Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 21 - 27 (Μάρτιος 2016) #4



Δευτέρα 21/03/2016: Το πιο αστείο πράγμα που άκουσα σήμερα. 
  "Κλαίς; Θα κλάψεις...;" Αχαχαχα! Δεν βρέθηκε ακόμα ΑΝΤΡΑΣ με όλη την σημασία της λέξεως "Άντρας" που θα με δει να κλαίω μπροστά του. Αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, θα σημαίνει πως με κέρδισε ολοκληρωτικά ψυχή τε και σώματι. Υπάρχουν εκεί έξω όμως τέτοιοι άντρες που θα πουν σοβαρά κι όχι πάνω στην πλάκα -και θα το πιστεύουν και θα το εννοούν αντρίκια- "Αυτά τα μάτια δεν θέλω να τα βλέπω να κλαίνε από λύπη αλλά μόνο από χαρά!"; Σίγουρα υπάρχουν αλλά δεν έχω γνωρίσει ακόμα κανέναν.  

Τρίτη 22/032016: Τα αγαπημένα μου ρούχα αυτή την εποχή. 
  Casual ντύσιμο όπως κάθε εποχή. Ιδιαίτερα αμάνικα μπλουζάκια και maxi φούστες που αγαπώ αλλά με τον αναποφάσιστο καιρό, που την μία έχει ήλιο και ζέστη και την άλλη αέρα και βροχή, που να φορέσω; Που θα πάει όμως; Η Άνοιξη έχει έρθει απλώς δεν τα έχει βρει ακόμη με τον καιρό. Φαίνεται κάπου τα έχουν "σπάσει" αυτοί οι δυο όπως συμβαίνει κάθε Μάρτη.

Τετάρτη 23/03/2016: Ο καιρός σήμερα.
  Μουντίλα, σιγανές ψιχάλες, ένας ήλιος να παίζει κρυφτό και γενικά ένας αναποφάσιστος καιρός που κάνει τη διάθεση μου να έχει σκαμπανεβάσματα. 

Πέμπτη 24/03/2016: Ανυπομονώ να…
   για πολλά πράγματα να συμβούν, να νιώσω, να ακούσω, να βιώσω ωραίες στιγμές. Υπάρχουν φορές και στιγμές που είμαι τρελαμένα ανυπόμονος άνθρωπος. Κάτι με τρώει μέσα μου και δεν μπορώ να καθίσω ήσυχη να περιμένω στην αναμονή πότε να συμβεί κάτι που θέλω πολύ. Και φτάνω στα άκρα (σύμφωνα με τα δικά μου στάνταρ "άκρα") όσο δεν πάει... που το καλό είναι ότι δεν μου βγαίνουν πάντα σε κακό.

Παρασκευή 25/03/2016: Τώρα…
   Τώρα τι κάνουμε Μαρία; Είναι αργία σήμερα 25η Μαρτίου εθνική εορτή, έξω βροχερός ο καιρός και Εγώ δεν έχω διάθεση (χεχε! φταίνε τα χθεσινά πιώματα) να βγω έξω ούτε καν να πάω να δω την παρέλαση. "Τώρα τι κάνουμε Μαρία;" αναρωτήθηκα μια-δυο φορές! Χαχα! τα κάνω κάτι τέτοια!

Σάββατο 26/03/2016: Φοβάμαι… 
  σήμερα τις αρνητικές μου σκέψεις που με παρασύρανε από τις αμφιβολίες που με τρώνε για σιωπές, καταστάσεις και συμπεριφορές που δεν είναι και τόσο στο χέρι μου να ελέγξω. Αλλά κράτησαν τόσο-όσο μέχρι που ήρθε το βραδάκι και έμεινα κι Εγώ ...στη σιωπή.  

Κυριακή 27/03/2016: Ελπίζω…

  εκτός από ένα θαύμα ειδικά για μένα προσωπικά κι ύστερα ένα θαύμα γενικά; Ελπίζω σε καλύτερες μέρες, σε περισσότερες όμορφες στιγμές, σε λιγότερο συναισθηματισμούς... ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά, μετά από κάθε δυσκολία


Αυτές ήταν οι ερωτοαπαντήσεις μου για την 4η εβδομάδα του Μαρτίου, για το project "Keep a 5 Year Journal: 366 days 2016".



Διαβάστε επίσης:
_________________

►Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις του "Keep a 5 Year Journal: 366 Days 2015".
Ιανουάριος 2016:1/01 έως 10/01, 11/01 έως 17/01, 18/01 έως 24/01 & 25/01/ έως 31/01
Φεβρουάριος 2016: 1/02 έως 10/02, 11/02 έως 16/02, 17/02 έως 22/02 & 23/02 έως 29/02
Μάρτιος 2016: 1/03 έως 6/03, 7/03 έως 13/03, 14/03/ έως 20/03



*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

✍ My thoughts #19 - Όταν μιλάμε για "πράξεις" να μιλάμε για "αληθινές πράξεις"...

   Η συγκεκριμένη ανάρτηση γράφτηκε ολοκληρωμένα μέσα Γενάρη του 2016, με αφορμή το τέλος μιας 'Φιλίας', που τελικά όμως δεν ήταν αυτό που νόμιζα πως ήταν. Οι σκέψεις αυτές  έμειναν στο πρόχειρο, γιατί πολύ απλά ήθελα να δώσω χρόνο για να δω μήπως κάπου έκανα λάθος ή παρεξήγησα. Τελικά όμως ο χρόνος έδειξε τι άξιζε και ποιος άξιζε. Τώρα ήρθε η ώρα να μπει και αυτή στο προσωπικό μου αρχείο.
  Είναι ωραίο πράγμα να βιώνεις κωμικοτραγικές καταστάσεις μόνο όταν από αυτές συνειδητοποιείς πόση δύναμη έχεις μέσα σου, τι αξίζεις και αν πραγματικά αξίζουν οι άνθρωποι που εκτιμάς και αγαπάς να υπάρχουν στη ζωή σου. Τότε κάνεις και ένα καλό και ολοκληρωμένο  ξεκαθάρισμα/ξεκαστάρισμα για να διώξεις περιττά πράγματα και περιττούς ανθρώπους.

  Ανθρώπινες απώλειες, ξέρουμε πως θα υπάρχουν πάντοτε. Και δε μιλάω για απώλεια θανάτου. Αυτές είναι οι σοβαρές απώλειες που δεν ξεπερνιούνται εύκολα, πολλές φορές και ποτέ. Μιλάω για απώλειες, τύπου επαγγελματικές, ερωτικές, φιλικές. Τις έχω βιώσει όλες στο πετσί μου, μέχρι στον πάτο έφτασα. Έπαθα, έμαθα και τελικά βρήκα το κλειδί για να μην χάνεις κάθε φορά πολύ χρόνο στο να πενθήσεις τον χαμό με μεγάλη διάρκεια. Φυσικά θα συνεχίσεις να κάνεις λάθη/σφάλματα αλλά με τον καιρό δεν θα ξοδεύεις άδικα τόσο πολύ χρόνο.

