Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Let's talk about food! Μακαρονάδα με Λαχανικά και Τόνο

Ήρθε η ώρα, για μια νέα ανάρτηση σχετικά με το φαγητό! Η οποία αυτή ανάρτηση θα ήθελα να την αφιερώσω στη Φίλη μου τη Rylie. Ξέρει αυτή! Rylie μου, ελπίζω να την απολαύσεις! Κι αν φτιάξεις την συνταγή, ξέρεις, περιμένω εντυπώσεις.
 
Λοιπόν, το περασμένο Σάββατο μου “κόλλησε” στο μυαλό να φτιάξω μακαρονάδα με τόνο, στο τηγάνι. Και συγκεκριμένα, να φτιάξω την συγκεκριμένη συνταγή που έφτιαχνα εγώ με τον αδελφό μου τον Βασίλη, όταν ήμουνα 13-14; Αφορμή στάθηκε η συζήτηση με την κοπέλα του άλλου μου αδελφού, που μιλάγαμε για την Μακαρονάδα που φτιάχνω (εδώ μπορείτε να δείτε φωτο) με την οποία έχει ξετρελαθεί ο αδελφός μου και της τη ζητάει να τη φτιάξει. Της έδωσα ακριβώς την συνταγή και εκεί θυμήθηκα και την συγκεκριμένη συνταγή που θα σας παρουσιάσω σε αυτό το post. Μόνο που τελικά, γι’ αυτήν πήγαινα να φτιάξω και μου βγήκε μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα και γευστική θα έλγα. 

Σάββατο λοιπόν, μόνη εγώ στο σπίτι, μιας και όλοι έφυγαν για το 2ήμερο κι εγώ δούλευα, οπότε και να ήθελα να πάω μαζί τους, δεν μπορούσα. Είπα, τι να μαγειρέψω να φάω; (τι κι αν είμαι μόνη, μαγειρεύω για πάρτη μου και τρώω! Αμέ!) Σχόλασα από τη δουλειά το μεσημέρι και μπήκα στο super-market να αγοράσω τόνο. Έλα όμως που μέχρι να βρω Τόνο απλό σε νερό και σε κονσέρβα, (όχι με λάδι, όχι με λαχανικά ή διάφορα άλλα), έπρεπε να πάω σε 2  super-market. Ταλαιπωρία βρε παιδί μου μεσημεριάτικα, με την τρομερή ζέστη που είχε και με την κούραση που ένιωθα. Στο δεύτερο λοιπόν super-market βρήκα την γνωστή μάρκα Τόνο αλλά δυστυχώς όχι σε κονσέρβα αλλά σε χάρτινη συσκευασία(;!) που δεν την προτιμώ. Είχε σε κονσέρβα αλλά ήταν είτε σε ‘σετ’ είτε σε λάδι ή με διάφορα. Τέλος πάντων, περιττές άχρηστες λεπτομέρεις είναι αυτές για εσάς, αλλά είπα να πω και τον “πόνο” μου. Χαχα! 



Υλικά για 2 άτομα:
  • 1 πακέτο ζυμαρικά Νο. 6
  • 1 μέτριο κρεμμύδι
  • 2-3 σκελίδες σκόρδο
  • Πιπεριές χρωματιστές (από 1 η καθεμιά)
  • 1 φλιτζάνι Τυρί τριμμένο της προτίμησής σας
  • 1 κονσέρβα Τόνο (οπωσδήποτε) σε νερό
  • Καλαμπόκι σε κονσέρβα
  • 1-2 ντομάτες κομμένες σε κυβάκια
  • Μια κουταλιά της σούπας Κέτσαπ και μουστάρδα (αντί για πελτέ)
  • Μια καυτερή κόκκινη πιπεριά
  • Μισή κουταλιά του γλυκού κόκκινο πιπέρι
  • Κρέμα Γάλακτος για ζυμαρικά
  • Λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό και βασιλικό
  • Πιπέρι, αλάτι και ελαιόλαδο

Εκτέλεση:
Βάζουμε τα μακαρόνια να βράσουνε, κλασικά σε αλατισμένο νερό. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο, όταν κάψει λιγάκι το λάδι, ρίχνουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, το σκόρδο, τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και βασιλικό, τις χρωματιστές πιπεριές λεπτά κομμένες και μια κουταλιά του γλυκού ζάχαρη. Τα αφήνουμε να τσιγαριστούν ίσια-ίσα μέχρι να μαραθούν, ανακατεύοντας τα. Στη συνέχεια ρίχνουμε το καλαμπόκι, τις ντομάτες, την κέτσαπ, την μουστάρδα, το κόκκινο πιπέρι, αλάτι πιπέρι και οπωσδήποτε στο τέλος την κόκκινη πιπεριά όσο πιο ψιλοκομμένη γίνεται. (Αν δε θέλετε ή δεν είσαστε του “καυτερού”, μπορείτε να παραλείψετε την καυτερή πιπεριά, αν και θα είναι διαφορετική, πιο συνηθισμένη η γεύση της συνταγής αυτής). Μόλις πάρουν λίγη ‘βράση’ ρίχνουμε τον τόνο, το τυρί και την κρέμα γάλακτος και τα αφήνουμε για 2-3 λεπτά να βράσουν ανακατεύοντας συνεχώς καλά-καλά για να μην “κολλήσουν”.
Ρίχνουμε αμέσως τα ήδη βρασμένα και σουρωμένα με βούτυρο ή φυτίνη μακαρόνια μέσα στο τηγάνι και τα ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί καλά-καλά μέχρι να δέσουν. Το κατεβάζουμε από τη φωτιά και το φαγητό μας είναι έτοιμο για σερβίρισμα. Να προσέξουμε το όλο μίγμα να μην γίνει ούτε πολύ υγρό ούτε πολύ στεγνό.



