Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

♪Let's Talk About Music # 3 - Φανή Δρακοπούλου – cd 'Εκκρεμότητες' (2013)


Το μουσικό cd που ακούω αυτό τον μήνα είναι το Νέο album από την -πολύ αγαπημένη μου τραγουδίστρια- Φανή Δρακοπούλου. Από τις πολύ αγαπημένες μου ελληνίδες τραγουδίστριες (το έχω αναφέρει αρκετές φορές) για πολλούς λόγους. Όπως, το ό,τι έχει μια εξαιρετική-ξεχωριστή φωνή και ερμηνεία, κάνει προσεγμένες δουλειές, τα τραγούδια της (στίχοι-μουσική) -σχεδόν- όλα (με) αγγίζουν αυτιά, καρδιά και ψυχή, από το πρώτο άκουσμα. Τα τραγούδια της, -προσωπικά- μου κάνουν αυτό το μαγικό κλικ (και) πάντα την κατάλληλη στιγμή… γιατί κατά περίεργο λόγο, τα συναισθήματα μου συναντιούνται με τα τραγούδια της. Και φυσικά εκτός από όλα αυτά, είναι από τις πιο χαμηλών τόνο τραγουδίστριες και είναι και πανέμορφη.    

12 νέα -λαϊκά- τραγούδια (όσοι & όσες δεν είναι του Λαϊκού, μην συνεχίσετε παρακάτω) ένα εκ των αυτών ντουέτο με τον -μέγιστο- Σταμάτη Γονίδη με τίτλο “Τα πάνω κάτω” (…έχεις φέρει στη ζωή μου την άδεια) σε μουσική και στίχους του ίδιου. Την Μουσική των υπόλοιπων τραγουδιών έχουν γράψει οι: Μιχάλης Τουρατζίδης, Σταμάτης Γονίδης, Άκης Δείξιμος, Νίκος Βέρτης, και Γαβριήλ Γαβριήλογλου. Τους στίχους υπογράφουν οι: Αργύρης Αράπης, Σταμάτης Γονίδης, Αντώνης Παππάς, Βασίλης Καρράς, Γιώργος Τσοπάνης και Ηλίας Φιλίππου

Προσωπικά ξεχωρίζω λίγο παραπάνω, τα “Τι εννοείς(…θέλεις λίγο χρόνο να σκεφτείς/μου βάζεις δύσκολα δεν ξέρω τι να κάνω), το “Άιντε Κόσμε(…με τα πρέπει/ η καρδιά μου δεν αντέχει/ λογική και δήθεν νόμους/εγώ ζω στους Παρανόμους) (δείτε παρακάτω το ωραιότατο και καλογυρισμένο ‘Παραδοσιακό στυλ & μυρίζει Ελλάδα’  official video-clip που γυρίστηκε στην επαρχία και απλά σε κάνει να λες: “Άιντε Κόσμε, επιστροφή στις Ρίζες μας!”) το “Τέρμα(…τίποτα δεν έχω από όλα αυτά που μου ‘χεις τάξει/έχω πληγωθεί που εσύ δεν ήσουνα εντάξει/τίποτα δεν έχω να θυμάμαι από εσένα/σ’ έχω διαγράψει από τη Ζωή μου/κι είπα Τέρμα), το ομώνυμο του album “Εκκρεμότητες(Φτάνει μόνο να σε βλέπω μια φορά στο κάθε τόσο/μην το σπαταλήσεις πάλι αυτό που έχω να σου δώσω/Όσα θέλεις "σ' αγαπώ" τα `χεις πάρει από μένα/εκκρεμότητες να ξέρεις δεν αφήνω σε κανέναν) & το “Άκουσα τα πρέπει(Στ’ αδύνατο σημείο μου συνέχεια με χτυπάνε/Κι άκουσα τα πρέπει κι αγνόησα τα Θέλω/κανέναν πια και τίποτα εσένα θέλω).

Αν και περίμενα μέσα στο cd να υπάρχουν και τα τραγούδια (περιττό να πως πως με εκφράζουν απόλυτα)Λέω να σ’ αφήσω(…Να σε τιμωρήσω/Που ' χω στο μυαλό μου χιλιάδες αφορμές/Μα , κάνω βήμα πίσω/Πέφτω σε παγίδες , στα ψέματα που λες)και “Ψάχνω ένα σπίτι(…για να βρω/τις αναμνήσεις μέσα μου να κλείσω/όνειρο στα χείλη τα δικά μου/στη Φιλοξενία δεν μπορώ/φεύγω, ανοίγω τα φτερά μου), δυστυχώς δεν έχουν προστεθεί σ’ αυτή τη δουλειά, αλλά από ό,τι διάβασα θα υπάρχουν στην επόμενη δουλειά. 


Μουσική: Μιχάλης Τουρατζίδης
Στίχοι: Αργύρης Αράπης

Ακούστε παρακάτω όλα τα τραγούδια του album ‘Εκκρεμότητες’  σε Mix! (Πηγή Βίντεο)



ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ!



_______________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserve

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Τι περιμένεις Μαρία από τη Ζωή σου;



Στο ερώτημα “Τι περιμένεις Μαρία από τη Ζωή σου;”, απαντώ, με πλήρη επίγνωση, ως εξής: 


Δεν περιμένω (και) τίποτα αλλά περιμένω (και) τα πάντα.
 
Δε φοβάμαι τους γύρω μου αλλά φοβάμαι αυτό που μπορώ εγώ να γίνω.


Δεν μετανιώνω για όσα έκανα αλλά μετανιώνω για όσα δεν τολμήσω να κάνω από ‘δω και πέρα.


Δεν συμβιβάζομαι στο ‘απέτυχα’ αλλά συμβιβάζομαι στο “προσπάθησα αλλά δεν (μου) έκατσε… αυτή τη φορά.” 


Δεν επιλέγω πότε, που και ποιοί άνθρωποι θα βρεθούν στο δρόμο μου αλλά επιλέγω αυτούς που εγώ πιστεύω πως αξίζουν να μείνουν κοντά μου.


✔ Δεν προτιμώ τα υλικά αγαθά που θα κάνουν φτερά την επόμενη στιγμή αλλά προτιμώ τις στιγμές που θα κρατήσουν για μια Ζωή. 


Δεν αποφασίζω εγώ για το πόσες ευκαιρίες θα μου δοθούν αλλά αποφασίζω για το αν θα τις ‘αρπάξω-εκμεταλλευτώ’ ή θα τις αφήσω απ’ τα χέρια μου να χαθούν. 


Δεν ορκίζομαι πως δεν θα λυγίσω ποτέ ξανά αλλά ορκίζομαι πως πάντα θα βρίσκω τη δύναμη να στέκομαι και πάλι στα πόδια μου.


Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο αλλά ξέρω πως θα είμαι δυνατή για να αντιμετωπίσω ό,τι φέρει αναπάντεχα.


