Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!! Όλα και όλες οι Συλλεκτικές Στιγμές μου!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

❤A Fairy Story #6: ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ…


Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω την εν λόγω ανάρτηση αλλά δίσταζα. Ίσως επειδή ένιωθα ότι “κάτι ακόμη έχει μείνει”, ίσως “μια ακόμη προσπάθεια”, ίσως έπρεπε να φτάσω στο τέλμα αυτού του “παραμυθιού” για να καταλάβω ή μάλλον να συνειδητοποιήσω ότι “ως εδώ ήταν!”.
 
Τώρα όμως που το “Παραμύθι” αλλά κι εγώ η ίδια έφτασε στο σημείο του “ως εδώ ήταν!” (δυστυχώς ή μπορεί και ευτυχώς!) με βαριά την Καρδία ανακοινώνω πως το Παραμύθι αυτό που ξεκίνησε εκεί στα μέσα Ιουλίου, τελείωσε όχι με Happy end όπως θα ήθελα εγώ, όπως θα θέλατε κι εσείς αλλά με …σιωπή! Ναι, καλά διαβάζετε! Τελείωσε με σιωπή, ούτε καν με ένα απλό “ΤΕΛΟΣ”. Δεν ήταν δική μου επιλογή! Εγώ δεν έχω μάθει να φεύγω ή να τελειώνω κάτι με σιωπή. (Μια φορά το έκανα και ξέρω πως είναι απαίσιο συναίσθημα!)

Αυτό το ωραίο κατ’ άλλα σύγχρονο παραμυθάκι το μοιράστηκα από την αρχή μαζί σας. Διαβάζατε τις αναρτήσεις, σχολιάζατε με πολλή Αγάπη και μου δείχνατε/μου δείξατε την χαρά σας για αυτό που βίωνα. Χαιρόσασταν μαζί μου και είναι σπάνιο στην εποχή μας κάποιος να χαίρεται με την “ευτυχία” σου. Μοιράστηκα λοιπόν μαζί σας αυτό το παραμυθάκι, γιατί αυτό ένιωθα ότι ήθελα να κάνω. Φυσικά δεν το μετάνιωσα! Έμειναν αυτές οι αναρτήσεις να μου θυμίζουν την πιο όμορφη-μοναδική αλλά και στενάχωρη ιστορία “αγάπης” που έζησα ποτέ. Επειδή λοιπόν, είμαι αρκετά τίμια και δίκαιη και όχι τόσο κλειστό βιβλίο όσο λένε, οφείλω να γράψω αυτή την ανάρτηση, για να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους και κυρίως όταν αρχίζω κάτι, πρέπει και να το τελειώνω.


67 ημέρες διήρκεσε το Παραμύθι.
67 ημέρες με χαρές, λύπες, δυσκολίες, παρεξηγήσεις, προσπάθειες, διαλλείματα, γέλια, τραγούδια… πολλές διαφορετικές και ξεχωριστές Στιγμές.

67 ημέρες που παρά τα ανάμιχτα συναισθήματα που ένιωσα, παρά την κατάληξη, παρά το σιωπηλό φινάλε, παρά τον πόνο που βιώνω τώρα… δεν θα τις άλλαζα ακόμα κι αν μου έλεγαν ότι μπορείς να τις διαγράψεις.

67 ημέρες που πήρα και έδωσα πράγματα, συναισθήματα, μηνύματα…

67 ημέρες που είδα καλύτερα ποια είμαι, τι μπορώ να κάνω, τι μπορώ να νιώσω, τι μπορώ να δώσω, τι μπορώ να μοιραστώ, αν είμαι ικανή για το “εμείς”, αν μπορώ να αντέξω και να ανταπεξέλθω στην μάχη του να “είσαι ο εαυτός σου ή κάποια άλλη” και τόσα άλλα.

67 ημέρες παθήματα που γίνανε μαθήματα.




Ήταν πραγματικά ένα πανέμορφο σύγχρονο Παραμύθι που όμως γράφτηκε σε λάθος εποχή ή ίσως οι Ήρωες/Πρωταγωνιστές συναντήθηκα την λάθος στιγμή ή ίσως δεν ταίριαξαν οι κόσμοι τους. Λένε πως στη Ζωή κανέναν άνθρωπο δεν τον συναντάμε τυχαία. Όλοι όσοι μπαίνουν στη Ζωή μας κάτι έχουν να μας  δώσουν. Αρκεί εμείς να πάρουμε το μήνυμα!


Εμένα η μοίρα αποφάσισε να μου στείλει αυτό τον άνθρωπο για κάποιον λόγο. Ευχόμουν να μου συμβεί κάτι τέτοιο και το σύμπαν συνωμότησε. Το μήνυμα το πήρα! Τι πήγε όμως στραβά; Πολλά πήγαν στραβά! Δεν θα τα κατανομάσω… ίσως όχι σ’ αυτό τον χώρο… όχι ακόμα… αλλά το Παραμύθι αυτό θα πάρει την θέση που του αξίζει …κάποια μέρα. 