Αυτή ήταν λοιπόν η συνταγή. Αν και η αλήθεια είναι ότι μου προέκυψε έτσι. Για “αλλιώς” πήγαινα αλλά αφού είχα τυρί και κρέμα γάλακτος στο ψυγείο, είπα να τα προσθέσω και αυτά, έτσι για να φτιάξω μια διαφορετική μακαρόνια. Έβαλα την φαντασία μου και ευτυχώς βγήκε κάτι πολύ γευστικό. Ειδικά την επόμενη μέρα που έφαγα τη δεύτερη μερίδα κατευθείαν από το ψυγείο, έτσι δροσερή που ήταν, πραγματικά την απόλαυσα ακόμα περισσότερο.  

Ελπίζω να σας άρεσε ή τέλος πάντων να σας “γεμίζει” το μάτι. (Rylie μου, περιμένω τις εντυπώσεις σου!) Εξάλλου, τα ζυμαρικά είναι αγαπημένα όλων. Και αν βάλεις λίγο τη φαντασία σου και ωραία υλικά, μπορείς να φτιάξεις από μια συνηθισμένη μακαρονάδα μέχρι μακαρονάδα “Gourmet”. Έτσι δεν είναι;

Σας Φιλώ Φίλοι μου! 





________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

ακουω, βλεπω, συλλογιζομαι #9 (ΙΟΥλΙΟΣ 2014)

Την στήλη αυτή, την εμπνεύστηκε η Ελευθερία από το beauty blog  Diary Of A Beauty Addict.

 
Με λίγα λόγια…
ακούω, βλέπω , συλλογίζομαι...
Αναλυτικά ο τίτλος:
"ακούω": μουσική δηλαδή ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ τον μήνα που μας πέρασε και το άκουσα ουκ ολίγες φορές. 
"βλέπω": μια φωτογραφία  με κάτι που μου άρεσε με οποιοδήποτε θέμα, τοπίο, αντικείμενο, προϊόντα ομορφιάς κτλ, ή μια φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο ή ακόμα κάτι που φωτογράφησα, άρα πρόκειται για μια δική μου φωτογραφία.
"συλλογίζομαι": αποσπάσματα βιβλίων δηλαδή κάποιο γνωμικό που μου άρεσε ή μερικές γραμμές από κάποιο βιβλίο που τις βρήκα ενδιαφέρουσες, καθώς και δικές μου “Προσωπικές Φιλοσοφίες”.





⌛ακούω:

“Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν… Τη στιγμή εκείνη, Θεέ μου, να πεθαίναμε, τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.”  “Αγαπιόμασταν” με την υπέροχη φωνή της Ρένας Κουμιώτη, σε στίχους Σώτια Τσώτου και μουσική Γιώργου Κριμιζάκης. Κυκλοφόρησε το 1971 αλλά άνετα ακούγεται μέχρι και σήμερα, σε μια εποχή που τα αισθήματα/συναισθήματα “περπατούν” πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Τι τραγουδάρα Θεέ μου! Ένα από τα ωραιότερα ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα. Στίχοι, μελωδία, ερμηνεία… όλα αγγίζουν τη ψυχή σου! Πάντα το λάτρευα, πάντα με άγγιζε… και αυτό τον μήνα δεν υπήρξε μέρα ή νύχτα που να μην το ακούσω. Δεν ξέρω τον λόγο που έγινε η μουσική εμμονή του μήνα. Ίσως ότι ο συναισθηματικός μου κόσμος ήταν σε μια περίεργη φάση;


Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
τα ματόκλαδά μας λιώναν σαν κοιτιόμασταν.
Στ' ακροδάχτυλα αγγιζόμαστε και τρέμαμε
και χαμήλωναν κοντά μας κι οι ουρανοί.
Και ποθούσα και ποθούσες να πεθαίναμε
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.

Αγαπιόμασταν, Χριστέ μου, αγαπιόμασταν,
και τα χείλη μας ματώναν σαν φιλιόμασταν.
Στις κρυφές γωνιές τον έρωτα μαθαίναμε
κι όσα ήτανε τα λάθη ήταν κι οι λυγμοί.
Τη στιγμή εκείνη, Θεέ μου, να πεθαίναμε,
τόσο νέοι, τόσο ωραίοι, τόσο αγνοί.



⌛βλέπω:
BeFunky_Παρασκευή 2λλλλ5.jpg
Βλέπω τον εαυτό μου κι εμένα ή εμένα και τον εαυτό μου… να κοιταζόμαστε κατάματα σε έναν καθρέφτη, να σκάμε ένα χαμόγελο και να τα έχουμε βρει μεταξύ μας... 



⌛συλλογίζομαι:

“Να κοιτάς τους Φόβους σου κατάματα και να τους νικάς έναν-έναν. Τα βάρη μέσα σου δε μοιάζουν τελικά και τόσο ασήκωτα. Αξία Ανεκτίμητη! Λέω εγώ τώρα!” Τρίτη 15 Ιουλίου 2014 -ΜΑΡΙΑ Π.-  (Προσωπικές Φιλοσοφίες…




♥•▬▬▬▬▬▬▬ ღೋƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღೋ▬▬▬▬▬▬▬♥•
Ιστολόγια που συμμετέχουν:











________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Εγώ, ο Φόβος και το Άγχος…

img132

Γεια σας! Γεια σας! 

Εδώ είμαι! Επιτέλους, βρήκα λίγο διάθεση να γράψω… Και έχουν συμβεί πολλά! Είμαι σε μια περίεργη “αγχώδης” φάση που πάλι έχουν έρθει όλα μαζί και άντε να ανταπεξέρθω ή ακόμα χειρότερα άντε να τα βάλω όλα σε μια σωστή σειρά. Δεν αφορούν όλα εμένανε, γιατί αν αφορούσαν θα ήμουνα λιγότερο στρεσαρισμένη. Με το “έτσι θέλω” μπαίνω εγώ στη μέση. Τρέχω σαν την τρελή για υποθέσεις άλλων, χωρίς να νοιάζονται αυτοί “οι άλλοι”, αν μπορώ να “τρέξω”. Όμως, δε φταίνε “οι άλλοι”, η καλοσύνη μου φταίει! 