Γιατί, αν είναι γραφτό να συμβεί το οτιδήποτε, θα συμβεί. Αν πάλι όχι, θα έχω μια καθαρή συνείδηση, ένα πλούσιο βιογραφικό με πολύ γνώση-σοφία-εμπειρίες… και θα συνεχίσω να πορεύομαι λέγοντας: “Δεν πειράζει! Πάω παρακάτω… άντε και Καλή Καρδιά!” 




_______________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *

*All rights reserve

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Κριτική Βιβλίου: Αδαμαντίνη Κουμιώτου – “σαν τη βροχή στο χώμα”




Αν και έξω βρέχει ανελέητα, αυτός ο καιρός είναι ιδανικός για να καθίσεις σπίτι, να φτιάξεις μια ζεστή κούπα καφέ, τσάι ή ό,τι προτιμάει ο καθένας, να βάλεις μουσική και να πάρεις ένα βιβλίο και να χαθείς-ταξιδέψεις στις σελίδες του. 

Χθες, μετά από περίπου μια εβδομάδα, ένα ακόμη ‘φανταστικό ταξίδι’ στις σελίδες ενός βιβλίου… έλαβε Τέλος. Ένα βιβλίο που από τις πρώτες του σελίδες μου έδωσε το αίσθημα της γλυκόπικρης γεύσης, οπότε ήμουν σίγουρη πως στο φινάλε αυτή την γεύση θα μου αφήσει. Τελικά, μου άφησε μια γεύση…(;) θα σας το αποκαλύψω στο τέλος αυτής της ανάρτησης. Πριν από αυτό όμως, να σας παρουσιάσω το βιβλίο.  



Πληροφορίες:
Είδος: Μυθιστόρημα
Σειρά: Σταθμός στη Σύγχρονη Λογοτεχνία
Τίτλος:σαν τη βροχή στο χώμα
Συγγραφέας: Αδαμαντίνη Κουμιώτου
Εκδόσεις:
ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, Απρίλιος 2009
Σελ.: 320 



Η συγγραφέας:




Η υπόθεση:



Η κριτική μου:
Καταρχάς, να πω πως πρώτη φορά διαβάζω βιβλίο από την Συγγραφέα Αδαμαντίνη Κουμιώτου.

Το βιβλίο αυτό μιλάει για την ιστορία  ενός Διακεκριμένου Καθηγητή Κλασικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ανδρέα Ιωάννου (γύρω στα 50+) που πέρα από τα βιβλία του, τα κείμενα του, τις αίθουσες διδασκαλίας, τους Φοιτητές του, τις διακρίσεις, τη φήμη του και τα ταξίδια σ’ όλον τον κόσμο δεν είχε τίποτα άλλο που να του γεμίζει τη Ζωή. Μπορεί να είχε όλα αυτά αλλά του έλειπε η δίψα και η ανάγκη για Αγάπη, για συντροφιά, για λίγο φως που θα διώξει τις σκιές και τη θλίψη που ένιωθε. Ώσπου συναντά την Πρωτοετή Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ευρυάλη Αλεξίου(γύρω στα 20) γεμάτη Ζωή, νιάτα, όνειρα… που τον βγάζει από την μοναξιά του, τον λυτρώνει από τον χαμένο του χρόνο…  και οι Ζωή και των δυο μετατρέπεται σε μια “Ποιητική Ιστορία Αγάπης”. Για εκείνον ήταν “η Γοργόνα, ο μοναδικός θησαυρός της ζωής του” και για εκείνη ήταν “το άλλο της μισό, ο καθοδηγητής της, ο δάσκαλός της, ο μέντορας της”… μέχρι και όταν ο  χρόνος τους προσπέρασε;!


Μια “Ποιητική ιστορία αγάπης” βγαλμένη από τη Ζωή, γραμμένη με συναίσθημα, ποιητικότητα (στην πορεία της εξέλιξη της ιστορία η ποίηση -αναφερόμενη με “…”  -κάθε κεφάλαιο ανοίγει με στίχους ποιητών- ακολουθεί ή ενώνει την ιστορία και προσθέτει επιπλέον πληροφορίες για τα συναισθήματα που τρέφουν οι δυο ήρωες ο ένας για τον άλλον), όχι πάντα με απλότητα αλλά σίγουρα με μια γλώσσα τρυφερή, παθιασμένη, όπου τα ανάμοιχτα δυνατά συναισθήματα κάνουν την γραφή να μοιάζει λες και την έχει γράψει… ο  Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ή ο Λόρδος Βύρων.


Μια “σπαρακτική ερωτική ιστορία”, με δυο ανθρώπους που τους χωρίζουν πολλές δεκαετίες, ίδιος ο χρόνος αλλά τους ενώνει η Αγάπη, οι ψυχές τους, ο θαυμασμός, η τρυφερή-έντιμη επαφή.


Από τις πρώτες σελίδες, σου δίνει το αίσθημα της γλυκόπικρης γεύσης, γιατί τα ποιητικά, άλλοτε ζεστά και άλλοτε θλιβερά λόγια, σε κάνουν να λυπάσαι και να θλίβεσαι για το πως ο χρόνος αν τον αφήσεις να σε παρασύρει στη δίνη του θα σου κλέψει τη ίδια σου τη Ζωή σε σημείο όταν συνειδητοποιήσεις το σφάλμα, θα είναι -ίσως- αργά για να επανορθώσεις και να κερδίσεις λίγο χρόνο από το χρόνο σου. Μια γλυκόπικρη γεύση, γιατί γνωρίζεις (αν το δεις με λογική) πως ένας τέτοιος έρωτας (όχι για την κοινωνική θέση που βρίσκεται ο κάθε ήρωας) με πολλά χρόνια διαφοράς, φαντάζεσαι πως δεν έχει μέλλον, -ίσως- ούτε παρόν. Και φτάνεις στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου, εκεί πριν πέσουν οι ‘τίτλοι τέλους’, όπου το αίσθημα της “γλυκόπικρης γεύσης” μετατρέπεται απλά σε “πικρή”. Γιατί; Γιατί αν αποχαιρετισμός πονάει μια φορά, η επανασύνδεση ή έστω η συνάντηση μετά από χρόνια πονάει για πάντα! Και αυτός ο πόνος φωλιάζει -για πάντα- κάπου εκεί στην καρδιά και ζεις με αυτόν!


Μια “Ποιητική ιστορία αγάπης”, μια “σπαρακτική ερωτική ιστορία” ανάμεσα σε ένα Καθηγητή και μια Φοιτήτρια, που η αλήθεια είναι πως δεν μου προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον το “Καθηγητής-Φοιτήτρια” αλλά ο -χαμένος- χρόνος, το ρίσκο, η πραγματοποίηση του ανεκπλήρωτου, τα υπαρξιακά ερωτήματα, η ήττα και η νίκη της ευτυχίας, το ηλικιακό ‘απαγορευτικό’ και τελικά στο ερώτημα “κάνω το σωστό γιατί πρέπει ή κάνω το λάθος για να κάνω το σωστό;” είναι αυτά που όχι μόνο μου προκαλούν τεράστιο ενδιαφέρον αλλά μου δίνουν την αφορμή να πάρω τις απαντήσεις που προσωπικά ζητώ σε πολλά ζητήματα. 


