Μακάρι να έγραφα αυτή την ανάρτηση και να ήταν καθαρά για να μοιραστώ κάποιο καινούργιο τραγούδι του Γιώργου Μαζωνάκη, μέσα από κάποια μουσική μου στήλη. Δυστυχώς, όμως είναι για να τον αποχαιρετήσω κι Εγώ με τον δικό μου τρόπο, αφού ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2026. Για να λέμε σωστά τα γεγονότα, ο Γιώργος Μαζωνάκης, έφυγε νωρίς και άδικα από τη ζωή, γιατί κάποιοι τσαρλατάνοι γιατροί, τον άφησαν να πεθάνει αβοήθητο ή με μια λέξη τον δολοφόνησαν.
Για τον θάνατο του Μαζωνάκη προσωπικά το έμαθα την επόμενη μέρα του θανάτου του. Για την ακρίβεια γύρω στις 6 το πρωί που σηκώθηκα για να ετοιμαστώ για τη δουλειά, μου ήρθε ειδοποίηση από το Χ (Twitter) γιατί δεν είχα κλείσει από το προηγούμενο βράδυ τα δεδομένα. Και το πρώτο πράγμα που ένιωσα ήταν κυριολεκτικά ένα κρακ στην καρδιά και η πρώτη κουβέντα που είπα δυνατά "Όχι ρε γαμώτο ο Γιώργος Μαζωνάκης, πέρασε τόσα πολλά, είναι πολύ νωρίς και έχει ακόμη πολλά να δώσει". Τα ίδια λέω κάθε μέρα που ακούω τα διάφορα να λένε για τη δολοφονία του, τα διάφορα που λένε διάφοροι τυχάρπαστοι και μη σεβόμενοι τον νεκρό, τα ίδια λέω όταν ακούω τραγούδια του, τα ίδια θα λέω και όταν περάσει ο καιρός.
Δεν θα πω ότι έπεσα από τα σύννεφα (πλέον δεν πέφτω από τα σύννεφα για τίποτα και για κανέναν, όλα τα περιμένω) για οοοολα αυτά που λέγονται για ουσίες και καταχρήσεις και έφαγε το κεφάλι του... και... και... δεν με αφορούν... δεν έχω κανένα δικαίωμα να ανακατεύομαι ή να κατηγορώ ή να δείχνω με το δάχτυλο για τη ζωή του καθενός... δεν είμαι στο σπίτι του καθενός... δεν κάνει κακό σε μένα ή στον δίπλα μου... δεν είναι στην ηθική μου να το παίζω αγία και ο κάθε άλλος να είναι ο διάολος, ούτε Εγώ να είμαι η καθαρή και ο κάθε άλλος με τις όποιες καταχρήσεις του κι "ας πρόσεχε!"
Όλοι μας ας προσέχουμε! Διότι αυτές τις ημέρες με τόσα που έχω ακούσει και διαβάσει, ξέρετε τι θυμήθηκα βρε παιδιά; Θυμάστε στην δεκαετία τέλος '90ς με αρχές 2000, κάπου εκεί τέλος πάντων, πόσα κέντρα αδυνατίσματος είχαν πλουτίσει με πελάτες που είχαν ξοδέψει τόσα λεφτά, ακόμα και δάνεια έπαιρναν για να αδυνατήσουν; για να γίνουν πιο όμορφοι; τέλος πάντων κάργα παραμύθα με τη βοήθεια των μηχανημάτων και μπλα μπλα μπλα; Τα θυμάμαι γιατί είχε γίνει σάλος και την είχαν πατήσει πόσοι γνωστοί μου συγγενείς και άλλοι και ακόμα τα κλαίνε τα λεφτά τους και το αποτέλεσμα; μηδέν; Ε, τα ίδια συνεχίζουν να συμβαίνουν και στο Σήμερα, εν έτη 2026. Από απατεώνες έχει γεμίσει ο κόσμος αλλά και από ανόητους ακόμα περισσότερο. Μη θιχτείτε παιδιά, τα γεγονότα μάνα μου, τα γεγονότα και πως γράφει η ιστορία. Ε, λοιπόν, ας προσέχουμε όλοι μας για να μην "φάμε μόνοι μας το κεφάλι μας". Τι, όχι;🙃
Στον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη στέκομαι το πως άδικα πέθανε από δυο γιατρούς τσαρλατάνους και στα γεγονότα που γνωρίζουμε. Όλα τα υπόλοιπα που δεν έχουν σχέση και με το να παίζουμε με τα "ήταν τέτοιος, ήταν το άλλο", δεν με ενδιαφέρουν διόλου.
