Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

❤A Fairy Story #1: Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ...

Κυριακή 20.7.2014 (Βάρκιζα) (5ηηηη)

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014, βόλτα στη θάλασσα για μπάνιο, καφεδάκι και χαλάρωση, παρέα με τη Φίλη μου την Έφη. Για αλλού κανονίσαμε και αλλού καταλήξαμε. Τα σημάδια, η διαίσθηση, μάλλον ολόκληρο το σύμπαν αυτή την ημέρα αποφάσισε να συνωμοτήσει για την Ευτυχία μου; 

Εξαρχής, ήταν κανονισμένο ότι αυτή η μέρα θα είναι μέρα χαλάρωσης και ξεκούρασης για τις δυο μας. Τελικά ήταν μια μέρα γεμάτη εκπλήξεις και με μια αναπάντεχη γνωριμία που θα είχε στόχο εμένα την ίδια.

Για αρχή, μια πρώτη βουτιά στην Βάρκιζα, που μας την πρότεινε μια καλή Κυρία μέσα στο Λεωφορείο. (να ‘ναι καλά που βρέθηκε στο δρόμο μας!) Στη συνέχεια, δίπλα στο Cafe Restaurant Λατίνι  για ένα καφεδάκι, ίσως και φαγητό. Καθίσαμε, παραγγείλαμε καφέδες, (προς το μεσημεράκι φαγητό) βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, μιλήσαμε για τα πάντα, με πολλά γέλια… απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι και την μυρωδιά της θάλασσας. Αραχτές και λάιτ κανονικά! 

5 και μισή το απόγευμα και στην “παρέα” μας μπαίνει ένας άντρας. Ένας άντρας που καθότανε ακριβώς στο διπλανό τραπέζι, λίγη ωρίτσα μετά αφού είχαμε ήδη κάτσει εμείς. Ένας πολύ ωραίος άντρας, ξανθός, γύρω στα 34+ (δεν τα πάω καλά και με τις ηλικίες) με βερμούδα, σκούρα μπλε μπλούζα, σαγιονάρες, με γυαλιά ηλίου, να κάθεται μόνος, να πίνει φραπέ, και να είναι σοβαρά προσηλωμένος στο iPad του. Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή μου έκανε εντύπωση για τον εξής λόγο:

-Ένας άντρας, τόσες ώρες να κάθεται μόνος στην καφετέρια και να ασχολείται με το iPad του και μάλιστα να είναι πολύ σοβαρός, σε σημείο να αναρωτιέμαι αν κουνάει που και που κανένα βλέφαρο. 

Η απάντηση ήρθε όταν η Φίλη μου, πετάχτηκε μέχρι την τουαλέτα και έμεινα εγώ να είμαι χαλαρή και να κοιτάζω τη θάλασσα. Ώσπου μετά από λίγα δευτερόλεπτα ακούω μια φωνή να λέει το όνομά μου “Μαρία…”, γυρίζω και βλέπω τον ξανθό άντρα να μου λέει: –“Μαρία, συγνώμη κι όλας που παίρνω το θάρρος και σου μιλάω, αλλά μην με παρεξηγήσεις, δεν το κάνω για να σου κάνω καμάκι…”

Εγώ παραξενεμένη αλλά χαμογελαστή του λέω: –“Ναι, όχι παρακαλώ, αν είναι δυνατόν! Πείτε μου…”

-“Με λένε Μίλτο και περίμενα πως και πως να φύγει η Φίλη σου, για να σου πιάσω την κουβέντα. Θέλω να σου πω πως όση ώρα είμαι εδώ σας άκουγα που μιλάγατε, γιατί μιλούσατε και δυνατά… και από αυτά που λέγατε και ειδικά αυτά που έλεγες εσύ, σε θεωρώ ένα πολύ ενδιαφέρων άτομο. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι γράφεις, έτσι δεν είναι; Γράφεις βιβλίο;”

