Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

My flashback #3 Μια ιδιόχειρη συνέντευξη…



  Όπως σας είχα πει πριν λίγο καιρό, το γραφείο μου ή για την ακρίβεια στην συρταριέρα του γραφείου μου και πάνω στον εκτυπωτή, υπάρχουν στοίβες από χαρτιά, φακέλους, βιβλία κ.α. πολλά. που ακόμα δεν τα έχω βάλει σε μια σειρά αλλά είμαι σε καλό δρόμο. Μην σας πω για τα πάρα πολλά post-it χαρτάκια με σημειώσεις κολλημένα από την οθόνη του Η/Υ μέχρι και πάνω στο γραφείο. Αυτά έχουν οι …καλλιτέχνες!!! :p Εντάξει, με όλα αυτά και πάλι το γραφείο μου και γενικά το δωμάτιό μου (όπως και όλο το σπίτι, μόνο όταν είμαι Εγώ) είναι σε τάξη. Κι έτσι μου αρέσει να είναι όλα τα πράγματα/ Δεν μπορώ με τίποτα να επικρατεί μπάχαλο στους χώρους που κυκλοφορώ. 

  Σε αυτή την ανάρτηση θα σας δείξω μια δική μου ιδιόχειρη συνέντευξη του 2005. Πόσο ήμουν; 22; Εντάξει, κάποιος μου “έκλεψε” τα χρόνια μου! Και κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία του τότε! Έτος 2005! Λίγο καιρό πριν, τα Χριστούγεννα του 2004 αφού επιτέλους είχα μαζέψει τα λεφτά, πήγα στο Jumbo και αγόρασα την παιδική γραφομηχανή “ΓΡΑΦΟΥΛΑ” (την μπλε και όχι την ροζ) που είχα βάλει στο μάτι. Μετά σειρά είχε και οι παιδικοί υπολογιστές μέχρι να φτάσω στους κανονικούς υπολογιστές… Άλλη ιστορία αυτή!

  Θυμάστε αυτές τις δυο γραφομηχανές με τις μελανοταινίες που είχαν κυκλοφορήσει τότε και είχε γίνει χαμός; Έκανα μια αναζήτηση στο διαδίκτυο αλλά δυστυχώς δεν βρήκα καμιά φωτο, παρά μονάχα εδώ σε αυτό το forum, που συζητάνε γι’ αυτό το “παιχνίδι”. Εγώ πάντως ακόμα τη θυμάμαι καλά τη Γραφούλα και θυμάμαι και πως ένιωθα όταν έγραφα σε αυτήν.  

  Η αλήθεια είναι ότι Εγώ μόνο για παιχνίδι δεν την έβλεπα. Τότε έγραφα ποιήματα (δυστυχώς δεν σώθηκε κανένα στον χρόνο!), στίχους (ευτυχώς σωθήκαν όλοι!), έγραφα τα πρώτα μου ‘σοβαρά’ κείμενα… κλασικά στο χαρτί… Δεν ξέρω πως μου έκατσε και ήθελα να μάθω – να χειρίζομαι – να χρησιμοποιώ γραφομηχανή -ίσως επειδή πάντα αγαπούσα τις γραφομηχανές και όποτε βρεθώ σε κάποιο παλαιοπωλεία στο Μοναστηράκι πάντα ψάχνω να δω μπας και υπάρχει καμιά γραφομηχανή, όχι τόσο για να την αγοράσω (πού τέτοια τύχη!) όσο να τη δω- αλλά την ήθελα διακαώς. 
  
  Τότε δεν ήξερα από υπολογιστές (ίσα-ίσα ότι έκανα στο κανονικό γυμνάσιο όταν πήγαινα και αυτό με το ζόρι, γιατί ένιωθα μια απέχθεια, έναν φόβο στην εικόνα ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή. Τώρα πως μετά ο φόβος έγινε αγάπη; χόμπι; αναγκαία-απαραίτητη συνήθεια; δεν ξέρω!) δεν είχαμε στο σπίτι, δεν ήξερα για το διαδίκτυο… γενικά δεν ήξερα πού παν τα τέσσερα.

   Αγόρασα λοιπόν τη “ΓΡΑΦΟΥΛΑ” με τα λεφτά που μάζεψα. Ναι, γιατί ήμουν και είμαι παιδί που ποτέ δεν ζήτησα από την μαμά και από οποιονδήποτε να μου πάρει κάτι. Πάντα με δικά μου λεφτά! Πρώτον, γιατί δεν ήθελα, δεν άντεχα να γίνομαι βάρος στα οικονομικά και δεύτερον, για να μην έχει μετά ο καθένας να μου το χτυπάει! Από μικρή έτσι σκεφτόμουν και τελικά αποδείχτηκε σε μεγάλο βαθμό πολύ σωστός συλλογισμός. Είχα ξετρελαθεί για το δώρο που είχα κάνει στον εαυτό μου! 

