυτούς όνειρα, έχω συμφιλιωθεί και αγαπήσει το παρελθόν μου, το όχι όμορφο πάντα βίο μου, έχω καθαρή συνείδηση, κοιμάμαι τα βράδια χωρίς τύψεις, ξέρω πολύ καλά ποια είμαι, τι θέλω, τι ΔΕΝ θέλω, τα προτερήματα μου, τα ελαττώματα μου, τα όνειρά μου, τις επιθυμίες μου, που θέλω να πάω, ποια θέλω να είμαι. Θέλω να είμαι «ΕΓΩ» με τη ζωή που επιθυμώ Εγώ και όχι μια άλλη με μια ζωή που επιθυμούν οι άλλοι.
 
   Προσωπικό συμπέρασμα; Όπως θα έχετε καταλάβει τόσα χρόνια από τα γραφόμενά μου, όσοι με διαβάζετε, από την συμπεριφορά μου όσοι με γνωρίζετε από κοντά και τέλος πάντως ό,τι έχετε καταλάβει από μένα, δεν ντρέπομαι (όπως και δεν έχω ντραπεί ποτέ, ούτε για μια στιγμή) για τη ζωή μου και την οικογένεια μου. Αυτή είναι η ζωή μου, αυτά είναι τα βιώματά μου, αυτή είναι η οικογένεια μου, αυτή είμαι Εγώ! Γράφω μόνο αλήθειες και γεγονότα, χωρίς σάλτσες, βιτρίνα και ροζ συννεφάκια. Ακόμα κι αν όλα αυτά μοιάζουν «υπερβολικά ή ψεύτικα» (κάποτε κατηγορήθηκα ως «η μεγαλύτερη ψεύτρα» από κάποιον που με έκανε να τον εμπιστευτώ λέγοντας μου ότι δεν υπάρχουν οικογένειες που δεν είναι ενωμένες και με άσχημα βιώματα. Εντάξει, Εκείνος μεγάλωσε μες τα πούπουλα, οπότε τι μπορούσε να καταλάβει από μένα;), να σας πω πως τα πράγματα ή μάλλον τα γεγονότα είναι πιο σκληρά αλλά προτιμώ να τα κρατήσω σαν επτασφράγιστο μυστικό στο βιβλίο της ζωής μου. Και μπορεί να υπάρχουν ακόμα εμπόδια, τοίχοι και φράγματα που πρέπει να γκρεμίσω για να ελευθερωθώ τελείως και να κερδίσω όσα πραγματικά μου αξίζουν (ώστε στο τέλος μετά από χρόνια να είμαι ικανοποιημένη με τη ζωή μου) όσα έρθουν θα τα αντιμετωπίζω πάντα με δύναμη γιατί τα βιώματα μου, οι δύσκολες καταστάσεις, η ζωή που έχω ζήσει μέχρι σήμερα με έκαναν αυτή που είμαι και με έμαθαν να είμαι δυνατή, πιο δυνατή δε γίνεται. Ευχαριστώ την οικογένεια μου, την μάνα μου (της το έχω πει και το «ευχαριστώ» και την ευχαρίστησα για όσα έχει κάνει και κάνει για να μεγαλώσει ολομόναχη μόνη της πέντε παιδιά), τον απών πατέρα μου, τους πάντες, ακόμα και τους εχθρούς μου που αν δεν βάζανε και αυτοί το δικό τους χεράκι (έστω και λανθασμένα) δεν θα ήμουν αυτό/αυτή που είμαι σήμερα. Και κάτι τελευταίο! Τόσα ακούμε στις ειδήσεις, τόσα διαβάζουμε στις εφημερίδες και στο internet, τόσα βλέπουν τα ματάκια μας, τόσα ακούν τα αυτάκια μας και άλλα τόσα βιώνουμε προσωπικά, που πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε και να κατανοήσουμε πως όλες οι οικογένειες δεν είναι ούτε ενωμένες, ούτε χαρωπές και πόσο μάλλον δεν είναι αγαπημένες. Μάλιστα, πολλές φορές, για να μην φτάσουμε στα άκρα με τίμημα την ζωή μας ή και τη ζωή ενός κάποιου άλλου, καλύτερα είναι το Μακριά κι αγαπημένοι, ακόμα κι πρόκειται για την Οικογένεια μας. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως ο καθένας έχει τη δική του ζωή και είναι μοναδική και θα πρέπει ο ίδιος να αποφασίζει για αυτήν, μιας και ο καθένας για τον εαυτό του ξέρει καλύτερα ποιο είναι «το καλό του». 