Πάει ο καθένας μας στον γιατρό για τον οποιονδήποτε λόγο, η ζωή σου λοιπόν εκείνη την στιγμή είναι στον γιατρό σου. Σε οποιαδήποτε επιπλοκή, οφείλει να κάνει τα πάντα για να σε σώσει. Οφείλει να προσπαθήσει να κάνει τα δέοντα για να σου σώσει τη ζωή χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο. Τελεία! Η Ιατρική είναι λειτούργημα, δεν χωρούν λοιπόν ούτε παζάρια, ούτε φακελάκια. Διαφορετικά είσαι εγκληματίας και είσαι συνένοχος στο έγκλημα. Τελεία! Όλα τα υπόλοιπα είναι να είχαμε να λέγαμε ή «αντί να κοιτάζεις το δάσος, κοιτάζεις το δέντρο».
Εγώ έχω μάθει στη ζωή μου ότι λίγο πολύ όλοι είχαμε ή έχουμε τα σκοτάδια μας, τις -όποιες-καταχρήσεις μας, την μοναξιά μας, τη κατάθλιψή μας, την χαρά μας, το Θεό και τον διάβολο μας, τα καλά και τα άσχημα μας. Άλλοι είναι πιο δυνατοί, άλλοι πάλι πιο αδύναμοι. Όλοι όμως! Η διαφορά ξέρετε ποια είναι; Να παραμείνεις αληθινός, αυθεντικός, ειλικρινής και χαμογελαστός ΑΝΘΡΩΠΟΣ, να παλεύεις μόνος ή με παρέα τους δαίμονες σου, τα θηρία και την μοναξιά σου για να μείνεις όρθιος και με αξιοπρέπεια. ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Ο Γιώργος Μαζωνάκης τα είχε όλα αυτά, αυτά μου έβγαζε! Μετά από τόσα δύσκολα που πέρασε απανωτά (είναι γνωστά δεν χρειάζεται να τα αναφέρω ή αν πάλι δεν, ψάξτε τα) εμένα μου έβγαζε έναν Άνθρωπο με αξιοπρέπεια να συνεχίζει όρθιος. Ναι αντισυμβατικός, ελεύθερος, με τη δική του φιλοσοφία ζωής και σκέψης. Τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους. Και ευτυχώς υπάρχει ακόμα λίγος κόσμος που με τα σκοτάδια του ακόμα παλεύει με αξιοπρέπεια χωρίς να κάνει κακό σε κάποιον άλλον.