  Πολλά απογεύματα, κλεινόμουν στο σαλόνι, έβαζα ραδιόφωνο (τότε άκουγα πάρα πολύ ραδιόφωνο, σήμερα δεν το αντέχω και πολύ, έτσι όπως έχει καταντήσει με το υπερβολικά μπλα,μπλα και κουτσομπολιό) και έγραφα για ώρες σε αυτήν και το απολάμβανα. Σε αυτήν είχα καθαρογράψει και τους πρώτους 47(;) στίχους τραγουδιών μου! Επίσης, θυμάμαι πολύ καλά όταν είχα φτάσει στο Νο. 14 με τίτλο “Αλλάζω δρόμο στη ζωή”, έγραφα και ταυτόχρονα έκλαιγα. Με είχε πιάσει το παράπονο; κάτι είχε συμβεί πάλι μέσα στο σπίτι; με είχαν συνεπάρει οι στίχοι του; (“Αλλάζω δρόμο στη ζωή/ακολουθώ τη δική μου γραμμή/και τώρα μόνη μου οδηγώ το πλοίο/Αλλάζω τους κανόνες/κι ανοίγω μια πόρτα προς τη ζωή/μακριά απ’ τα πρέπει και τα μη……..”), που αν και τους είχα διαβάσει τόσες μα τόσες φορές, εκείνη την ημέρα, εκείνη την ώρα με έπιασε κάτι. Εντάξει, ήμουν πολύ πιο ευαίσθητη τότε και γενικά σε μια καταθλιπτική ζωή. 

  Κάτι ακόμη που έγραψα σε αυτήν, ήταν και μια -ιδιόχειρη συνέντευξη- (δεν θυμάμαι από που πήρα τις ερωτήσεις, μάλλον από το “Περιοδικό Κατερίνα”), στην οποία με ένα στυλό μετά τις απάντησα. Δεν το έκανα μόνο στον εαυτό μου αλλά το προχώρησα και λίγο παραπέρα, φτιάχνοντας τρεις ακόμη με τις ίδιες ερωτήσεις για να μου τις απαντήσουν, ο μικρότερος αδελφός μου, ο Βασίλης, η τότε φίλη μου Αργυρώ και ο καλός μου φίλος ο Μιχάλης



Οι 36 ερωτήσεις/απαντήσεις μου ήταν οι εξής:
1) Τι χαίρεσαι σαν μικρό παιδί; Το χιόνι
(ό,τι με κάνει χαρούμενη, τότε χαίρομαι πάντα σαν μικρό παιδί)

2) Τι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ; Τη χρυσή αλυσίδα με την παναγίτσα που φοράω στο λαιμό μου
(δώρο από τη Θεία μου από την Αυστραλία γι’ αυτό και ήταν εξαίρεση το “χρυσό”, γιατί, κατ’ άλλα αγαπώ το ασήμι)

3) Περιέγραψε μου με 4 λέξεις τον εαυτό σου. Ευαίσθητη, ειλικρινής, δίκαιη και καλό παιδί
(όλα αυτά φυσικά ισχύουν αλλά διορθώστε το “καλό παιδί” σε “το καλύτερο παιδί”. Εγώ και ο Πλούταρχος. Τα έχουμε πει αυτά βρε παιδιά, μην επαναλαμβάνομαι!)

4) Ποιο επάγγελμα θα ήθελες να κάνεις; Αυτό που θέλω, δεν μπορώ να το κάνω…
(ραδιοφωνική παραγωγός νομίζω εννοούσα)

5) Ο χειρότερος σου εχθρός; Ο εαυτός μου! (Φοβάμαι εμένα, εμένα και μόνο)
(ακόμα ισχύει αλλά προσθέστε και το “τίποτα” και την “στασιμότητα”)

6) Η καλύτερή σου; Η μοναξιά
(ευτυχώς που από πολύ νωρίς συμφιλιώθηκα με την μοναξιά και την έκανα και φίλη μου)

7) Τι αγαπάς; Τη μουσική
(προσθέστε το να γράφω, να τραγουδάω, να γελάω, να κοιτάζω με τις ώρες τη θάλασσα, να με αγαπούν…)

8) Τι μισείς; Την αδικία και την αχαριστία
(και δυστυχώς από δαύτα ο κόσμος δεν υστερεί)

9) Η αδυναμία σου; Να ντρέπομαι
(δεν ξέρω πως την μετέφρασα την ερώτηση και απάντησα έτσι! Όχι, πως δεν ήμουν υπερβολικά ντροπαλή)

10) Σε ανεβάζει; Να βλέπω γύρω μου ανθρώπους χαρούμενους και ευγενικούς
(Ω, ναι! Τότε ο κόσμος μοιάζει πιο όμορφος!)