Πέρα από τα άσχημα συναισθήματα που νιώθω και βιώνω, νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό το υπέροχο ταξίδι, για  όσα έζησα και κυρίως που γνώρισα έναν τέτοιον άνθρωπο που σε καμιά περίπτωση δεν ήταν ένα μόνο πράγμα. Ήταν ένας ενδιαφέρον άνθρωπος με τα θετικά του αλλά και τα αρκετά αρνητικά του… που παρά τον πόνο που μου προκάλεσε(και δεν λέω υπερβολές!) ήταν-είναι και θα είναι ένας άνθρωπος που πάντα θα εκτιμώ, θα αγαπώ, θα νοιάζομαι, θα σκέφτομαι και θα θεωρώ  πάντα δικό μου κομμάτι.


Είναι δύσκολη φάση! Δεν μου αρέσει να ακούω να μου λένε: “Ξέχασέ τον! Πήγαινε για άλλα! Θα περάσει ο καιρός και θα ξεχάσεις” κ.α. Τα γνωρίζω κι εγώ αυτά! Αλλά δεν είμαι από τους ανθρώπους που την μία μέρα ξεχνάνε και την επόμενη “πάω γι’ άλλα”. Θέλω τον χρόνο μου! Και θα τον έχω! Φυσικά και στέκομαι δυνατή στα πόδια μου, χαμογελάω (γιατί είπαμε, κανένας δεν θα μου πάρει το χαμόγελο) και συνεχίζω τη Ζωή μου. Αλλά προς το παρόν, αφήνω τον χρόνο να κάνει τα δικά του και …όσο πάρει! 



Θέλω να πω και να γράψω πολλά αλλά θα αφήσω τα συναισθήματα να μιλήσουν ελεύθερα με τον καιρό.


A Fairy Story# ended!
 
______________________________________
Δαβάστε το 1ο μέρος:


Διαβάστε το 2ο μέρος:


Δαβάστε το 3ο μέρος:


Δαβάστε το 4ο μέρος:


Δαβάστε το 5ο μέρος:





________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

♫Music Obsessions #17 – …σαν δυο συγκοινωνούντα δοχεία!




“ακου μικρο μου τα λογια πολυ καλα/ακου τα λογια προσεκτικα…” μου έγραφες στέλνοντας μου να ακούσω αυτό το τραγούδι (και πόσα άλλα), μια από εκείνες τις βραδιές που ο καθένας μας βρισκόταν μακριά αλλά τόσο κοντά, πίσω από μια οθόνη… σε μια άλλη διαφορετική επικοινωνία.  Και εγώ καθόμουν και το άκουγα και προσπαθούσα συγχρόνως να “αναλύσω” τα λόγια. Άραγε πίστευες ότι τα λόγια αυτού του τραγουδιού, ταίριαζαν σε μας τους δυο, στη σχέση που είχαμε; Άραγε πίστευες τουλάχιστον σε αυτό που λέει: “Γιατί σου λέω μας ενώνει μια ιδιόμορφη σχέση”. Από ότι φάνηκε, μάλλον όχι!  


Τετάρτη 24/9/2014
 




▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ I ♥ MUSIC ♪ █ ▇ ▆ ▅ ▄ ▃



_____________________________
 
Project #2: ♫Music Obsessions#1 - Το είναι μου!
♫Music Obsessions#2 - Καινούργια μέρα!
♫Music Obsessions#3 – Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είμαι εγώ!
♫Music Obsessions#4 – Δίδυμη μοναξιά!
♫Music Obsessions#5 – Θα μπορούσε… για πάντα!
♫Music Obsessions#6 – Εδώ μαζί μου!
♫Music Obsessions#7 – Η Ταχύτητα της ζωής!
♫Music Obsessions#8 – Στο τέλος (μας) νικάει η Αγάπη!
♫Music Obsessions#9 – Κάτι τέτοιες νύχτες…
♫Music Obsessions#10 – Μεγαλύτερε ψεύτη του κόσμου…
►  ♫Music Obsessions#11 – Μπορείς ποτέ πραγματικά να αγαπήσεις μια γυναίκα;
►  ♫Music Obsessions#12 – Πες μου πως εγώ θα έπρεπε να ζήσω χωρίς εσένα!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

#100happydays #6: 84–100 φωτο!


 
 
Κυριακή 15/6/2014
#day84
  
 “Ακόμα και σε μπισκότα δώσανε ….τ’ όνομά μου! Χαχα!”





Δευτέρα 16/6/2014
#day85
 
“Εδώ το καλό Καρπούζι! Δροσερό, γευστικό… Όλα τα σφάζουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε…”
(που λέει και ο μανάβης της γειτονιάς μου!)





Τρίτη 17/6/2014
#day86
 
“Φωτογράφιση στους δρόμους του Περιστερίου.” 




Τετάρτη 18/6/2014
#day87
“Αγαπημένο φαγητό! Χόρτα & Αυγοφέτες.”





Πέμπτη 19/6/2014
#day88
 
“Καταγράφοντας τα σημαντικά γεγονότα της ημέρας…”




Παρασκευή 20/6/2014
#day89
 
“Καφεδάκι με αγαπημένη Φίλη…”





Σάββατο 21/6/2014
#day90
“Βολτίτσα στο Πασαλιμάνι…”





Κυριακή 22/6/2014
#day91
“Τι πιο απλό γλυκό, από τον Κορμό ψυγείου;”





Δευτέρα 23/6/2014
#day92
“Δεν μπόρεσα να κρατηθώ! Ευκαιρία ήταν!”