   Η εν λόγω ανάρτηση λοιπόν γράφτηκε με αφορμή το δρώμενο της Αριστέας "Family Stories". Ευχαριστώ πολύ Αριστέα!







*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

✍Ημερολόγιο Σκέψεων 2016 #5: Ημέρες 19 - 30 (Σεπτέμβριος 2016) #2


Δευτέρα 19/09/2016: Με ανακουφίζει…
 Αναμφισβήτητα η μουσική. Επίσης ανακουφίζομαι όταν οι σκέψεις μου και δε οι λανθασμένες παίρνουν τις εξηγήσεις που χρειάζομαι για να ληθούν οι... παρεξηγήσεις.

Τρίτη 20/09/2016: Με εκνευρίζει… 

  Η αναισθησία... η ψευτοκουλτούρα... η δηθενιά μπος τα μάτια μου... όταν ο/η κάθε άσχετος/η μιλάει για τη ζωή μου, όταν καλά καλά δεν έχει προλάβει να ανταλλάξει το πολύ 5 κουβέντες μαζί μου.

Τετάρτη 21/09/2016: Βαριέμαι αφόρητα…

   Την αδικαιολόγητη αναμονή στην τράπεζα και σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια υπηρεσία. 

Πέμπτη 22/09/2016: Αδιαφορώ για… 

  Το τι λέει, τι σκέφτεται και κυρίως τι σκέφτεται ο κάθε άσχετος, περιττός, κουτσομπόλης, με απλά λόγια κάθε κομπλεξικός, για τη ζωή μου. ΠΟΤΕ δεν με ένοιαξε τι θα πει ο γείτονας, ο κόσμος όλος, διότι πολύ απλά, ο κόσμος πάντα θα έχει να λέει κάτι για τον άλλον, ψεύτικα καλό και αληθινά κακό. Οπότε, όσοι ανακατεύονται στην ζωή κάποιου άλλου, από τον να κοιτάζουν πρώτα πως είναι η δική τους ζωή, πολύ απλά και ξεκάθαρα τους γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια. 

Παρασκευή 23/09/2016: Νοιάζομαι για… 

  ..ό,τι αγαπώ, περισσότερο από όσο θα έπρεπε ή περισσότερο από όσο ίσως νοιάζονται εκείνοι για μένα. Βέβαια, αν φτάσω στο σημείο που δω και νιώσω ότι κοιτάνε μόνο την βόλευση τους, παύω αυτομάτως να νοιάζομαι (καλά τόσο-όσο) και μακριά κι αγαπημένοι. Και δεν ξεχωρίζω αν είναι οικογένεια ή φίλοι! Δυστυχώς, όσο μεγάλο είναι το νοιάξιμο μου, τόσο μεγάλο ή ίσως και μεγαλύτερο θα είναι και η αδιαφορία μου. (Ναι, ναι ξέρω! Είμαι ή του ύψους ή του βάθους, όπως μου λένε και αλήθεια είναι!)  

Σάββατο 24/09/2016: Μια μοναχική βόλτα…

  Σίγουρα στη θάλασσα! Καλή η βόλτα με παρέα αλλά όταν γίνεται μοναχικά με τον εαυτό σου, δεν ξέρω αλλά μετά που τελείωνεις την βόλτα σου, είσαι πιο ήρεμη, σίγουρη, ξεκάθαρη, αποφασισμένη και καθόλου μπερδεμένη. 

Κυριακή 25/09/2016: Μια Κυριακάτικη βόλτα. 

  Για καφεδάκι δίπλα στη θάλασσα ή σε κάποιο πάρκο για περπάτημα ή και τρέξιμο.

Δευτέρα 26/09/2016: Μια αλλιώτικη βόλτα.

  Βόλτα στο Φεγγάρι; Αχαχα! Καλά προς το παρόν δε γίνεται αλλά που ξέρετε στο μέλλον... Πάντως σίγουρα θα ήταν μια αλλιώτικη βόλτα. 

Τρίτη 27/09/2016: Το χόμπι μου. 

  Να συγγράφω, να γράφω στίχους, να φωτογραφίζω οτιδήποτε μου κάνει κλικ, να φτιάχνω puzzle, να ζωγραφίζω, να περπατάω...

Τετάρτη 28/09/2016: Μια δουλειά που θα μου άρεσε να κάνω. 

  Ραδιοφωνικός Παραγωγός! Από μικρή το ήθελα αλλά δεν συνέβει ούτε και αυτό.

Πέμπτη 29/09/2016: Μου αρέσει να κάνω με Φίλους. 

