Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

♫Music Obsessions #31 - Αδυναμία μου... (part1)


  Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που εκτιμάμε, θαυμάζουμε, σεβόμαστε, αγαπάμε και τους έχουμε λίγη ή πολλή αδυναμία.
  Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που είναι με τον τρόπο τους στην ζωή μας. Άλλοι κοντά, άλλοι δίπλα, άλλοι παραδίπλα, άλλοι μακριά, άλλοι πολύ μακριά.
  Οι άνθρωποι αυτοί που εκτιμάμε, νοιαζόμαστε, αγαπάμε και νομίζουμε, πιστεύουμε, θα θέλαμε ή όντως έχουν εξίσου συναισθήματα για μας, όπως εμείς γι' αυτούς δεν χάνονται εύκολα, δεν φεύγουν, δεν παύουν να υπάρχουν στη ζωή μας ακόμα κι αν εμείς οι ίδιοι ή ακόμα και οι ίδιες οι καταστάσεςι ή και η ίδια η μοίρα αποφασίσει να είμαστε χωριστά ή να βλεπόμαστε όποτε μας επιτρέπει ο χρόνος και η καθημερινότητα.
  Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι για τον χι-ψι λόγο, πάψουν να είναι μέρος της ζωής μας, πάψουν να μοιράζονται ένα κομμάτι από τον εαυτό τους και λίγο από τον χρόνο τους, το σίγουρο είναι ότι δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν πάντα και για πάντα μέσα στο μυαλό μας και στην καρδιά μας. 
  Δεν θα πάψουν ποτέ γιατί απλά τα δυνατά και πόσο μάλλον αληθινά συναισθήματα που ένιωσες - νιώθεις για κάποιον/κάποια δεν μπορούν να σβήσουν από την μια στιγμή στην άλλην, ακόμα κι αν έχει υπάρξει ένα "τέλος".
  Ακόμα κι αν τα συναισθήματα δεν είναι στην ίδια κλίμακα, ακόμα κι αν δεν είναι εξίσου τα ίδια, ακόμα κι αν ο ένας αγαπάει (ή πονάει) λίγο περισσότερο από τον άλλον (σημ.: μια από τις αλήθειες της ζωής και των σχέσεων είναι πως πάντα ο ένας θα αγαπάει/πονάει λίγο περισσότερο από τον άλλον) τα συναισθήματα πάντα θα υπάρχουν μέσα στην καρδιά, ακόμα κι αν είναι φανερά ή καλά κρυμμένα.
  Όλοι όσοι πέρασαν ή περνούν, ή κάνουν μια μικρή ή μεγάλη στάση από τη ζωή μας, όλοι τους κάτι μας δίνουν, κάτι μας αφήνουν στο τέλος. Και αυτό, ό,τι κι αν είναι από λύπη, πόνο, χαρά, μέχρι αγάπη και αδυναμία, όταν μείνει χαραγμένο μέσα μας βαθιά και στο πέρασμα του χρόνου νιώθουμε πως είμαστε τελικά τυχεροί και ευλογημένοι που υπάρχουν ή κάποτε υπήρξαν τέτοιοι άνθρωποι στη ζωή μας, να θυμόμαστε σε κάθε φάση της ζωής μας πως αυτό είναι που τελικά έχει σημασία.

   Χαίρομαι λοιπόν και συγκινούμε που στην ζωή μου, ανάμεσα στους πολλούς κακούς, περαστικούς, ανούσιους και ψεύτικους ανθρώπους, πέρασαν και πολλοί Άνθρωποι καλοί, καθόλου περαστικοί, με ουσία, αληθινοί και κυρίως που με εκτίμησαν, με σεβάστηκαν, με αγάπησαν. Και παρότι κάποιοι από αυτούς είναι λίγο έως και πολύ μακριά μου, ακόμα κι αν ο χρόνος της απουσίας είναι ανεξήγητα ή δικαιολογημένα πολύς, ξέρω (γιατί το έχω δει) πως πάντα θα με θυμούνται, πάντα θα δίνουν το παρόν τους, πάντα θα είναι ένα κομμάτι (κάποιοι ένα κομμάτι, άλλοι ένα κεφάλαιο κι άλλοι σταθμοί στη ζωή μου) από την ζωή μου, πάντα θα είναι γνωστοί ή ξένοι στην χειρότερη περίπτωση, πάντα δικοί μου άνθρωποι στην καλύτερη περίπτωση.