11) Η αγαπημένη σου φράση; Έχει ο Θεός! Δόξα τω Θεό!
(Α, προσθέστε και τα “Λέω, Εγώ τώρα!”, “ΚΑΛΗΝΧΥΤΑ/ΚΑΛΗΜΕΡΑ Κόσμε”…)

12) Αγαπημένο σου χρώμα; Το μπλε
(προσθέστε πλέον και το αγαπημένο μου μαύρο και λίγο το μωβ)

13) Αγαπημένο σου λουλούδι; Τα κόκκινα τριαντάφυλλα
(γιατί όπως έχω πει: “Η αγάπη είναι ένα κόκκινο λουλούδι με αγκάθια σαν το τριαντάφυλλο. Είναι μια αμαρτία που σε καίει σαν την κόλαση, μα τόσο γλυκιά που σε πηγαίνει κατευθείαν στον παράδεισο.”)

14) Αγαπημένο σου αξεσουάρ; Τα γυαλιά ηλίου
(Φυσικά γιατί και απαραίτητα είναι με τέτοιον υπέροχο ήλιο που έχουμε στην Ελλάδα αλλά και επειδή προσδίδουν στυλ)

15) Αγαπημένη σου εποχή; Ο Χειμώνας
(και να ήθελα να δώσω στο Καλοκαίρι την ευκαιρία να γίνει αγαπημένος, αποδείχτηκε πως δεν μου πάει, δεν με θέλει, δεν είναι για μένα)

16) Αγαπημένη σου εορτή; Τα Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά
(Α, και τα γενέθλιά μου!)

17) Αγαπημένο σου τραγούδι; Όλα μα όλα του Γιάννη Πλούταρχου
(Εμ, τι άλλο θα έλεγα Εγώ!)

18) Αγαπημένος τίτλος τραγουδιού; Δεν είναι ο έρωτας… Παιδί της λογικής
(ΝΑΙΙΙΙΙΙ! Καρατσεκαρισμένο!)

19) Αγαπημένο σου Pet… Σκύλος
(τότε δεν είχα ακόμα τον σκύλο μου ούτε καν τη γάτα μου)

20) Ποιον τραγουδιστή-τρια θαυμάζεις; Τον Γιάννη Πλούταρχο & τη Celine Dion
(Ναι, ναι ακόμα ισχύει!)

21) Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο ακαταμάχητο όπλο σου; Το χαμόγελο μου; Το βλέμμα μου;
(μου αρέσει που έχω βάλει ; αντί να βάλω !)

22) Τι θα ‘θελες ν’ αλλάξεις στον εαυτό σου; Αρκετά πράγματα, μα δεν μπορώ
(ευτυχώς που κάποια τα μπόρεσα και τα άλλαξα μετά από πολύ προσπάθεια, για τα υπόλοιπα… ακόμα προσπαθώ αλλά που θα πάει, θα τ’ αλλάξω και αυτά… αν είμαι τυχερή!)

23) Είσαι ερωτευμένη; Είμαι ερωτευμένη; Πάντα!
(Δεν έχει αλλάξει κάτι! Το ίδιο ισχύει και σήμερα και πάντα και για πάντα!)

24) Τι προσέχεις περισσότερο σ’ ένα αγόρι; Το χαμόγελό του! Το βλέμμα του!
(Ισχύει, ισχύει ακόμα απλώς προσθέστε και την διακριτικότητα και …κλείσαμε!)

25) Ποια είναι τα χόμπι σου; Ζωγραφική, γράψιμο, γυμναστική…
(προσθέστε επίσης cinema/ταινίες, διάβασμα, περπάτημα, φιλοσοφικές συζητήσεις, blogging, καλή ακροάτρια…)

26) Συγνώμη ζητάς εύκολα; Ναι, αν έχω φταίξει
(πανεύκολα! “a peace of cake” που λένε και οι Άγγλοι)

27) Βουνό ή θάλασσα; Βουνό & Θάλασσα
(Θάλασσα αλλά ο συνδυασμός των δυο δε παίζεται!)