  Καφεδάκι, συζήτηση, χαβαλέ, relaxάρισμα, για φαγητό, περπάτημα...απλά πραγματάκια που και μόνο η καλή παρέα φτάνει και περισσεύει.

Παρασκευή 30/09/2016: Τι περιμένω αυτό το Φθινόπωρο.

  Να πιάσω αρκετά λεφτά στο Joker... μια καλή δουλειά που να πληρώνομαι... να είμαι καλά στην υγεία μου... περισσότερες χαρές... να γίνει ένα θαύμα...
___________________

   Αυτές ήταν οι τελευταίες ερωτοαπαντήσεις μου για το "Ημερολόγιο Σκέψεων" του μήνα Σεπτέμβρη, που δημιούργησε η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά…"









*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

♫Music Obsessions #31 - Αδυναμία μου... (part1)


  Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που εκτιμάμε, θαυμάζουμε, σεβόμαστε, αγαπάμε και τους έχουμε λίγη ή πολλή αδυναμία.
  Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που είναι με τον τρόπο τους στην ζωή μας. Άλλοι κοντά, άλλοι δίπλα, άλλοι παραδίπλα, άλλοι μακριά, άλλοι πολύ μακριά.
  Οι άνθρωποι αυτοί που εκτιμάμε, νοιαζόμαστε, αγαπάμε και νομίζουμε, πιστεύουμε, θα θέλαμε ή όντως έχουν εξίσου συναισθήματα για μας, όπως εμείς γι' αυτούς δεν χάνονται εύκολα, δεν φεύγουν, δεν παύουν να υπάρχουν στη ζωή μας ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι ή ακόμα και οι ίδιες οι καταστάσεςι ή και η ίδια η μοίρα αποφασίσει να είμαστε χωριστά ή να βλεπόμαστε όποτε μας επιτρέπει ο χρόνος και η καθημερινότητα.
  Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι για τον χι-ψι λόγο, πάψουν να είναι μέρος της ζωής μας, πάψουν να μοιράζονται ένα κομμάτι από τον εαυτό τους και λίγο από τον χρόνο τους, το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν πάντα και για πάντα μέσα στο μυαλό μας και στην καρδιά μας. 
  Δεν θα πάψουν ποτέ γιατί απλά τα δυνατά και πόσο μάλλον αληθινά συναισθήματα που ένιωσες - νιώθεις για κάποιον/κάποια δεν μπορούν να σβήσουν από την μια στιγμή στην άλλην, ακόμα κι αν έχει υπάρξει ένα "τέλος".
  Ακόμα κι αν τα συναισθήματα δεν είναι στην ίδια κλίμακα, ακόμα κι αν δεν είναι εξίσου τα ίδια, ακόμα κι αν ο ένας αγαπάει (ή πονάει) λίγο περισσότερο από τον άλλον (σημ.: μια από τις αλήθειες της ζωής και των σχέσεων είναι πως πάντα ο ένας θα αγαπάει/πονάει λίγο περισσότερο από τον άλλον) τα συναισθήματα πάντα θα υπάρχουν μέσα στην καρδιά, ακόμα κι αν είναι φανερά ή καλά κρυμμένα.
  Όλοι όσοι πέρασαν ή περνούν, ή κάνουν μια μικρή ή μεγάλη στάση από τη ζωή μας, όλοι τους κάτι μας δίνουν, κάτι μας αφήνουν στο τέλος. Και αυτό, ό,τι κι αν είναι από λύπη, πόνο, χαρά, μέχρι αγάπη και αδυναμία, όταν μείνει χαραγμένο μέσα μας βαθιά και στο πέρασμα του χρόνου νιώθουμε πως είμαστε τελικά τυχεροί και ευλογημένοι που υπάρχουν ή κάποτε υπήρξαν τέτοιοι άνθρωποι στη ζωή μας, να θυμόμαστε σε κάθε φάση της ζωής μας πως αυτό είναι που τελικά έχει σημασία.

   Χαίρομαι λοιπόν και συγκινούμε που στην ζωή μου, ανάμεσα στους πολλούς κακούς, περαστικούς, ανούσιους και ψεύτικους ανθρώπους, πέρασαν και πολλοί Άνθρωποι καλοί, καθόλου περαστικοί, με ουσία, αληθινοί και κυρίως που με εκτίμησαν, με σεβάστηκαν, με αγάπησαν. Και παρότι κάποιοι από αυτούς είναι λίγο έως και πολύ μακριά μου, ακόμα κι αν ο χρόνος της απουσίας είναι ανεξήγητα ή δικαιολογημένα πολύς, ξέρω (γιατί το έχω δει) πως πάντα θα με θυμούνται, πάντα θα δίνουν το παρόν τους, πάντα θα είναι ένα κομμάτι (κάποιοι ένα κομμάτι, άλλοι ένα κεφάλαιο κι άλλοι σταθμοί στη ζωή μου) από την ζωή μου, πάντα θα είναι γνωστοί ή ξένοι στην χειρότερη περίπτωση, πάντα δικοί μου άνθρωποι στην καλύτερη περίπτωση.