   Για όλους αυτούς τους ανθρώπους -που είτε βρίσκονται εντός ή εκτός στη ζωή μου κι Εγώ στη δική τους- που μέσα μου υπάρχει ένα δυνατό, αληθινό και ίσως αμοιβαίο συναίσθημα, μιλάω και αφιερωμένο το παρακάτω τραγούδι. Και κυρίως σε έναν άνθρωπο που έγινε άθελα μου, ας πούμε η αδυναμία μου μέσα από την συμπάθεια που εξελίξαμε διαφορετικά.Ν(Χ) Από την πλευρά μου, μια απεριόριστη εκτίμηση, λατρεία, αγάπη και ξεχωριστή αδυναμία που είναι και θα είναι ανεκτίμητα για μένα.     
Πάνος Ψάλτης - Αδυναμία μου
Στίχοι - Μουσική: Πάνος Ψάλτης



*Τον Πάνο Ψάλτη τον γνωρίσαμε το 2007 με την τρυφερή μπαλάντα "Άγγελε μου".


Ζωή χωρίς εσένα δεν υπάρχει
Τα πάντα θα ταν διαφορετικά
Αν θα τανε κενά τα δυο μου χέρια
Δεν θα βλεπα μαζί σου τα αστέρια
Δεν θα σε είχα τώρα αγκαλιά

Αδυναμία μου, είσαι η λατρεία μου
Είσαι ότι έψαχνα να βρω
Μέσα στον κόσμο αυτόν που ζω
Είσαι η σκέψη μου, η κάθε λέξη μου
Είσαι ο ήλιος στον δικό μου ουρανό
Αδυναμία μου, αδυναμία μου


Μαζί σου νιώθω κάτι που με κάνει
Να ανασαίνω σαν μικρό παιδί
Και όταν με φιλάς αν προσπαθήσω
Τους χτύπους της καρδιάς μου να μετρήσω
Κολλάω στην δική σου τη μορφή



Διαβάστε επίσης:
___________________

►Ακούστε και διαβάστε κι άλλες μουσικές επιλογές από την στήλη ♫Music Obsessions - Γιατί, κάθε συναίσθημα μπορεί να εκφραστεί, έτσι απλά, με τους στίχους ενός τραγουδιού!!!
►Περισσότερα άρθρα από την μουσική στήλη ♪Let's Talk About Music








*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

✍Ημερολόγιο Σκέψεων 2016 #4: Ημέρες 1 - 18 (Σεπτέμβριος 2016) #1



Πέμπτη 1/09/2016: Πάντα με τραγούδι.
Χρόνια λατρεμένο τραγούδι που όταν μπαίνει ο Σεπτέμβρης πάντα αυτό μου έρχεται συχνά στο μυαλό.

Παρασκευή 2/09/2016: Απολογισμός διακοπών.
  Διακοπές δεν έκανα αλλά πέρασα πολύ-πολύ όμορφα στην Αθήνα. ΕΔΩ είπα περισσότερα. 
  
Σάββατο 3/09/2016: Κάτι που μου έμεινε από αυτό το Καλοκαίρι. 
  Οι παρείστικες στιγμές (και σχεδόν η ανύπαρκτη μοναξιά) με αγαπημένους ανθρώπους.

Κυριακή 4/09/2016: Του χρόνου θα…
  ...θα πάω διακοπές τουλάχιστον για 5 με 7 ημέρες! Δεν "το εύχομαι", ούτε "το ελπίζω", πολύ απλά, θα το κάνω να πραγματοποιηθεί.  

Δευτέρα 5/09/2016: Μια αναπάντεχη χαρά. 
  Μια συνάντηση από μακριά για να ληθεί η όποια χαζή παρεξήγηση. Γιατί όταν σε νοιάζονται δεν υπάρχουν εγωισμοί και χιλιόμετρα.

Τρίτη 6/09/2016: Μια ήρεμη στιγμή. 
  Να ξαπλώνεις χαλαρώνοντας με μουσικούλα και διάβασμα.

Τετάρτη 7/09/2016: Μια υπέροχη νύχτα. 
  Η απρογραμμάτιστη νύχτα που θα ευχόσουν να περάσεις.  
 

Πέμπτη 8/09/2016: Ένας εθισμός.
  Χωρίς ακουστικά στα αυτιά να ακούω μουσική όταν είμαι έξω, δεν μπορώ με τί-πο-τα. Δηλαδή, περισσότερο τα ακουστικά τα έχω για να ακούω μουσική παρά για να μιλάω στις τηλεφωνικές κλήσεις.  

Παρασκευή 9/09/2016: Παιδικά χρόνια.  
  Δυστυχώς όχι καλά! Αλλά δε βαριέσαι ...τώρα είμαι πολύ καλά! Η Μαρία του 'Τότε' και του 'Σήμερα'! 
  

Σάββατο 10/09/2016: Παιδικοί Φίλοι. 
  Δεν έχω παιδικούς Φίλους! Και αυτούς, αυτές μάλλον που είχαν δεν ήταν καθόλου εντάξει μαζί μου, οπότε τις έκανα πέρα. Και επειδή κακοπέρασα, βασανίστηκα από τις Φιλίες, μέχρι πριν περίπου 3,5 χρόνια δεν πίστευα με τίποτα στην -αξία- Φιλία. Φυσικά το πιστεύω μου άλλαξε όταν απέχτησα τουλάχιστον δυο καλές Φίλες, καρατσεκαρισμένες στα εύκολα και στα δύσκολα που υπάρχουν στη ζωή μου ανιδιοτελής Φίλοι.