Μου λείπει ο ύπνος. Και εγώ που έλεγα, θα τελειώσω το σχολείο και θα βάλω στο πρόγραμμα λίγο –φυσιολογικό- ύπνο! Αμ, δε! “Όρθια κοιμάμαι!” Χαχα! Πόσο θα αντέξει και αυτό το σώμα;

Περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι νύχτες και σχεδόν δεν τις καταλαβαίνω. Πολλές φορές έχω νιώσει ότι όλα κάνουν έναν κύκλο. Όλα καταλήγουν στο ίδιο σημείο της καθημερινότητας. Θέλω να κάνω πολλά, κυρίως να γράψω, να διασκεδάσω, να τεμπελιάσω, να χαλαρώσω βρε παιδί μου και κάπου στον χρόνο της ημέρας τα χάνω όλα. Ακόμα και οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες… σκέφτομαι συγκεκριμένα πράγματα και όχι τα πάντα (αυτό μόνο καλό δεν είναι;) αλλά οι σκέψεις αυτές δεν ολοκληρώνονται. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε ακριβώς τι εννοώ! Κάπου, κάτι δεν κάνω σωστά! What's wrong with me?

Φυσικά υπάρχουν και ωραίες στιγμές! Και για μπάνιο στη θάλασσα πήγα την περασμένη Κυριακή και για φαγητό, καφέ, συζητήσεις με φίλες έχω βγει… παράπονο δεν έχω. 

Και το σύμπαν ξαφνικά έχει λίγο συνωμοτήσει (μεταξύ σοβαρού και αστείου το θέτω έτσι!) ακούγοντας τις προσευχές/ευχές/επιθυμίες/θέλω μου. 

Ωραία δε λέω! Αλλά δεν έχω μάθει στα “εύκολα” και κυρίως αυτά που δείχνουνε πολύ καλά για να είναι αληθινά, είμαι και επιφυλακτική και καχύποπτη με λες και… τέλος πάντων όλα αυτά μου έχουν δημιουργήσει άγχος και φόβο, που είχα καιρό, πολύ καιρό να αισθανθώ. Τι απαίσια συναισθήματα! Πόσες φορές μέσα στην ημέρα παίρνω βαθιές ανάσες για να διώξω ή να αντέξω να κουβαλάω αυτά τα δυο. Τόσος “φόβος” (φοβία;) που μετατρέπεται σε “άγχος” (και το αντίστροφο) που νιώθω θα πέσω τέζα κάτω και πάει η Μαρία. Χαχα! Πώς τα λέω έτσι τρομάρα μου! 

Μου είπε μια Φίλη σήμερα: “Φοβάσαι! Αυτό είναι! Φοβάσαι!”

Της απάντησα κι εγώ κατευθείαν χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος: “Ναι, φοβάμαι! Δεν το κρύβω! Δεν το έκρυψα ποτέ! Το παραδέχομαι! Φοβάμαι!”

Ναι, φοβάμαι κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις (και ειδικά αυτά που επιθυμώ στη Ζωή μου αλλά ίσως βαθιά μέσα μου είχα αποδεχτεί ότι δεν θα τα αποχτήσω) να τα αντιμετωπίσω! Ίσως τελικά να μην είμαι έτοιμη! Ίσως τελικά να μην έχω κλείσει κάποιες υποθέσεις που είναι ακόμα ανοιχτές και έτσι να μη θεωρώ σωστό να ανοίξω νέες. Ίσως, δεν μπορώ την πίεση που μου προκαλούν κάποια πράγματα, κάποιες καταστάσεις, κάποιοι άνθρωποι… Ίσως απλά, να χρειάζομαι τον χρόνο μου βρε παιδί μου! Ίσως απλά να βάζω πρώτα απ’ όλα, πλέον τα δικά μου “θέλω”. 

Δεν ξέρω πόσα είναι τα “ίσως”. Το βέβαιο είναι ότι θα αρπάξω όλες τις ευκαιρίες που μου παρουσιάζονται ή που αποφάσισε η Ζωή, η μοίρα, ο Θεός, το σύμπαν  ή δεν ξέρω κι εγώ “ποιός” να μου παρουσιάσει και ό,τι είναι να συμβεί, ας συμβεί. Όπως λέω πάντα: “Αφού μπήκα στον χορό, ας χορέψω!” Εξάλλου, αν δεν δοκιμάσεις, δεν ρισκάρεις, δεν προσπαθήσεις… πως θα μάθεις αν άξιζε ο κόπος; Και πιστέψτε με! Αυτό το σκεπτικό, με σώνει, με ηρεμεί, μου δίνει κουράγιο... και δεν τα παρατάω, δεν εγκαταλείπω. Εξάλλου, καμιά “αποτυχία”, πλέον δεν με φοβίζει! Πάντα κερδισμένη βγαίνω εγώ στο τέλος! Αφού τα παθήματα, γίνονται μαθήματα, οπότε μόνο κερδισμένη βγαίνω.

Anyway! Όλα καλά θα πάνε! Αφού “την παλεύω” ακόμα εγώ, μια χαρά! Τόσα και τόσα έχω περάσει και “την έχω βγάλει καθαρή”, (για πόσο δεν ξέρω! χαχα!) τώρα θα κωλώσω; Μπορεί κάποιες φορές να με πιάνουν “τάσεις φόβου και ανασφάλειας”, ξέρω, το νιώθω και το βλέπω πως πιστεύω στον εαυτό μου όσο ποτέ άλλοτε. Αφήστε, που ό,τι και να γίνεται στραβό, χαζό, παράλογο… εγώ το χαμόγελό μου δεν το χάνω με τίποτα! Το ρίχνω στην τρέλα, δεν δίνω αξία και προσοχή σε ό,τι με χαλάει! Έτσι κόντρα σε όλους και σε όλα, που -ίσως- να θέλουν το αντίθετο. 