Είμαστε στην εποχή που τάχα φταίνε μόνο τα Social (και η τεχνολογία γενικά) και όχι όλοι αυτοί που τα χρησιμοποιούν, που ο κάθε ένας κατακαημένος ρίχνει το δηλητήριο του σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε που δεν γνωρίζει καν προσωπικά και νομίζει ή χειρότερα το πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να σε κρίνει, να σε βρίζει, να σε καταριέται, να σε κατηγορεί, να κάνει κουμάντο στη ζωή σου και να σε "σκοτώνει" ψυχολογικά γιατί πολύ απλά ή δεν του αρέσεις ή γιατί δεν είσαι -μάλλον ευτυχώς- σαν κι αυτόν. Εγώ ξέρω -ειδικά πια με τα social- ότι αν κάτι ή κάποιος δεν σου αρέσει, δεν ταιριάζει στην αισθητική σου βρε αδελφέ προσπερνάς, αδιαφορείς, μπλοκάρεις, διαγράφεις, δεν μπαίνεις καν στον χώρο-σπίτι-προφίλ του άλλου, δεν σε κάλεσε καν... μόνος σου πήγες και τον ακολούθησες. Δόξα τω Θεό, ένα από τα καλά στα social είναι που σου δίνει επιλογές να αποφεύγεις κάτι ή κάποιον που δεν γουστάρεις και η ζωή προχωρά, ούτε τοξικότητα, ούτε δηλητήριο. Αυτό το δηλητήριο που με τόση ευκολία στάζετε πάρα πολλοί πίσω από ένα πληκτρολόγιο πραγματικά απορώ πως το αντέχει ο οργανισμός σας και πού βρίσκεται χρόνο, διάθεση, όρεξη από το πρωί μέχρι το βράδυ όλο και κάπου και σε κάποιον ή και παντού θα το ρίξετε με τόση άνεση. Όχι πραγματικά το έχω μεγάλη απορία. Αλλά και δεν με νοιάζει να την λύσω αυτή την απορία και να έχω την απάντηση.😄
Δεν ξέρω αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω πως "η τοξικότητα και το δηλητήριο" (που ακόμα και της οχιάς δεν είναι τίποτα🐍) είναι η δική σας κατάχρηση, με την διαφορά ότι εσείς δεν κάνετε μόνο κακό στον εαυτό σας (που αργά ή γρήγορα μπούμερανγκ θα σας γυρίσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο) αλλά κυρίως κάνετε κακό στους άλλους, στους γύρω σας, στους γνωστούς σας, στους αγνώστους που δεν έχετε καν το δικαίωμα να το ρίξετε και αυτό μάνα μου είναι τρις χειρότερο, διότι παύει να έχετε και αξιοπρέπεια. Οπότε, πριν γίνουμε δικαστές, το ξανά λέω στις -όποιες- καταχρήσεις των άλλων, να κοιτάξουμε τις δικές μας και να αποτοξινωθούμε μήπως; Όπως κρίνεις εσύ άδικα, εμένα, τον καθένα, έτσι κι εγώ σου λέω κατάμουτρα την αλήθεια δίκαια. Τα αισθήματα πρέπει πάντα να είναι αμοιβαία βρε παιδιά, αλλιώς βράστα.
Και κάπου εδώ θα σταματήσω τις σκέψεις μου. Ήταν απλά προσωπικές μου σκέψεις και μόνο. Όποιος θιχτεί, συγγνώμη δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν είναι δικό μου πρόβλημα.
Για μένα ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν από τα πρώτα μου (αν όχι πρώτο) μουσικό μου crash. Όλα του τότε τραγούδια του τα λάτρευα. Τα άκουγα συνέχεια, ήταν και τα βίντεο κλιπ (λάτρευα τα μάτια του η αλήθεια είναι) θυμάμαι να τα χαζεύω. Άσε τι να σου λέω; Αναμνήσεις μιας ζωής, μουσικής ζωής. Και μέχρι σήμερα κι αν έχει πει τραγουδάρες που ευτυχώς δεν ντρεπόμαστε να πούμε ότι "Ναι ρε ακούμε Μαζωνάκη και μπράβο μας."
Και φυσικά τα αξέχαστα και ξεχωριστά "Μου λείπεις" (1996) (εισαγωγάρα με ένα βιολί να αναστενάζει όσο κανένα άλλο νομίζω μέχρι και σήμερα, το λέω χρόνια τώρα και χαίρομαι που πολλοί έχουν την ίδια εντύπωση για αυτή την τραγουδάρα) και "Καταστροφή μου" (1996) (συνθεσάιζερ και ηλεκτρονικά beats σε ένα dance κομμάτι που χτυπάει φλέβα) να έχουν τις ωραιότερη μουσικές που δεν χορταίνεις να ακούς.
Να θυμηθούμε και το "Όπου κοιτάξεις" που είχε γίνει ο χαμός! Το άκουγα στο repeat ασταμάτητα! Και θυμάμαι το είχα βάλει ringtone στο τότε (όχι smartphone) κινητό μου που πρέπει να ήταν τα αξέχαστα Nokia ή Sony Ericsson, δεν θυμάμαι ποιο από τα δυο είχα.