 Σβήνω το "ευτυχισμένος" (μιας και Εγώ με αυτή την 'ευτυχία' δεν ταιριάξαμε ποτέ ιδιαίτερα) και γράφω "ελεύθερη"...

  Η λέξη κλειδί ή αν θες το μυστικό είναι αυτό που έχω αναφέρει αρκετές φορές τώρα τελευταία. Δεν πρέπει να έχεις μεγάλες έως και καμιά προσδοκία από τους ανθρώπους, παρά μονάχα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Η αγαπημένη Αριστέα μας, μου το έχει γράψει πολλές φορές σε σχόλια και συν με μια ξεκάθαρη έντιμη συζήτηση με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, συνειδητοποίησα απόλυτα και ξεκάθαρα πια πως αν θες να έχεις μια υγιής σχέση με τους ανθρώπους γύρω σου και με τον εαυτό σου, να πάψεις να έχεις προσδοκίες και να περιμένεις να κάνει ο άλλος ό,τι κάνεις εσύ ή να νιώθει ακριβώς και τόσο όσο εσύ. Οι άνθρωποι δεν είμαστε ούτε ίσοι ούτε ίδιοι. Συγγνώμη αλλά δεν είμαστε! Διαφέρουμε κατά πολύ μεταξύ μας! Το πιστεύω πια ακράνδακτα αυτό. Ανάθεμα αυτή η -Ελληνική- κοινωνία που μας μεγάλωσαν και μας εκπεύδευσαν έτσι, ώστε να μας κόβουν την ελευθερία. Ο καθένας ας ζει τη ζωή του, έτσι όπως πιστεύει, χωρίς να ενοχλεί τον άλλον.

  Πέντε χρόνια μέσα από αυτό το blog πίστευα ή μάλλον έτσι νόμιζα, πως λίγο, πολύ ή ελάχιστα όσοι με διαβάζουν έχουν καταλάβει τι σόι άνθρωπος είμαι, έστω στο περίπου. Λάθος εντύπωση είχα! Λίγοι με έχετε καταλάβει, έστω και ελάχιστα. Δεν κρύφτηκα ποτέ, δεν έγραψα παραμύθια ποτέ, δεν το έπαιξα του Πανεπιστημίου ή Δικαστής, ούτε ότι είμαι τέλεια και η αλάνθαστη. Αντιθέτως, έχω ανοίξει την ψυχή μου χωρίς ντροπές, χωρίς κόμπλεξ, χωρίς να σκεφτώ τι θα πει ο καθένας και η καθεμιά. Η γραφή μου είναι παντού η ίδια. Εδώ στο blog, στα προσωπικά μηνύματα, στα e-mail, εκτός και εντός... είμαι παντού η ίδια. Και αν είμαι θυμωμένη θα φανεί, κι αν είμαι λυπημένη θα φανεί, κι αν είμαι εξαγριωμένη θα φανεί, κι αν είμαι χαρούμενη πάλι θα φανεί. Όπως και να είμαι θα φανεί, γιατί πολύ απλά όταν γράφω, γράφω για μένα πρώτα απ' όλα και δεν γράφω με τέτοιο τρόπο για να φανώ και να είμαι συμπαθής σε όλους. Εδώ μέσα είναι ο χώρος μου, οπότε κάνω Εγώ και μόνο Εγώ κουμάντο το τι θα γράψω, πως θα το γράψω, αν είναι 5-10 λόγια ή ολόκληρο κατεβατό. Όποιος γουστάρει, μπαίνει εδώ μέσα, με διαβάζει και μου γράφει τη γνώμη του ή αν το νιώθει μοιράζεται τις δικές του σκέψεις, αλλιώς την ευχή μου, στο καλό, η έξοδος από 'κει και να η πόρτα ανοιχτή, που λέει και το άσμα. Μέχρι εδώ όλα καλά και όλα ωραία αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δίνω και το δικαίωμα στον καθένα να μου κουνάει το δάχτυλο και να μου μιλάει για έντιμες συζητήσεις και ηθικές συμπεριφορές, όταν πίσω από πληκτρολόγια αυτοί οι ίδιοι με "θάβουν" κανονικά και μετά μου το παίζουν και Φίλοι. Βλέπεις, όταν κάτι σε έχει ενοχλήσει, το λες μέσα σε λογικά χρονικά πλαίσια κι όχι μετά από μήνα/ες, όταν τυχαία, χρονικά σε συμφέρει εσένα. Βλέπεις, παρά είμαι έξυπνη και έχω φάει το σχολείο της ζωής με δάκρυα και πόνο και ένα σωρό χτυπήματα και συν με το ένστικτο του Σκορπιού, με κάνουν να μαθαίνω ή να "αποκρυπτογραφώ" αυτά που άλλοι προσπαθούν να κρύψουν.

  Στη ζωή μου τους επι-κριτές τους έχω πετάξει/διαγράψει από καιρό τώρα. Κι αν βρεθούν στην πορεία κι άλλοι που θα πάρουν από μόνοι τους το δικαίωμα να με κρίνουν με ασέβεια, προσβολές, χαρακτηρισμούς και ένα σωρό κοσμητικά επίθετα τη ζωή μου και εμένα την ίδια, είτε με ξέρουν λίγο, είτε καθόλου είτε ήταν ανίκανοι να με γνωρίσουν από την κακή μου αλλά κι από την καλή μου πλευρά, με την μία, χωρίς δεύτερη σκέψη, τρώνε πόδι, τραβάω μια κόκκινη γραμμή και μακριά κι αγαπημένοι ή να πω καλύτερα μακριά και ξένοι. Γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ! 

  Στη ζωή μου, δίπλα μου/κοντά μου θέλω Φίλους και ανθρώπους που θα με εκτιμούν πρώτα απ' όλα για αυτό ακριβώς που είμαι. Και μετά, αν μπορούν, ας νιώσουν και αγάπη. Γιατί τελικά, αν δεν εκτιμάς πρώτα, δεν μπορείς και να αγαπήσεις. Καλά λέει η Φίλη μου η Έφη! "Πρώτα θέλω να με εκτιμάνε και να με σέβονται και μετά να με αγαπάνε." Έχει δίκιο! Κατάλαβα πως δεν θέλω να με αγαπάνε, αν δεν μπορούν να με αγαπάνε αληθινά! Η αγάπη τους μπορεί να είναι και ψεύτικη ή από συμφέρον. Τέτοια αγάπη Εγώ δεν τη θέλω! Την χαρίζω χωρίς να ζητήσω κάτι άλλο σε αντάλλαγμα. Θέλω να με εκτιμούν και να με σέβονται, ακόμα και στα στραβά μου!  Στα "εγγλήματά" μου, όταν κι αν ποτέ φτάσω σε τέτοιο επίπεδο, παίξτε το Δικαστές, Θεός και τιμωρείστε με όπως θέλετε, μέχρι τότε όμως, κοιταχτοίχτε πρώτοι στον καθρέφτη και δείτε τα δικά σας σφάλματα, λάθη κλπ. πριν μου κουνήσετε το δάχτυλο ή αρχίσετε την επίθεση εναντίον μου. 
  