Ένα βιβλίο που το φινάλε μα ποιο πολλοί τα τελευταία λόγια των ηρώων, μου προκάλεσαν έναν κόμπο στο λαιμό με συνέπεια να βάλω τα κλάματα, να μπω σε σκέψεις και να ξεστομίσω 2 φορές, όχι με κακία: “Ανάθεμα την ώρα που το διάβασα!”  Όχι, γιατί θα ήθελα ένα χαρούμενο φινάλε (και στην πραγματική Ζωή αυτό το Φινάλε υπάρχει και κανένα άλλο) αλλά γιατί σκέφτεσαι πως “Είναι φοβερή η ταχύτητα με την οποία φεύγει ο χρόνος. (δε θυμάμαι ποιος το έχει πει αυτό!) Αυτό σκέφτηκα εκείνη την ώρα! 


Ένα βιβλίο που μπορεί να μου άφησε μια “πικρή γεύση” αλλά το λάτρεψα και σίγουρα έχει γίνει ένα απ’ τα πιο αγαπημένα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Ένα βιβλίο που δεν ξεχνιέται, αλλά σου μένει στο μυαλό και αγγίζει την καρδιά σου. Τουλάχιστον για εμένα ισχύουν αυτά!





ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων! 


  *Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί
ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.




  
ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Βιβλιοθήκη





______________________________________  
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.  Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *  *All rights reserve

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #1 (Νοέμβριος 2013)





Η στήλη αυτή, είναι μια ιδέα της Ελευθερίας από το tohmerologiomoubyeleftheria.blogspot.gr

Εκείνη την εμπνεύστηκε… εμένα μου άρεσε… μου άρεσε που μέσα από τρείς κατηγορίες/θέματα μπορείς να πεις απλά αλλά με πολύ νόημα όσα νιώθεις την παρούσα φάση. Έτσι, πήρα την άδεια από την Ελευθερία για να κάνω μια αντίστοιχη ανάρτηση (και την ευχαριστώ που μου το επέτρεψε) την “δανείζομαι” και κάθε τέλος του μήνα, ημέρα Σάββατο, με μια ανάρτηση, κι εγώ, θα -ακούω- θα -βλέπω & θα -συλλογίζομαι-!
 

Με λίγα λόγια…    
ακούω, βλέπω , συλλογίζομαι...
Αποτελεί τον τίτλο μιας καινούργιας στήλης που ξεκινάει από σήμερα να δημοσιεύεται.

Αναλυτικά ο τίτλος:
"ακούω" 
θα δείχνω το τραγούδι που συνέχεια έρχεται στο νου μου και έχω κολλήσει γενικά μαζί του ακούγοντας το άπειρες φορές την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

"βλέπω"
θα είναι κάτι που μου άρεσε και το φωτογράφησα άρα πρόκειται για μια δική μου φωτογραφία.

"συλλογίζομαι"
θα μοιραστώ μαζί σας ένα γνωμικό ή κάποιο απόσπασμα που με εκφράζει την δεδομένη στιγμή.

ακούω:
Την καλύτερη μου φίλη/βρήκες για να με προδώσεις…”
Πόσο αληθινός στίχος!
Απλά, ασυγχώρητο και για τις δυο πλευρές και δεν χωρούν …δικαιολογίες!Και δεν είναι η προδοσία της Φιλίας ή της Αγάπης, αλλά η προδοσία της εμπιστοσύνης και της εντιμότητας.
(προσωπική μου άποψη)



Φανή Αβραμίδου - Την καλύτερή μου φίλη
Μουσική: Γαβριή Γαβριήλογλου
Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης


 
Δεν υπάρχει αγάπη για μένα
Όλα γύρω μου πια σκοτεινά
Δυο αλήθειες που γίνανε ψέμα
Με πληγώσανε τόσο βαθιά
Δεν θα κλείσει να ξέρεις το θέμα
Θα πληρώσεις πολύ ακριβά

Πες μου πες μου το ‘κανες αυτό
να μην έχω μάτια να κοιτώ
ούτε φίλο ούτε και γνωστό
πες μου πως μου το ‘κανες αυτό

Την καλύτερη μου φίλη
βρήκες για να με προδώσεις
να την χαίρεσαι δικιά σου
και ένα μπράβο να της δώσεις

Την καλύτερη μου φίλη
λες και δεν υπήρχαν άλλες
όμως τώρα ετοιμάσου
 

για καταστροφές μεγάλες♫

Είχες πάντοτε απωθημένα
είχα μόνο για σένα χαρά
δεν περίμενα αρρωστημένα
να φερόσουν και τόσο φτηνά
μα αλλάξανε τα δεδομένα
θα με δεις κι απο την άλλη πλευρά


βλέπω:
Φωτο χωρίς filter!
Ένα ωραίο απόγευμα της περασμένης Κυριακής…



συλλογίζομαι:

“Αν βρείτε κάποιον/α που θα νοιάζεται λίίίίγο παραπάνω για εσάς από ότι για τον εαυτό του/της... τότε μην τον/την αφήσετε να φύγει απ' τη Ζωή σας! Κάποια πράγματα συμβαίνουν μόνο μία φορά σ' -αυτή- τη Ζωή!”

(Παρασκευή 22/11/2013)

-Μαρία Παρασκευοπούλου (ΜΑΡΙΑ Π.)-








_______________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserve

Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Συλλέγω Στιγμές#20 – Eορταστικές Στιγμές!


Χθες, Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013 - Ημέρα της -κανονικής- εορτής μου!

Η μέρα ξεκίνησε όμορφα! Το πρώτο ‘ευχητήριο’ τηλεφώνημα το έλαβα εκεί στις 10 και κάτι από το πιο σημαντικότερο άνθρωπο που είχα-έχω στη Ζωή μου! Χαρά μεγάλη, γιατί ήμουν σίγουρη πως -πάλι- με ξέχασε, όπως ξέχασε με μια μέρα καθυστέρηση τα γενέθλιά μου, ενώ ήταν βέβαιος πως αυτή τη φορά δεν θα συμβεί! Συνέβη όμως και φυσικά “του την είπα” αλλά χιουμοριστικά και καθόλου με θυμό! Δεν θυμώνω πλέον ούτε φυσικά στενοχωριέμαι για πράγματα που έχω ζήσει την αρνητική τους πλευρά όχι μία φορά ούτε δυο αλλά… δεν ξέρω, έχω χάσει το μέτρημα!  Κάποια στιγμή συνηθίζεις… έτσι κι εγώ συνήθισα να βλέπω το ίδιο έργο ξανά και ξανά! Οπότε, πλέον, τα πράγματα τα παίρνω πιο χαλαρά. “Δε βαριέσαι, λέω, πάνω απ’ όλα καλή Καρδιά και η Ζωή συνεχίζετε! Πάμε παρακάτω!” (έχει γίνει motto ζωής πλέον αυτό και θα με ακούτε να το λέω αλλά και να το γράφω συχνά!)