Εντάξει, τα είπα ή μάλλον τα έγραψα και …στάνιαρα! Υπέροχα!

Αυτά από εμένα! Εύχομαι να περνάτε όμορφα! Εδώ γύρω θα βρίσκομαι και θα τα λέμε!




________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

24 Days Challenge, Day #21: Φ … Οπως λέμε… ΦΕΥΓΩ!

φ-όπως-λέμε-φεύγω
Φ… όπως λέμε… “Φεύγω”!




Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω έναν καημό, μια επιθυμία, ένα όνειρο; πες το όπως θέλεις.

“Θέλω να φύγω!”


Να φύγω από που; Να πάω που;

Πάντα ήθελα να φύγω από το σπίτι μου. Γιατί; Γιατί ίσως δεν ένιωθα ότι ανήκω; Γιατί ίσως δεν ταιριάζω; Γιατί δεν περνούσα ποτέ καλά;


Πάντα ήθελα να φύγω από μέρη που δεν ένιωθα άνετα. Γιατί; Γιατί ίσως με έπνιγε ο ξένος-άγνωστος κόσμος; Γιατί ίσως δεν ένιωθα άνετα και σαν το σπίτι μου… σε συγγενικά/φιλικά σπίτια; Γιατί ίσως ένιωθα πως δεν κολλούσα πουθενά;

Πάντα ήθελα να φύγω κάθε φορά που κάποιος πήγαινε να με πλησιάσει… με πίεση, με το “έτσι θέλω”, με “δόλο” σκοπό… χωρίς να έχει την υπομονή να με γνωρίσει πρώτα.


Πάντα ήθελα να φύγω από τελειωμένες σχέσεις. Από σχέσεις συγγενικές, φιλικές, εργασιακές, ερωτικές που αντί για χαρά μου δίνανε πίκρα, δάκρυα, στεναχώρια, αχαριστία…


Πάντα ήθελα να φύγω κάθε φορά που με έπιαναν τάσεις φυγής. Ήθελα να εξαφανιστώ από προσώπου γης! Ήθελα να το βάλω στα πόδια, να τρέξω όσο πιο μακριά γίνεται από τα πάντα και τους πάντες.


Πάντα ήθελα να φύγω για να μην είμαι βάρος σε κανέναν, για να μην ενοχλώ με την παρουσία μου, με τις παραξενιές μου, με τον δικό μου τρόπο σκέψης, με τη δική μου προσωπικότητα… αυτό που τέλος πάντων είναι η Μαρία.


Ένα τραγούδι, το 1996, έγινε ένα από τα τραγούδια της ζωής μου. Στο άκουσμα του, μέχρι και σήμερα, ηχεί στα αυτιά μου σαν …ελπίδα.

Φεύγω για μένα” του Γιώργου Μαζωνάκη.

“Φεύγω για μένα να νιώσω καλά
Έχω να κάνω ακόμα πολλά
Φεύγω για μένα γιατί δεν μπορώ
να σ’ αγαπώ

Φεύγω για μένα να νιώσω καλά
Έχω να κάνω ακόμα πολλά
Φεύγω για μένα προτού τρελαθώ
θέλω να ζω”




Πάντα ήθελα να φύγω για μένα, για το καλό μου, ίσως και για το καλό όλων! Ήθελα να φύγω, γιατί απλά ανήκα, ανήκω σε μένα!


Ένα ακόμη τραγούδι του 1994, που μέχρι και σήμερα με εκφράζει όσο κανένα άλλο τραγούδι και τα λέει όλα και με το παραπάνω. Ένα τραγούδι που θα ήθελα να ακουστεί στο “ύστατο χαίρε”, σαν τελευταία επιθυμία.


Ανήκω σε μένα” επίσης του Γιώργου Μαζωνάκη.

“Χτυπά το τηλέφωνο, δεν το σηκώνω
Κουδούνια χτυπάνε και δεν ανοίγω
Για ό,τι κι αν κάνω εμένα χρεώνω
Και θέλω σε μένα να καταλήγω

Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου
δεν θέλω κανένα μες στη μοναξιά μου

Με λένε παράξενο, δε με πειράζει
μα κάνω για μένα ό,τι μ’ αρέσει
Κουράστηκα τόσο, γι’ αυτό και με νοιάζει
ξανά η καρδιά μου να μην πονέσει”




Πάντα ήθελα να φύγω για να βρω την ηρεμία μου, την ησυχία μου, τον προορισμό μου, την ευτυχία (μου), τη γαλήνη… και ναι, κάποτε τα κατάφερα! Εξαφανίστηκα (και επέστρεψα) σιωπηλά, σαν την κλέφτρα. Τράπηκα σε φυγή χωρίς να κοιτάξω πίσω μου… με ευθύνη δικιά μου. Έφυγα… και ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα από τις στάχτες μου.


Πάντα ήθελα να φύγω! Να φεύγω σε ό,τι δεν μου ταιριάζει, σε ότι δεν κολλάω, από όπου δεν με θέλουνε, δεν με έχουνε ανάγκη, δεν μ’ αγαπάνε, δεν αποδέχονται ακριβώς αυτό που είναι η Μαρία…


Aν χρειαστεί ή αν πρέπει ή αν έχω κουραστεί, Φεύγω! Με δυσκολία μεν, αλλά Φεύγω! Ίσως σιωπηλά, ίσως διακριτικά, ίσως πάλι λέγοντας την “τελευταία μου λέξη”. Όταν όμως πω “Φεύγω!”, σημαίνει φεύγω χωρίς να κοιτάξω πίσω, χωρίς επιστροφή, διαγράφω, “σβήνω με λευκό” και πάω παρακάτω.