Κυριακή 11/09/2016: Η πρώτη μου μέρα στο σχολείο. 
  Πάντα σαν ψάρι έξω από το νερό. Δεν ξέρω γιατί ένιωθα έτσι. Και από άγχος, άλλο τίποτα! Με τον καιρό, όλο και καλύτερα!

Δευτέρα 12/09/2016: Τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω; 
  ΕΔΩ σε αυτή την ανάρτηση μου, είχα εκμυστηρευτεί τι ήθελα να γίνω, τι επάγγελαμα ήθελα να ακολουθήσω όταν μεγαλώσω. Πάντως, θυμάμαι πάρα πολύ καλά, από όταν πήγαινα Δημοτικό έλεγα πως θέλω να γίνω "Νηπιαγωγός" ή "Ψυχολόγος". Λάτρευα και εξακολουθώ να λατρεύω αυτά τα δυο επαγγέλματα και δεν ξέρω αλλά προσωπικά θεωρώ ότι θα μπορούσα να τα κάνω πολύ καλά, ΑΝ μπορούσα να τα κάνω. Μου ταιριάζουν αρκετά!


Τρίτη 13/09/2016: Τι έκανα που έλεγα πως δεν θα το κάνω ποτέ. 
   Δεν θα πω πολλά πράγματα! Λίγα έχω πει πως "Δεν θα κάνω ποτέ..." Ας πούμε, έλεγα: "Δεν θα θεωρήσω τα λεφτά ποτέ τόσο μα τόσο πολύ σημαντικά." Κι όμως, αν δεν έχεις αυτά φτάνεις στο σημείο να νιώθεις ότι είσαι ένα τίποτα, γιατί δεν μπορείς να επιβιώσεις εύκολα χωρίς αυτά. Τα θεωρώ πια αρκετά σημαντικά. Όχι όμως σε βαθμό που να τα προσκυνώ.

Τετάρτη 14/09/2016: Γιατί χάνονται οι άνθρωποι; 
   ΕΔΩ μίλησα  για το "Κάποιοι φεύγουν γιατί..." και ΕΔΩ για τα δικά μου "Φεύγω".

 
Πέμπτη 15/09/2016: Ανάμνηση από παιδικά χρόνια;
   Έχω ελάχιστες καλές αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Μια από αυτές -που ίσως σας φανεί αστεία για "παιδική ανάμνηση"- είναι όταν έπαιρνα το γουδί και το σακί με τα καρύδια (από τις καρυδιές μας στο χωριό της μάνας μου, την Καστοριά) και τα έσπαγα για να τα καθαρίσω, ώστε να φτιάξει η μάνα μου τα αγαπημένα μας γλυκά, όπως σαραγλί, καρυδόπιτα και μπαγκλαβά. Πολύ μου άρεσε η όλη διαδικασία. Τα έσπαγα, τα μισά τα έτρωγα και τα άλλα μισά στο τάπερ. Χαχαχα! Θυμάμαι επίσης, έβαζα καρύδια στο μίξερ, ζάχαρη και ελάχιστη κανέλα και όπως ήταν τρυμμένη ψίχα, την έτρωγα με κουτάλι. 

Παρασκευή 16/09/2016: Το αγαπημένο μου ηλιοβασίλεμα.
  Όλα τα Ηλιοβασιλέματα είναι για μένα αγαπημένα. Το καθένα το βλέπω ως ξεχωριστό, σαν να μην μοιάζει με κανένα προηγούμενο. Ακόμα κι αν το ίδιο Ηλιοβασίλεμα το έχω δει, πάντα θα μου μοιάζει διαφορετικό και σαν να το θαυμάζω για πρώτη φορά. 


Σάββατο 17/09/2016: Αγαπημένο αντικείμενο. 
  Δε ήμουν ποτέ ιδιαίτερα 'κολλημένη' με τα αντικείμενα. Αν πρέπει κάποιο να πετάξω, γιατί δεν σημαίνει κάτι το τρομερό για μένα, το πετάω χωρίς καμία στεναχώρια. Αλλά ένα αγαπημένο αντικείμενο είναι το κινητό μου. Και όχι τόσο γιατί είναι τηλέφωνο, τουναντίον σιχαίνομαι να μιλάωσ το τηλέφωνο, γι' αυτό και πάντα δυσκολεύομαι να παίρνω τηλέφωνο, Αγαπώ το κινητό μου περισσότερο γιατί το χρησιμοποιώ πιο πολύ ως φωτογραφική μηχανή, γράφω, μπαίνω στο internet και είναι ο οδηγός μου όταν ψάχνω μια διεύθυνση για να φτάω στον προορισμό μου.
 