28) Πως σου αρέσει να περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο; Γράφοντας, ζωγραφίζοντας, καλή παρέα… και βλέποντας ταινίες
(και να blogάρω, να ακούω μουσική, να περπατάω και να “εξαφανίζομαι”)

29) Θα ήθελες να πάρεις αυτόγραφο από… Τον Γιάννη Πλούταρχο και την Celine Dion
(Μπα! σήμερα θεωρώ πως το αυτόγραφο είναι “μπανάλ” (αν και αυτή η λέξη δεν είναι στο λεξιλόγιο μου)Προτιμώ μια φωτογραφία μαζί με μένα)

30) Ποιο είναι το πιο πολύτιμο αγαθό για σένα; Η αγάπη
(Όχι! Η ελευθερία πρώτα και πάνω απ’ όλα! Με ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα!) 

31) Λες “αθώα” ψέματα; Μόνο “αθώα” ψέματα λέω
(και μεγάλα ψέματα να είναι σίγουρα δεν θα κοροϊδέψω/εξαπατήσω κανέναν)

32) “Ευτυχία είναι…”; Οι μικρές στιγμές
(Έλα βρε, από τότε έγραφα για “στιγμές” Μα ίδια είμαι αλλά καλύτερη σήμερα!)

33) Τι σου την σπάει συνήθως; Η αδιαφορία των άλλων
(ούτε και από αυτήν υστερεί δυστυχώς τούτος ο κόσμος)

34) Ποια ήταν η καλύτερη συμβουλή που δέχτηκες ποτέ; “Πίστεψε και λίγο στον εαυτό σου”
(Μέχρι σήμερα δέχτηκα κι άλλες καλύτερες, όπως Να χαμογελάς & να είσαι ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σου! Αυτό κερδίζει στο τέλος!” και την έδωσα Εγώ σε μένα και με την σειρά μου τη δίνω σε όλους)

35) Ένα μήνυμα που θέλεις να στείλεις… “Follow your Heart”
(Αυτό έκανα πάντα, αυτό συνεχίζω να κάνω και από ό,τι βλέπω μυαλό δεν θα βάλω! Την πάτησα από το “Ακολούθα την καρδιά σου” αλλά παρά το ότι κάνει κι “Εκείνη” πολλές φορές λάθος, ίσως κάτι παραπάνω να ξέρει)

36) Και κάνε μου μια μικρή αφιέρωση… “There’s no-one like you/you speak to my heart/Let me show you how much i care/because you’re my friend”
(στίχοι από ένα pop τραγούδι. Μια άλλη αφιέρωση; “Χαμο-γελάστε, γιατί χανόμαστε!”)

  Συμπέρασμα; Διαβάζοντας αυτή την “συνέντευξη” πραγματικά με γύρισε σε θύμησες και μου άφησε μια αίσθηση χαράς. Τελικά μέσα στις πάρα πολλές άσχημες στιγμές, Εγώ έβρισκα πάντα τον τρόπο να γεννάω όμορφες στιγμές, όπως τα καταφέρνω και σήμερα. Ότι παρά τα χρόνια που πέρασαν δεν άλλαξα και πολύ. Δηλαδή άλλαξα αλλά προς το καλύτερο. Τουλάχιστον δεν χειροτέρεψα, από ό,τι λένε και οι άλλοι. Είμαι πιο ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ξέρω “τα θέλω μου”, τα “δε θέλω μου”, ξέρω 10-15+ παραπάνω πραγματάκια, ξέρω που περ-πατάω, ξέρω τι μου γίνεται, έχω πάθει, έχω πάρει τα μαθήματά μου, είμαι κατασταλαγμένη και κυρίως υπάρχω ακόμα και προσπαθώ, όπως τότε.


Παιδική Γραφομηχανή

  Όσο για τη “ΓΡΑΦΟΥΛΑ”, ακόμα και σήμερα προσπαθώ να θυμηθώ τι απέγινε. Σπάω το κεφάλι μου αλλά δεν… (τρομακτικό για μένα να μη θυμάμαι. Απαγορεύω στον εαυτό μου να ξεχάσει το οτιδήποτε!) Μάλλον στα σκουπίδια θα πήγε αλλά από τα χέρια της μαμάς κι όχι απ’ τα δικά μου, διότι Εγώ την αγαπούσα για να την πετάξω. Συνήθως όσα δε θέλω ή τα δίνω ή τα χαρίζω! 

  Τελικά τα flashback μόνο καλό κάνουν! Γυρίζεις πίσω στον χρόνο και αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις ζήσει… έχεις αναμνήσεις (καλές-κακές δεν έχει σημασία) έχεις μια ζωή γεμάτη και προχωρώντας μπροστά θα την κάνεις πιο γεμάτη και πιο ολοκληρωμένη.