Πάντα ήθελα να φύγω! Ακόμα θέλω να φύγω! Να πάω που; Όπου είναι καλύτερα για εμένα και την ψυχική μου γαλήνη.



  

*Η παρούσα ανάρτηση είναι/ήταν μέρος του παιχνιδιού 24 Days Challenge από την mystickland.



 

24 Days Challenge, Day #1, 2 & 3: Α… όπως Αγαπώ, Β… όπως Βλέμμα & Γ… όπως Γιατί!
24 Days Challenge, Day #4: Δ… όπως λέμε... Δύναμη!
24 Days Challenge, Day #5: Ε… όπως λέμε... Έρωτας!
24 Days Challenge, Day #6: Ζ… όπως λέμε... Ζωή!
24 Days Challenge, Day #7: Η… όπως λέμε... Ήχος!
24 Days Challenge, Day #8: Θ… όπως λέμε... Θάρρος!
24 Days Challenge, Day #9: Ι… όπως λέμε... Internet!
24 Days Challenge, Day #10: Κ… όπως λέμε... Καλοκαίρι!
24 Days Challenge, Day #11: Λ… όπως λέμε... Λάθη!
24 Days Challenge, Day #12: Μ… όπως λέμε... Μουσική!
24 Days Challenge, Day #13: Ν… όπως λέμε... Νοσταλγία!
24 Days Challenge, Day #14: Ξ… όπως λέμε... Ξέρω!





__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

24 Days Challenge, Day #20: Υ … Οπως λΕμε… ΥΠΟΓΕΙΟ!


Υ… όπως λέμε… “Υπόγειο”!


Ένα υπόγειο που κατεβαίνεις και κατεβαίνεις και κατεβαίνεις…
Ένα υπόγειο που μπορεί να χρησιμεύει ως αποθήκη, ακόμα και ως ένα δωμάτιο ή σπίτι…
Ένα υπόγειο είναι σκοτεινό… μα κρύβει μυστικά, πράγματα και μια ομορφιά που μπορείς να τα δεις, να τα ανακαλύψεις μόνο αν …“πέσεις χαμηλά”


Πασχάλης Τερζής
Στα υπόγεια είναι η θέα
Από το album: Στα υπόγεια είναι η θέα (2004)

Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Θεοφάνους 


Σε μια γωνιά κρυμμένα με μάτια τρομαγμένα

τα "θέλω" μου κοιτάνε σαν παιδιά.
Κι ας ξέρουν τι έχουν κάνει, εμένα δε μου φτάνει,
γι’ αυτό τα τιμωρώ κάθε φορά.

♬Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις
και γίνονται τα θαύματα όταν πάψεις να επιμένεις.
Τα πράγματα τα όμορφα, όσο τα θέλεις χάνονται τυχαία,
κι ας ψάχνεις σε πολυώροφα, στα υπόγεια είναι η θέα.♬

Τα όνειρά μου μοιάζουν φεγγάρια που αλλάζουν,
τα φτάνω κι όλο πάνε πιο μακριά.
Και όσο τα γυρεύω, τους φόβους μου παλεύω
και πάω γι’ άλλα απ’ την αρχή ξανά.

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις
και γίνονται τα θαύματα όταν πάψεις να επιμένεις.
Τα πράγματα τα όμορφα, όσο τα θέλεις χάνονται τυχαία,
κι ας ψάχνεις σε πολυώροφα, στα υπόγεια είναι η θέα.



Η παρούσα ανάρτηση είναι/ήταν μέρος του παιχνιδιού 24 Days Challenge από την mystickland.
*Αν και το συγκριμένο παιχνίδι έχει λήξει εδώ και 1 χρόνο(!), εγώ συνεχίζω τις αναρτήσεις, μέχρι να ολοκληρώσω και το τελευταίο γράμμα.
 

24 Days Challenge, Day #1, 2 & 3: Α… όπως Αγαπώ, Β… όπως Βλέμμα & Γ… όπως Γιατί!
24 Days Challenge, Day #4: Δ… όπως λέμε... Δύναμη!
24 Days Challenge, Day #5: Ε… όπως λέμε... Έρωτας!
24 Days Challenge, Day #6: Ζ… όπως λέμε... Ζωή!
24 Days Challenge, Day #7: Η… όπως λέμε... Ήχος!
24 Days Challenge, Day #8: Θ… όπως λέμε... Θάρρος!
24 Days Challenge, Day #9: Ι… όπως λέμε... Internet!
24 Days Challenge, Day #10: Κ… όπως λέμε... Καλοκαίρι!
24 Days Challenge, Day #11: Λ… όπως λέμε... Λάθη!
24 Days Challenge, Day #12: Μ… όπως λέμε... Μουσική!
24 Days Challenge, Day #13: Ν… όπως λέμε... Νοσταλγία!
24 Days Challenge, Day #14: Ξ… όπως λέμε... Ξέρω!

24 Days Challenge, Day #15: Ο… όπως λέμε... Όνειρο!

24 Days Challenge, Day #16: Π… όπως λέμε… Πάθος!
24 Days Challenge, Day #17: Ρ… όπως λέμε… Ριζικό!
24 Days Challenge, Day #18: Σ … όπως λέμε… Σιωπή!
24 Days Challenge, Day #19: Τ … Όπως λέμε… Τηλέφωνο!





__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ #32 – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΑ!


Ε, εδώ είμαι πάλι! Αν νομίζεται πως εξαφανίστηκα από την blogoσφαιρα, κάνετε λάθος! Πάντα “εδώ γύρω” είμαι… κι ας μη φαίνομαι! Κάποιοι/ες θα έχετε μάθει τα τελευταία νέα μου αλλά ήρθε η ώρα να σας τα πω/μοιραστώ μαζί σας, λίγο καλύτερα. 