Θέλετε κι άλλες τραγουδάρες; "Ένα κενό" (1999), "Το λάθος μου το τελευταίο" (2004), "Θέλω να γυρίσω στα παλιά" (1999) (ντουέτο με τους αγαπημένους Goin' Through), "Βαριέμαι" (1999) (μια ακόμη λατρεμένη μουσική σε ένα από τα πιο διαφορετικά-ξεχωριστά τραγούδια που έχει τραγουδήσει), "Παλιόπαιδο θα γίνω" (1997), "Με λένε Γιώργο" (1997) που το πρωτοείπε ο Μανώλης Μητσιάς το 1973, η όμορφη μπαλάντα "Απόψε θα σ' ονειρευτώ" (2003), "Να περνάς"(2023), "Επιπτώσεις" (2026), "Ανάσα"(2025), "Ώρες μικρές" (2025)... και άλλα τόσα και τόσα υπέροχα και διαφορετικά τραγούδια από τον ξεχωριστό καλλιτέχνη Γιώργο Μαζωνάκη.
🎶Φεύγω για μένα να νιώσω καλάΈχω να κάνω ακόμα πολλάΦεύγω για μένα προτού τρελαθώΘέλω να ζω🎶
Θυμάμαι ειδικά την περίοδο 1996-1997 (από τα πιο πονεμένα χρόνια της ζωής μου) με το τραγούδι του "Φεύγω για μένα", που το άκουγα ξανά και ξανά και έπαιρνα τόση δύναμη και έλεγα (σαν τάχα υπόσχεση) στον εαυτό μου "Θα έρθει η μέρα που θα φύγω για εκεί που αξίζω και θα σωθώ". Εντάξει μπορεί να έφυγα και να σώθηκα μετά από πολλά πολλά πολλά χρόνια μετά αλλά τουλάχιστον τα κατάφερα. Το τραγούδι όμως παραμένει δύναμη για μένα, άσχετα που αν τύχει (γιατί από μόνη μου δύσκολα πια το βάζω να το ακούω) και το ακούσω κάπως στεναχωριέμαι θυμούμενη τι είχα περάσει τότε. Βέβαια και τώρα που γράφω αυτή την ανάρτηση ακούγοντας το και τα υπόλοιπα δικά του, το ακούω πια με πόνο. Νομίζω πως πια τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη δεν θα τα ακούω με την ίδια συναισθηματική αίσθηση, θα τα ακούω με πόνο ψυχής.
Υπάρχουν όμως και κάποια ακόμα τραγούδια του Μαζώ που ήταν, είναι και θα είναι "τραγούδια καθρέφτης" όπως συνηθίζω να τα λέω, που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και κανείς δεν θα μπορεί να νιώσει όπως νιώθω και πόσο μάλλον να καταλάβει. Όμως δεν έχει σημασία, απλά ας μιλήσουν τα τραγούδια του Γιώργου.
🎶Μα έχω αδιάβροχη καρδιά που μ' ανεβάζει
Τα όνειρα μου αλεξίσφαιρα με γκάζι
Έχω αγάπη, έχω μέρες με λιακάδα
Ότι μας έμεινε σε μια ακόμα Ελλάδα🎶
Τα όνειρα μου αλεξίσφαιρα με γκάζι
Έχω αγάπη, έχω μέρες με λιακάδα
Ότι μας έμεινε σε μια ακόμα Ελλάδα🎶
Τραγούδια όπως: "Καλώς σας βρήκα" (2013), "Εμένα πες μου ποιος" (2001) / (Εμένα πες μου ποιος ποιος θα με καταλάβει / Και τα δικά μου θέλω υπόψιν θα τα λάβει / Εμένα πες μου ποιος ποιος θα με καταλάβει / Και στα δικά του όνειρα θα με συμπεριλάβει) "Εγώ τη ζωή μου" (2010), "Τρεις το πρωί" (1994), ένα ακόμη τραγούδι με μουσικάρα. ...που έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα. Το "Πώς να σε ξεχάσω" ένα τραγούδι που αρχές του 2022 το άκουγα και το ξανά άκουγα για να "ξεπεράσω" ή έστω να απαλύνω τον πόνο που μου προκάλεσε κάποιος... αυτό το τραγούδι ήταν η παρηγοριά μου. Όλα τα τραγούδια του είναι σαν να με βλέπω να μιλάω ή να με βλέπω όλα όσα έζησα να τα βιώνω ξανά μέσα από τους στίχους.