Διαβάστε επίσης:
_____________________






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Secret Spring Circles: Ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων! - Το δωράκι-έκπληξη από το ‘Μυστικό μου ταίρι’

Το banner του “Secret Spring Circles
 

  Η Αλεξάνδρα από το blog “Ένα κουμπί στο Φεγγάρι είχε την ιδέα του “Secret Spring Circles: Ανοιξιάτικη μυστική ανταλλαγή δώρων” για να υποδεχτούμε την Άνοιξη δημιουργικά αλλά και να μοιράσει ο ένας στον άλλον, χαρά και αγάπη. Έτσι κι Εγώ δήλωσα συμμετοχή στην όμορφη αυτή ιδέα. 
 
  Το δικό μου δώρο ή μάλλον δώρα τα έλαβα ήδη από το “Μυστικό μου ταίρι” την περασμένη Πέμπτη 16 Απριλίου και κατενθουσιάστηκα γιατί προς ευχάριστη έκπληξή ήταν από την γλυκύτατη Ρούλα από το blog “Σμαραγδένια...”. Η χαρά μου ήταν τεράστια. Πως κάνει ένα μικρό παιδί όταν λαμβάνει ένα δωράκι ή όταν του λένε μια όμορφη κουβέντα; Ε, όπως ένα τέτοιο μικρό παιδάκι έκανα κι Εγώ!    



  Δεν ήταν μόνο τα υπέροχα δώρα που έλαβα. Δώρα χειροποίητα που φτιάχτηκαν με μεράκι και που εστάλησαν σε μένα ως δωράκι. Τιμή μου! Τιμή μου γιατί αγαπώ τους ανθρώπους που φτιάχνουν κάτι δικό τους, με τα χεράκια τους. 


 Μια πλεκτή -φινετσάτη- θήκη Tablet (με επιπλέον μαλλάκι για να το κάνω τσαντάκι όπως μου σημείωσε η Ρούλα) σε ένα υπέροχο χρώμα και ωραίες λεπτομέρειες, όπως είναι τα λουλουδάκια και το κουμπί. 



  Όπως βλέπετε στη φωτο, το Tablet μου χωράει μια χαρά στην πλεκτή θήκη και επιπλέον μπορώ να βάλω και κάτι ακόμη. Επίσης, αντί για θήκη Tablet, μια χαρά μπορεί να μετατραπεί και σε νεσεσέρ για τα απαραίτητα καλλυντικά που θέλω να έχω πάντα στη τσάντα μου. Άνετα θα την μετατρέψω σε τσαντούλα για τις απογευματινές μου βόλτες και όχι μόνο.


 
  Ένα ακόμη δωράκι μια πανέμορφη θήκη για χαρτοπετσέτες. Πραγματικά είναι τόσο μα τόσο πανέμορφη με τα χρώματα του κόκκινου και του λευκού. Δεν ξέρω αλλά μου θυμίζει γιορτή Αγίου Βαλεντίνου ή ένα ρομαντικό δείπνο! 



  Τρίτο δωράκι; Το βιβλίο της Ρούλας “115 Παιδικά Τιτιβίσματα” με ποιήματα γεμάτα από τρυφερότητα, όπως αυτή που βγάζει η Ρούλα στα γραπτά της, στο blog της, στα σχόλια, στις ευχές της αλλά και στην αφιέρωση που μου έγραψε.


  Δεν ήταν λοιπόν μόνο τα υπέροχα δώρα που έλαβα! Ξέρετε ήταν όλη αυτή η ιδέα-κίνηση της Αλεξάνδρας, ήταν η αναμονή ενός πακέτου από κάποιον ‘άγνωστο’ αποστολέα, η έκπληξη που έκρυβε ο φάκελος, οι όμορφες ευχές και η χαρά, το χαμόγελο και τα όμορφα συναισθήματα που ένιωσα. 


  Τι να πω, πέρα από ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ; Ευχαριστώ Αλεξάνδρα μου που μας έδωσες την ευκαιρία να μοιράσουμε και να λάβουμε χαρά και ένα χαμόγελο. Ευχαριστώ Ρούλα μου για τα υπέροχα δώρα, κι ακόμα περισσότερο για τα υπέροχα λόγια.





  Έτσι ένας όμορφος Ανοιξιάτικος κύκλος σχεδόν κλείνει. Και λέω “σχεδόν” γιατί κι Εγώ έφτιαξα και έστειλα στο δικό μου “Μυστικό ταίρι” το δωράκι μου, που θα σας το αποκαλύψει πρώτα η ίδια.  




Κ_α_λ_ό  Σ_α_β_β_α_τ_ο_κ_ύ_ρ_ι_α_κ_ο να έχουμε, αν και από ότι άκουσα ο καιρός θα είναι μια έτσι, μια αλλιώς! Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε καθόλου, τον θα τον φέρουμε με ένα χαμόγελο μας.