Την περασμένη Παρασκευή 4 Ιουλίου πήρα στα χέρια μου το Απολυτήριο Λυκείου και το Πτυχίο  Πληροφορικής. Ναιαιαια!!!!! Τα τελευταία 4 χρόνια (2010-2014) σπούδαζα σε Εσπερινό Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ), προσθέστε πριν, 2 χρόνια (2008-2010) σε Εσπερινό Γυμνάσιο (Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), σύνολο 6 ολόκληρα χρόνια.   

Όπως αντιλαμβάνεστε επέστρεψα πίσω στα θρανία στα 25 μου χρόνια. Βλέπεται στα κανονικά μου χρόνια, δεν κατάφερα να “ολοκληρώσω” τουλάχιστον την υποχρεωτική εκπαίδευση, γιατί έτσι αποφάσισαν κάποιοι, γιατί έτσι τα έφερε η Ζωή… αλλά ποτέ δεν είναι αργά για να πάρεις μια απόφαση, να προσπαθήσεις και φυσικά να ολοκληρώσεις έναν στόχο. Μην νομίζετε όμως πως ο δρόμος ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα ή ότι είχα και την υποστήριξη των δικών μου ανθρώπων-Οικογένειας. Εκτός από τον εαυτό μου κι έναν άνθρωπο (Εκείνον), δεν είχα υπο-στήριξη από κανέναν.

Ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Φεβρουάριος 2008 (η πιο σημαντική χρονιά, μετά τη γέννησή μου): Ήρθαν τα πάνω-κάτω! Έπρεπε να ξανά ξεκινήσω απ’ την αρχή σχεδόν σε όλους τους τομείς. Κάτι άρχιζε, κάτι τελείωνε, κάτι έμεινε στη μέση… πολλές και διαφορετικές αλλαγές-προσκλήσεις που μου φαινόταν αδύνατο να τα αντιμετωπίσω όλα και μόνη μου. Στενοχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, έκλαψα, αισθάνθηκα μοναξιά, σαν να βουλιάζω σε ένα κενό, σαν να ξανά πέφτω σε κατάθλιψη…όσο ποτέ άλλοτε. Περίμενα αρκετά στην αναμονή για ένα καλό και ελπιδοφόρο σημάδι, που εκείνο τον καιρό δεν ήρθε από κάπου αλλά από εμένα. Αφού, “λύγισα”, ξύπνησα από τον λήθαργο και είπα: “Μαρία, ως εδώ! Εσύ περίμενες στην αναμονή αρκετά, εξάντλησες όση υπομονή είχες για συγκεκριμένα πράγματα, στάσου δυνατή και πήγαινε γι’ άλλα!” Κι έτσι έγινε! Το ‘ριξα στη δουλειά! Όχι για τα λεφτά, που τότε ακόμα τα παίρναμε καλά και σωστά αλλά κυρίως για να μην σκέφτομαι! Όχι πως δεν σκεφτόμουνα αλλά τουλάχιστον δε βρισκόμουν σε αδράνεια. 

Στις δουλειές που δούλευα, συνάντησα ανθρώπους (κυρίως γυναίκες με παιδιά που πάλευαν πάνω απ’ τις δυνάμεις τους για να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις της ζωής), που με βλέπανε μικρούλα (με περνάγανε όλοι εκεί στα 18-20) να μου λένε ότι η τάδε δουλειά δεν είναι για εμένα, αξίζω κάτι καλύτερο, να μη φάω τα νιάτα μου και καταντήσω σαν κι αυτές (ακριβώς έτσι μου τα λέγανε), να πάω να τελειώσω τις σπουδές μου, τουλάχιστον την “υποχρεωτική εκπαίδευση” για να φτάσω σε κάποιο πιο ψηλό επίπεδο ζωής… 

Τις άκουγα με μεγάλη προσοχή και τις συμβουλές τους τις έπαιρνα σοβαρά, γιατί είχαν δίκιο, γιατί μου τα λέγανε με συμπάθεια. Την σκέψη, μου την είχαν βάλει στο μυαλό αλλά δεν ήξερα από που να ξεκινήσω, ώσπου μια μέρα, στο Πολυκατάστημα που δούλευα, μια κοπέλα, η Φρόσω, αν θυμάμαι καλά, που την έβλεπα κάθε Τρίτη που ερχόταν να γεμίσει την “καντίνα”, εκεί που μου έλεγε για μια ακόμη φορά το τι πέρασε στη Ζωή της, για το παιδί που μεγαλώνει μόνη της, κ.α, μου έδωσε τη διεύθυνση του ΣΔΕ που βρισκόταν εδώ κοντά στη γύρω περιοχή. Εκείνη είχε πάει σε ΣΔΕ άλλης περιοχής, οπότε ήξερε πως έχουν τα πράγματα. Μάλιστα θυμάμαι πολύ καλά τα λόγια της: “Μαρία, εγώ πήγαινα στο σχολείο κάθε απόγευμα με το μωρό μου στην αγκαλιά μου και τα πρωινά δούλευα. Αφού τα κατάφερα εγώ, μπορεί κι εσύ να τα καταφέρεις και ξέρεις γιατί; Γιατί ο άνθρωπος ο τίμιος και ο αληθινός που συνεχίζει να παλεύει για κάτι καλύτερο, πάντα τα καταφέρνει, κι εσύ Μαρία, όπως κι εγώ, όπως και πολύς κόσμος, είσαι ένας τέτοιος άνθρωπος.”

  Αυτό ήταν! Της υποσχέθηκα ότι τουλάχιστον θα πάω να κοιτάξω το σχολείο. 

Μπαίνω στο Internet, στους Χάρτες να κοιτάξω που ακριβώς βρίσκεται αυτό το σχολείο και προς μεγάλη μου έκπληξη, είδα ότι είναι 5 λεπτά από το σπίτι μου. Αποφασίζω να το επισκεφτώ ένα απόγευμα για να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες. Θυμάμαι, ήταν εκεί γύρω στις 17 Ιουλίου, αν δεν κάνω λάθος;

Πηγαίνω, μπαίνω μέσα, συναντάω τη διευθύντρια (Κυρία Τζένη) και της λέω: “Ήρθα για να κάνω εγγραφή…”. 