   Για όλους αυτούς τους ανθρώπους -που είτε βρίσκονται εντός ή εκτός στη ζωή μου κι Εγώ στη δική τους- που μέσα μου υπάρχει ένα δυνατό, αληθινό και ίσως αμοιβαίο συναίσθημα, μιλάω και αφιερωμένο το παρακάτω τραγούδι. Και κυρίως σε έναν άνθρωπο που έγινε άθελα μου, ας πούμε η αδυναμία μου μέσα από την συμπάθεια που εξελίξαμε διαφορετικά.Ν(Χ) Από την πλευρά μου, μια απεριόριστη εκτίμηση, λατρεία, αγάπη και ξεχωριστή αδυναμία που είναι και θα είναι ανεκτίμητα για μένα.     
Πάνος Ψάλτης - Αδυναμία μου
Στίχοι - Μουσική: Πάνος Ψάλτης



*Τον Πάνο Ψάλτη τον γνωρίσαμε το 2007 με την τρυφερή μπαλάντα "Άγγελε μου".


Ζωή χωρίς εσένα δεν υπάρχει
Τα πάντα θα ταν διαφορετικά
Αν θα τανε κενά τα δυο μου χέρια
Δεν θα βλεπα μαζί σου τα αστέρια
Δεν θα σε είχα τώρα αγκαλιά

Αδυναμία μου, είσαι η λατρεία μου
Είσαι ότι έψαχνα να βρω
Μέσα στον κόσμο αυτόν που ζω
Είσαι η σκέψη μου, η κάθε λέξη μου
Είσαι ο ήλιος στον δικό μου ουρανό
Αδυναμία μου, αδυναμία μου


Μαζί σου νιώθω κάτι που με κάνει
Να ανασαίνω σαν μικρό παιδί
Και όταν με φιλάς αν προσπαθήσω
Τους χτύπους της καρδιάς μου να μετρήσω
Κολλάω στην δική σου τη μορφή



Διαβάστε επίσης:
___________________

►Ακούστε και διαβάστε κι άλλες μουσικές επιλογές από την στήλη ♫Music Obsessions - Γιατί, κάθε συναίσθημα μπορεί να εκφραστεί, έτσι απλά, με τους στίχους ενός τραγουδιού!!!
►Περισσότερα άρθρα από την μουσική στήλη ♪Let's Talk About Music








*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

✍Ημερολόγιο Σκέψεων 2016 #4: Ημέρες 1 - 18 (Σεπτέμβριος 2016) #1



Πέμπτη 1/09/2016: Πάντα με τραγούδι.
Χρόνια λατρεμένο τραγούδι που όταν μπαίνει ο Σεπτέμβρης πάντα αυτό μου έρχεται συχνά στο μυαλό.

Παρασκευή 2/09/2016: Απολογισμός διακοπών.
  Διακοπές δεν έκανα αλλά πέρασα πολύ-πολύ όμορφα στην Αθήνα. ΕΔΩ είπα περισσότερα. 
  
Σάββατο 3/09/2016: Κάτι που μου έμεινε από αυτό το Καλοκαίρι. 
  Οι παρείστικες στιγμές (και σχεδόν η ανύπαρκτη μοναξιά) με αγαπημένους ανθρώπους.

Κυριακή 4/09/2016: Του χρόνου θα…
  ...θα πάω διακοπές τουλάχιστον για 5 με 7 ημέρες! Δεν "το εύχομαι", ούτε "το ελπίζω", πολύ απλά, θα το κάνω να πραγματοποιηθεί.  

Δευτέρα 5/09/2016: Μια αναπάντεχη χαρά. 
  Μια συνάντηση από μακριά για να ληθεί η όποια χαζή παρεξήγηση. Γιατί όταν σε νοιάζονται δεν υπάρχουν εγωισμοί και χιλιόμετρα.

Τρίτη 6/09/2016: Μια ήρεμη στιγμή. 
  Να ξαπλώνεις χαλαρώνοντας με μουσικούλα και διάβασμα.