  Είμαι απλά ο εαυτός μου!  Είμαι ένας άνθρωπος με πάρα πολλά ελαττώματα, τόσο διακριτική (στους πάντες) μέχρι αηδίας που θα κατηγορηθώ ως αδιάφορη/ψυχρή/απόμακρη/δύσκολη. Όλα αυτά θα είμαι μόνο όταν θα με κάνει ο άλλος να συμπεριφερθώ έτσι. Η δική μου πραγματική αδιαφορία ή αν θες αναισθησία θα την καταλάβεις όταν θα κόψω κάθε επαφή μαζί σου. Η απόλυτη σιωπή στα πάντα. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τυπική ευχή "περαστικά σου", ούτε απαντήσεις, ούτε ερωτήσεις, ούτε τίποτα. Έχω τραβήξει μια κόκκινη γραμμή και έχω ρίξει "τίτλους τέλους". Και όλα αυτά θα συμβούν όταν με χτυπήσεις και στο δικό μου δίκιο, στην αξιοπρέπεια μου, στην περηφάνεια μου και πόσο μάλλον όταν θα με επικρίνεις για το "μέσα μου" όταν το μέσα μου δεν μπορεί να το ξέρει ούτε η ίδια μου η μάνα. Έχω ένα σωρό πάθη που όμως ποτέ δεν θα κάνουν κακό στον άλλον, έχω έναν μικρόκοσμο που δεν θα τον μοιραστώ ποτέ με κανέναν, ούτε με την καλύτερη μου Φίλη, παρά μονάχα με μένα την ίδια. Κρατάω πράγματα για τον εαυτό μου, γιατί αυτό είναι απολύτως υγιής για την απόλυτη μοναξιά, όταν κανείς δεν θα μπορεί για τον χ, ψ λόγο να είναι δίπλα μου. Είμαι πολύ ευαίσθητη και όσοι με ξέρουν λίγο ή πολύ, με θεωρούν καλόπαιδο αλλά αν με αναγκάσεις μπορώ εύκολα να γίνω κωλόπαιδο και να πέσω στα μάτια σου, με το να σου δείξω (κι έτσι για την αλητεία) πιο έντονα πως είναι να απο-δέχεσαι τους ανθρώπους και με τα ελαττώματα τους και τις παρεξενιές του, όπως απο-δέχομαι τον άλλον χωρίς να προσπαθώ να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι και νιώθει. Ζητάω συγγνώμη αν έφταιξα κι αποχωρώ! Βάρος δε γίνομαι σε κανέναν! Αυτή είμαι κι ας αρέσω σε λίγους και καλούς!

  Μέχρι σήμερα ήξερα, πως όταν κάνουμε κάτι είτε μας το ζητάει ο άλλος είτε πάλι όχι, το κάνουμε ξεκάθαρα και ειλικρινέστατα με την καρδιά μας. Το να συμπαραστέκεσαι σε μια Φίλη σου σε μια στιγμή της που είναι σημαντική για Εκείνην, είτε επαγγελματική, είτε οποιαδήποτε άλλης μορφής, το κάνεις γιατί το νιώθεις, άρα κάνεις μια πράξη χωρίς να περιμένεις σχεδόν κανένα αντάλαγμα, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον, Εγώ έτσι τα έμαθα μέχρι σήμερα. Έλα, όμως που δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα. 
  
  Έρχεται ο καιρός, που επειδή δεν πήγες με τα νερά τους, δεν συμπεριφέρθηκες συναισθηματικά και εντός πλαισίου χρονικά έτσι ακριβώς όπως θα θέλανε για να κουκουλώσουν το δικό τους άγχος και τα δικά τους συμφέροντα,  να σου χτυπάνε και μια και δυο φορές αυτά που έκαναν για σένα, που σου στάθηκαν στην επιτυχία σου/στην χαρά σου και ΠΡΕΠΕΙ να τους αποδείξεις (όχι να τους δείξεις απλά) ότι είναι η σειρά σου να κάνεις το ίδιο. Υποτίθεται ότι η πράξη που έκαναν ήταν από την καρδιά τους άρα αληθινή και όχι μια απλή πράξη για να έχουν μετά να λένε δεξιά κι αριστερά κοίτα τι έκαναν για μένα. Να τους το ζητούσα κι όλας, να έλεγα ναι, Εγώ τους το ζήτησα, οπότε τους ...χρωστάω και το βουλώνω. Αλλά όχι άνθρωπε μου, όταν Εγώ δεν σας το έχω ζητήσει (και γενικά δε ζητάω εύκολα, τα παλεύω σχεδόν όλα μόνη μου κι ας μην είναι τελείως σωστό) και το κάνατε ως έκπληξη, δεν επιτρέπεται να μου το χτυπάτε αργότερα. Δεν είναι δικό μου θέμα αυτό, αλλά δικό σας που πρέπει να το λύσετε μόνοι σας. Συγγνώμη αυτά Εγώ ποτέ δεν έχω φτάσει να τα κάνω, γιατί τα θεωρώ γελοία και ολίγον "εκβιαστικά"