Με κοιτάζει από κάτω προς τα πάνω και μου λέει: “Εγγραφή; Και τι ηλικία έχει κοριτσάκι μου; Έχεις κλείσει τα 18;”  

Της λέω κατευθείαν με σιγουριά: “Φυσικά! Είμαι 25 χρονών!”

Μου λέει σαν να μη με πιστεύει: “Αποκλείεται! Ψέματα μου λες!”

“Όχι, αλήθεια σας λέω, 25 είμαι, γιατί να πω ψέματα; Αν θέλετε σας δείχνω και ταυτότητα!” της λέω γελώντας! 

“Όχι, εντάξει δεν χρειάζεται, σε πιστεύω! Πάμε μέσα στο γραφείο μου να τα συζητήσουμε όλα!” μου λέει με ευγένεια.

Τέλος πάντως, συζητάμε πολλά, με ρωτάει γιατί δεν κατάφερα να τελειώσω τις σπουδές μου στα κανονικά μου χρόνια, για την οικογενειακή μου κατάσταση κ.α και στο τέλος συμπληρώνω μια αίτηση. Μου είπε πως θα ενημερωθώ αρχές Σεπτέμβρη για τον αν με δεχθούν ως μαθήτρια στο σχολείο. Φεύγοντας αυτό που  αισθάνθηκα ήταν “φόβος”, να το πω; πάντως θυμάμαι ότι έκανα την εξής σκέψη: “Τι πάω να κάνω; Πού πάω να μπλέξω;”


Να πω ότι ουδέποτε είπα σε κανέναν και δε στην Οικογένεια μου τα σχέδια μου ή ότι έκανα αυτή την κίνηση. Γιατί ήξερα ακριβώς τι θα μου έλεγαν, τι θα μου σούρανε, τι απογοήτευση και “μην” θα έτρωγα απανωτά. Όπως και επιβεβαιώθηκα αρχές Σεπτέμβρη που ένα απόγευμα έλαβα ένα τηλεφώνημα από το σχολείο, όπου η Κυρία που ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής μου επιβεβαίωνε ότι με αποδέχτηκαν στο να είμαι για τα επόμενα 2 χρόνια μαθήτρια στο σχολείο τους.
Θυμάμαι τα λόγια και τη σκηνή:


-“Έχετε επιλεχτεί για να είστε μαθήτρια στο σχολείο μας και σε λίγες ημέρες ξεκινάτε. Αν δεν έχετε αλλάξει γνώμη…!”

 
-“Και βέβαια δεν έχω αλλάξει γνώμη…!” της λέω με μια χαρά!

 
Με το που έκλεισα το τηλέφωνο “πέταξα”, τσίριξα απ’ τη χαρά μου. Ήμουν σίγουρη πλέον γι’ αυτό που ξεκινάω να κάνω. Για την ακρίβεια, η όποιες αρνητικές σκέψεις ή τον όποιο δισταγμό είχα, εξαφανίστηκαν λίγες ημέρες πριν που συνάντησα Εκείνον  που ήταν ο μόνος άνθρωπος που το είχα ανακοινώσει και που με στήριξε από εκείνη την στιγμή …μέχρι και σήμερα;!

Πηγαίνω το επόμενο απόγευμα στο σχολείο για τη συνέντευξη και να “κλείσει η συμφωνία” και μια ημέρα μετά το ανακοινώνω με αποφασιστικότητα στη μάνα μου. Η πρώτη της κουβέντα ήταν: “Να το κάνεις! Αλλά θα αντέξεις να τα καταφέρεις;” (αχ μέχρι τότε ή μάλλον μέχρι προσφάτως βρε μάνα δεν κατάλαβες πόσο δυνατή είμαι και πόσα μπορώ να καταφέρω!) αλλά η κανονική μετάφραση ήταν μια δυσαρέσκεια, όπου επιβεβαιώθηκα (για μια ακόμη φορά) και όσο περνούσε ο καιρός “έτρωγα το ένα χαστούκι μετά το άλλο”. Αλλά εγώ εκεί! πείσμα, εγωισμό, αποφασιστικότητα να μην σταματήσω, να τα καταφέρω γιατί πρόκειται για τη δική μου Ζωή. 


Δύσκολα, πολύ δύσκολα! Κάθε φορά που τα σκέφτομαι και τώρα που τα θυμάμαι και σας τα εξιστορώ, αναρωτιέμαι πως άντεξα. Πήρα λοιπόν το Απολυτήριο Γυμνασίου και δεν σκεφτόμουνα να συνεχίσω παρακάτω! Αλλά αυτοί που έβλεπαν μακριά, έβλεπαν την αξία μου, ότι μπορώ να ανέβω ένα ακόμη σκαλοπάτι, μου είπαν μέχρι που με έπεισαν ότι πρέπει να συνεχίσω στο Λύκειο. Κι έτσι συνέχισα για τα επόμενα 4 χρόνια! Κι έτσι έφτασα σήμερα να έχω ολοκληρώσει 2 στόχους που θέλει δύναμη, θάρρος, κουράγιο, υπομονή, αντοχή… όχι να πετύχεις τους στόχους σου, όσο να μην εγκαταλείψεις την προσπάθεια. 