Εγώ ντροπαλά, καχύποπτη αλλά πάντα χαμογελαστή του λέω: -“Ε, ναι γράφω βιβλίο, διάφορα…τίποτα σπουδαία ή επαγγελματικά…”

-“Επειδή, η μητέρα μου είναι η συγγραφέας, ποιήτρια …τάδε… (μου είπε το όνομά της) και έχει βγάλει …αυτά και αυτά… (μου είπε τους τίτλους και τον εκδοτικό οίκο), ξέρω πως είναι να έχεις αυτό το ταλέντο και επειδή θεωρώ τους ανθρώπους που γράφουνε σπουδαίους, πραγματικά εσύ με εντυπωσίασες. Τι ακριβώς είναι το βιβλίο που γράφεις;”

-“Ε, είναι ιστορίες-παραμύθια με διδακτικό ύφος… και γενικά γράφω ότι βγαίνει από μέσα μου αβίαστα.”

-“Τέλεια! Ειλικρινά Μαρία, θα ήθελα πάρα πολύ να σε γνωρίσω καλύτερα. Τι θα έλεγες να βρεθούμε ξανά κάπου αλλού; Θα μπορούσες; Θα το ήθελες;”
 
Βγάζει τα γυαλιά του και παθαίνω την πλάκα μου από το υπέροχο έντονο γαλανό χρώμα τους.

-“Ξέρετε σας έβλεπα τόσες ώρες….” 

-“Τι θα γίνει θα συνεχίσεις να μου μιλάς ακόμα στον Πληθυντικό; Τόσο μεγάλο σε ηλικία με κάνεις; Εγώ ο Μίλτος, εσύ η Μαρία…”

-“Ναι, έχετε, έχεις δίκιο! Όχι, δεν είσαστε, είσαι μεγάλος… Αλλά, όπως είπα πριν, σε έβλεπα τόσες ώρες να κάθεσαι μόνος να πίνεις καφέ και να είσαι τόσο σοβαρός, αγέλαστος πάνω από το iPad…”

-“Ναι, δούλευα ένα project και έπρεπε να το τελειώσω. Αλλά τι θα έπρεπε να κάνω; Να γελάω μόνος μου; Δεν θα σου φαινότανε εσένα παράλογο να γελάω μόνος;”

“Μπα, δεν θα μου φαινότανε παράλογο.”

-“Τι λες; Θα ήθελα να σε ξαναδώ και να σε γνωρίσω καλύτερα. Πες μου ποια ημέρα και ώρα…”

Εκείνη την ώρα έρχεται φορτσάτη και χαρούμενη, ενθουσιασμένη μάλλον να πω καλύτερα η Φίλη μου και αρχίζει να λέει ότι έβγαλε φωτογραφία το juke box που υπάρχει μέσα στην αίθουσα. (ναι, της κόλλησα το μικρόβιο το να βγάζει φωτο καθετί όμορφο)

-“Αμάν, βρε Έφη! Μας διέκοψες! Εδώ έχω μια συζήτηση με τον Κύριο.” της λέω γελαστά. (από μέσα μου είπα: Ευτυχώς, ήρθες πάνω στην ώρα!)

-“Ναι, βρε Έφη, μας διέκοψες!” λέει ο Μίλτος.

-“Α, με συγχωρείτε δεν σας είδα ότι μιλούσατε.” 

Αρχίζει η Φίλη μου και συστήνετε και ξεκινάει συζήτηση με τον Μίλτο, ενώ ταυτόχρονα εκείνη μου ρίχνει “κλεφτές” με νόημα ματιές, χαμογελώντας μου “πονηρά”… για τον ωραίο τύπο που μας προέκυψε. Εγώ βέβαια, κάπως “κλείστηκα στο καβούκι μου”, και μιλούσα λιγότερο. Παρακολουθούσα όμως τη συζήτηση και απαντούσα στις ερωτήσεις του Μίλτου, που μου έδινε το λόγο να εκφράσω τη δική μου άποψη. Είπε ο καθένας που μένει (όλοι σε κοντινές περιοχές. Τι σύμπτωση!), με τι ασχολούμαστε κ.α. Κάποια στιγμή, ζητάω συγνώμη και σηκώνομαι να πάω στη τουαλέτα. Όταν επιστρέφω, με το που κάθομαι, ο Μίλτος μου λέει: 