Χτυπά το τηλέφωνο δεν το σηκώνω
Κουδούνια χτυπάνε και δεν ανοίγω
Για ό τι κι αν κάνω εμένα χρεώνω
Και θέλω σε μένα να καταλήγω
Ανήκω σε μένα
και στα όνειρα μου
Δεν θέλω κανένα
μες στη μοναξιά μου (ή στη μοναχικότητα μου όπως το έλεγε ο ίδιος)
Με λένε παράξενο δε με πειράζει
Μα κάνω για μένα ό τι μ' αρέσει
Κουράστηκα τόσο γι' αυτό και με νοιάζει
Ξανά η καρδιά μου να μην πονέσει
Και τελικά έχω την εντύπωση πως ο Γιώργος Μαζωνάκης ερμήνευσε τραγούδια με τις ωραιότερες μουσικάρες της ελληνικής δισκογραφίας, όσο κανείς άλλος. Και έχει πειραματιστεί μουσικά όσο κανείς άλλος. Και ναι είναι ο μοναδικός Έλληνας καλλιτέχνης που είχε τα πάντα όλα όσο κανείς άλλος. Ξεχωριστός, μοναδικός και συλλεκτικός όσο κανείς άλλος. Και όταν ο ίδιος έλεγε ξανά και ξανά "η πίστη και η πίστα με έσωσαν" και "η μουσική γιατρεύει την ψυχή", προσωπικά τον καταλάβαινα απόλυτα τι ένιωθε. Γιατί η Μουσική ίσως είναι το μεγαλύτερο και καλύτερο γιατρικό από οτιδήποτε άλλο. Τελεία!
Προσωπικά είναι ένας καλλιτέχνης και μια προσωπικότητα που σε εμένα προσωπικά θα λείψει. Θα μου λείπει όχι για λίγο αλλά για όσο διαρκεί η ζωή. Θα μου λείψει που τον έβλεπα στα social του και μοιραζόταν τις δικές του στιγμές από τη ζωή του, τον εαυτό του, τις "καλημέρες του", τα "Ευχαριστώ του με πίστη" για την κάθε στιγμή, για τα πιο μικρά του μέχρι και την μαγειρική του... σε όλα έκανε σαν ένα μεγάλο παιδί. Και εμένα αυτό το "μεγάλο παιδί" (που θυμίζει εμένα την ίδια) που στα μάτια του φαινόντουσαν όλα αυτά που ένιωθε και περνούσε μέσα του (αλλά για να τα δει κάποιος θα πρέπει να έχει περάσει τα ίδια ή παρόμοια πράγματα, διαφορετικά μένετε μόνο στο περιτύλιγμα και μετά σοκαριστήκατε για το τι παραπάνω ήταν αυτός ο άνθρωπος) το λάτρευα. Δυστυχώς οι περισσότεροι εκεί έξω δεν έχετε καταλάβει ότι η ζωή είναι μικρή, σύντομη, καθόλου δεδομένη και σε μια στιγμή δευτερολέπτου χάνεις τα πάντα χωρίς επιστροφή. Και ο Γιώργος μου έβγαζε ξεκάθαρα ότι θέλει να ζήσει (και όπως και ζούσε την κάθε στιγμή της ζωής του) και τώρα στα πιο σκοτεινά του, στην προδοσία, τις πληγές του και όσα εκείνος ήξερε καλύτερα από τον καθένα, το να ζήσει και ότι έχει να δώσει ακόμα περισσότερα, είναι το πιο τραγικό για μένα. Και αυτό πονάει διπλά... ειδικά όταν είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν θεωρείς τίποτα δεδομένο στη ζωή και συνεχίζεις με μοναχικό δρόμο και πίστη να ζεις τη ζωή που σου δόθηκε ως δώρο.