Η μέρα, αν και με λίγη -σωματική- κούραση… και με “ένα χορό στη βροχή”… συνεχίστηκε όμορφα, ομολογώ! Αντί για μάθημα… έτυχε ένα τραπέζι με φίλους-συμμαθητές-καθηγητές… αγαπημένα -πλέον- πρόσωπα, (αφού τώρα 3+ χρόνια τους βλέπω και με βλέπουν -καλώς ή κακώς- καθημερινά) άλλοι πολύ-πολύ αγαπημένοι κι άλλοι λιγότερο. Με καλή διάθεση, χαμόγελα, αγκαλιές, φιλική & ανθρώπινη επαφή, φαγητό, κρασί, αστεία, όμορφες ευχές, ευχές από καρδιάς θα έλεγα. Ίσως φέτος, αυτό τον μήνα, να εισέπραξα -γενικά- τις πιο αληθινές και από καρδιάς ευχές που έχω λάβει μέχρι τώρα στη Ζωή μου! Έτσι νομίζω! Έτσι τουλάχιστον το αισθάνθηκα-το αισθάνομαι εγώ η ίδια! Κι εκεί -ήταν- το πρόβλημα! Δεν έχω συνηθίσει ρε παιδί μου τόση Αγάπη; τόση εκτίμηση; τόση ανθρώπινη-φιλική-οικογενειακή επαφή; τόση χαρά και τόσο κοινωνικές στιγμές με τόσο “ξένο” κόσμο γύρω μου;!    


Βλέπετε τόσα χρόνια με όλα αυτά τα παραπάνω ανύπαρκτα “συναισθήματα” και τόση ‘μοναξιά’, είναι δύσκολο μέσα σε 1+ χρόνο να πετάξεις όλα αυτά τα -περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι- χρόνια από πάνω σου. Θέλει πολύ προσπάθεια! Δεν τα έχω καταφέρει, ας πούμε, σε ποσοστό 100% αλλά είμαι σε πολύ καλό δρόμο, ας πούμε σε ποσοστό 80%! (εγώ που δεν έχω καθόλου Μαθηματικό μυαλό αλλά Φιλοσοφικό, εκτός με λέξεις μιλάω και με αριθμούς, τι να πω; μπράβο μου!) Και θα έλεγα πως είμαι ευχαριστημένη, επειδή πλέον δεν είμαι σαν την Χελώνα που όταν νιώθω να “απειλούμαι (γενικώς και ειδικώς) κρύβομαι στο καβούκι μου! Το έχω -περάσει- και το έχω -ξεπεράσει- αυτό το στάδιο και αν κάποια στιγμή νιώθω πως το ξανά ζω αυτό το στάδιο σε πολύ μικρότερο βαθμό πια… ας πούμε τα συμπτώματα είναι: νιώθω ότι “πνίγομαι” στο χώρο που βρίσκομαι, με τον κόσμο που βρίσκεται γύρω μου, θέλω “να την κάνω” κι αν γίνεται αθόρυβα (είμαι πολύ καλή να έρχομαι και να φεύγω αθόρυβα, αν και αυτό δεν είναι και τόσο καλό!) είμαι στην “ακρούλα” μου, δεν μιλάω πολύ αλλά χαμογελάω πλατιά (είμαι ας πούμε σαν τον κλόουν με αυτό το περίεργο-μυστήριο-φοβιστηκό και συνάμα εκνευριστικό χαμόγελο) κάθε φορά που μου μιλάνε. Είμαι δηλαδή εκεί! στον χώρο παρούσα αλλά ταυτόχρονα και στον δικό μου κόσμο, “βυθισμένη” στις σκέψεις μου.   


Έτσι ακριβώς ένιωσα -πάλι- χθες, στο τραπέζι, με τον κόσμο αυτόν και την όμορφη ομολογουμένως  κατάσταση. Και ευτυχώς ή δυστυχώς η –παρα-ζάλη μου, στάθηκε αφορμή “να την κάνω” νωρίς. Ναι μεν πέρασα ωραία αλλά… λέω και πως είχαν-έχουν τα πράγματα!  


Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι φέτος, ο Νοέμβρης, και στα γενέθλιά μου αλλά -λίγο παραπάνω- στη γιορτή μου, μου πρόσφερε απλόχερα όμορφες στιγμές (και ελπίζω μέχρι να μας αποχαιρετήσει να συνεχίσει να είναι ‘θετικός’.) Στιγμές που δύσκολα ‘εξομολογούνται’ γραπτώς αλλά υπάρχουν μέσα μου, εκεί σε ένα “συρτάρι” του μυαλού μου και εκεί σε μια γωνίτσα της καρδιάς μου! Είναι τελείως διαφορετικές οι καταστάσεις από πέρσι (μια μέρα πριν από τη γιορτή μου, ένας Γολγοθάς είχε ξεκινήσει και δεν ξεχνιέται), από πρόπερσι… από τα προηγούμενα χρόνια και αυτό και μόνο (το ότι είναι θετικά διαφορετικές οι καταστάσεις) αξίζει να κρατήσω να θυμάμαι και όχι μόνο να ευχαριστώ το Θεό, την τύχη μου, τους γύρω μου αλλά, γιατί όχι; κι εμένα την ίδια που πλέον δεν αφήνομαι στην μοίρα μου και προσπαθώ για το καλύτερο… για τη μια αυτή Ζωή …που έχει ο καθένας μας! Και όπως λέω πάντα: “Αχάριστη δεν ήμουν, δεν είμαι και ούτε θα είμαι ποτέ! Οπότε, λέω και Ευχαριστώ!”  
 
Γιατί, όπως είπα πρόσφατα σε κάποιο κορίτσι που δεν είχε τη δύναμη να είναι δυνατή εκείνη την ημέρα: “1 πέφτουμε-λυγίζουμε και 9 σηκωνόμαστε και πάμε παρακάτω!” και αυτό εγώ απαιτώ από τον εαυτό μου να θυμάται σε κάθε ‘αδύναμη’ στιγμή… να -Είμαι Δυνατή-!    


Άντε βρε, και του χρόνου ακόμα καλύτερα …κι έτσι όπως εγώ προσωπικά επιθυμώ! 



▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ I ♥ MUSIC ♪ █ ▇ ▆ ▅ ▄ ▃
Κάθε σπίτι και μία Μαρία
στα κουδούνια της Γης χαλασμός
Αν φωνάξεις στο δρόμο "Μαρία"
θα γυρίσει ο μισός Πληθυσμός

♫Μα εσύ είσαι μια άλλη Μαρία
πάντα ήμουν παιδί τυχερό
Αν υπήρξανε δυο Μαρίες
τη μια είχε ο Χριστός και την άλλη εγώ♫

 

Όποια ατζέντα κοιτάξεις δεν λείπει
μια Μαρία ποτέ απ' το Μ
15 Αυγούστου κι οι Κήποι
για χατίρια σας μένουν γυμνοί




Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!