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

23 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (Τα βιβλία & Εγώ)



  Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων, ο Ισπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η Unesco έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου


Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ για την “Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου”. 


"Το διάβασμα βλάπτει σοβαρά την άγνοια"


 
✎ ✎ ✎ 
 


  Την Αγάπη μου για τα βιβλία νομίζω πως την έχετε καταλάβει πια πως είναι μεγάλη, τεράστια θα έλεγα. Αγαπώ τα βιβλία, όπως αγαπώ τη μουσική, το γράψιμο, τον κινηματογράφο… όπως αγαπώ και τη θάλασσα. Η στήλη με τις “Κριτικές Βιβλίων(ή τις υπόλοιπες συναφείς με μουσική και ταινίες) δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε την δημιούργησα για να γράφω “κριτικές”. Την δημιούργησα γιατί διαβάζω βιβλία (ακούω μουσική, βλέπω ταινίες), οπότε και γράφω γι’ αυτά. Διαβάζω τα πάντα και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα, όπως το ίδιο ισχύει και για την μουσική ή και τις ταινίες. Διαβάζω από ‘ελαφριά’ μέχρι και ‘βαριά’ βιβλία. Δεν έχω κολλήματα, δεν απορρίπτω κάτι αν πρώτα δεν του έχω ρίξει έστω μια ματιά, δεν μπαίνω σε καλούπια τύπου “αυτό είναι ποιότητας και το άλλο όχι”, “αυτό είναι υψηλού επιπέδου και το άλλο χαμηλού επιπέδου”, κλπ. Φυσικά και πολλά δεν μας ταιριάζουν ή δεν είναι της αισθητικής μας αλλά και πάλι κατανοώ απόλυτα ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαβάζει, να ακούει, να βλέπει, να τρώει… ό,τι του αρέσει.     

 


 Δηλώνω ότι θέλω να γίνω Συγγραφέας (νομίζω ότι το έχετε καταλάβει και αυτό!), έστω και μια απλή ‘ερασιτέχνιδα’ Συγγραφέας! Γράφω ήδη ένα(;) βιβλίο… γράφω πολλά και διάφορα! Γράφω, γράφω, γράφω …ασταμάτητα. Αυτό με γεμίζει, αυτό με ηρεμεί, αυτό με χαροποιεί, αυτό με μου ταιριάζει 100%, αυτό γουστάρω να κάνω. Πολλοί δεν κατανοούν γιατί κάποιος γράφει, ακόμα και γιατί διαβάζει. Ας πούμε, ένας από αυτούς είναι και η μητέρα μου. Κάθε τρεις και λίγο “Μου τη λέει” γιατί γράφω, γιατί διαβάζω, γιατί έχω γεμίσει τη βιβλιοθήκη μου με βιβλία. (τα περισσότερα έχουν διαβαστεί κι άλλα περιμένουν τη σειρά τους!) Της απαντάω πάντα κάπως έτσι! “Μαμά, ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο που διαβάζουν βιβλία! Είναι μια ασχολία αυτή όπως το να λύσεις σταυρόλεξα, όπως κάνεις εσύ ή να καθίσεις να δεις τηλεόραση. Τόσο απλά!”  

 


Εμένα προσωπικά θα με δείτε να διαβάζω στο λεωφορείο, στο μετρό, στην παραλία, σε καμιά καφετέρια, στα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος, μέχρι να έρθει το “ραντεβού” μου, σε κάποιο βουνό όταν πηγαίνω για πεζοπορία και βρω ωραίο σημείο για να καθίσω,  στη βεράντα μου το Καλοκαίρι… και πάντα έξω να φοράω και τα ακουστικά, ακούγοντας ταυτόχρονα και μουσική. Μπορώ και τα συνδυάζω άψογα! Επίσης, δεν μπορώ με τίποτα να συνηθίσω το ηλεκτρονικό διάβασμα, τύπου e-book βιβλία. Θα το κάνω, μόνο, σε εξαιρετικές περιπτώσεις. 