Οπότε όταν κάποιος ζει την ζωή όπως εκείνος επιθυμεί κι όχι όπως οι άλλοι
Και κάτι τελευταίο κλείνοντας: Εγώ τον Γιώργο Μαζωνάκη τον ξέρω ως το "Παιδί της Νύχτας", εξού από το ομώνυμο (ένα ακόμη υπέροχο- τραγούδι του που κυκλοφόρησε το 1997) και από εκεί έμεινε για όλους μας. Ένας ήταν!😎
Καλό ταξίδι Γιώργο στο φως και στην γαλήνη.
Ας αναπαυτεί η ψυχούλα σου!
Θα μας λείψεις...!🌹
Για πάντα: «Όσο ζω, ΜαΖώ»🎶
📌Διαβάστε επίσης:
🔹🎧🎼Τα τραγούδια της ζωής μου! 1 - 10! (Part 1) (14.07.2011)
🔹🔝My Top 5 Favorites #13:🎼The Ten Greek Songs Of My Life (Τα 10 Ελληνικά τραγούδια της ζωή μου) Vol.1 (17.02.2015)
Τελικά ήταν πολύ πιο δύσκολο από όσο περίμενα να γράψω αυτή την ανάρτηση. Ξεκινούσα, σταματούσα, έκλαιγα και πάλι τα ίδια. Ακούγοντας τα τραγούδια του αλλιώς πια, γυρνώντας πίσω σε αναμνήσεις... κάπως όλα πονάνε.😢
✿⊱┈┈╮ΣΥΛΛΕΓΩ_ΣΤΙΓΜΕΣ╭┈┈⊰✿
.png "Newsletter / Ενημερωτικό Δελτίο by ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫")
Αν
επιθυμείς μπορείς να κάνεις εγγραφή στο Newsletter μου για να γίνεις
ένας από τους Συλλεκτικούς Αναγνώστες μου, να ενημερώνεσαι άμεσα για τα
δημιουργικά πράγματα του blog, να μαθαίνεις τα πιο special νέα μου, να
απολαμβάνεις ειδικά προνόμια, όπως επίσης να έχεις πρόσβαση στην Συλλεκτική Βιβλιοθήκη του blog.
Μπορείς επίσης να με στηρίξεις απλά...
.png "Υπογραφή: Μαρία Παρασκευοπούλου (♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫)")
Η παρούσα ανάρτηση, όπως
και ολόκληρο το περιεχόμενο αυτού του blog/site αποτελεί προσωπική πνευματική
ιδιοκτησία των 3 ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫, ✎Οι Συγγραφικές Μου Στιγμές✎ & ΠΑΡΑΤΗΡΩ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΩ και ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ by
mariaparask29_photography.
Συνεπώς σύμφωνα με τον Νόμο Ν.2121/1993 ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ οποιαδήποτε αντιγραφή ή
τροποποίηση, αναδημοσίευση, αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή από
οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς πρώτα την ενημέρωση, συγκατάθεσή και
έγκρισή της κατόχου.
Με
επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος. Όλα είναι επίσημα
αποθηκευμένα!
*Πες ΟΧΙ στην λογοκλοπή!* ~ *Copyright* ~ ©2010-2026
by ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)
by ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)
.jpg)
%20(%20Book%20Cover%20nstagram%20Post).png)
Την στιγμή αυτή που σου γράφω βλέπω το αφιέρωμα που του κάνει το ΣΚΑΙ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσα έχεις γράψει εδώ σχετικά με τους ανθρώπους Μαρία μου συμφωνώ και επαυξάνω. Υπάρχει πολύ κακία εκεί έξω! ΄Θα τον θυμούνται όσοι τον αγαπήσανε γιατί ήταν αληθινός!
Πολύ ωραίο και το δικό σου αφιέρωμα μπράβο. Καλό μήνα σου εύχομαι και καλό Φθινόπωρο!