   Ναι, φτάνουν τα λόγια! Όχι άλλα λόγια! Τα έχω σιχαθεί κι Εγώ η ίδια! Ναι στις πράξεις, αλλά σας παρακαλώ να είναι πράξεις αληθινές, από την καρδιά μας, όχι από συμφέρον, όχι για να 'εκβιάσουμε', ούτε για να παρουσιαζόμαστε "καλοί άνθρωποι/Φίλοι" και να διατυμπανίζουμε "Κοίτα τι έκανα Εγώ...!" Μπορεί Εγώ να αργώ να κάνω τα λόγια μου πράξεις, αλλά τα κάνω πάντα και μάλιστα οι πράξεις μου δεν είναι καθόλου δήθεν αλλά αληθινές από την ψυχή μου, που δεν θα φτάσουν στο σημείο να "εκβιάσουν" τον άλλον βάζοντας του το μαχαίρι στο λαιμό, να συμπερι-φερθεί, να νιώσει, να κουνηθεί... για να μου απο-δείξει ότι τα λόγια του είναι αληθινά. Το έχω πει χιλιάδες φορές, θέλω τον χρόνο μου, χρειάζομαι να νιώσω άνετα, να ξεμπλοκάρω/να ξεκλειδωθώ για να ανοιχτώ στον άλλον και να κάνω περισσότερες κινήσεις και να "ενοχλήσω" με το ενδιαφέρον μου. Αν δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό ή να έχω λίγη από την κατανόηση σου, λυπάμαι αλλά Εγώ έτσι λειτουργώ. Τι να κάνουμε; Είπα, έχω ένα σωρό ελαττώματα αλλά έχω και ένα σωρό προτερήματα, μην αδικώ κι Εγώ η ίδια τον εαυτό μου! Αν τώρα εσύ θες να σταθείς στα λιγότερα άσχημα μου κι όχι στα περισσότερα καλά μου, τι να πω; Να χρησιμοποιήσω μια κουβέντα που μου είπαν αυτοί οι ίδιοι: "Κάτι λάθος πάει μέσα σου", που εμένα προσωπικά μου ακούστηκε άσχημη έως απαράδεκτη. Τώρα που σας την επιστρέφω πίσω, συνεχίζεται να σας ακούγεται ως "σιγά Μαρία την κουβέντα!";
 
  Όταν έλεγα ΕΔΩ ότι έχω κάνει μεγάλη στροφή και πλέον δεν πέφτω στα πατώματα ούτε χαλάω την ζαχαρένια μου για κανέναν και καμία που δεν μπορεί να με απο-δεχτεί έτσι όπως είμαι (πάντα με περιθώρια διόρθωσης όσο μεγαλώνω), όπως κι Εγώ τον άλλον, δεν έμεινα στα λόγια. Από τότε μέχρι σήμερα έχει φανεί στις πράξεις μου και έχω σωθεί στο να μην ξοδέψω άσκοπα και άδικα χρόνο και την ψυχική μου ηρεμία, σε πράγματα, καταστάσεις και κυρίως ανθρώπους που δεν μου κάνουν καλό. 'Ετσι λοιπόν συνεχίζω και έτσι θα συνεχίσω γιατί κουράστηκα και το εννοώ "κουράστηκα" όχι μόνο να πονάω, να πληγώνομαι, να κλαίω αλλά και να προσπαθώ περισσότερο από όσο πρέπει, να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Συγγνώμη, αλλά πάνω απ' όλα η ψυχική μου υγεία κι ύστερα οι υπόλοιποι που χωρίς να τους έχω "εκβιάσει" ή να τους έχω βάλει το μαχαίρι στο λαιμό ή με απλά λόγια χωρίς καν να τους το ζητήσω, είναι στη ζωή μου, ακόμα κι αν είναι χιλιόμετρα μακριά, ακόμα κι αν κάνουμε εβδομάδες, μήνες να μιλήσουμε. Γιατί πολύ απλά, όταν βρεθούμε θα είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα. Δόξα τω Θεό, τους έχω καταλάβει και με έχουν καταλάβει! 
  
  Αν με γουστάρεις, αν με αντέχεις, αν με εκτιμάς, αν μπορείς να με αποδεχθείς και αν μπορείς να μου σταθείς στα δύσκολα μου, στις μαύρες μου, στην σιωπή μου, στις στεναχώριες μου, στις κλειστές μου.... όπως και στις καλές μου, δίνοντας μου χώρο και χρόνο, έχει καλώς, διαφορετικά Πάμε για άλλα! Όλα τα υπόλοιπα, είναι για να μαραζώνουμε την ψυχή μας που δεν μας φταίει σε τίποτα. 
  
  Επειδή πάλι έγραψα πολλά, το συμπέρασμα είναι ότι ναι μεν στεναχωρήθηκα λίγο για αυτές τις απώλειες αλλά τις δέχτηκα και τις σεβάστηκα προτιμώντας να αποχωρήσω αφού δεν έφτασα στα στάνταρ που επιθυμούσαν οι άλλοι. Εγώ αυτά τα στάνταρ, τα πρωτόκολλα, τους κανόνες... συγγνώμη δεν τα καταλαβαίνω ακόμα. Ίσως όταν μεγαλώσω λίγο ακόμη, να τα καταλάβω! Εγώ καταλαβαίνω τα πιο απλά! Σε εκτιμώ, σε σέβομαι, σε πάω, σε γουστάρω για αυτό κι αυτό, στέκομαι κυρίως στα καλά σου κι όχι τόσο στα στραβά σου και συνεχίζω μαζί σου. Αν δεν σου ταιριάζω ή δεν μου ταιριάζεις, κανένα πρόβλημα πες το ξεκάθαρα με όμορφο τρόπο και όχι με προσβολές. Με το στανιό δε γίνεται τίποτα, Εγώ αυτό ξέρω! Δεν σταματώ να εκτιμώ ή να ενδιαφέρομαι για αυτούς που αξίζουν, ακόμα κι αν μου φέρθηκαν -ίσως άθελά τους- άδικα, απλώς σταματώ να είμαι στο δρόμο τους. Μην ξεχνάμε! Δίνουμε χρόνο στον χρόνο! Γιατί ο χρόνος πάντα ξέρει καλύτερα, τι παίρνει, τι φέρνει και τι δίνει.  Ίσως, με τον χρόνο, τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Ίσως πάλι, να είναι μη αναστρέψιμα. Βέβαια, εγωιστικές, σιωπηλές, διαγραφές, μπλοκαρίσματα και κουτσομπολιό πίσω από οθόνες και πληκτρολόγια και απαράδεχτα λόγια δεξιά κι αριστερά, για να επιβεβαιώσουν ότι "έχουν δίκιο", συγγνώμη Εγώ προσωπικά τα θεωρώ κατινιές και αναξιοπρεπή, οπότε εκεί τα πράγματα είναι μη αναστρέψιμα και οι σχέσεις διαλυμμένες δίχως καμιά ελπίδα να ξανά φτιάξουν. Ακόμα και από βλακεία μας, όλα έχουν τον λόγο τους που συμβαίνουν!  
  
  Τέλος, θέλω να πω πως είμαι τόσο ήρεμη και ξεκάθαρη μέσα μου (πάντα) στο τι λέω, τι γράφω και τι αισθάνομαι, γενικώς και ειδικώς, που όχι απλά δεν παίρνω τίποτα πίσω αλλά υποστηρίζω με σθένος τις σκέψεις μου και πόσο μάλλον αυτό τον χώρο και σε όποιον χώρο κινούμαι και με όποιους ανθρώπους συναναστρέφομαι και συμβαδίζω. 
 

@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!




Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ό,τι μου κατεβαίνει απ’ το κεφάλι μου, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




Διαβάστε επίσης:
_________________

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την στήλη "My thoughts"




*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
ΟΧΙ στην λογοκλοπή!