Και τώρα που τα κατάφερα, νιώθω όπως νιώθω κάθε φορά που καταφέρνω κάτι, σαν “Ok, αυτό ήταν! Τα κατάφερα αλλά δεν καβαλάω καλάμι ούτε επαναπαύομαι!” όπως είχα γράψει κάποτε: “Όταν πετυχαίνω κάτι-ας πούμε έναν στόχο-αντί να χαίρομαι και να πετάω απ’ την χαρά μου κάνω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Τα πρώτα λεπτά γιορτάζω, από 'κει κι πέρα είμαι τόσο συγκρατημένη και λέω: "Εντάξει πάμε παρακάτω, στον επόμενο στόχο! Δεν επαναπαύομαι. Είναι αυτό που λένε: "Στην επιτυχία κάποιου την αντιλαμβάνονται οι γύρω του εκτός απ’ τον ίδιο." Έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ! Ίσως γιατί δεν θέλω να απογοητευτώ;"

 
Ναι, αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι και λίγο όλο αυτό! Απλά, κλείνει ένα κεφάλαιο, ένας κύκλος και ανοίγει ένα άλλο! Δε θέλω να μένω στάσιμη αλλά να προχωράω για τα ακόμα καλύτερα ή έστω να μην είμαι αδρανής. 

Είμαι πάρα μα πάρα πολύ ευχαριστημένη! Γιατί και στις εξετάσεις έγραψα πολύ καλύτερα από ό,τι περίμενα, το Απολυτήριο μου το έβγαλα με 17,2 και το πτυχίο μου με 19. Ε, όχι, δεν ήθελα και 20άρια! Και κυρίως σε όλη τη διαδρομή κράτησα τον εαυτό μου, δηλ. δεν άλλαξα συμπεριφορά, δεν καβάλησα καλάμι, δεν πάτησα επί πτωμάτων και ήμουν τίμια σε όλα μου! Κι εμένα αυτά τα θεωρώ μεγαλύτερη επιτυχία από τα πτυχία ή τους βαθμούς.    

Χαίρομαι που τα κατάφερα! Χαίρομαι ακόμα περισσότερο που γνώρισα κάθε καρυδιάς καρύδι! Από αυτούς που πήρα αδικία, αχαριστία, υποκρισία κλπ. με κάνανε καλύτερο άνθρωπο, επειδή βλέποντάς τους, δεν έγινα σαν κι αυτούς. Από αυτούς που πήρα συμπάθεια, Αγάπη, μια ειλικρίνεια και μια ανθρωπιά κρατάω τα πάντα! Με κάνανε καλύτερο άνθρωπο, να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου, να είμαι πιο δυνατή, να χτίσω γέφυρες επικοινωνίας, να μη φοβάμαι και να μη διστάζω (αν και ΠΟΤΕ δε φοβήθηκα και δε δίστασα) να είμαι ο εαυτός μου και ειδικά σε κάποιους χρωστάω το ότι με ξεκλείδωσαν, με ότι καλό σημαίνει αυτό. Επομένως, μόνο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ έχω να πω! Και αυτό είναι το μόνο που με λυπεί, τώρα που ένας κύκλος, αυτός ο κύκλος των σχολείων, έχει κλείσει. Θα μου λείψουν υπερβολικά πολύ κάποιοι άνθρωποι. Θα μου πείτε και δίκιο θα έχετε, ότι είναι στο χέρι μου/μας να μην χαθείς με κάποιους ανθρώπους που εκτιμάς και έχει περάσει πολλά ή τέλος πάντων τους θεωρείς Φίλους ή δικού σου ανθρώπους. Εγώ σαν Μαρία, ποτέ δε λησμονώ τους ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ, όσος χρόνος κι αν περάσει.

Το μεγαλύτερο, όμως, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ το χρωστάω στο ΘΕΟ, πάντα και για πάντα! Δεν με εγκατέλειψε ποτέ και πάντα μου δίνει δύναμη να συνεχίζω! Πάντα τον νιώθω κοντά μου, μαζί μου και είμαι σίγουρη γι' αυτό, επειδή απλά έχω δει πράγματα/σημάδια που μου το επιβεβαιώνουν καθημερινά. Οπότε Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Θεέ/Παναγίτσα/Χριστέ μου


Τώρα, ποια είναι τα επόμενα μου σχέδια; Πολλά και διαφορετικά! 


Είμαστε στα μέσα του Καλοκαιριού, οπότε, χαλάρωση, ανεμελιά, όμορφες στιγμές… όπως προσωπικά μπορώ! Διακοπές, δεν ξέρω! Θεού, τύχης και λεφτά θέλοντος! Δουλειά, όπως ήδη σας έχω πει ΕΔΩ, στην οποία ξεκινώ και πάλι από σήμερα. Στείλτε μου τη θετική σας ενέργεια, για να πάνε όλα καλά! Ελπίζω, cinema, κανένα μπανάκι στη θάλασσα, κανένα καφεδάκι με Φίλους, σίγουρα πολύ γράψιμο (έχω κι ένα βιβλίο να τελειώσω!) και …την Υγεία μου να έχω και όλα θα γίνουνε! (Τόση αισιοδοξία, δεν ξέρω που να την κρύψω, για να μην μου την πάρει κανείς! Χαχα!!!)
 
 
Προς το παρόν, αυτά από εμένα! Εύχομαι να μην σας κούρασα και πολύ με αυτή την ανάρτηση. Προσπάθησα να σας τα πω όσο πιο απλά και με συντομία γίνεται! Λίγα και καλά που λένε! 


Εύχομαι να περνάτε όμορφα και ρίξτε και καμιά βουτιά και για εμάς που έχουμε μείνει πίσω στη πόλη! 


Α, να μην ξεχάσω να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλες τις ευχές και τα καλά σας λόγια που μου στείλατε αυτές τις ημέρες! Το εκτιμώ αφάνταστα που κάποιοι έχουνε να πουν μια καλή κουβέντα ή μια ευχή και ακόμα περισσότερο που με σκέφτεστε και δεν με ξεχνάτε! Το ίδιο ισχύει για εμένα προς όλους εσάς που με διαβάζετε/με γνωρίζεται είτε από κοντά είτε μέσα από το blogging! 


 
Εδώ γύρω θα βρίσκομαι και θα τα λέμε! 

mats[5]



Υ.Γ. Να μην ξεχνάτε: "Να χαμογελάτε & να είσαστε ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σας!"
     
 

Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!
 
 

________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com