_____________________________________  
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.  Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *  *All rights reserve

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Συλλέγω Στιγμές#19 – Ένας Νοέμβρης χωρισμός… (Β’ μέρος)


Συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης►Συλλέγω Στιγμές#17 – Ένας Νοέμβρης χωρισμός… (Α’ μέρος)


  …ένα φινάλε λοιπόν, λες και ήταν από την αρχή προσχεδιασμένο! Όλη η ομορφιά της ημέρας, της συνάντησης, των στιγμών… δεν προμήνυε ότι κάτι θα πάει στραβά!
 
  Με είχε συνεπάρει τόσο η ευτυχία που δεν είδα κανένα σημάδι (αν υπήρχε κάποιο σημάδι!) έτσι ώστε να λάβω τα μέτρα μου. Κι έτσι, ήρθε ο “χωρισμός” ως “Κεραυνός εν αιθρία”.
 
  Στη πρώτη δήλωση, σκέφτηκα πως μάλλον δεν κατάλαβα καλά! Στη δεύτερη, μάλλον πλάκα μου κάνει αλλά στην τρίτη δήλωση ένιωσα την μαχαιριά να “τρυπάει” την καρδιά, είδα ολοκάθαρα το σοβαρό ύφος και τότε κατάλαβα πως …τα πράγματα είναι σοβαρά!
 
  Ένας κόμπος στο λαιμό! Ένιωθα πως σε λίγο θα γίνει θηλιά και θα αρχίσει να σφίγγει επικίνδυνα. Το σώμα πάγωσε! Λέξεις δεν ήταν εύκολες να βγουν από το στόμα. Μόνο μία λέξη έβγαινε… μια λέξη που απεχθανόμουν από πάντα να την ακούω από τους άλλους αλλά και από εμένα τη ίδια, η λέξη: “Γιατί;
 
  Σ’ αυτό το “Γιατί;” πήρα απάντηση, όχι μία, πολλές! Αλλά όλες μου ακουγόντουσαν ως δικαιολογίες!
 
  “Σε νοιάζομαι όπως δεν έχω νοιαστεί για καμιά και θέλω το καλό σου… την ευτυχία σου, γιατί αξίζεις πολλά! Δεν είσαι μια οποιαδήποτε γυναίκα… είσαι από μόνη σου ξεχωριστή και τόσο καλό παιδί… κι εγώ δεν κάνω για σένα. Ο  χωρισμός είναι η καλύτερη λύση. Όχι για εμένα τον ίδιο αλλά για σένα… που τα χρόνια είναι μπροστά σου… θα βρεις κάτι καλύτερο που θα αξίζει την αγάπη σου[…]”
 
  Ναι! Ήταν οι δικές του αλήθειες μα στα αυτιά τα δικά μου, ακουγόντουσαν ως δικαιολογίες. Αναρωτιόμουνα ξανά και ξανά σιωπηλά από μέσα μου: “Αφού με νοιάζεσαι και με αγαπάς, πως μπορείς και μιλάς για χωρισμό;”
 
Μα το λέει και ο Γιάνναρος στο τραγούδι του, δεν το λέω μόνο εγώ!
“Αν φταις εσύ
αναλαμβάνω τη ευθύνη τη μισή
δίνω ένα τέλος στη μεγάλη μας φυγή
και ξαναχτίζω πάνω στην καμένη γη

Αν φταίω εγώ
την ενοχή μου δίχως φόβο ομολογώ
κι αν σου 'χει λείψει μια παρήγορη αγκαλιά
συγχώρεσε με κι ας βρεθούμε όπως παλιά

Αυτή η αγάπη θα είναι κρίμα
αθώο θύμα να χαθεί να προδοθεί”
 
  Μια κίνηση… ένα χάδι… μια αγκαλιά… ένα φιλί για να τον νιώσω… αλλά μόνο ένας τοίχος σαν ένα Χ, σαν μια διαχωριστική -κόκκινη- γραμμή, σαν μια πόρτα που είχε κλειδώσει και δεν υπήρχε δεύτερο κλειδί.
 
  Το δωμάτιο, ο χώρος, η ατμόσφαιρα όλα σαν να πάγωσαν ξαφνικά. Η καυτή ατμόσφαιρα που υπήρχε μέχρι και πριν λίγα λεπτά είχε μετατραπεί σε …κατάψυξη! Για λίγα λεπτά σιωπή! Μόνο εκείνο το τραγούδι που έπαιζε στο ράδιο έδινε ζωή σ’ αυτό το δωμάτιο!
 
“Φίλα με, κράτα με και μη φοβηθείς
στ’ όνειρο δεν έμεινε κανείς
Κράτα με, φίλα με, και μη μου χαθείς
όνειρο που τέλειωσε νωρίς”


  Τι ειρωνεία Θεέ μου! Ένα τόσο ερωτικό τραγούδι μια τέτοια στιγμή που δυο άνθρωποι τραβούν δρόμους χωριστούς; Μια ακόμη ειρωνεία! Να το σιγοτραγουδάς με μια χαρά, με μια καλή διάθεση. "Μα πάει καλά; Τόσο νοιάζεται για μένα;" αναρωτιόμουν από μέσα μου! Συγνώμη μα το μόνο που λαμβάνω από όλη αυτή την συμπεριφορά είναι …ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, έλεγα και ξανά έλεγα από μέσα μου.
 
  Και ήθελα να βάλω τα κλάματα! Πόσο κρατιόμουνα να μην αφήσω να τρέξει ούτε ένα δάκρυ! (Ποτέ δεν μου άρεσε να με δει κάποιος να κλαίω μπροστά του! Ήθελα πάντα να είμαι η δυνατή!) Ήθελα να σταθώ δυνατή! Ήθελα να σταθώ στο ύψος μου! Ήθελα να είμαι Κυρία, έτσι όπως με γνώρισε… έτσι όπως με έλεγε συνεχώς: “Εσύ είσαι μια Κυρία!” Να λοιπόν! Εγώ η “Κυρία”, φέρθηκα σαν “Κυρία”! Δεν έφερα -πολλές- αντιρρήσεις… δεν τον δυσκόλεψα καθόλου… δεν  τον παίδεψα καθόλου… δεν έπεσα στα πόδια του…, δεν έβαλα τα κλάματα μπροστά του, σαν γυναικούλα… δεν ζήτησα καν εξηγήσεις… Δέχτηκα την κατάσταση ως έχει!
 
  Μα αυτός συνέχιζε να έχει αυτή την ανεξήγητη καλή διάθεση και να σιγοτραγουδά ένα άλλο τραγούδι που έπαιζε εκείνη την ώρα.
 
Μη θυμώνεις είναι ωραίο να ’χεις κάποιον να μαλώνεις
είναι ωραίο να ’χεις κάποιον ν’ αγαπάς
μη θυμώνεις είναι ωραίο να ’χεις κάποιον να μαλώνεις
κι ύστερα μεσ’ την αγκαλιά του να ξεχνάς
μη θυμώνεις…


  Μα πόση ειρωνεία Θεέ μου! Όπως συνήθως: Το κατάλληλο τραγούδι... την κατάλληλη στιγμή! Και τα τραγούδια εκείνη την ώρα λέγανε περισσότερα από ότι εγώ ή αυτός!
 