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 14 - 20 (Μάρτιος 2016) #3


Δευτέρα 14/03/2016: Έαν μπορούσα να διαβάσω το μυαλό ενός ανθρώπου σήμερα, ποιανού θα ήταν; 
  Αχαχαχα! Ξέρετε γιατί γελάω; Γιατί ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το "καμάρι" μας, ο "παραμυθατζής" (συγγνώμη δεν θέλω να γίνομαι κακιά αλλά δεν μπορώ να μη γίνω για ...ευνόυτους λόγους!) ο Αλέξης. Τι ποιος "Αλέξης"; Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πρωθυπουργός μας ντε! Από την μία σκέφτομαι πως θα ήθελα, αν μπορούσα, να διαβάσω το μυαλό αυτού του ανθρώπου (και γενικά των πολιτικών που κυβερνάνε αυτό τον τόπο, καλά δεν κυβερνάνε, στην ουσία αφήνουν την χώρα να βυθίζεται αργά και βασανιστικά, σαν ακυβέρνητο καράβι!) κι από την άλλη σκέφτομαι πως τσάμπα θα ξόδευα την ευκαιρία μου να διαβάσω το μυαλό κάποιου, μιας και αμφιβάλλω αν μέσα στο κεφάλι του έχει μυαλό ή έστω -λογικό- μυαλό κι όχι παράλογο. Γιατί όσα ζούμε, οι αποφάσεις του, φόροι κλπ. προς παράλογα μου κάνουν. Τέλως πάντων, θα ήθελα πολύ να διάβαζα το μυαλό κάποιου που αγαπώ και εκτιμώ, για να δω αν όντως αυτά που μου λέει, είναι όντως έτσι όπως τα λέει. Χεχεχε!!!

Τρίτη 15/03/2016: Σε ποιον είπα ευχαριστώ σήμερα;
  Δεν είπα σε κάποιον συγκεκριμένο. Λέω όμως καθημερινά, ειδικά αργά το βράδυ "ευχαριστώ Θεέ μου που πέρασε και αυτή η μέρα ήρεμα." 

Τετάρτη 16/03/2016: Κάτι που εκτίμησα σήμερα.
  Τον ύπνο; Κοιμήθηκα το μεσημέρι και σηκώθηκα αργά το απόγευμα. Εγώ που με τον ύπνο δεν τα πάω καθόλου καλά και όλες κι όλες οι ώρες ύπνου μου είναι 3-4, το βράδυ.  

Πέμπτη 17/03/2016: Στο τέλος του ουράνιου τόξου, θα βρω… 
  Ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο αισιοδοξίας και ελπίδας για μια καλύτερη ημέρα από την χθεσινή, την σημερινή και την αυριανή.

Παρασκευή 18/03/2016: Μια ευχή…
  Να βρίσκουμε τη δύναμη να χαμογελάμε, να αγαπάμε, να βλέπουμε την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας, να χαιρόμαστε τις όμορφες στιγμές που μας προκύπτουν... ακόμα κι αν όλα φαίνονται ...'σκοτεινά'.

Σάββατο 19/03/2016: Το ιδανικό Σαββατόβραδο είναι… 


Κυριακή 20/03/2016: Κυριακή πρωί…
  Μετά από πολύ καιρό, σηκώθηκα 12 η ώρα το μεσημέρι. Οπότε, το πρωινό μου το πέρασα στο κρεβάτι μου χουζουρεύοντας. Και μου άρεσε! Και το είχα ανάγκη!  



 Αυτές ήταν οι ερωτοαπαντήσεις μου για την 3η εβδομάδα του Μαρτίου, για το project "Keep a 5 Year Journal: 366 days 2016".





Διαβάστε επίσης:
_________________

►Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις του "Keep a 5 Year Journal: 366 Days 2015".
Ιανουάριος 2016:1/01 έως 10/01, 11/01 έως 17/01, 18/01 έως 24/01 & 25/01/ έως 31/01
Φεβρουάριος 2016: 1/02 έως 10/02, 11 έως 16, 17/02 έως 22/02 & 23/02 έως 29/02
Μάρτιος 2016: 1/03 έως 6/03, 7/03 έως 13/03




*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος
.
ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

✍ My thoughts #18 – "Μαρία, τι θέλεις από τη ζωή μου;"


  Είχα πολύ καιρό να "φιλοσοφήσω" γράφοντας μια ανάρτηση, και κάτι μάλλον δεν πήγαινε καλά με μένα. (καλά δεν θα 'φιλοσοφήσω' την κατάσταση που επικρατεί εκεί έξω και παγκοσμίως, αυτό το αφήνω για τους πιο ειδικούς) Είπαμε καλή η "σύντομη" χαρά και τα γέλια και πόσο μάλλον τα γέλια μέχρι δακρύων αλλά ακόμα καλύτερα όταν πίσω από αυτά βλέπεις την βιτρίνα που κρύβεται, όχι πάντα αρνητική. Όχι τίποτα άλλο αλλά για να ξέρεις και πότε είναι η ώρα να αποχωρήσεις ή να αλλάξεις συμπεριφορά και να γίνεις λιγότερο συναισθηματική και περισσότετο φιλική. Και ειδικά όταν βλέπεις ότι και ο απέναντι σου, στέλνει τέτοια δείγματα-μηνύματα, καταλαβαίνεις ότι ...ήρθε η ώρα!  Ως γνωστό πια σε αποχωρήσεις, φυγές, 'φεύγω', ξενέρωμα και γενικά όπου δεν με σηκώνει το κλίμα... είναι δυστυχώς κομμάτι του εαυτού μου και της ζωής μου. Σίγουρα δεν είναι εύκολο, ούτε τα κάνω με ελαφρά την καρδία. Πιστέψτε με η καρδούλα και η ψυχούλα μου το ξέρουν, άσχετα που το παίζω 'δυνατή' και περισσότερο 'αξιοπρεπής Κυρία' από όσο -λογικά- θα έπρεπε. Όταν είναι να αποχωρήσω η αλήθεια είναι ότι παίζω λιγάκι θέατρο χλιαρής κωμωδίας. Η πρωταγωνίστρια, δηλαδή η αφεντιά μου, το παίζει αλλού φαν παρκ, για να μην δείξει την αδυναμία της, από την μία κι από την άλλη, για να μην στεναχωρήσει τον άλλο και δε όταν "αυτός ο άλλος" σημαίνει κάτι ή πολλά γι' αυτήν.

  Η εν λόγω ανάρτηση λοιπόν βρισκόταν στο πρόχειρο εδώ και περίπου 3 μήνες, μισογραμμένη, μισοτελειωμένη. Νομίζω όμως πως ήρθε η ώρα όσα υπάρχουν στο πρόχειρο, να βγουν ...στην φόρα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θέλω μέχρι τέλους Απρίλη να κλείνω, αν όχι όλες, σίγουρα μερικές εκκρεμότητες, διαδικτυακές και μη. 