Κυριακή 18/09/2016: Αγαπημένη εποχή. 
  Το Φθινόπωρο και ο Χειμώνας. Όμορφο το Καλοκαίρι με πολλά συν++ αλλά δεν υποφέρω την ζέστη, γίνομαι δολοφόνος στις κατσαρίδες και μου τη δίνει στα νεύρα αν δεν μπορώ να πάω στη θάλασσα για μπανάκι ή και διακοπές.


___________________ 
 

   Αυτές ήταν οι 18 πρώτες ερωτοαπαντήσεις μου για το "Ημερολόγιο Σκέψεων" που δημιούργησε η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά…"



►Διαβάστε επίσης τις αναρτήσεις της στήλης "⌛ Keep a 5 Year Journal 2015 & 2016" 




*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

⌛ Keep a 5 Year Journal 2016: Days 1 - 18 (Σεπτέμμβριος 2016) #1


Πέμπτη 1/09/2016: Μια απόφαση που πήρα σήμερα.
   Να αρχίσω να ρίχνω ξανά στον άδειο μου κουμπαρά κανένα €υρουλάκι. Και επειδή θέλω κάτι να αγοράσω και επειδή πρέπει σε περίπτωση που μείνω ξανά ταπί. Βέβαια, όσες φορές γεμίζει λίγο ή πολύ, τα € αυτά πηγαίνουν συνήθως σε κάποιο λογαριασμό χρωστούμενο. Άσε, σκ@τ@!


Παρασκευή 2/09/2016: Κάτι που έμαθα σήμερα.
   Αυτό εδώ!


Σάββατο 3/09/2016: 3 πράγματα που έπρεπε να κάνω σήμερα.
   Να πλένω τις βεράντες, να σκουπίσω τα σκαλιά και να βάλω δυο πλυντήρια. Τις έκανα και τις τρεις δουλειές!


 
Κυριακή 4/09/2016: Η ζωή μου θα ήταν ευκολότερη αν…
   …αν ήμουν σε πιο ανθρώπινο περιβάλλον… αν είχα ξυπνήσει πιο νωρίς… αν δεν ήμουν τόσο καλός άνθρωπος… αν είχα και πάλι μια δουλειά που να πληρωνόμουν… αν είχα λεφτά… αν τελικά εξαφανιζόμουν και ζούσα διαφορετικά. Πολλά «Αν…» που ευτυχώς δεν κάθομαι να τα σκέφτομαι πια… μόνο κοιτάζω τι γίνεται από ‘δω και πέρα, από ‘κει και πέρα... για το καλύτερο μου. 
 

Δευτέρα 5/09/2016: Σήμερα ήταν μια χαμένη ή μια κερδισμένη ημέρα; Γιατί;
   Πάντα μα πάντα η κάθε μέρα είναι μόνο κερδισμένη, ποτέ χαμένη. Παρά τις όποιες δυσκολίες, όταν έρχεται το βράδυ και ευχαριστείς το Θεό που την έβγαλες και σήμερα καθαρή και αισθάνεσαι πως ακόμα αντέχεις, μόνο κερδισμένος είσαι. Σήμερα λοιπόν ήταν μια καλή ημέρα και για έναν ακόμη λόγο. Μέσα από συζήτηση με ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο κατάλαβα για τα καλά πως πρέπει ακόμα και στα πιο σοβαρά θέματα να τα παίρνω και λίγο στην πλάκα. Τόσο όσο! Ή ακόμα καλύτερα να μην τους δίνω τόση αξία, γιατί δεν αξίζουν όλα. 


Τρίτη 6/09/2016: Το αγαπημένο μου αξεσουάρ αυτή την εποχή.
   Το αγαπημένο μου αξεσουάρ αυτή την εποχή είναι το power bank που κουβαλάω πάντα στην τσάντα μου. Ειδικά αυτό τον καιρό που είμαι έξω από το πρωί για δουλειές και χρησιμοποιώ πολύ την εφαρμογή "xάρτες" του κινητού μου (πόσο με έχουν σώσει, δε λέγεται! Χάνομαι εύκολα και δεν έχω καλό και σωστό προσανατολισμό, η αλήθεια είναι αυτή!) να με καθοδηγούν για να βρω τις διευθύνσεις που θέλω, άρα είμαι και στο internet, η μπαταρία πέφτει, οπότε το να φορτίζω το κινητό μου με ένα power bank, είναι τεράστια λύση για να μην κλείσει. 


Τετάρτη 7/09/2016: Ποια ιστοσελίδα επισκέπτομαι πιο συχνά αυτή την εποχή.
  Αυτή την εποχή επισκέπτομαι σχεδόν καθημερινά το Pinterest. Έχω και εκεί προφίλ αλλά τώρα τελευταία περιέργως κόλλησα με το να βλέπω κυρίως κατασκευές DIY. Μου αρέσουν κάποιες τόσο πολύ που σκέφτομαι να επιχειρήσω να τις φτιάξω... με τον δικό μου τρόπο φυσικά.