 
Με ρωτούσε και με ξανά ρωτούσε: “Έλα χαμογέλα μου! Μην μου κρατάς κακία! Δεν μου έχεις θυμώσει, έ;”
 
 
Κι εγώ -με βαριά την καρδιά- του απαντούσα: “Όχι δεν σου έχω θυμώσει! Αλήθεια!” Και έσκαγα κι ένα -δήθεν- χαμόγελο για να του δείξω πόσο -δήθεν- καλά είμαι! Αλλά συγχρόνως… έπεφτα στη σιωπή! 
 
 
Και αυτό γινόταν σε όλη τη διαδρομή μέχρι την επιστροφή στο σπίτι. Με το που γύρισα σπίτι, αφέθηκα στον πόνο μου, στα δάκρυα μου, στον θυμό μου, στην οργή μου… στα αναπάντητα ερωτήματά μου! Τώρα δε με έβλεπε κανείς και κυρίως εκείνος! Τώρα μπορούσα να “λυτρωθώ” από την σιωπή, από όσα κρατούσα μέσα μου εδώ και πόση ώρα. Τώρα ήμουν στο χώρο μου, μόνη μου και μπορούσα να αφεθώ και να αντιδράσω ελεύθερα. Και αυτό έκανα! Όμως ο πόνος ήταν πιο δυνατός τώρα απ’ ότι πριν που βίωνα τον …χωρισμό!
 
 
Και ξάφνου χτυπάει το τηλέφωνο! Ήταν “εκείνος”! Το κατάλαβα από τον ήχο. Τον ήχο που επέλεξα από την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας ως “ήχος εισερχόμενης κλήσης από εκείνον”.
 
“Μόνο τα μάτια σου
εκείνα θα πιστέψω
αν διάλεξα σωστά
ή αν έχω πέσει έξω
Μόνο τα μάτια σου
εκείνα θα μου πούνε
αν με λατρεύουνε
ή άλλον αγαπούνε”


 Πήρα μια βαθιά ανάσα και σήκωσα το τηλέφωνο.
Εκείνος: Είσαι καλά;
Εγώ: Ναι καλά είμαι!
Εκείνος: Σίγουρα όλα καλά;
Εγώ: Ναι καλά είμαι! Εσύ είσαι καλά;
Εκείνος: Ναι, καλά είμαι, γιατί να μην είμαι! (πόσο ευδιάθετος ακουγόταν!) Ήθελα να σε ξανά ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά! Δεν θέλω να μου πεις ψέματα!
Εγώ: Ναι, ρώτα με!
Εκείνος: Δεν είσαι θυμωμένη μαζί μου! Δεν μου κρατάς κακία, έ; Γιατί δεν θέλω ούτε λίγο να μου κρατάς κακία! Ό,τι έγινε σήμερα, έπρεπε να γίνει! Καταλαβαίνεις;
Εγώ: Ναι, καταλαβαίνω απόλυτα! Αφού μου εξήγησες… για το καλό μου! Όχι, δεν σου κρατάω κακία! Μην ανησυχείς λοιπόν γι’ αυτό!
 
 
Αυτό ήταν! Επιβεβαιώθηκε ότι “δεν του κρατάω κακία και ότι δεν είμαι θυμωμένη” και με καληνύχτισε!
 
 
Όλα καλά γι’ αυτόν και όλα ‘γκρεμισμένα’ για εμένα! 
 
 
Σκεφτόμουν τι έκανα λάθος! Τι πήγε στραβά! Σκεφτόμουν και για τους δυο… γύρισα πίσω στην αρχή και “ταξίδεψα” μέχρι και την σημερινή μέρα μπας και καταλάβω-κατανοήσω γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. 
 
 
Σκέφτηκα, (ναι μου πέρασε από το νου!) πως τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά. Πώς; Μπορούσε να το “βάλει στα πόδια”, να “τραπεί σε φυγή”, να “φύγει σαν κλέφτης”… απλά να “εξαφανιστεί δίχως να πει μια λέξη”! (αυτό που απεχθάνομαι όταν συμβαίνει! αυτό που θέτω ξεκάθαρα ως όρο από την αρχή) Όμως κράτησε την υπόσχεση που είχε δώσει ο ένας στον άλλον!  
 
“Όταν κάποιος από τους δυο κουραστεί πρώτος και θέλει να φύγει, να μην δώσει το “τέλος” από το τηλέφωνο ή με ένα μήνυμα ή ένα γράμμα ή απλά φεύγοντας ξαφνικά χωρίς καμιά κουβέντα. Να το πει κατάματα στον άλλον, πρόσωπο με πρόσωπο και χωρίς να χρειαστεί να δώσει εξηγήσεις,”
 
 
Ναι! Την υπόσχεσή του την κράτησε! Τον παραδέχτηκα με το που το σκέφτηκα! Αλλά εγώ υπέφερα! Υπέφερα για πολύ καιρό!
 
 
Αυτός ο πόνος του χωρισμού, όμως, εκεί που νόμιζα πως θα ήταν ‘παντοτινός’, ξαφνικά με ένα sms μήνυμα …όλα ανατράπηκαν! 


Τετάρτη 19/11/2008 
  

 
Συνεχίζετε…


  
Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!
 
 
 
______________________________________  
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.  Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *  *All rights reserve

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Men's Top 10 Down! (Ας μιλήσουμε για τα “down” των αντρών!)




Δεν μπορώ να μην το πω! Ο Κύριος της φωτο, (ωραίος κατ’ άλλα),  για να είμαι ειλικρινής με γοητεύει περισσότερο επειδή σιδερώνει (λόγω ότι μισώ το σιδέρωμα!) παρά για τις Φέτες-Κοιλιακούς του. Μπράβο στο παιδί!!! 


Κυρίες μου (και Κύριοι;) μετά από πρόσ)ληση του “κοριτσιού-παιδιού χαρά γεμάτη@ριστέας, σας παρουσιάζω τα 10 πράγματα που… δεν μου αρέσουν/δεν τα γουστάρω/δεν τ’ αντέχω/δεν τα εγκρίνω/με ‘χαλάνε’/με ξενερώνουν/… σε έναν άντρα, με αποτέλεσμα να τον ‘ακυρώνω’… κι εγώ ν’ αλλάζω δρόμο!

Update:
Να ευχαριστήσω και την Maria Naka από το swanocean.blogspot.gr που με προσκάλεσε, επίσης! 



Μεταξύ μας όμως τώρα! Ευτυχώς που πρέπει να πω μόνο 10, γιατί προσωπικά (και οι περισσότερες γυναίκες φαντάζομαι!) μπορώ άνετα να γράψω παραπάνω από 10 σε σημείο να μην είμαι και τόσο “ευγενική”!


Βέβαια, θα βγουν πολλά στην φόρα, αλλά δε βαριέσαι! Ας γελάσουμε λιγάκι βρε παιδί μου!  


Σημ.: Το εν λόγω παιχνίδι το εμπνεύστηκε η Λιακάδα ☼. Λιακάδα, ξεκίνα κι ένα με τα “Top 10 Up”, έτσι για να μην έχουνε οι Κύριοι να λένε πως τους βρίσκουμε ΜΟΝΟ αρνητικά!  