  Μου αρέσει το παραδοσιακό βιβλίο! Μου αρέσει να γυρίζω τις σελίδες, να τις “τσαλακώνω” ή να διπλώνω λίγο την άκρη της σελίδας ως “sos” σημείο. Το κάθε βιβλίο μου συνοδεύεται πάντα με έναν συγκεκριμένο σελιδοδείκτη αλλά και με μια γαλάζια συνδετήρα και επίσης με  ένα μολύβι (παλιότερα, αντί για μολύβι, είχα ένα μπλε και κόκκινο στυλό), γιατί έχω την “κακή”(;) συνήθεια να σημειώνω και να υπογραμμίζω “σοφές φράσεις”

 


  Σε επόμενες αναρτήσεις θα σας δείξω σχεδόν όλα μου τα βιβλία (εκτός από το δικό μου, τουλάχιστον, όχι ακόμα). Θα είναι ξεχωριστές αναρτήσεις σε ξεχωριστές κατηγορίες βιβλίων. Από λογοτεχνία, ποίηση μέχρι παιδικά και ‘σχολικά βιβλία’ τα οποία συμμετείχα κι εγώ στη δημιουργία τους. Να μια καλή ευκαιρία να τα συλλέξω όλα στο blog μου αλλά και μια καλή ευκαιρία να τα μοιραστώ μαζί σας και όσοι είναι “βιβλιοφάγοι”, “βιβλιόφιλοι” ή διαβάζουν, λίγο ή πολύ, και να ανταλλάξουμε απόψεις αλλά και προτάσεις βιβλίων. 

 
 
 ✍Διότι, νομίζω: “Το βιβλίο είναι ένα “ταξίδι” που κάνεις, μαζί με “αυτό”, το μυαλό, τη φαντασία, το πνεύμα, τη ψυχή σου. Ένα “ταξίδι” που έχεις κάνει σε μια προηγούμενη σου Ζωή ή που θα κάνεις κάπου, κάποτε στο μέλλον.”  (Tweet This Quote)

  
 
 
 




Stay Tuned!





Διαβάστε επίσης:
_____________________




_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

My favorite places #5 – Βόλτα στη θάλασσα στο Λαγονήσι


  Μπορεί από χθες το απόγευμα και σήμερα και από ότι άκουσα μέχρι και την Πέμπτη ο καιρός θα θυμίζει λίγο κάτι από “Φθινόπωρο”, Εγώ πάντως χθες Κυριακή είχα διάθεση να την περάσω στη θάλασσα. Ναι, το ξέρω πως είμαι πολύ ανυπόμονη (δεν ξέρω αν είναι και τόόόσο καλό αυτό)… για πολλά πράγματα, όχι μόνο να έρθει κανονικά το Καλοκαίρι.

  Βρέθηκα λοιπόν στο Λαγονήσι! Ακόμη ένα μέρος που μου αρέσει πάρα πολύ και όχι μόνο για την υπέροχη παραλία. Γενικά μου αρέσει ως σημείο εκεί! Ωραία περιοχή αλλά και ακριβή περιοχή! Και επειδή σιγά μην περιμένω το Καλοκαίρι να έρθει, πάω και το βρίσκω Εγώ! Νομίζω πως η φωτο (κάποιες είναι τραβηγμένες με κινητό κι άλλες με τη φωτογραφική μηχανή) εν μέρει μπορούν να σας “πουν” ότι η θάλασσα από μόνη της φέρνει πάντα κάτι από το “Καλοκαίρι”.




 
  Πήγα πρώτα για καφεδάκι στη γνωστή γωνιακή Καφετέρια · Μπαρ · Εστιατόριο “boa” (πρώην Novo) που βρίσκεται πάνω στην Λεωφόρο Καλυβίων, όπου είχα πάει για πρώτη φορά πριν περίπου 9 μήνες με ωραία παρέα. Και μάλιστα έτυχε και έκατσα στο ίδιο τραπέζι που είχα καθίσει τότε! Ω! οι ωραίες αναμνήσεις επέστρεψαν! Θυμάμαι πόσο μου άρεσε η εξωτερική και εσωτερική αισθητική αυτού του μαγαζιού και ιδιαίτερα η κεντρική σκάλα. Θυμάμαι επίσης, εκείνο το απόγευμα, πρέπει να κάνανε κάποιες αλλαγές, ανακαίνιση; κάτι τέλος πάντων και έξω στην είσοδο υπήρχε ένας ωραίος κόκκινος(;) καναπές κι ένα πιάνο. Είχα πει τότε στον συνοδό μου: “Α, θα ήθελα να πάω να πατήσω τα πλήκτρα του πιάνου, μπορώ;” Τι γέλιο ρίξαμε τότε!

  Μια πολύ ωραία καφετέρια, με θέα τη θάλασσα, πολύ καλό, γευστικό και σε καλή τιμή  freddo cappuccino, ευγενέστατοι οι σερβιτόροι (εδώ να πως ένα μεγάλο Ευχαριστώ στην κοπέλα που με σέρβιρε, που τις ζήτησα δυο πραγματάκια και με εξυπηρέτησε όσο το δυνατόν καλύτερα), γρήγορο service δεν μπορώ να πω, καφέ Take Away πάλι σε καλή τιμή, στο πίσω μέρος -εντός- της καφετέριας έχει παιδική χαρά, πολλοί ποδηλάτες που κάνουν στάση και πίνουν το καφεδάκι τους, πριν ξεκινήσουν πάλι και αρκετό κόσμο. Το μαγαζί γεμίζει μέχρι να πεις …πιπέρι!