-“Μαρία, θα είναι μεγάλη μου χαρά να βγούμε για καφέ και να γνωριστούμε καλύτερα, φυσικά μόνο αν πραγματικά το θέλεις, μην δεχτείς από ευγένεια. Τι λες για αύριο; Θέλεις να μου δώσεις το τηλέφωνό σου;” 

Η Φίλη μου με κοιτάζει με ένα ύφος, σαν να μου λέει “πες ναι, μην κάνεις καμιά μαλακία και δεν δεχτείς.”  

-“Ε, εντάξει ναι, να κανονίσουμε. Αλλά καταλαβαίνεις, ότι επειδή δεν σε γνωρίζω, κάπως διστάζω…” (μα γιατί να είμαι τόσο ειλικρινείς βρε παιδί μου!)

-“Ναι, το καταλαβαίνω! Πες εσύ ποια μέρα θα είσαι ελεύθερη, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα, όποια μέρα και ώρα να είναι!”

Και του λέω εγώ: –“Τι λες για Παρασκευή; Τότε δεν δουλεύω…”

Πετάγεται η Έφη και λέει: “Τι Παρασκευή παιδί μου, πιο νωρίς!”

-“Όχι, άφησέ την Έφη, μη την πιέζεις. Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να την πιέσω. Παρασκευή θέλεις, Παρασκευή κλείνουμε; Σε ποιο σημείο ακριβώς θέλεις να βρεθούμε;”

-“Ξέρεις που είναι το Μετρό της περιοχής μου; Έξω από το super-market είναι καλά;”

-“Ναι, το ξέρω! Ωραία! Τι ώρα θέλεις; 5 η ώρα είναι καλά; Ή καλύτερα 6 η ώρα;”

-“Καλύτερα 6 η ώρα! Ναι, μια χαρά είναι αυτή η ώρα!”

-“Λοιπόν, Μαρία την ερχόμενη Παρασκευή στις 6 η ώρα θα σε περιμένω έξω ακριβώς από το super-market. Αλλά θα έρθεις, δεν θα με στήσεις;”

-“Φυσικά και θα έρθω! Δεν κάνω τέτοια πράγματα! Αν είναι δυνατόν!”

-“Ωραία! Χαίρομαι που δέχτηκες! Γράψε το τηλέφωνό μου και όποτε θελήσεις στείλε μου το δικό σου ή αν σου προκύψει κάτι και δεν μπορείς να έρθεις, κάνε μου ένα τηλεφώνημα.”

Αποθήκευσα τον αριθμό του στο κινητό μου και μετά από λίγη ώρα σηκωνόμαστε να φύγουμε. Εμείς, είχαμε πει ήδη ότι θα ξανά πάμε να ρίξουμε μια ακόμη βουτιά, έτσι εκείνος φεύγει με το αυτοκίνητό του κι εμείς πάμε για μπανάκι. Από την στιγμή που χωριστήκαμε, ένιωσα ότι μέσα μου η αίσθηση του φόβου άρχισε να χτυπάει κόκκινο. Πόσες φορές ξεστόμισα δυνατά και στην Έφη την ατάκα: “Μα που πάω να μπλέξω Θεέ μου!”