Τετάρτη 7/09/2016: Μια υπέροχη νύχτα. 
  Η απρογραμμάτιστη νύχτα που θα ευχόσουν να περάσεις.  
 

Πέμπτη 8/09/2016: Ένας εθισμός.
  Χωρίς ακουστικά στα αυτιά να ακούω μουσική όταν είμαι έξω, δεν μπορώ με τί-πο-τα. Δηλαδή, περισσότερο τα ακουστικά τα έχω για να ακούω μουσική παρά για να μιλάω στις τηλεφωνικές κλήσεις.  

Παρασκευή 9/09/2016: Παιδικά χρόνια.  
  Δυστυχώς όχι καλά! Αλλά δε βαριέσαι ...τώρα είμαι πολύ καλά! Η Μαρία του 'Τότε' και του 'Σήμερα'! 
  

Σάββατο 10/09/2016: Παιδικοί Φίλοι. 
  Δεν έχω παιδικούς Φίλους! Και αυτούς, αυτές μάλλον που είχαν δεν ήταν καθόλου εντάξει μαζί μου, οπότε τις έκανα πέρα. Και επειδή κακοπέρασα, βασανίστηκα από τις Φιλίες, μέχρι πριν περίπου 3,5 χρόνια δεν πίστευα με τίποτα στην -αξία- Φιλία. Φυσικά το πιστεύω μου άλλαξε όταν απέχτησα τουλάχιστον δυο καλές Φίλες, καρατσεκαρισμένες στα εύκολα και στα δύσκολα που υπάρχουν στη ζωή μου ανιδιοτελής Φίλοι.


Κυριακή 11/09/2016: Η πρώτη μου μέρα στο σχολείο. 
  Πάντα σαν ψάρι έξω από το νερό. Δεν ξέρω γιατί ένιωθα έτσι. Και από άγχος, άλλο τίποτα! Με τον καιρό, όλο και καλύτερα!

Δευτέρα 12/09/2016: Τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω; 
  ΕΔΩ σε αυτή την ανάρτηση μου, είχα εκμυστηρευτεί τι ήθελα να γίνω, τι επάγγελαμα ήθελα να ακολουθήσω όταν μεγαλώσω. Πάντως, θυμάμαι πάρα πολύ καλά, από όταν πήγαινα Δημοτικό έλεγα πως θέλω να γίνω "Νηπιαγωγός" ή "Ψυχολόγος". Λάτρευα και εξακολουθώ να λατρεύω αυτά τα δυο επαγγέλματα και δεν ξέρω αλλά προσωπικά θεωρώ ότι θα μπορούσα να τα κάνω πολύ καλά, ΑΝ μπορούσα να τα κάνω. Μου ταιριάζουν αρκετά!


Τρίτη 13/09/2016: Τι έκανα που έλεγα πως δεν θα το κάνω ποτέ. 
   Δεν θα πω πολλά πράγματα! Λίγα έχω πει πως "Δεν θα κάνω ποτέ..." Ας πούμε, έλεγα: "Δεν θα θεωρήσω τα λεφτά ποτέ τόσο μα τόσο πολύ σημαντικά." Κι όμως, αν δεν έχεις αυτά φτάνεις στο σημείο να νιώθεις ότι είσαι ένα τίποτα, γιατί δεν μπορείς να επιβιώσεις εύκολα χωρίς αυτά. Τα θεωρώ πια αρκετά σημαντικά. Όχι όμως σε βαθμό που να τα προσκυνώ.

Τετάρτη 14/09/2016: Γιατί χάνονται οι άνθρωποι; 
   ΕΔΩ μίλησα  για το "Κάποιοι φεύγουν γιατί..." και ΕΔΩ για τα δικά μου "Φεύγω".

 
Πέμπτη 15/09/2016: Ανάμνηση από παιδικά χρόνια;
   Έχω ελάχιστες καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Μια από αυτές -που ίσως σας φανεί αστεία για "παιδική ανάμνηση"- είναι όταν έπαιρνα το γουδί και το σακί με τα καρύδια (από τις καρυδιές μας στο χωριό της μάνας μου, την Καστοριά) και τα έσπαγα για να τα καθαρίσω, ώστε να φτιάξει η μάνα μου τα αγαπημένα μας γλυκά, όπως σαραγλί, καρυδόπιτα και μπαγκλαβά. Πολύ μου άρεσε η όλη διαδικασία. Τα έσπαγα, τα μισά τα έτρωγα και τα άλλα μισά στο τάπερ. Χαχαχα! Θυμάμαι επίσης, έβαζα καρύδια στο μίξερ, ζάχαρη και ελάχιστη κανέλα και όπως ήταν τρυμμένη ψίχα, την έτρωγα με κουτάλι. 