Τρίτη 24/6/2014
#day93
“Μετά το διαγώνισμα των μαθηματικών, κάτι γλυκό για να φύγει η πίκρα!”





Τετάρτη 25/6/2014
#day94
 
“Και η συλλογή των στίχων μου όλο και μεγαλώνει…” 




Πέμπτη 26/6/2014
#day95
“Η νέα ταινία ‘Transformers: Εποχή Αφανισμού’ στους Κινηματογράφους! Δε γινόταν να μην πάω να τη δω!”



Παρασκευή 27/6/2014
#day96
“Παίρνω δύναμη …τρώγοντας Mini Oreo!”



Σάββατο 28/6/2014
#day97
“Σαν μικρό παιδί κι εγώ”, να μη δω Κινούμενα Σχέδια;”



Κυριακή 29/6/2014
#day98
“Απογευματινό Καφεδάκι για μένα και ένα Arizona Tea για τη Φίλη μου.”



 
Δευτέρα 30/6/2014
#day99
“Ίσως να ‘σαι τ’ άλλο μου μισό…” έγραψε κάποιος/α στον τοίχο του σχολείου.


Τρίτη 1/7/2014
#day100
“Και ΤΕΛΟΣ οι σχολικές εξετάσεις!
Στην αναμονή για το Απολυτήριο Λυκείου και το Πτυχίο Πληροφορικής.”







 
   






__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ #33 & My favorite places #1 – Αυθημερόν ταξίδι στην Ναύπακτο!

Προχθές Πέμπτη πήρα την απόφαση να πάω επιτέλους να κάνω την εγγραφή μου στο Τ.Ε.Ι. Μηχανικών Πληροφορικής που πέρασα στην Ναύπακτο. Θα πήγαινα την επόμενη εβδομάδα παρέα με μια φίλη μου αλλά ήθελα τόσο πολύ να φύγω, έστω και για μέρα, να πάω κάπου άγνωστα και αυτό το κοντινό ταξίδι ήταν ό,τι πρέπει την κατάλληλη στιγμή. 

Αναχώρησα για Ναύπακτο στις 07:15 το πρωί, το ταξίδι ήταν ήρεμο και το απόλαυσα. Μάλιστα, όσο περίμενα στα πρακτορεία για να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο, μια ξανθιά Κυρία, γύρω στα 45+, η Βάσω, μου έπιασε την κουβέντα. Κι εκείνη πήγαινε στον ίδιο προορισμό, ο αριθμός της θέσης της ήταν το Νο.3, εγώ το Νο.4, οπότε καταλαβαίνετε ότι σε όλο το ταξίδι συζητήσαμε για πολλά πράγματα. Μου μίλησε για την Οικογένειά της, για τα παιδιά της, για το πως τα έφερε βόλτα μόνη της όταν χώρισε με τον άντρα της, μου έδειξε φωτογραφίες, με συμβούλευσε και γενικά ήταν ένας πολύ ευχάριστος και ενδιαφέρον άνθρωπος. 

Όταν φτάσαμε στο Ρίο-Αντίρριο, εγώ έπρεπε να κατέβω γιατί εκεί είναι και το Τ.Ε.Ι όπου έπρεπε να πάω. Ευτυχώς, που ήταν μια μάνα με τον γιο της και ζήτησε από τον οδηγό να τους κατεβάσει στο Τ.Ε.Ι, κι έτσι κατέβηκα κι εγώ, ειδάλλως θα κατέβαινα ακριβώς μέσα στην Ναύπακτο, που σημαίνει, θα έπρεπε να κάνω διπλή διαδρομή. 

Μπαίνω στην είσοδο του κτηρίου και πραγματικά ένιωσα κάτι το όμορφο. Μια καλή αίσθηση ότι αυτός ο χώρος μου αρέσει, μου ταιριάζει. Δεν το περίμενα! Μπαίνω μέσα, βλέπω αμέσως έναν νεαρό και μια νεαρά (Φοιτητές φαντάζομαι) να “τσακώνονται” (που λέει ο λόγος)  για το ποιός θα με εξυπηρετήσει. Τους λέω κι εγώ με χιούμορ: “Εντάξει παιδιά, μην μου αγχώνεστε, όλοι θα πάρετε σειρά και θα με βοηθήσετε. Αφού υπάρχει τόσο καλή διάθεση και προθυμία, θα τα βρούμε.” (ξεκαρδιστήκαμε όλοι στα γέλια!) Μου λέει ο νεαρός: “Α, εσύ έχεις πολύ ωραίο χιούμορ!” “Γιατί όχι Φίλε μου! Το χιούμορ μας σώνει από πολλές δύσκολες καταστάσεις!” του λέω κι εγώ! 