  Το θέμα λοιπόν της παρούσας ανάρτησης είναι 'τι θέλω από την ζωή κάποιου'. (βλέπε παλιότερες αναρτήσεις: "Τι περιμένεις Μαρία από τη Ζωή σου;" & "Τι χρειάζομαι πιο πολύ")
   
  Μια φορά, μια μοναδική φορά άκουσα από κάποιον (που νόμιζα πως άξιζε την προσοχή μου αλλά διαψεύτηκα για μία ακόμη φορά!) να με ρωτάει με ένα ύφος λες και του πάτησα τον κάλο: "Μαρία, τι θέλεις από τη ζωή μου;" Η απάντηση μου ήταν πολύ απλή και λογική, χωρίς όμως με το χέρι στην καρδιά. "Τι θέλω από τη ζωή σου; Τίποτα Καλέ μου! Δε θέλω απολύτως τίποτα! Και ποια είμαι Εγώ για να θέλω; Είμαι "πολύ" βαριά συναισθηματικά για το δικό σου "λίγο". Τι να θέλω λοιπόν από σένα, από τη ζωή σου; Τίποτα! Δεν θέλω να δίνω αξία στο τίποτα! Πάνω απ' όλα Καλή Καρδιά!" και έφυγα Κυρία όπως πάντα. Ούτε δράματα, ούτε κλάματα, ούτε κλάψες, ούτε παρακάλια, ούτε διάφορα γυνικουλίστικα. (Αυτά πλέον δεν μου ταιριάζουν και απαγορεύω να προβώ σε τέτοια ρεζιλίκια!) Απλά, χαμογελαστή, άνετη, σαν να μην με τρύπησε ένα μαχαίρι στην καρδιά. Και δεν ξανά γύρισα... ακόμα κι όταν αυτός το "τίποτα" ενόχλησε ξανά και ξανά. Άδικος κόπος το οτιδήποτε. Γιατί πολύ απλά πληγώθηκα, έσπασα, ξενέρωσα, πείσμωσα, ο εγωισμός πλέον ήταν πιο δυνατός κι από την καρδιά και από τα αισθήματα.

  Όλα αυτά έγιναν πριν πολλούς μήνες, στο μακρινό παρελθόν! Το καλό της υπόθεσης είναι ότι δεν έχω πέσει και πολύ στην παγίδα να τα ξανά περάσω όλα αυτά. Γιατί, πρώτον, έχω απογοητευτεί έτσι όπως έχουν καταντήσει οι άντρες και οι γυναίκες, δεύτερον, πολύ υποκρισία, ψέμα, παραμύθα, ένας γρήγορος ενθουσιασμός που τελειώνει με την πρώτη δυσκολία ή και κακή διάθεση, τρίτον βαρέθηκα τα τύπου "τα συμφέροντά μου", "να περνάω Εγώ καλά" και τέταρτον, μα καθόλου αισθήματα;;; Ξέρω θα μου πείτε, υπάρχουν εξαιρέσεις κλπ. και θα σας απαντήσω πως "Ναι, το πιστεύω αλλά κουράστηκα να φωνάζουν οι εξαιρέσεις αλλά μετά από λίγο κι αυτές να γκρεμίζονται σαν πύργοι φτιαγμένοι από άμμο." Άντε όμως να βρεις ή να σε βρουν οι εξαιρέσεις. Αν είναι κάτι και κάποιος να αξίζει αληθινά, θα φανεί σε όλες τις στιγμές, διαφορετικά... δεν αξίζει. Ναι, το ξέρω και το πιστεύω! Προς Θεού, δεν τα βάζω όλα και όλους στο ίδιο τσουβάλι αλλά μην παραμυθιαζόμαστε πια βρε παιδιά. Τα πάντα έχουν αλλάξει... αυτό όμως που έχει τελικά σημασία είναι να βρει ο καθένας μας τι τον κάνει να αισθάνεται καλά, όμορφα, γαλήνια.

  Ας πάμε τώρα και στο κακό της υπόθεσης που είναι το εξής. Παραδέχομαι και ομολογώ με το χέρι στην καρδιά ότι δεν έχω πια και πολλά κουράγια για πρώτες, δεύτερες (εντάξει τρίτες δεν έχει, εκεί delete) ευκαιρίες, προσπάθειες και ψεύτικους συμβιβασμούς. Και πόσο μάλλον όταν βλέπω μονόπλευρη κατάσταση και ακόμα χειρότερα σιωπή και αδιαφορία. Και να σας εκμηστηρευτώ κάτι που ίσως να μην το έχω ξαναπεί; Κάποτε περνούσα τις ερωτικές και μη απογοητεύσεις με δράματα μόνη μου πάντα, δεν με έβλεπε κανείς (και αυτό θα συνεχίσει να γίνεται! Μόνη να μην με βλέπει κανείς γιατί δεν μου αρέσει να με "λυπάται" κανείς. Ψωροπερήφανη τα μάλα ρε παιδί μου!) και μου έπερνε μέρες, εβδομάδες, μήνες μέχρι και ολόκληρο χρόνο. Τώρα πια, το στανταράκι είναι 2 μερούλες θα με πάρει η μπάλα από κάτω, θα είμαι σκασμένη, δεν θα μιλιέμαι, θα κλαίω σιωπηλά... την τρίτη μέρα όμως βρίσκω το χαμόγελο μου, το χιούμορ μου, την άνεση μου συν όμως σταθερά οι ατάκες-μπηχτές μου με δόση χιούμορ. Αααα, όλα κι όλα, η επαναφορά μου γίνεται σωστά και έτσι όπως είμαι σαν χαρακτήρας. Αν όχι την δεύτερη μέρα, σίγουρα την τρίτη είμαι αετός, με ελαφρά τσακισμένα φτερά (ναι μεν πονάω μέσα μου αλλά για μένα πια όχι και για τους δυο) αλλά αποφασισμένη  για το καλύτερο πρώτα απ' όλα για μένα κι όχι για τον άλλον, που όσο έφευγε, έκανε εμένα να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο. Δεν μιζεριάζω πια πολύ! Κρατάω τις όμορφες στιγμές και προχωράω παρακάτω ολομόναχη και πάλι χωρίς να ενοχλώ κανέναν, ακόμα κι αν καίγομαι μέσα μου. Τέτοιος "παλιοχαρακτήρας" ήμουν πάντα και όσο και να παθαίνω, όσο και να μεγαλώνω, όσο και να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος... τέτοιος παλιοχαρακτήρας θα μείνω.  