Παρασκευή 16/09/2016: Το αγαπημένο μου ηλιοβασίλεμα.
  Όλα τα Ηλιοβασιλέματα είναι για μένα αγαπημένα. Το καθένα το βλέπω ως ξεχωριστό, σαν να μην μοιάζει με κανένα προηγούμενο. Ακόμα κι αν το ίδιο Ηλιοβασίλεμα το έχω δει, πάντα θα μου μοιάζει διαφορετικό και σαν να το θαυμάζω για πρώτη φορά. 


Σάββατο 17/09/2016: Αγαπημένο αντικείμενο. 
  Δε ήμουν ποτέ ιδιαίτερα 'κολλημένη' με τα αντικείμενα. Αν πρέπει κάποιο να πετάξω, γιατί δεν σημαίνει κάτι το τρομερό για μένα, το πετάω χωρίς καμία στεναχώρια. Αλλά ένα αγαπημένο αντικείμενο είναι το κινητό μου. Και όχι τόσο γιατί είναι τηλέφωνο, τουναντίον σιχαίνομαι να μιλάωσ το τηλέφωνο, γι' αυτό και πάντα δυσκολεύομαι να παίρνω τηλέφωνο, Αγαπώ το κινητό μου περισσότερο γιατί το χρησιμοποιώ πιο πολύ ως φωτογραφική μηχανή, γράφω, μπαίνω στο internet και είναι ο οδηγός μου όταν ψάχνω μια διεύθυνση για να φτάω στον προορισμό μου.
 

Κυριακή 18/09/2016: Αγαπημένη εποχή. 
  Το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας. Όμορφο το Καλοκαίρι με πολλά συν++ αλλά δεν υποφέρω την ζέστη, γίνομαι δολοφόνος στις κατσαρίδες και μου τη δίνει στα νεύρα αν δεν μπορώ να πάω στη θάλασσα για μπανάκι ή και διακοπές.


___________________ 
 

   Αυτές ήταν οι 18 πρώτες ερωτοαπαντήσεις μου για το "Ημερολόγιο Σκέψεων" που δημιούργησε η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά…"



►Διαβάστε επίσης τις αναρτήσεις της στήλης "⌛ Keep a 5 Year Journal 2015 & 2016" 




*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

⌛ Keep a 5 Year Journal 2016: Days 1 - 18 (Σεπτέμμβριος 2016) #1


Πέμπτη 1/09/2016: Μια απόφαση που πήρα σήμερα.
   Να αρχίσω να ρίχνω ξανά στον άδειο μου κουμπαρά κανένα €υρουλάκι. Και επειδή θέλω κάτι να αγοράσω και επειδή πρέπει σε περίπτωση που μείνω ξανά ταπί. Βέβαια, όσες φορές γεμίζει λίγο ή πολύ, τα € αυτά πηγαίνουν συνήθως σε κάποιο λογαριασμό χρωστούμενο. Άσε, σκ@τ@!


Παρασκευή 2/09/2016: Κάτι που έμαθα σήμερα.
   Αυτό εδώ!


Σάββατο 3/09/2016: 3 πράγματα που έπρεπε να κάνω σήμερα.
   Να πλένω τις βεράντες, να σκουπίσω τα σκαλιά και να βάλω δυο πλυντήρια. Τις έκανα και τις τρεις δουλειές!


 
Κυριακή 4/09/2016: Η ζωή μου θα ήταν ευκολότερη αν…
   …αν ήμουν σε πιο ανθρώπινο περιβάλλον… αν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς… αν δεν ήμουν τόσο καλός άνθρωπος… αν είχα και πάλι μια δουλειά που να πληρωνόμουν… αν είχα λεφτά… αν τελικά εξαφανιζόμουν και ζούσα διαφορετικά. Πολλά «Αν…» που ευτυχώς δεν κάθομαι να τα σκέφτομαι πια… μόνο κοιτάζω τι γίνεται από ‘δω και πέρα, από ‘κει και πέρα... για το καλύτερο μου. 
 

Δευτέρα 5/09/2016: Σήμερα ήταν μια χαμένη ή μια κερδισμένη ημέρα; Γιατί;
   Πάντα μα πάντα η κάθε μέρα είναι μόνο κερδισμένη, ποτέ χαμένη. Παρά τις όποιες δυσκολίες, όταν έρχεται το βράδυ και ευχαριστείς το Θεό που την έβγαλες και σήμερα καθαρή και αισθάνεσαι πως ακόμα αντέχεις, μόνο κερδισμένος είσαι. Σήμερα λοιπόν ήταν μια καλή ημέρα και για έναν ακόμη λόγο. Μέσα από συζήτηση με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο κατάλαβα για τα καλά πως πρέπει ακόμα και στα πιο σοβαρά θέματα να τα παίρνω και λίγο στην πλάκα. Τόσο όσο! Ή ακόμα καλύτερα να μην τους δίνω τόση αξία, γιατί δεν αξίζουν όλα. 