Κάθομαι και με την βοήθεια του νεαρού, μου δίνει να συμπληρώσω 6-7 χαρτιά-αιτήσεις. Είχε αρκετό κόσμο, γονείς με τα παιδιά τους που συμπληρώνανε μαζί τα χαρτιά για την εγγραφή κλπ. και έμπαινε ένας-ένας στο γραφείο της γραμματείας για να ολοκληρώσει την εγγραφή του. Ήρθε και η δική μου σειρά. Με ενημέρωσαν ότι δικαίωμα αίτησης για “στέγαση” έχω αλλά όχι για “δωρεάν σίτιση”, μιας και έχω περάσει τα 25. Με ρώτησαν μάλιστα: “Τι θα κάνεις; Θα καταφέρεις να παρακολουθήσεις τα μαθήματα κανονικά;” είπα κι εγώ εντελώς αυθόρμητα: “Μακάρι! Δεν ξέρω! όπως μου τα φέρει η Ζωή!” “Καταλαβαίνω κοπέλα μου! Φέρε σε μας όλα τα δικαιολογητικά για “στέγαση” και αν επιλεγείς, κάτι θα μπορείς να κάνεις.” μου λέει η Κυρία με ένα ύφος κατανόησης.    

Τέλος πάντων, παίρνω τις φωτοτυπίες για το τι δικαιολογητικά χρειάζομαι ακόμα, το πρόγραμμα μαθημάτων , τους προσωπικούς μου κωδικούς που θα μου χρειαστούν για να κάνω τις επόμενες μέρες ηλεκτρονικά τις αιτήσεις μου, το Δελτίο Φοιτητικού Εισιτηρίου (ΠΑΣΟ) και φυσικά μια βεβαίωση σπουδών, χαιρετώ και φεύγω με μια χαρούμενη διάθεση.

Από ‘κει κι ύστερα απόλαυσα το “μοναχικό” μου ταξίδι. Πήγα στα Πρακτορεία για να βγάλω το εισιτήριο επιστροφής. Επέλεξα να φύγω όσο πιο αργά γίνεται. Σκέφτηκα: “Μαρία, είσαι εδώ, σε ένα άγνωστο για σένα μέρος, μακριά από όλους και απ’ όλα, δεν σε κυνηγάει κανείς, οπότε να μια ευκαιρία να δεις την πόλη της Ναυπάκτου…” που τόσα καλά έχω ακούσει από την Φίλη μου την Έφη που είναι η πατρίδα της. Έτσι επέλεξα να φύγω με των 19:00 το απόγευμα. Έκανα μια βόλτα γύρω, είδα τη θάλασσα τόσο κοντά μου, τόσο όμορφη… τι όμορφη; Πανέμορφη! Πήγα λίγο πιο πέρα, προς το κάστρο, είδα ότι είναι η παραλία και δεν υπήρχε ψυχή. Ξετρελάθηκα! Αφήνω το σακίδιό μου, βγάζω τα αθλητικά μου παπούτσια που φορούσα, μαζεύω-διπλώνω το τζιν παντελόνι μου μέχρι τα γόνατα και μπαίνω στο νερό κι αρχίζω και κάνω σαν μικρό παιδί. Άλλο να σας λέω κι άλλο να το φαντάζεστε! Ένιωθα τόσο ελεύθερη και τόσο ευτυχισμένη που όλη η θάλασσα ήταν για πάρτη μου και την “άγγιζα”, την είχα στα πόδια μου και δεν υπήρχε κάποιος άλλος γύρω μου. Όσο δεν την απόλαυσα όλο το Καλοκαίρι, την απόλαυσα εκείνη την ημέρα! Κρίμα που δεν είχα σκεφτεί να πάρω μαζί μου μαγιό, θα έφτιαχνα μπάνιο και μάλιστα το ωραιότερο μπάνιο σε αυτή την Πανέμορφη πραγματικά θάλασσα. 

Κάθισα κανένα μισάωρο κι ύστερα σηκώθηκα να πάω προς μεριά της πόλης, στο Λιμάνι. Εκεί ρωτώντας κατάλαβα ότι έπρεπε να πάρω εισιτήριο και να πάω με το αστικό λεωφορείο στο Λιμάνι της Ναυπάκτου. Τα κατάφερα μια χαρά! Όχι δεν χάθηκα (πώς το έπαθα;) αλλά βρήκα και το δρόμο για την επιστροφή πίσω στα Πρακτορεία του Ρίο-Αντίρριου για το λεωφορείο για Αθήνα. Μια χαρά, την έβγαλα καθαρή χωρίς να ταλαιπωρηθώ ιδιαίτερα! Και δεν ταλαιπωρήθηκα, γιατί απλά ρωτώντας πάς στην Πόλη, δεν λένε; Ε, αυτό έκανα! Ρωτούσα και πήγαινα, εγώ που παλιότερα είχα την κακή συνήθεια να πηγαίνω μόνη μου οπουδήποτε και ντρεπόμουνα(;) να ρωτήσω. 

Έφτασα λοιπόν στην Ναύπακτο, περπάτησα και είδα τι υπάρχει γύρω, κάθισα σε μια όμορφη ταβερνούλα ακριβώς δίπλα στη θάλασσα και έφαγα, μιας και η ώρα είχε πάει 1 το μεσημέρι, αμέσως μετά κατά της 2, πήγα πιο δίπλα και κάθισα σε μια πολύ ωραία με ξαπλώστρες δίπλα στη θάλασσα και ήπια καφέ, “σκότωσα την ώρα μου” με το Tablet μου το διάβασμα, το γράψιμο και χαλαρώνοντας αγναντεύοντας την απίστευτη θέα. Κατά της 5 η ώρα, φεύγω και πηγαίνω να πάρω το λεωφορείο για πίσω στο Ρίο-Αντίρριο. Πήγα ξανά και κάθισα ή μάλλον για την ακρίβεια ξάπλωσα εκεί στην Παραλία και χαλάρωσα μέχρι να πάει λίγο πριν τις 7 για να πάω δίπλα (5 βήματα) στα Πρακτορεία για να φύγω. Είχα συνέχεια και το mp3 μου μαζί μου, οπότε η μουσική ήταν η καλύτερη παρέα.  