Λοιπόν οι κανόνες αυτού του παιχνιδιού είναι οι εξής:


Γράφουμε τα 10 πράγματα που αν κάποιος άντρας έκανε δε θα τον βάζαμε ποτέ στη ζωή μας. 
Καλούμε 10 φίλες να ομολογήσουν το δικό τους Τop 10  Down (thumbs down). 
Μεταφέρουμε το παιχνίδι με την εικόνα του. 

Αναφέρουμε ποιος μας έδωσε πάσα.




Λοιπόν, έχουμε και λέμε!


ΟΧΙ στο μακιγιάρισμα!
Σας παρακαλώ Κύριοι! Δεν θέλω μάσκαρα, μολύβι ματιών ή πούδρα στο πρόσωπό σας! Ακόμα κι αν έχετε κάποιο ‘σημαδάκι’, ‘σπυράκι’… μην διανοηθείτε να το καλύψετε με μακιγιάζ. Αυτά τα «φτιασίματα» αφήστε τα -ως λογικό που είναι- για εμάς τις γυναίκες. Αν σε εμάς το ‘μακιγιαρισμένο’ πρόσωπο φαίνεται μία, σε σας φαίνεται δυο και …χειρότερα. Θέλω ένα φυσικό πρόσωπο με …όλες τις ‘ατέλειές’ του παρακαλώ! (εξάλλου, είναι τόσο γοητευτικές οι ατέλειες!)


ΟΧΙ στο ‘ζητιάνικο’ ντύσιμο!
Ok! Δεν απαιτώ να είσαστε συνέχεια με κοστούμι (που ναι μεν με γοητεύει και είναι μέσα στην 5άδα της λίστας!), γυαλισμένα παπούτσια, ατσαλάκωτο στυλ… ρούχα ‘μάρκας’ και να είσαστε “της μοδός”... αλλά να φοράτε ρούχα που δεν είναι “σκισμένα” παντού, που να ταιριάζουν στην ηλικία και στο δικό σας στυλ, είναι καλόγουστα και σωστά συνδυασμένα. (τζιν και κυρίως πουκάμισα είναι στα συν (+), ζακέτες και οτιδήποτε σε Ροζ απόχρωση είναι στα καρά μείον (-). Επίσης, δεν θέλω σε καμιά περίπτωση μουστάκι, μούσι (στυλ Παπά) και λοιπά. Αντιθέτως, γένια 2-3 ημερών εγκρίνω και σου δίνω 10άρι, δαγκωτό Κύριε!


ΟΧΙ στην τσιγκουνιά!
Προσέξτε Κύριοι! Δεν λέω να είσαστε σπάταλοι αλλά να μην έχετε και καβούρια στις τσέπες και σκέφτεστε να ξοδέψετε και για ένα κουτάκι τσίχλες, που λέει ο λόγος, γιατί ίσως να θεωρείται ότι οι τσίχλες δεν είναι …απαραίτητες! Και ούτε λέω να μου πληρώνεις τα πάντα (ευτυχώς δεν ζητάω εύκολα από τον άλλον) και να ξοδεύεις άσκοπα …για μένα! Απλά, ξόδεψε οικονομικά χωρίς γκρίνια και μουρμούρα και όχι και μη και κλπ.


ΟΧΙ στις εξαρτήσεις!
Εξάρτηση στον τζόγο, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το ξενύχτι, το εικονικό (κινηματογραφικό) sex… που καταστρέφουν (πολλές φορές και ανεπανόρθωτα) έναν άνθρωπο, ένα σπίτι, μια Ζωή! Όλα αυτά είναι ‘σημάδια’ πως θα καταστραφεί και η δική μου Ζωή πριν καλά-καλά καταστραφεί η δική σου! Επίσης, εξάρτηση από την «μαμά» και ό,τι έχει να κάνει με την σύγκριση αυτής κι εμένα! Η καθεμιά προσφέρει σε σένα τα ίδια μα τελείως διαφορετικά πράγματα! 

  
ΟΧΙ στην ‘κακή’ συμπεριφορά!
Και όταν λέω Κύριοι «κακή συμπεριφορά» εννοώ:
Να μην έχετε τρόπους, να βρίζετε διαρκώς (έλεος με τη λέξη «μαλάκας» σε κάθε κουβέντα σας!), να είσαστε αγενής, να κάνετε χειρονομίες που δεν ‘επιτρέπονται’ σε δημόσιο χώρο ή μπροστά σε κόσμο, λες και είσαστε μόνοι στο σπίτι σας, να ασκείτε βία (λεκτική/ψυχολογική/σωματική), να  συμπεριφέρεστε με «αγριότητα» του τύπου υψώνω φωνή, διατάζω κλπ. (αυτά δεχτά σε συγκεκριμένο τομέα, στο κρεβάτι!) να μην ξέρετε πότε και πώς να συμπεριφέρεστε -ως άντρας- σε κάθε περίπτωση και γενικά να συμπεριφέρεστε σαν να είσαστε ένα ανήλικο παιδί με μη διαμορφωμένη προσωπικότητα και όχι ένας άντρας με προσωπικότητα.  


ΟΧΙ στην αδιαφορία (μια ζέστη-μια κρύο!)
«Μια γυναίκα συγχωρεί τα πάντα, εκτός από την αδιαφορία που θα της δείξεις» (και την σιωπή θα προσθέσω Εγώ. Αυτά τα δυο, "αδιαφορία και σιωπή της φυγής" δεν τα συγχωρώ που να με στήσεις στον τοίχο, άπαξ και σου έχω συγχωρέσει και μια και δυο και τρεις φορές) είτε αυτό έχει να κάνει με το να μη μας χαιρετήσετε, να μην μας παίρνετε που και που κανένα τηλέφωνο, να μην μας στέλνετε που και που -αυθόρμητα- κανένα μήνυμα, να μη θυμάστε -τουλάχιστον- τα γενέθλιά μας, να σας μιλάμε ή να συζητάμε μαζί σας και να μην μας ακούτε… μέχρι να αδιαφορείτε για το τι θέλουμε και τι χρειαζόμαστε και το κορυφαίο να εξαφανιστείτε χωρίς καμία προειδοποίηση ή μια κουβέντα. Να ξέρετε πως αν ένας άντρας αδιαφορήσει μια-δυο φορές, η γυναίκα -στο τέλος- θα αδιαφορήσει …μία και καλή!     