  Αφού ευχαριστήθηκα τον καφέ μου, φυσικά πήγα και μια βόλτα δίπλα στην παραλία και περπάτημα μιας και ο καιρός ήταν εκπληκτικά ζεστός με έναν Ήλιο που σου χαμογελούσε πλατιά. Άσχετα αν μετά το απόγευμα, επιστρέφοντας ο καιρός …έπεσε ξαφνικά σε κατάθλιψη. Έριξε και την ψιλό βροχούλα του και έδειξε και την κρύα του διάθεση.
  




Παπαρούνες, Μαργαρίτες… όμορφα χρώματα που ομορφαίνουν ακόμα περισσότερο το μέρος.

Όταν κατεβαίνεις στην παραλία, συναντάς αυτό το μικρό μέρος με το όνομα “Το κιόσκι”. Δεν γνωρίζω αν το Καλοκαίρι λειτουργεί σαν “καφέ”, πάντως έχει αρκετό χώρο για τραπεζάκια και καρέκλες, παιδική χαρά και τύπου “βεράντα” να κάθεσαι και να θαυμάζεις τη θάλασσα. Πάντως είδα μαμάδες με τα παιδάκια τους να απολαμβάνουν το παιχνίδι…

Πανέμορφη παραλία, με βότσαλο και άμμο, έτσι όπως μου αρέσει να είναι…




Στα δεξιά κάποιοι λουόμενοι στην παραλία κάποιοι απλά να λιάζονται (όπως έκανα κι Εγώ, όπως θα δείτε παρακάτω) και κάποιοι πιο θαρραλέοι βούτηξαν κανονικά και απόλαυσαν το μπάνιο τους, στην κρύα ομολογουμένως θάλασσα.



Αυτός ο Κύριος, περπάτησε όλη την παραλία, μέχρι που έφτασε στο σημείο που καθόμουνα και διάβαζα και με ένα πολύ λαμπερό χαμόγελο μου είπε: “Καλημέρα Κορίτσι μου!” -“Καλημέρα και σε σας!” του λέω κι Εγώ!





Σιγά που δεν θα το εκμεταλλευόμουνα να απολαύσω τη θάλασσα, έστω απλώς βγάζοντας τα παπούτσια μου και βάζοντας τα πόδια μου στο παγωμένο (στην αρχή) νερό. Πραγματικά τα ποδαράκια μου ξεκουράστηκαν!   


Η μουσική πάντα παρέα! Από την μία να ακούω μουσική κι απ’ την άλλη τα κύματα της θάλασσας, που ήταν κάπως ορμητικά. 


Ε, να μην γράψω και το… όνομά μου • Mαρία • στην άμμο; Μέχρι να γυρίσω όμως το βλέμμα μου, η θάλασσα το είχε σβήσει! Χαχα!


  Μετά το απολαυστικό καφεδάκι, το άραγμα, το διάβασμα με φόντο τη θάλασσα, το περπάτημα και την απόλυτη ηρεμία, ήρθε η ώρα για να πάρω το δρόμο της επιστροφής, που λέει ο λόγος, γιατί είχα κι άλλα σχέδια. Όμως ένα τηλεφώνημα από τη φίλη μου, με έκανε να επιστρέψω πίσω, να βρεθούμε, να τα πούμε, να μας πιάσει και λίγο η βροχούλα, να βρεθούμε και με μια άλλη φίλη, να πάμε να φάμε και να τα πούμε. Μια Κυριακή έχουμε ελεύθερη από όλη την εβδομάδα, οπότε γιατί να μην την απολαύσουμε; Πέρασα τέλεια και ευγνωμονώ το Θεό, τον εαυτό μου, τη Ζωή… “κάποιον” που όσο και όπως μπορώ απολαμβάνω και συλλέγω όμορφες, μικρές αλλά μεγάλες για μένα στιγμές.

  Με τελικό συμπέρασμα/διαπίστωση/μήνυμα (όπως θέλετε πες τε το): “Ευτυχία είναι όταν κάνεις μικρά πράγματα για σένα που σε ευχαριστούν και η Ζωή σου δίνει περισσότερα... έτσι για να σε βραβεύσει που Εσύ πρώτα απ' όλα και απ' όλους έδωσες την ευκαιρία στον εαυτό σου...” 


Να έχουμε μια όμορφη εβδομάδα!




Διαβάστε επίσης:
_________________





_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog
♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com