Πέμπτη 8/09/2016: Η αγαπημένη μου συνήθεια αυτή την εποχή. 
  Ξεκίνησα να πίνω ξανά ζεστό πράσινο τσάι. Καφεδάκι μόνο αν είμαι έξω και με παρέα. Πράσινο τσαγάκι για αποτοξίνωση και όχι μόνο. Άντε γιατί το Καλοκαίρι με τα αναψυκτικά, τα ποτάκια, τους πολλούς καφέδες κλπ. ξέφυγα. 


Παρασκευή 9/09/2016: Πώς πέρασα τον ελεύθερο μου χρόνο σήμερα;
   Το πρωί καφεδάκι με Φιλαράκια. Αργά το απόγευμα με αγαπημένο Φίλο βόλτα στο Θησείο, καθίσαμε χαλαρά στα σκαλιά του Μουσείου της Ακρόπολης. Γενικά τις ώρες που είχα ελεύθερες να τις περάσω χαλαρά, τις πέρασα έξω με Φίλους! 


Σάββατο 10/09/2016: Πώς ένιωσα σήμερα;   Υπέροχα! Χαρούμενα! Ένιωσα σαν μικρό παιδί που του έκαναν ένα δώρο που ήθελε πολύ. Και τι ήταν αυτό το δώρο; Σήμερα μετά από 22 χρόνια ξανά έκανα ποδήλατο. Το επιθυμούσα εδώ και 3 χρόνια και τώρα έκατσε η ευκαιρία για να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου. Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ


Κυριακή 11/09/2016: Η τελευταία μου έξοδος ποια ήταν; 
  Όταν λέμε έξοδος, εννοούμε βραδινή; Μάλλον! Ήταν την παραπάνω Παρασκευή που σου είπα! 


Δευτέρα 12/09/2016: Τι πήγε τέλεια σήμερα;
  Τέλεια δεν πάει ποτέ και σε τίποτα! Άντε αν συμβεί, θα είναι μια φορά στις 365 μέρες του χρόνου. Ε, μέσα στο 2016 και μέχρι αυτή την στιγμή που γράφω, δεν ένιωσα κάτι το "τέλειο". Θα συμβεί όμως, μέχρι να αποχαιρετήσω το 2016!


Τρίτη 13/09/2016: Κάτι που με εξέπληξε σήμερα.   
 Η "Καλημέρα Μαράκι" από ένα άνθρωπο που βλέπω σχεδόν καθημερινά ή όποτε πάω σε ένα συγκεκριμένο στέκι για πρωινό καφεδάκι, που δεν περίμενα να μου πει ποτέ. Ίσως επειδή φαινόταν πολύ απόμακρος; Καλά κι Εγώ έτσι μοιάζω στην αρχή μέχρι να πάρω μπρος, μετά άνετα τον χαιρετισμό μου τον ρίχνω, ακόμα κι αν δεν μου απαντήσεις.


Τετάρτη 14/09/2016: Εάν μπορούσα να αλλάξω σήμερα, θα το έκανα;
   Να αλλάξω; Να αλλάξω τι; Χαρακτήρα; Να καλυτερεύσω, ναι, ν’ αλλάξω όμως δύσκολα έως με τίποτα. Να αλλάξω μαλλί, χτένισμα, χρώμα, ναι άνετα! Πάντως, αν υπήρχαν πρωτίστως τα χρήματα (γιατί αυτό είναι το κυρίως πρόβλημα/κόλλημα) κι ύστερα η πολύ καλή ευκαιρία, θα άλλαζα ολόκληρη τη ζωή μου. Από το να αλλάξω σπίτι, πόλη, μην σου πω και επίθετο που λένε, μέχρι και να εξαφανιστώ (μην ανησυχείτε θα ηδοποιήσω την μάνα μου)! Χρόνια τώρα το λέω, τα έχω σχεδιάσει όλα στο μυαλό μου… μόνο να γίνουν πράξη μένει. 


Πέμπτη 15/09/2016: Πιστεύω…
  …πως ακόμα υπάρχει ελπίδα για μένα και εννοώ την ελπίδα να ζήσω έτσι όπως μου αξίζει. Ελπίδα πως θα βρεθεί μια κανονική δουλειά που θα πληρώνομαι, ελπίδα πως θα αλλάξει η ζωή μου έτσι όπως μου αξίζει. Αφού έχω ακόμα μια μικρή ελπίδα, δεν με πτοεί και δεν εμ σταματάει τίποτα από το να προσπαθώ, τουλάχιστον. 


Παρασκευή 16/09/2016: Κάτι που θα ευχόμουν να μην είχε γίνει σήμερα.
   Όσα έγιναν ή δεν έγιναν σήμερα, ήταν για να γίνουν ή να μην γίνουν. 