Τι να πω; Συνάντησα ευγενικούς, ομιλητικούς και πρόθυμους ανθρώπους, με το που τους πλησίαζα για να μου δώσουν οδηγίες προς τα που να πάω, μιας και έλεγα δεν είμαι από ‘δω, είμαι από Αθήνα. Πάλι καλά! Δεν συνάντησα κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα και χαίρομαι μιας και αυτό το μοναχικό και άγνωστο για μένα ταξίδι, ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Και την δουλειά μου πήγα έκανα (την εγγραφή μου στο Τ.Ε.Ι) και πέρασα πολύ όμορφα. Ναι, μεν είχε έναν ηλιόλουστο ήλιο που σου χαμογελούσε αλλά είχε και δροσούλα και δεν αισθάνθηκα σχεδόν καθόλου να ζεσταίνομαι ή να ιδρώνω. Ωραία δοκιμασία για εμένα που μου επιβεβαίωσε ότι μπορώ τα πάντα να καταφέρω τελικά, αρκεί να το θέλω!

Αυτά τα “λίγα” για το πως πέρασα στο ταξίδι μου. Καλά τα λόγια αλλά οι φωτογραφίες είναι ακόμα καλύτερες. Περιττό να σας πω ότι ξετρελάθηκα με τον ουρανό και τα σύννεφα. Δεν ξέρω αλλά συνέχεια κοιτούσα ψηλά και ήταν σαν να έβλεπα …τον Παράδεισο! Παρακάτω δείτε μερικές (πιο ερασιτεχνικές δε γίνεται) φωτογραφίες που τράβηξα. Ελπίζω να πάρετε μια γεύση από το ταξίδι μου στην Ναύπακτο, που αν γινόταν θα μου άρεσε να μείνω εκεί να συνεχίσω τις σπουδές μου. Αλλά λόγω ότι και δουλειά δεν έχω και οικονομικά ΔΕΝ… καταλαβαίνετε ότι μια μεταγραφή θα με σώσει. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, έτσι δεν είναι; Εγώ πάντως, ό,τι προσπάθεια μπορούσα να κάνω, την έκανα και θα συνεχίσω να κάνω!

___________________________________________________


 

 

 

 


*Επόμενο ταξίδι αναψυχής που ευελπιστώ σύντομα να κάνω, είναι στο Νέο Προκόπιο της Ευβοίας και συγκεκριμένα στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, που θέλω εδώ και πολλά χρόνια να πάω και μου το ‘χω τάξει. Αν έχετε πάει,πείτε μου εντυπώσεις, λεπτομέρειες και διάφορες πληροφορίες για το που να πάω, τι πρέπει να δω, κλπ.


*Όλες οι φωτο είναι αρετουσάριστες/χωρίς φίλτρο, παρακαλώ!



 

Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!


________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

♫Music Obsessions #16 – Να λες αλήτισσα καλύτερα πως εΙμαι…



Όταν αγαπάς, νοιάζεσαι… όλα τα συναισθήματα σου τα μοιράζεις απλόχερα γιατί απλά έτσι νιώθεις.
Γιατί μπορείς και αγαπάς όταν νιώθεις συναισθήματα. Αν δεν νιώθεις, δεν μπορείς και να αγαπήσεις. Τόσο απλά!
Η Καρδιά σου, η Ψυχή σου, η ίδια εσύ πιστεύεις πως τα συναισθήματά σου βρήκαν ανταπόκριση σε έναν άνθρωπο με πρόσωπο αγγέλου, όμως στην πορεία να αποδεικνύεται ότι υπάρχει μόνο μια άκαρδη Καρδιά, μια άδεια Ψυχή και παγωμένα συναισθήματα.
Και πονάς… που όλα αποδείχτηκαν ψεύτικα σαν την Κάλπικη Λίρα! 
Και τότε αλλάζεις στάση και συμπεριφορά…………..
Και δε φταίς εσύ αν συμπεριφερθείς σε αυτόν που σε πόνεσε, σε πλήγωσε, σε κορόιδεψε... όπως του αξίζει.

Σάββατο 13/9/2014
 

▬▬▬▬▬

Καινούργιο τραγούδι από την λατρεμένη μου (το έχω αναφέρει αρκετές φορές) Φανή Δρακοπούλου, που πάντα τα τραγούδια της έρχονται την κατάλληλη στιγμή για να εκφράσουν αυτά που νιώθω την κάθε χρονική στιγμή.

Καλύτερα αλήτισσα” σε στίχους Βίκυ Γεροθόδωρου και σε μουσική Μιχάλη ΤουρατζίδηΤραγούδι που δίνει πόνο όσο δεν πάει. Στο πρώτο άκουσμα, ποτάμια δάκρυα, στο δεύτερο το ίδιο… μιας και αυτή την περίοδο, ο πόνος -μου- “έχει χτυπήσει κόκκινο”. Συγνώμη, αλλά έτσι νιώθω! 