Τρίτη 6/09/2016: Το αγαπημένο μου αξεσουάρ αυτή την εποχή.
   Το αγαπημένο μου αξεσουάρ αυτή την εποχή είναι το power bank που κουβαλάω πάντα στην τσάντα μου. Ειδικά αυτό τον καιρό που είμαι έξω από το πρωί για δουλειές και χρησιμοποιώ πολύ την εφαρμογή "xάρτες" του κινητού μου (πόσο με έχουν σώσει, δε λέγεται! Χάνομαι εύκολα και δεν έχω καλό και σωστό προσανατολισμό, η αλήθεια είναι αυτή!) να με καθοδηγούν για να βρω τις διευθύνσεις που θέλω, άρα είμαι και στο internet, η μπαταρία πέφτει, οπότε το να φορτίζω το κινητό μου με ένα power bank, είναι τεράστια λύση για να μην κλείσει. 


Τετάρτη 7/09/2016: Ποια ιστοσελίδα επισκέπτομαι πιο συχνά αυτή την εποχή.
  Αυτή την εποχή επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά το Pinterest. Έχω και εκεί προφίλ αλλά τώρα τελευταία περιέργως κόλλησα με το να βλέπω κυρίως κατασκευές DIY. Μου αρέσουν κάποιες τόσο πολύ που σκέφτομαι να επιχειρήσω να τις φτιάξω... με τον δικό μου τρόπο φυσικά.


Πέμπτη 8/09/2016: Η αγαπημένη μου συνήθεια αυτή την εποχή. 
  Ξεκίνησα να πίνω ξανά ζεστό πράσινο τσάι. Καφεδάκι μόνο αν είμαι έξω και με παρέα. Πράσινο τσαγάκι για αποτοξίνωση και όχι μόνο. Άντε γιατί το Καλοκαίρι με τα αναψυκτικά, τα ποτάκια, τους πολλούς καφέδες κλπ. ξέφυγα. 


Παρασκευή 9/09/2016: Πώς πέρασα τον ελεύθερο μου χρόνο σήμερα;
   Το πρωί καφεδάκι με Φιλαράκια. Αργά το απόγευμα με αγαπημένο Φίλο βόλτα στο Θησείο, καθίσαμε χαλαρά στα σκαλιά του Μουσείου της Ακρόπολης. Γενικά τις ώρες που είχα ελεύθερες να τις περάσω χαλαρά, τις πέρασα έξω με Φίλους! 


Σάββατο 10/09/2016: Πώς ένιωσα σήμερα;   Υπέροχα! Χαρούμενα! Ένιωσα σαν μικρό παιδί που του έκαναν ένα δώρο που ήθελε πολύ. Και τι ήταν αυτό το δώρο; Σήμερα μετά από 22 χρόνια ξανά έκανα ποδήλατο. Το επιθυμούσα εδώ και 3 χρόνια και τώρα έκατσε η ευκαιρία για να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου. Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ


Κυριακή 11/09/2016: Η τελευταία μου έξοδος ποια ήταν; 
  Όταν λέμε έξοδος, εννοούμε βραδινή; Μάλλον! Ήταν την παραπάνω Παρασκευή που σου είπα! 


Δευτέρα 12/09/2016: Τι πήγε τέλεια σήμερα;
  Τέλεια δεν πάει ποτέ και σε τίποτα! Άντε αν συμβεί, θα είναι μια φορά στις 365 μέρες του χρόνου. Ε, μέσα στο 2016 και μέχρι αυτή την στιγμή που γράφω, δεν ένιωσα κάτι το "τέλειο". Θα συμβεί όμως, μέχρι να αποχαιρετήσω το 2016!


Τρίτη 13/09/2016: Κάτι που με εξέπληξε σήμερα.   
 Η "Καλημέρα Μαράκι" από ένα άνθρωπο που βλέπω σχεδόν καθημερινά ή όποτε πάω σε ένα συγκεκριμένο στέκι για πρωινό καφεδάκι, που δεν περίμενα να μου πει ποτέ. Ίσως επειδή φαινόταν πολύ απόμακρος; Καλά κι Εγώ έτσι μοιάζω στην αρχή μέχρι να πάρω μπρος, μετά άνετα τον χαιρετισμό μου τον ρίχνω, ακόμα κι αν δεν μου απαντήσεις.