Σάββατο 17/09/2016: Σήμερα βαρέθηκα γιατί…
   ...πήγα το απόγευμα στο super-market για να πάρω 2-3 πράγματα που χρειαζόμουν και όλα τα ταμεία ήταν με μια τεράστια ουρά. Βαρέθηκα τόσο πολύ από την αναμονή που ήμουν έτοιμη να αφήσω τα πράγματα και να φύγω. Αλλά έκατσα και περίμενα!
 


Κυριακή 18/09/2016: Πού ήμουν 3 ώρες πρίν;
   Ήμουν με την καλύτερη μου Φίλη, πρώτα για καφεδάκι, μετά στο πάρκο για ποδήλατο, μετά πήγαμε και 'χτυπήσαμε' ένα σουβλάκι και τέλος τσακίσαμε κι ένα παγωτό και ήμασταν κομπλέ. Εξάλλου, τελευταία οι Κυριακές μας είναι για την πάρτη μας, μιας και άλλη μέρα, λόγω υποχρεώσεων, δύσκολα βρισκόμαστε και πόσο μάλλον με την άνεση του χρόνου
.



 Αυτές ήταν οι πρώτες 18 ερωτοαπαντήσεις μου για τις 2,5 εβδομάδες του Σεπτεμβρίου, για το project "Keep a 5 Year Journal: 366 days 2016".




Διαβάστε επίσης:
_________________

►Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις του "Keep a 5 Year Journal: 366 Days 2015".
Ιανουάριος 2016:1/01 έως 10/01, 11/01 έως 17/01, 18/01 έως 24/01 & 25/01/ έως 31/01
Φεβρουάριος 2016: 1/02 έως 10/02, 11/02 έως 16/02, 17/02 έως 22/02 & 23/02 έως 29/02
Μάρτιος 2016: 1/03 έως 6/03, 7/03 έως 13/03, 14/03/ έως 20/03, 21/03 έως 27/03 & 28/03 έως 31/03
Απρίλιος 2016: 1/04 έως 10/04, 11/04 έως 17/04, 18/04 έως 24/04 & 25/04 έως 30/04
Μάιος 2016: 1/05 έως 8/05, 9/05 έως 15/05, 16/05 έως 22/05 & 23/05 έως 31/05
Ιούνιος 2016: 1/06 έως 12/06, 13/06 έως 22/06 & 23/06 έως 30/06
Ιούλιος 2016: 1/07 έως 31/07
Αύγουστος 2016: 1/08 έως 31/08
 
 


*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

My flashback #5 - 🚲Το ποδήλατο κι Εγώ🚲


  Θα γνωρίζετε μάλλον το τραγούδι "Το Ποδήλατο" του Κώστα Μακεδόνα που κυκλοφόρησε το έτος 1996. Ε, Εγώ  θα σας μιλήσω για την σχέση που έχω με το ποδήλατο. Όμως θα χρειαστεί να σας γυρίσω λίγο πίσω στο παρελθόν και συγκεκριμένα στο 1994 όπου ήμουν στην ηλικία των 11 χρονων για να φτάσω στο σήμερα στην ηλικία 32 προς 33

Ουπς! ξέρω θα μου πείτε "Μαρία μη λες ηλικίες..." αλλά βρε παιδιά δεν έχω τέτοια κόμπλεξ. Τι; όπου θέλουμε εμείς οι γυναίκες το παίζουμε άνετες και στην ηλικία κολλάμε; Τέλος πάντων, οι χρονολογίες και οι ηλικίες αναφέρονται διότι μιλάμε για το παρελθόν και επίσης με χρονολογίες γράφεται η κάθε ιστορία, έτσι δεν είναι;


  Λοιπόν, να γυρίσω στο κυρίως θέμα μου. Το Καλοκαίρι του 1994, λίγους μήνες μετά που εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς στο τελευταίο σπίτι μας (μετά τις τόσες μετακομίσεις), όπου και μένουμε μέχρι και σήμερα, ήρθε η θεία μου με τις κόρες της για διακοπές στην Ελλάδα. Τότε πάνω στην ταράτσα υπήρχε σχεδόν παρατημένο ένα αγορίστικο ποδήλατο. Με τον μικρό μου αδελφό, τον Βασίλη ανεβαίναμε πάνω και παίζαμε. Εκείνος βέβαια έκανε και ποδήλατο, εμένα όμως δεν με άφηνε, άσε που δεν ήξερα να κάνω ποδήλατο. Ξέρετε ήταν και είναι τόσο εγωιστής και τα θέλει όλα δικά του που για να μου δίνει να παίζω κι Εγώ π.χ. Game boy, Playstasion κλπ. μου έβγαζε την Παναγία που λένε με δωροδοκίες και ενίοτε απειλές. Αφήστε μαύρα χρόνια... τα έχω πει λίγο-πολύ! Τέλος πάντων, η μια από τις ξαδέλφες μου η Αντωνία (ή αλλιώς Susie όπως επίσης την φωνάζουν) που ήταν και λίγο τσαμπουκαλού αλλά και δίκαιη, θυμάμαι είχε πάρει το ποδήλατο και μου είπε πως θα μου μάθει ποδήλατο. Κι έτσι έγινε! Δυο απογεύματα είχα ανέβει μαζί της στην ταράτσα και με τη βοήθεια της καβάλησα το ποδήλατο και ...έτσι έμαθα. Ακόμα θυμάμαι με πόση καλή διάθεση, με πόση υπομονή και με πόση τρυφερότητα ασχολήθηκε μαζί μου για να μάθω να στηρίζομαι και να έχω ισορροπία στο ποδήλατο. Σε δυο ημέρες τα κατάφερα! Από την στιγμή που έμαθα έκανα γύρους πάνω στην ταράτσα, αν και τσακωνόταν μαζί μου ο αδελφός μου ο Βασίλη, επειδή δεν ήθελε να κάνω κι Εγώ ποδήλατο. 