ΟΧΙ στο να μην έχω τα δικά μου δικαιώματα!
Έχω το δικαίωμα και την ανάγκη να θέλω τον χρόνο μου, τον χώρο μου... επομένως μην μου απαγορεύσεις ποτέ να μην αφιερώνω λίγες ώρες για τον εαυτό μου. Έχω το δικαίωμα να φοράω ό,τι θέλω, να μακιγιάρομαι όπως θέλω, να τρώω και να πίνω ό,τι θέλω, να βγαίνω με τις φίλες μου ή τους φίλους μου, να μιλάω με όποιον θέλω, να έχω τη δική μου άποψη, να έχω το δικό μου γούστο, τις δικές μου παραξενιές, τα δικά μου «θέλω», τα δικά μου «δε θέλω», να ανοίγω και να κλείνω την πόρτα του αυτοκινήτου όπως θέλω… και γενικά έχω το δικαίωμα να είμαι ο εαυτός μου, με τα λάθη μου, τις γκάφες μου, τα φάουλ μου και γενικά τις «ατέλειές» μου! Μην με πιέζεις, μην με φυλακίζεις… άσε με να έχω Ελευθερία! (Μην φοβάσαι πως θα σου φύγω, από δικό μου λάθος, μάλλον το αντίθετο) Γι’ αυτό, όπως σε απο-δέχομαι εγώ, έτσι θέλω και επιθυμώ να με απο-δεχθείς κι εσύ. Σεβάσου τα δικαιώματά μου, όπως σέβομαι κι εγώ τα δικά σου! (όλα σε λογικά-τίμια πλαίσια φυσικά)


ΟΧΙ στην ‘κακή’ κριτική & απαγόρευση  των μουσικών μου επιλογών!

Η Νο.1 αγάπη/έρωτας μου στη Ζωή είναι η μουσική! Ακούω τα πάντα και όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα! Από ελληνικά-μέχρι και ξένα τραγούδια (γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά…)! Από Rock μέχρι λαϊκά και δεν έχει να κάνει ανάλογα με τη διάθεσή μου! Από τους The Rolling Stones μπορώ στο καπάκι να το ‘γυρίσω’ σε Πλούταρχο και από Celine Dion να το γυρίσω σε Θεοδωρίδου και να το απολαμβάνω κι όλας! Και μην ανησυχείς Κύριε μου, δεν θα σε ενοχλήσω με τη μουσική μου... ευτυχώς που υπάρχουν και τα ακουστικά! Γι’ αυτό, όπως δεν θα με ακούσεις ποτέ να κρίνω/απαγορεύσω τις δικές σου μουσικές επιλογές, έτσι κι εγώ ‘απαιτώ’ να κάνεις το ίδιο. (Και αυτό, δεν το διαπραγματεύομαι, ακόμα κι αν με “στήσεις στον τοίχο”…!)


  
ΟΧΙ στα «φτωχά» συναισθήματα!
Αν αισθάνεσαι το οτιδήποτε, πες το, δείξτο με όποιον τρόπο μπορείς αρκεί να με κάνεις να το δω, να το καταλάβω, να το νιώσω κι εγώ. Να είναι συναισθήματα πραγματικά, δυνατά, ωραία, που φτάνουν μέχρι το Θεό (που λέει ο λόγος) χωρίς ίχνος υποκρισίας και κυρίως να βγαίνουν από την καρδιά, αβίαστα χωρίς πίεση και φόβο. Όλα τα συναισθήματα (όπως και την κάθε στιγμή), θέλω να τα ζω με έναν “διακαή πόθο/πάθος”, με διάρκεια και απόλαυση.  Αν δεν μπορείς γενικά να εκφραστείς -ιδιωτικά ή δημόσια- και χωρίς ντροπές, λυπάμαι μα τα «φτωχά συναισθήματα» δεν χωρούν σε μια ζωντανή ψυχή και πόσο μάλλον δεν ταιριάζουν σε μένα.  


ΟΧΙ στον άντρα που δεν συμπερι-φέρεται σαν άντρας!
Να ξέρετε Κύριοι πως κάθε γυναίκα θέλει δίπλα της έναν άντρα, με το Ǻ κεφαλαίο! Να είναι και να συμπερι-φέρετε σαν άντρας σε όλες τις περιπτώσεις και σε όλους τους τομείς! Από το πρωί που θα σηκωθεί μέχρι το βράδυ που θα πέσει στο κρεβάτι. Θέλουμε έναν άντρα που θα μπορεί να χειρίζεται δυναμικά κάθε εύκολη ή δύσκολη κατάσταση… που θα είναι δυναμικός… με δική του καθαρή και original προσωπικότητα… με ντομπροσύνη… με μπέσα… όχι “παρτάκιαςούτε να είναι Καληνυχτάκιας… που θα έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του… που θα είναι αποφασιστικός… που θα τον θαυμάζουμε για την προσπάθειά του, για το καλύτερο που προσπαθεί πάντα να κάνει… που όταν είναι μαζί μας θα κοιτάει εμάς και όχι όποια “θηλυκιά γάτα” περάσει από δίπλα του… που θα ξέρει πότε πρέπει να είναι το «καλό» και πότε το «κακό» παιδί… που θα ξέρει πότε πρέπει να ηρεμεί και πότε πρέπει να χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι… που θα έχει την μαγκιά να παραδέχεται τα λάθη του, να ευχαριστεί, να μην είναι αχάριστος και αλαζόνας… που θα είναι λίγο έως πολύ πιο πάνω από εμάς της ίδιες… που θα έχουμε την ανάγκη του… που δεν θα μας εγκαταλείψει στα εύκολα μα κυρίως στα δύσκολα… που θα νιώθουμε ασφάλεια δίπλα του, στην αγκαλιά του, στο αυτοκίνητο ή στη μηχανή που οδηγεί… που θα μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε και να είμαστε το «κέντρο του κόσμου», η «μία και μοναδική», η «Πριγίπισσα ή Βασίλισσα της καρδιάς του», η «γυναίκα συνοδοιπόρος» της ζωής του. Και όχι! δεν ψάχνουμε τον “Mr Perfect” ή τον “Πρίγκιπα του Παραμυθιού”! Αυτά δεν υπάρχουν στην πραγματική Ζωή! Με απλά λόγια: Ο άντρας να σέβεται τη γυναίκα και η γυναίκα να σέβεται τον άντρα! (όλα από αυτό ξεκινάνε!)  


Τέλος, να ξέρετε Κύριοι (και Κυρίες) πως για όλα τα πράγματα στη Ζωή, δεν θέλει κόπο, ούτε πολλά στο πορτοφόλι… αλλά σκέψη-καλή διάθεση και τρόπο!  


Αυτά ήταν λοιπόν τα 10 (αποκαλυπτικά) πράγματα που δεν μου αρέσουν σε έναν άντρα! Φυσικά και οι άντρες θα έχουν να μας προσάψουν περίπου τα ίδια ή  και χειρότερα αλλά τουλάχιστον …ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας! Γιατί, οι καλοί λογαριασμό, κάνουν και τους καλούς… εραστές, έτσι δεν είναι;


Να με συγχωρήσετε που δεν θα προσ(κ)αλέσω 10 Κυρίες να συνεχίσουν το “αποκαλυπτικό” παιχνίδι, και ο λόγος είναι ότι μάλλον οι περισσότερες θα έχετε ήδη προσκληθεί! Αν όμως κάποια δεν έχει λάβει πρόσκληση, μπορεί ελεύθερα να συνεχίσει και να παίξει!


Καλή εβδομάδα να έχουμε!



Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα Tag post που έχουν ανέβει στο blog!




______________________________________  
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.  Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
 *All rights reserve


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com