Υ.Γ. Νομίζω, μετά το “Μην φύγεις τώρα”, του Νίκου Οικονομόπουλου (είμαστε και του λαϊκού, τι να κάνουμε, έχω και μια ποιότητα σας παρακαλώ!), το “Καλύτερα αλήτισσα”, είναι τα δυο ‘σημερινά’ άσματα που θα με συντροφεύουν μουσικά για πολλά χρόνια, μιας και με εκφράζουν απόλυτα. Άσε που αυτά τα δυο  τραγούδια τα έχω συνδέσει με πρόσφατα σημαντικά/πονεμένα γεγονότα της ζωής μου.    




▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ I ♥ MUSIC ♪ █ ▇ ▆ ▅ ▄ ▃

 
Φανή Δρακοπούλου-Καλύτερα Αλήτισσα (στίχοι)



 
Project #2: ♫Music Obsessions#1 - Το είναι μου!
♫Music Obsessions#2 - Καινούργια μέρα!
♫Music Obsessions#3 – Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είμαι εγώ!
♫Music Obsessions#4 – Δίδυμη μοναξιά!
♫Music Obsessions#5 – Θα μπορούσε… για πάντα!
♫Music Obsessions#6 – Εδώ μαζί μου!
♫Music Obsessions#7 – Η Ταχύτητα της ζωής!
♫Music Obsessions#8 – Στο τέλος (μας) νικάει η Αγάπη!
♫Music Obsessions#9 – Κάτι τέτοιες νύχτες…
♫Music Obsessions#10 – Μεγαλύτερε ψεύτη του κόσμου…
►  ♫Music Obsessions#11 – Μπορείς ποτέ πραγματικά να αγαπήσεις μια γυναίκα;
►  ♫Music Obsessions#12 – Πες μου πως εγώ θα έπρεπε να ζήσω χωρίς εσένα!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Σκέφτομαι και Γράφω#17 – “Τι εστί ΖΩ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΟΣΜΟ & ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;”


Επειδή είμαι πολύ καλή στο να σκέφτομαι, (πολλές φορές περισσότερο από όσο πρέπει) αλλά ακόμα καλύτερη στο να γράφω (εμ, σας έχω πει πως όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω Συγγραφέας, χαχα!), να! μια ακόμη ανάρτηση για την στήλη μου “Σκέφτομαι και Γράφω#”. Γιατί βρε παιδί μου, με τόσες και διαφορετικές εμπειρίες που έχω ζήσει, εκτός το ότι έχω γεμίσει σελίδες και σελίδες στο “Βιβλίο της ζωής μου”, έχω και την ευκαιρία μέσω του blog/blogging να μοιραστώ τις σκέψεις μου με όλους εσάς που με διαβάζετε και να ανταλλάξουμε μεταξύ μας απόψεις, γνώμες… άσε που μπορεί και άλλοι να νιώθουνε σαν κι εμένα.

Όλο το παραπάνω ήταν μια μικρή εισαγωγή. Τώρα ακολουθεί το κυρίως θέμα! Ποιό είναι το θέμα; Το θέμα είναι το εξής: “Τι εστί, Ζω στο δικό μου κόσμο και δεν είμαι φυσιολογικός Άνθρωπος;”. Και ποια ήταν η αφορμή γι’ αυτό το θέμα; Οι τελευταίες εξελίξεις στη Ζωή μου, τα γλυκόπικρα συναισθήματα που ένιωσα, τα παθήματα που ελπίζω να μου γίνουν-μου έγιναν μαθήματα…

Σκέφτομαι λοιπόν και γράφω…

Όταν σου λέει κάποιος “Εσύ παιδί μου ζεις στον δικό σου κόσμο, σε έναν κόσμο που εγώ, ο άλλος, δεν μπορεί να μπει και ούτε θα προσπαθήσει να μπει γιατί είσαι πολύ παράξενη, με έναν δικό σου τρόπο σκέψης… που όταν ο άλλος σου λέει κάτι να κάνεις ή κάπως να φερθείς, αντί να τον ακούσεις, αρχίζεις και λες τα παράξενα τα δικά σου. Ό,τι σου λέει ο άλλος, δεν στο λέει για κακό αλλά για να γίνεις εσύ καλύτερος άνθρωπος, να γίνεις φυσιολογικός-normal άνθρωπος για να μπορείς να σταθείς σαν άνθρωπος δίπλα στους άλλους…” κλπ. Εσύ εξαρχής, αναρωτιέσαι: “Μα τι εννοείς ζω στο δικό μου κόσμο; είμαι σαν όλους τους άλλους, που ο καθένας από αυτούς κάποιες φορές ζει στο δικό του κόσμο και είμαι απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος, γιατί ζω, νιώθω, μιλάω, έχω άποψη, ζω στη Γη… όπως κι εσύ.”

Και αυτός αρχίζει να σου αραδιάζει ένα σωρό αρνητικά, από τα εσωτερικά μέχρι εξωτερικά που -υποτίθεται- έχεις.  Λες και το εσωτερικά έχει προλάβει να το μάθει ή έχει προσπαθήσει να το κατανοήσει, από την στιγμή που εσύ τον έχεις εμπιστευτεί και του έχεις ανοίξει τη ψυχή σου. Εξωτερικά πάλι, τι να πω; Αυτό το βλέπεις από την πρώτη στιγμή. Ή σ’ αρέσει η “βιτρίνα” ή δεν σου αρέσει! 