  Τώρα θα μου πείτε δεν είναι καθόλου κακό που από μέρες, εβδομάδες... ο χρόνος δράματος έχει φτάσει στις δυο μέρες. Όχι δεν είναι καθόλου κακό. Αντιθέτως θα το έλεγες και "κατόρθωμα" για μια σαν κι εμένα. Ώρες-ώρες σκέφτομαι πως θα φτάσω στην μία ημέρα, ύστερα στην καμία που πια δεν θα αισθάνομαι τίποτα ή σχεδόν τίποτα για κανέναν ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, θα αισθάνομαι επιλεκτικά και αυστηρά. Και νομίζω πως έτσι πρέπει να γίνει, για το καλό μου. Το κακό είναι ότι πια ξενερώνω πολύ εύκολα. Και όταν λέω ξενερώνω πολύ εύκολα, εννοώ πως από τις πολλές -σοβαρές- μ@λ@κίες, άκυρα, αδιαφορίες και παραμύθια που βιώνω, όσο πάει λίγο-λίγο με σχετικά αργούς ρυθμούς τελειώνουν οι αντοχές να προσπαθώ, να νοιάζομαι, να συμπεριφέρομαι όπως πριν σαν να μην τρέχει κάστανο. Και νιώθω πως τσάμπα κόπος, "καιρός να μείνεις στην ακρούλα σου Μαράκι", σκέφτομαι. Και όσο βλέπω πως και ο άλλος δεν καίγεται πια και πολύ, τόσο πλησιάζει να γίνεται και πράξη. Μπορεί τα λόγια μου να αργώ να τα κάνω πράξη, όμως αν την πάρω την αναθεματισμένη -ομολογουμένως δύσκολη- απόφαση, μετά δεν έχει γυρισμό, ούτε να ακούσω λέξη ούτε ανάσα μην σου πω. Εξαφανίζομαι με τον τρόπο μου! 

  Είπαμε έχω ένα σωρό ελαττώματα ως, ας πούμε, "δύσκολο παιδί" (εγώ θα έλεγα "καμμένο -ευαίσθητο- παιδί"), είμαι αυτή που είμαι, πολλές φορές να μην μπορείς να με πιάσεις από πουθενά, μπορεί να σου φαίνομαι δύσκολη αλλά δεν ευθύνομαι μόνο Εγώ για όλα αυτά. Από ένα σημείο και μετά, από όσα έχουμε περάσει φτάνουμε στο σημείο να φερόμαστε όπως μας φέρονται, έτσι δεν είναι; Αδιαφορία εσύ, αδιαφορία κι Εγώ, αυστηρά εσύ, αυστηρά κι Εγώ και πάει λέγοντας... μέσα σε λογικά πλαίσια πάντα. Και έτσι πρέπει, ειδικά την εποχή που βιώνουμε που μισοί μας περνάνε για μ@λ@κες κι άλλοι μισοί για θύματα, λες και το γράφει στο κούτελο μας. 

 Καλήγοντας και κλείνοντας, θέλω να πω σε περίπτωση που κάποιος, γνωστός, άγνωστος, αγαπημένος, Φίλος ή εχθρός... σκέφτεται ξανά να μου ξεστομίσει "Μαρία, τι θέλεις από τη ζωή μου;" τον ενημερώνω πως η απάντηση μου είναι πολύ απλή, συνειδητή αλλά όχι -πάντα- με το χέρι στην καρδιά, αν και αυτό δεν νομίζω ότι κάποιος αχάριστος-αναίσθητος, παρτάκιας θα το έπαιρνε τοις μετρητοίς. "Τι θέλω από τη ζωή σου; Τίποτα Καλέ μου! Δε θέλω απολύτως τίποτα! Και ποια είμαι Εγώ για να θέλω; Τι να θέλω από σένα, από τη ζωή σου; Τίποτα! Καλή Καρδιά!" και απλά θα αδιάσω τη γωνία. Εγώ τα είπα, τα έγραψα κι όλας ή να το πω κι αλλιώς, είπα και ελάλησα και αμαρτία ουκ έχω! Ξεκάθαρη όπως πάντα! 

✍@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο! 
___________________

"Φύγε,
αλήθεια φύγε,
έτσι όπως πήγε αυτή η κατάσταση.
Πήγε,
άπατη πήγε
Θεατρίνε λίγε
και αυτή η παράσταση.
Με ρωτάς τι νοιώθω για σένα,
τίποτα
Με ρωτάς τι θέλω από σένα,
τίποτα"
_________________________



Σημ.: Επειδή γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το κεφάλι, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!
(αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)


☞Διαβάστε επίσης:
_________________

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την στήλη "My thoughts"



*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Movie in Cinema Κριτική – London Has Fallen (Το Λονδίνο έπεσε) (2016)


  Την περασμένη Παρασκευή είχα πάει να δω στο cinema μια από 2-3 ταινίες που περιμένω πως και πως να κυκλοφορήσουν. Μια από αυτές ήταν η δεύτερη ταινία "London Has Fallen (Το Λονδίνο έπεσε)". Η πρώτη λεγόταν "Olympus Has Fallen (Ο Όλυμπος έπεσε)" και κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2013.

 

 *Η υπόθεση της ταινίας:
 Η συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας "Ο Όλυμπος έπεσε" μεταφέρει τη δράση και τους γνωστούς μας χαρακτήρες στο Λονδίνο για μια νέα περιπέτεια γεμάτη δράση και αγωνία. Η ιστορία ξεκινά μετά τον θάνατο του Βρετανού πρωθυπουργού, ο οποίος πέθανε υπό μυστηριώδες συνθήκες. Στην κηδεία του θα παραβρεθούν οι σημαντικότεροι ηγέτες του δυτικού κόσμου. Αυτό, όμως, που ξεκινά ως το πιο καλά προστατευμένο γεγονός στην Γη μετατρέπεται σε ένα θανάσιμο σχέδιο εναντίον των πιο δυνατών ανθρώπων του πλανήτη, καταστρέφει όλα τα μνημεία της Βρετανικής πρωτεύουσας, και αποκαλύπτει ένα τρομακτικό όραμα για το μέλλον. Μόνο τρεις άνθρωποι έχουν ελπίδες να το σταματήσουν: ο Πρόεδρος  των Η.Π.Α. (Άαρον Έκχαρτ), ο ικανότατος επικεφαλής της Μυστικής Υπηρεσίας (Τζέραντ Μπάτλερ) και μια πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, που δικαίως δεν εμπιστεύεται κανέναν.   

by imdb:


*Το trailer της ταινίας: [Με ελληνικούς υπότιτλους]
 

 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Babak Najafi
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
Gerard Butler, Aaron Eckhart, Morgan Freeman,
Radha Mitchell...
ΕΙΔΟΣ: Ταινία δράσης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 99'
ΗΜ/ΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ (Ελλάδα): Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016