Τέλος πάντων, η Έφη προσπαθούσε να μου πει τα καλά της υπόθεσης και ό,τι ο άνθρωπος μας/με προσέγγισε με έναν πολύ όμορφο και διακριτικό τρόπο, ότι περίμενε να βρεθώ μόνη μου για να κάνει την κίνηση, που αυτό δείχνει ότι έχει ευγένεια. Μου αποκάλυψε μάλιστα, ότι όταν σηκώθηκα και πήγα στην τουαλέτα, εκείνη του είπε ότι εγώ δύσκολα θα δώσω το τηλέφωνό μου, γιατί δεν το κάνω ποτέ. Έτσι εκείνη του έδωσε το δικό της, σε περίπτωση που εγώ δεν δεχόμουνα την συνάντηση… έτσι εκείνος δεν θα έχανε την επαφή μαζί μου.


Μια Κυριακή τελείως διαφορετική. Από τις πιο ωραίες, χαλαρές και ξέγνοιαστες Κυριακές. Περίμενα πως και πως να πάω για το πρώτο μου μπανάκι και τελικά η μοίρα, η τύχη, το σύμπαν… μου επιφύλασσε περισσότερες εκπλήξεις που δεν φανταζόμουνα καν.

Από εκείνη την ημέρα ή για την ακρίβεια από την στιγμή που προέκυψε αυτή η συνάντηση-γνωριμία με αυτό τον άντρα, τον Μίλτο, τα πάντα άλλαξαν. Εγώ πάντως, μέχρι να φτάσει η Παρασκευή, η μέρα του ραντεβού, ήμουν σε αναμμένα κάρβουνα που λένε. Ίσως γιατί είχα πολύ καιρό να βγω ραντεβού; Ίσως γιατί είχα συνηθίσει στα λεγόμενα φλερτ από τους άντρες αλλά έμεναν εκεί, στο φλερτ κι όχι στο “να σε γνωρίσω λίγο καλύτερα”. Και αυτός ο ωραίος τρόπος από τον Μίλτο, δεν τον έχω ξαναδεί. Μου αρέσει κάποια; Την διεκδικώ! Δεν μένω στο φλερτ, ούτε στις ματιές, ούτε στο σήμερα.


Και όντως, δεν μείναμε σε εκείνη την ημέρα! Έφτασε η Παρασκευή και βγήκαμε το πρώτο ραντεβού…



Η συνέχεια σε επόμενο post…   





________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

14 σχόλια:

  1. Μαρακι μου γλυκο χαιρομαι πολυ για σενα,πραγματικα!
    Να ΄σαι καλα κοπελα μου και παντα με χαμογελο!
    Φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελευθερία μου, να είσαι καλά!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Εύχομαι τα καλύτερα και σε σένα!
      Φιλιά πολλά Κούκλα μου!

      Διαγραφή
  2. ............................!
    Σου έστειλα προσωπικό μήνυμα, δεν θέλω να το μοιραστώ δημοσίως!!
    Είμαι πολύ πολύ χαρούμενη για σενα...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου, το διάβασα το μήνυμα σου και πραγματικά σ' ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ!
      Το ξέρω ότι χαίρεσαι για μένα!

      Διαγραφή
  3. WOW!!!!

    χιχιχιχι!
    θελω πως και πως να διαβασω τι εγινε στο ραντεβου αλλα επειδη θα λειπω σε διακοπες δε ξερω ποτε θα τα καταφερω!
    ευχομαι να πηγαν και να συνεχισουν να πανε ολα καλα! :)

    παντως ομολογω πως σου επιασε κουβεντα πολυ διακριτικα. προσον αυτο!
    το μονο μειον αν θες που μπορει να βρηκα στα λογια του ειναι το οτι πιστευει πως οσοι γραφουν ειναι σπουδαιοι ανθρωποι.
    ειμαι εντελως αντιθετη σε αυτο! σπουδαιοι ανθρωποι ειμαστε ολοι! ολοι ισοι! κανενας ανωτερος κανενας κατωτερος.
    και κυριως οι ανθρωποι που γραφουν οφειλουν να το γνωριζουν αυτο. ελπιζω η μητερα του να συμφωνουσε μαζι μου σε αυτο! :)

    καλη συνεχεια! φιλακια πολλα πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κική μου, όλα πάνε υπέροχα!
      Και συνέχεια να μην υπάρχει, θα είμαι πάντα ευγνώμων για αυτά που ζω!
      Αυτό με το "όσοι γράφουν είναι σπουδαίοι" εννοούσε (γιατί μου το λέει συχνά) ότι όσοι γράφουνε έχουνε έναν πλούσιοι συναισθηματικό κόσμο που τα συναισθήματά τους βγαίνουν γραπτώς και στην μαγεία αυτού του γραπτού βγαίνει ο εσωτερικός κόσμος της προσωπικότητας μας...