Βεβαίως, εκτιμώ απεριόριστα την ειλικρίνεια στο να σου τα πει όλα “κατάμουτρα” γιατί θέλει να είναι ξεκάθαρος και σωστός απέναντί σου αλλά(!) δεν μπορώ την ψυχολογική πίεση και το “υποτάσσω και διατάσσω” γιατί εγώ είμαι άντρας κι εσύ γυναίκα και αν δεν σου αρέσει… σπιτάκι σου.

Εγώ όμως έχω μάθει στη Ζωή μου, -και επειδή ξέρω πολύ καλά τι σόι Άνθρωπος είμαι και ποια είναι τα ελαττώματά μου, τα λάθη μου και όλα τα στραβά μου-,  όταν ο άλλος μου λέει ότι κάτι κάνω λάθος ή αυτό δεν είναι ωραίο που το κάνω ή να προσπαθήσω και αυτό και το άλλο, τον ακούω και προσπαθώ να το διορθώσω. Μπορεί να μην τα καταφέρνω με την πρώτη ή να χρειάζομαι (όπως πάντα) λίγο παραπάνω χρόνο και ναι! λίγο σπρώξιμο, μια μικρή βοήθεια… αν όμως εγώ πιστεύω πως αυτό δεν θα είναι εναντίον των πιστεύω μου ή της προσωπικότητάς μου ή στα δικά μου “θέλω”, τότε βάζω μπρος και ξεκινώ. Αν όμως, μου ζητάει ο άλλος παράλογα πράγματα που δεν ταιριάζουνε στην ποιότητά μου, στην ιδιοσυγκρασία μου, στην προσωπικότητα μου ή στην χειρότερη περίπτωση να γίνω κάποια άλλη από αυτή που ο Θεός ο ίδιος επέλεξε να είμαι έτσι όπως είμαι, τότε εκεί και θα αντιδράσω με επιχειρήματα και θα μετράει μόνο ο δικός μου λόγος.

Ποτέ μα ποτέ δεν έχω προσπαθήσει να αλλάξω κανέναν και καμιά. Πάντα τους ανθρώπους τους δεχόμουνα και τους δέχομαι έτσι ακριβώς όπως είναι, με όλα τα σοβαρά και μη σοβαρά ελαττώματα. Ο καθένας μας έχει μια δική του προσωπικότητα και το καλό μας το ξέρουμε εμείς οι ίδιοι καλύτερα από τους άλλους. Ναι, θα σου πω την άποψή μου, τι δεν μου αρέσει αλλά δεν θα απαιτήσω ποτέ να αλλάξεις αλλιώς ο καθένας χωριστά, είτε είναι φιλική είτε επαγγελματική είτε ερωτική σχέση. Εξάλλου, εγώ θέλω να στέκομαι περισσότερο στα “καλά” του άλλου και όχι στα “αρνητικά” του. Μπορεί τα 5 άσχημα να μην είναι τίποτα μπροστά στα 10 καλά του, γιατί να αποζητώ το τέλειο; “Τέλειο” δεν υπάρχει!  

Δεν μου αρέσει να μου πει ο άλλος πως θα κοιτάξω, πως θα φάω, τι θα φάω, πως θα περπατήσω, τι θα φορέσω, πως να κάνω τα μαλλιά μου, πως θα βαφτώ, πως να συμπεριφέρομαι, πότε να μιλάω, σε ποιον να μιλάω, τι θα πω, με ποιους θα βγω… και γενικά να είμαι ένα ρομποτάκι που θα κάνω ό,τι με διατάζουν. Δεν είμαι μικρό κοριτσάκι που τα μυαλά τα έχω πάνω από το κεφάλι, είμαι μια γυναίκα 30 χρονών που έχω επίγνωση των πραγμάτων και ξέρω πως να σταθώ Κυρία σε όλες τις περιπτώσεις. 

Δεν μου αρέσει να με υποβιβάζουν, να με προσβάλλουν, να με ταπεινώνουν μπροστά σε τρίτους, να με βρίζουν ή να μου σούρουν ένα σωρό άδικους χαρακτηρισμούς για το IQ μου, την προσωπικότητά μου και να με “χτυπάνε” στο πιο αδύνατό μου σημείο, που είναι το δίκαιο μου και η αξιοπρέπειά μου. Το δικαίωμα δεν το δίνω σε κανέναν. Τώρα αν το παίρνουν από μόνοι τους, αυτό είναι άλλο! 

Συγνώμη αλλά δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να αλλάξω κάτι πάνω μου εμφανισιακά αν δεν αρέσει σε κάποιον, από την στιγμή που εγώ αισθάνομαι μια χαρά έτσι όπως είμαι. Μπορεί αύριο στα 40 μου (αν φτάσω ποτέ!) να μου τη βιδώσει και να θελήσω να αλλάξω κάτι πάνω μου αλλά αυτό θα είναι δική μου απόφαση, γιατί δικό μου είναι το κορμί αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα το κάνω επειδή μου το επιβάλλει ο άλλος για να του αρέσω. 