*Η άποψή μου:
  Καταρχάς, να πω πως η πρώτη ταινία μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ! Τέτοιες είδους ταινίες δράσης, καταστροφής πάντα τις προτιμώ για να διασκεδάζω είτε σε μια σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου, είτε στο dvd, είτε και στην TV. Αφού προσωπικά ξετρελάθηκα με την πρώτη, δεν υπήρχε περίπτωση να μη δω και τη δεύτερη. Πρωταγωνιστούν αγαπημένοι ηθοποιοί, όπως ο γοητευτικότατος Τζέραρντ Μπάτλερ που αυτόν τον άνθρωπο και να τον ακούω μόνο, μου αρκεί. Λατρεύω την μπάσα φωνή του! Γενικά λατρεύω την μπάσα φωνή στον άντρα. Ας πούμε, ηθοποιοί όπως ο Τζέραρντ Μπάτλερ, Κίφερ Σάδερλαντ, Ράσελ Κρόου και κάνα δυο ακόμη που δεν μου έρχονται τώρα, και μόνο να τους ακούω, μου φτάνει. 
  
  Ας γυρίσω στην ταινία όμως! Και αυτή η ταινία έχει τα ίδια συστατικά, το ίδιο χαρακτηριστικό ύφος με την πρώτη, μόνο που αλλάζει η τοποθεσία. Στην πρώτη ήταν στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον, η δεύτερη είναι στο Λονδίνο. Η τρίτη... που άραγε; Τι; πιστεύω πως θα υπάρξει και τρίτη! Μου αρέσει που μέσα στην αίθουσα άκουσα να λένε  μεταξύ σοβαρού κι αστείου: "Άντε, η τρίτη ταινία στην Αθήνα, δηλαδή "Η Αθήνα έπεσε". Έχει πολύ, ασταμάτητη, καταιγιστική δράση, εντυπωσιακές σκηνές, πολλές εκρήξεις, καταστροφές κτηρίων και μνημείων της βρετανικής πρωτεύουσας (όπου και μνημείο κι ένας ηγέτης μιας χώρας, άρα και καταστροφή), πολλές σφαίρες να πέφτουν σαν βροχή, αρκετό ξύλο, αρκετές αμερικανιές-υπερβολές (φυσικά) αλλά έχει και αρκετές χιουμοριστικές ατάκες στους διαλόγους (που δεν είχε και τόσο η πρώτη ταινία), ειδικά μεταξύ του προέδρου των Η.Π.Α. (Ααρον Έκχαρτ) και του πράκτορα αλλά και Φίλο του Προέδρου (Τζέραντ Μπάτλερ) με συνδυασμό μερικά μπινελίκια. Φυσικά έχουμε κι ένα Τζέραντ Μπάτλερ δέκα φορές πιο άγριο, πιο τσαμπουκαλέ, πιο ας πούμε ala Τζέιμς Μποντ, στο λίγο όμως πιο τσαλακωμένο. Βέβαια, κάποιες σκηνές εκρήξεων της βρήκα λίγο κακοφτιαγμένες και επίσης δεν μου άρεσε (καθόλου μα καθόλου) λίγο πριν το φινάλε η σκηνή (σε αργή slow motion κίνηση ή όπως αλλιώς μεταφράζεται στον κινηματογράφο) που αφού οι Αμερικάνοι βρήκαν το κρησφύγετο των κακών, μετά το προειδοποιητικό τηλεφώνημα στον αρχηγό, τα αμερικανικά πολεμικά αεροπλάνα κάναν ρίψεις πυραύλων και κατέστρεψαν κρησφύγετα, κακούς, αθώους. Σε αυτή την σκηνή έχω να πω πως έκλεισα λίγο τα μάτια μου. Και αναρωτήθηκα! Δηλαδή τώρα αυτά τι είναι; Εκδίκηση; Αντίποινα; Αν στην πραγματικότητα (αν και οι ταινίες δεν απέχουν και πολύ απ' την πραγματικότητα) όλες οι επιθέσεις γίνονται για εκδίκηση, αντίποινα ή και συμφέροντα, συγγνώμη αλλά έτσι ποτέ δεν θα υπάρχει ειρήνη μεταξύ των κρατών/εθνών και λαών στον Πλανήτη Γη. Και δυστυχώς, αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια που -ειδικά- οι αμερικάνικες ταινίες μας π(λ)ασάρουν κατάμουτρα, απλά μας την π(λ)ασάρουν από την πλευρά ότι οι καλοί είμαστε εμείς και έτσι νικάμε τους κακούς. Βέβαια, ξεχνάμε πως στους πολέμους, ούτε οι μεν ούτε οι δεν, μπορούν για μένα να δικαιολογήσουν το αδικαιολόγητο. Μόνο οι αθώοι, οι άμαχοι... θα έπρεπε να είναι προστατευμένοι αλλά δυστυχώς, κάτι τέτοιο δε γίνεται. Τέλος πάντων, αυτό είναι άλλο θέμα!

  Με απλά λόγια, η ταινία μου άρεσε πολύ. Λίγο περισσότερο μου άρεσε η πρώτη ως σενάριο και ως δράση αλλά στην δεύτερη μου άρεσε πολύ περισσότερο ο Τζέραρντ Μπάτλερ που ήταν πολύ πιο... και οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Περισσότερο με 'κράτησαν' οι δυναμικοί χαρακτήρες από ό,τι η ίδια η πλοκή. Αλλά, μια χαρά διασκέδασα βλέποντας την! Άντε, πάμε για την επόμενη! 
 
  Τώρα, οι δυο επόμενες ταινίες που 'έχω βάλει στο μάτι' και περιμένω πως και πως να βγουν στους κινηματογράφους είναι φυσικά το "Batman V Superman: Η αυγή της δικαιοσύνης" (πρεμιέρα 24/03) & "Captain America: Civil War" (πρεμιέρα 5/05). Και οι δυο με τους ήρωες της Marvel που όπως είχα ξανά πει ΕΔΩ, λατρεύω να βλέπω! 



♦ ♦ ♦ ♦


Εσείς;  Έχετε δει αυτές τις ταινίες; Οι εντυπώσεις σας;




ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!
*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.

**Δεν γράφω Κριτικές για να  γράφω Κριτικές (δεν είναι αυτή η δουλειά μου) αλλά γράφω Κριτικές επειδή βλέπω ταινίες/διαβάζω βιβλία/ακούω μουσική!!!

***Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!




Διαβάστε επίσης:
_______________

Εδώ διαβάστε τις προτάσεις ταινιών της στήλης Movie in Cinema Κριτική
Εδώ διαβάστε τις προτάσεις ταινιών της στήληςMovie of Sunday




*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com