  Πότε ησυχάσαμε και οι δυο και δεν αρπαζόμασταν πια για το ποιος θα έχει το ποδήλατο; Όταν η μάνα μας, μας απαγόρευσε να ανεβαίνουμε στην ταράτσα και να κάνουμε ποδήλατο ή ακόμα και να παίζουμε, διότι φοβόταν που δεν είχε (και ακόμα δεν έχει!) κάγκελα και μπορεί να συμβεί καμιά στραβή και πέσουμε. Κλείδωσε και το ποδήλατο με λουκέτα και έτσι από τότε μέχρι και την περασμένη Κυριακή 11/09 δεν είχα πιάσει ποτέ να καβαλήσω ποδήλατο.

  Η επιθυμία μου για να ξανά κάνω ποδήλατο ήρθε το Καλοκαίρι του 2014. Δεν έτυχε όμως η ευκαιρία να έχω ποδήλατο. Πέρσυ την Άνοιξη κάτι πήγε να γίνει, να έχω δηλαδήγ ένα ποδήλατο αλλά χάθηκε η ευκαιρία. Φέτος όμως, την περασμένη Κυριακή έκατσε μια καλή ή μάλλον η καλύτερη ευκαιρία να ανέβω και να κάνω ποδήλατο και έτσι να πραγματοποιηθεί επιτέλους η επιθυμία μου. Και ξέρετε είναι ωραία η αίσθηση να πραγματοποιούμε τις επιθυμίες και τα όνειρά μας, έτσι δεν είναι;

   Η καλύτερη μου Φίλη, λοιπόν, η Έφη, εδώ και κάτι χρόνια είχε παρατημένο στην άκρη ένα ποδήλατο που το είχε από τους γονείς της, αν δεν κάνω λάθος και αποφάσισε να το φτιάξει για να "γυμνάζεται" και όχι μόνο. Έτσι την περασμένη Κυριακή που συναντηθήκαμε για καφεδάκι, είχε μαζί της το ποδήλατο και πήγαμε δίπλα στο ποδηλατοδρόμιο στο Άλσος Περιστερίου και κάναμε κι εμείς, μαζί με όλα τα μικρά και μεγάλα, ποδήλατο. Μου είπε με πολύ χαρά πόσο χαίρεται που το έφτιαξε και 'κυκλοφορεί και γυμνάζεται' με αυτό. Της είπα κι Εγώ με την σειρά μου, δεν παίζει θα το καβαλήσω, κι ας έχουν περάσει πόσα τόσα χρόνια και θα προσπαθήσω να κάνω ποδήλατο, κι ας φάω τα μούτρα μου.

  Έτσι λοιπόν, που λέτε, στην αρχή ξεκίνησε η Φίλη μου και έκανε 1-2 γύρους για να τη δω και να δω πως είναι εύκολο να το κουμαντάρω. Μου είπε τι πρέπει να πατήσω όταν θέλω να σταματήσω, όταν θέλω να πάω πιο γρήγορα και λοιπές οδηγίες. Έρχεται λοιπόν και η δική μου σειρά. Ομολογώ πως από την μία είχα αποφασιστική διάθεση ότι τώρα που βρήκα την ευκαιρία, θα την αρπάξω και θα κάνω ποδήλατο κι από την άλλη, έτρεμε λιγάκι το φιλοκάρδι μου μην φάω άσχημα τα μούτρα μου. Αλλά τελικά δεν με πτόησε κανένας φόβος.

  Στην αρχή, για λίγα μέτρα, με κρατούσε η Φίλη μου, μέχρι να πάρω το κολάι της ισορροπίας, με το που έφυγα και έκανα την πρώτη στροφή και ύστερα τον πρώτο γύρω με κατηφόρα χωρίς να σταματήσω, τότε αισθάνθηκα πως τα κατάφερα και πραγματοποίησα την επιθυμία μου. Τότε ποιος με έφτανε! Δεν θα σας πω τι χαρά (θα έλεγα και ευτυχία) ούτε πόση ικανοποίηση ένιωσα σαν να κέρδισα μετάλιο, είναι αυτονόητα αυτά.  