Όπως επίσης, δεν θα φορέσω κάτι που ξέρω πως δεν μου πηγαίνει με τίποτα κι ας είναι της μόδας. Ούτε θα κουρέψω τα μαλλιά μου έτσι όπως π.χ. τάδε διάσημη από την στιγμή που ξέρω πως ο τύπος/η τρίχα του μαλλιού μου είναι συγκριμένος και μπορεί το χτένισμα/κούρεμα από τα χεράκια του κομμωτή να βγει ολόιδιο όπως της διάσημης τάδε Κυρίας, αλλά την επόμενη μέρα που θα πρέπει εγώ να  κουμαντάρω τα μαλλιά μου, (γιατί δεν θα έχω την κομμώτριά μου 24ώρες το 24ώρο), …θα είναι μια απογοήτευση. Ούτε φυσικά να αλλάξω το βλέμμα μου, τα αυτιά μου, τη μύτη μου, το πιγούνι μου, το δέρμα μου, το ύψος μου και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Να εξελιχθώ ως Άνθρωπος, ναι! Να αλλάξω, να διώξω την απαισιοδοξία μου, τα νεύρα μου, την κυκλοθυμία μου, τις ανασφάλειές μου και ό,τι τέλος πάντων μου μου κάνει “κακό” ή με δηλητηριάζει στο να προχωρήσω στη Ζωή μου, ναιαιαιαια… με χίλια. Αλλά σε παράλογες απαιτήσεις, λέω όχιιιιιιι… Δεν θέλω να είμαι απόλυτη αλλά δεν θέλω να είμαι συνέχεια σε μια ψυχολογική πίεση που πολλές φορές μοιάζει σαν ψυχολογική βία. Την έχω ζήσει για χρόνια… πόσο ακόμα; 

Αν “Φυσιολογικός άνθρωπος” θεωρείται στην εποχή μας αυτός που απαιτεί να αλλάξει ο άλλος αλλά όχι και ο ίδιος, που με την πρώτη δυσκολία το βάζει στα πόδια, που δεν προσπαθεί, που εγκαταλείπει, που δεν πιστεύει στις ανθρώπινες σχέσεις, που κοιτάζει την πάρτη του, που προτιμάει τα υλικά πράγματα, που διατάζει, που ο σκοπός του είναι να περνάει καλά, που τον ενδιαφέρει δίπλα του να έχει μια γλάστρα, που δεν μπορεί να αισθανθεί και να εκτιμήσει έναν σωστό άνθρωπο, και άλλα πολλά, ΣΥΓΝΩΜΗ αλλά εγώ δεν γουστάρω να είμαι ένας τέτοιος Φυσιολογικός-normal άνθρωπος του “Σήμερα”. ΣΥΓΝΩΜΗ αλλά προτιμώ να είμαι ένας Φυσιολογικός άνθρωπος του “Κάποτε”, τότε που οι άνθρωποι προσπαθούσαν, δεν τα γκρέμιζαν με την πρώτη παρεξήγηση, υπήρχε σεβασμός ή τέλος πάντων υπήρχαν αξίες.  

Θέλω να με σέβεται ο άλλος, όπως θα τον σέβομαι εγώ. Θέλω να με πιστεύει ο άλλος, όπως θα τον πιστεύω κι εγώ. Θέλω να μου εκφράζεται ο άλλος, όπως θα του εκφράζομαι κι εγώ.  Θέλω να με δέχεται ο άλλος, όπως τον δέχομαι κι εγώ. Θέλω να υπερισχύει το “Εμείς” κι όχι το “Εγώ”. Θέλω να παλεύουμε στα κύματα, στις μπόρες, στις τρικυμίες… παρέα και όχι χώρια. Οι σωστές σχέσεις (σε όποια κατηγορία κι αν ανήκει μια σχέση) έτσι θα πρέπει να βαδίζουν. Αλλιώς όχι μόνο χωριό δεν κάνεις με τον άλλον αλλά ούτε να συντονιστείς σε κάποιο κανάλι δεν μπορείς. 

Αν είμαι παράξενος άνθρωπος στα μάτια του άλλου, μάλλον παράξενος θα είναι και αυτός. 

Αν δεν είμαι φυσιολογικός άνθρωπος, μάλλον δεν θα είναι και αυτός που είναι δίπλα μου.

Δεν ξέρω! Αν δεν σου αρέσω και δεν αντέχεις αυτό που είμαι, τότε τι δουλειά έχεις μαζί μου; Πήγαινε και βρες ακριβώς αυτό που επιθυμείς. Αλλά να θυμάσαι το εξής: “Πρόσεχε μην χάσεις και τα λίγα που βρήκες και στο τέλος μείνεις με το τίποτα!”.


@υτές ήταν οι σκέψεις μου και μόνο. Μάλλον η εν λόγω ανάρτηση είναι λίγο ασυνάρτητα γραμμένη. Ελπίζω οι σκέψεις μου να βγάζουν κάποιο νόημα… 




Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ό,τι μου κατεβαίνει στο κεφάλι, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




 

__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙ' ΑΥΤΟ ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!




ask2use.com: Υποχρεωτική η πλήρης αντιγραφή του κειμένου

ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η πληρωμή

ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση

ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής

ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια

Επικοινωνήστε με τον δημιουργό!

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Save page as PDF





ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required






ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com