Τετάρτη 14/09/2016: Εάν μπορούσα να αλλάξω σήμερα, θα το έκανα;
   Να αλλάξω; Να αλλάξω τι; Χαρακτήρα; Να καλυτερεύσω, ναι, ν’ αλλάξω όμως δύσκολα έως με τίποτα. Να αλλάξω μαλλί, χτένισμα, χρώμα, ναι άνετα! Πάντως, αν υπήρχαν πρωτίστως τα χρήματα (γιατί αυτό είναι το κυρίως πρόβλημα/κόλλημα) κι ύστερα η πολύ καλή ευκαιρία, θα άλλαζα ολόκληρη τη ζωή μου. Από το να αλλάξω σπίτι, πόλη, μην σου πω και επίθετο που λένε, μέχρι και να εξαφανιστώ (μην ανησυχείτε θα ηδοποιήσω την μάνα μου)! Χρόνια τώρα το λέω, τα έχω σχεδιάσει όλα στο μυαλό μου… μόνο να γίνουν πράξη μένει. 


Πέμπτη 15/09/2016: Πιστεύω…
  …πως ακόμα υπάρχει ελπίδα για μένα και εννοώ την ελπίδα να ζήσω έτσι όπως μου αξίζει. Ελπίδα πως θα βρεθεί μια κανονική δουλειά που θα πληρώνομαι, ελπίδα πως θα αλλάξει η ζωή μου έτσι όπως μου αξίζει. Αφού έχω ακόμα μια μικρή ελπίδα, δεν με πτοεί και δεν εμ σταματάει τίποτα από το να προσπαθώ, τουλάχιστον. 


Παρασκευή 16/09/2016: Κάτι που θα ευχόμουν να μην είχε γίνει σήμερα.
   Όσα έγιναν ή δεν έγιναν σήμερα, ήταν για να γίνουν ή να μην γίνουν. 


Σάββατο 17/09/2016: Σήμερα βαρέθηκα γιατί…
   ...πήγα το απόγευμα στο super-market για να πάρω 2-3 πράγματα που χρειαζόμουν και όλα τα ταμεία ήταν με μια τεράστια ουρά. Βαρέθηκα τόσο πολύ από την αναμονή που ήμουν έτοιμη να αφήσω τα πράγματα και να φύγω. Αλλά έκατσα και περίμενα!
 


Κυριακή 18/09/2016: Πού ήμουν 3 ώρες πρίν;
   Ήμουν με την καλύτερη μου Φίλη, πρώτα για καφεδάκι, μετά στο πάρκο για ποδήλατο, μετά πήγαμε και 'χτυπήσαμε' ένα σουβλάκι και τέλος τσακίσαμε κι ένα παγωτό και ήμασταν κομπλέ. Εξάλλου, τελευταία οι Κυριακές μας είναι για την πάρτη μας, μιας και άλλη μέρα, λόγω υποχρεώσεων, δύσκολα βρισκόμαστε και πόσο μάλλον με την άνεση του χρόνου
.



 Αυτές ήταν οι πρώτες 18 ερωτοαπαντήσεις μου για τις 2,5 εβδομάδες του Σεπτεμβρίου, για το project "Keep a 5 Year Journal: 366 days 2016".




Διαβάστε επίσης:
_________________

►Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις του "Keep a 5 Year Journal: 366 Days 2015".
Ιανουάριος 2016:1/01 έως 10/01, 11/01 έως 17/01, 18/01 έως 24/01 & 25/01/ έως 31/01
Φεβρουάριος 2016: 1/02 έως 10/02, 11/02 έως 16/02, 17/02 έως 22/02 & 23/02 έως 29/02
Μάρτιος 2016: 1/03 έως 6/03, 7/03 έως 13/03, 14/03/ έως 20/03, 21/03 έως 27/03 & 28/03 έως 31/03
Απρίλιος 2016: 1/04 έως 10/04, 11/04 έως 17/04, 18/04 έως 24/04 & 25/04 έως 30/04
Μάιος 2016: 1/05 έως 8/05, 9/05 έως 15/05, 16/05 έως 22/05 & 23/05 έως 31/05
Ιούνιος 2016: 1/06 έως 12/06, 13/06 έως 22/06 & 23/06 έως 30/06
Ιούλιος 2016: 1/07 έως 31/07
Αύγουστος 2016: 1/08 έως 31/08
 
 


*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!




Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com