      Πάντως, θα μου επιτρέψεις, να διαφωνήσω πως ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είμαστε ίσοι κλπ.
      Δυστυχώς, η Ζωή και τα γεγονότα το εντελώς αντίθετο μας έχει επιβεβαιώσει.
      Και όσο μεγαλώνω και βιώνω την καθημερινότητα, πιστεύω πως δεν είμαστε ίσοι και όμιοι και δυστυχώς δεν αξίζουμε ΟΛΟΙ.
      Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει και κάνουν τόσο κακό που δεν θα έπρεπε να ζούνε καν...
      Βέβαια, εγώ είμαι ένας απλός άνθρωπος και όχι ο Θεός για να κρίνω αλλά τουλάχιστον λέω ότι βιώνω.
      Αν και δεν πρέπει να μπάινουμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι................

      Σ' ευχαριστώ πολύ Κική μου!
      Καλές διακοπές να έχεις!

      Διαγραφή
  4. Awww!! :)))

    Περιμένω πώς και πώς την συνέχεια.
    Πολύ χαίρομαι για σένα, Σκορπίνα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Lysippe μου, το ξέρω πως χαίρεσαι για μένα!
      Σ' ευχαριστώ πολύ-πολύ!

      Διαγραφή
  5. Αχ πόσο συγκινούμαι με τέτοια πράγματα.. Είναι τόσο όμορφες και μοναδικές αυτές οι στιγμές, πρώτη γνωριμία, πρώτο ραντεβού κτλ..
    Μαράκι μου εγώ θα σου ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου να ζήσεις κάτι μαγικό γιατί το αξίζεις :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε γλυκιά μου Κλεονίκη!
      Ναι, το αξίζω! Καιρός είναι.... αλλά ...ίδωμεν!!!
      Σ' ευχαριστώ πολύ κούκλα μου!

      Διαγραφή
  6. Αχχχ βρηκα τωρα χρονο επιτελους να διαβασω !!!
    Το πρωτο μερος μου αρεσε τρελλα ! Λες και διαβαζω βιβλιο !
    Παω πιο κατω.. για να δουμε την συνεχεια λοιπον. Ελπιζω να ειναι τοσο γλυκια και τρυφερη οσο η αρχη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου, το βλέπω ότι πήρες σειρά τα post και τα διαβάζεις! Τι να πω; Σ' ευχαριστώ!
      Χαίρομαι που σου άρεσε το πρώτο μέρος και λες πςω είναι σαν να διαβάζεις βιβλίο.
      Κια που 'σαι όταν θα πάρεις στα χέρια σου το κανονικό βιβλίο. Νεράκι....
      (δεν θα πω περισσότερα....όχι ακόμα!)

      Η συνέχεια είναι γλυκιά και τρυφερή για το τέλος (όπως θα το διαπιστώσεις κι εσύ) δεν ξέρω....
      :)

      Διαγραφή

Τα σχόλια σας καλοδεχούμενα!!!
*Παράκληση! Αν γίνεται ΜΗΝ γράφετε με greeklish!
*ΌΧΙ Spam, ΟΧΙ υβριστικά σχόλια!
*Τα σχόλια σας θα δημοσιεύονται μετά τον απαραίτητο έλεγχο.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την επίσκεψή σας!
#μόνο_αγάπη #αγάπη_μόνο
❤☺



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com