  Και τώρα που τα γράφω όλα αυτά, ειλικρινά ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω ότι τα κατάφερα. Θα μου πείτε "Το ποδήλατο δεν ξεχνιέται..." Μα την αλήθεια μου, ήμουν τόσο σίγουρη όλα αυτά τα χρόνια, ότι όποτε ανέβω ξανά σε ποδήλατο, δεν υπάρχει περίπτωση θα τα φάω τα μούτρα μου. (Αχ βρε Μαράκι, έξω έπεσες!) Όχι μόνο δεν έφαγα τα μούτρα μου αλλά ούτε μία φορά μα ούτε μια φορά δεν πήγε να γίνει η στραβή. Δηλαδή, όταν έκανα όλο το γύρο του πάρκου, όταν πήγαινα στην κατηφόρα, όταν ακόμα "οδηγούσα" δίπλα σε άλλους μικρούς και μεγάλους οδηγούς ποδηλάτες, το πήγαινα άνετα και αεράτη το κινούμενο, μόνο επιτυχία το λες.

  Αυτή ήταν η μικρή μου, ίσως για τους "απ' έξω" ασήμαντη ιστορία μου (αν και εδώ που τα λέμε, όλες οι ιστορίες της ζωής μου, μόνο σημαντικές θα της έλεγες από όποια πλευρά κι αν το δεις. Ακόμα κι από την αστεία πλευρά να τη δεις, έστω ένα αισιόδοξο μήνυμα έχει να αφήσει)  Για μένα προσωπικά που είμαι έσα στον χορό", που κάθετι που ζω, είτε είναι χαρά είτε είναι λύπη, το βιώνω και είναι κομμάτι της ζωή μου, και αυτή η ιστορία είναι σημαντική και  μέρα που συνέβει αυτό το γεγονός καταγράφεται εκτός από την μνήμη μου και στο e-blogoημερολόγιο μου.

  Δεν ξέρω αλλά από τα μαμά-blogs που διαβάζω και μαμάδες που διηγούνται για τα παιδιά τους που έκαναν για πρώτη φορά ποδήλατο, καταλαβαίνω την χαρά τους από τη δική μου χαρά. Θα μου πείτε "Μα τι συγκρίνεις βρε Μαρία;!" Εντάξει, δεν παύει όμως η χαρά να είναι χαρά!  

  Συμπέρασμα από αυτή την μικρή ιστορία. Πρώτον, όταν κάτι επιθυμείς πολύ, ακόμα κι αν "σε έχουν πάρει τα χρόνια" που λένε, ακόμα κι αν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την τελευταία φορά (για την ακρίβεια στην εν λόγω δική μου περίπτωση έχουν περάσει 22 ολόκληρα χρόνια) όταν σου δίνεται η ευκαιρία να πραγματοποιήσεις την όποια ικρή - μεγάλη- επιθυμία, μόνο ως θετικότατο μπορείς να το εκλάβεις, άντε και ως κατόρθωμα, γιατί όχι; Και συμπέρασμα δεύτερο. Είναι σπουδαίο πράγμα να έχεις βρει Φίλους που θα σου σταθούν ακόμα καιν στο πιο χαζό σου βήμα. Και η Φίλη μου η Έφη ήταν εκεί και με προέτρεπε να ανέβω και να το πάω το ποδήλατο χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Να τα λέμε και αυτά, τα εκτός τα "έχω τον εαυτό μου", έχω και ανθρώπους δίπλα μου, ανθρώπους που είναι καρατσεκαρισμένα ότι αξίζουν και με το παραπάνω.
     
  Παρακάτω μερικές φωτογραφικές μου στιγμές με το ποδηλατάκι

 
Σε αυτό το σημείο ήταν η εκκίνηση και το τέρμα μου....


 
Εμ, να μην ξεκινήσω την προσπάθεια μου με μια χαμογελάρα;


 
 Αέρινη και άνετη είμαι το άτιμο!



 Και τις στροφές και τις κατηφόρες μια χαρά τις πάω...





 Μου πάει το ποδήλατο νομίζω, έέέέ, έέέέ;;; Χεχεχε! 


Λοιπόν, Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε! 
 



Διαβάστε επίσης:
__________________

► Διαβάστε περισσότερα άρθρα από την στήλη "My flashback"
► Διαβάστε τις "True Stories: Μικρές καθημερινές ιστορίες"...
► Περισσότερες "True Stories"...
Πρόσκληση: Μουσικό Ταξίδι: Ένα τραγούδι από το παρελθόν μου κι ένα τραγούδι για τον Ⓐ
► Ο Εαυτός μου κι Εγώ Α' & Β' μέρος!







*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία των Ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & syggrafw-by-maria.blogspot.gr
Σύμφωνα με τον νόμο Ν.2121/1993 (νοείται «κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης που εκφράζεται με ορισμένη μορφή») απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com