Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Σκέφτομαι και Γράφω#19 – Υπάρχουν κάτι άνθρωποι… (part3)


   Σε μια εποχή που όλα ή σχεδόν όλα καταρρέουν, που υπάρχει αβεβαιότητα για το “που βαδίζουμε”, “τι θα γίνει με τις δουλειές μας, τα οικονομικά μας”, “ποιό είναι το μέλλον μας” και πάει λέγοντας, (δεν χρειάζεται να σας τα πω Εγώ, τα ξέρει ο καθένας από πρώτο χέρι) αντί να παραμένουμε Άνθρωποι με ψυχή γινόμαστε αγρίμια έτοιμα με το παραμικρό να κατασπαράξουμε τον διπλανό μας. Δεν χρειάζεται να τον γνωρίζεις προσωπικά ή να σου έχει δώσει το δικαίωμα ή την άδεια, την παίρνεις εσύ από μόνος σου.

 Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί στο πετσί τους τι σημαίνει “το τίποτα να το κάνεις κάτι”, “να κρατηθείς να μην πας να φουντάρεις”, “να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή”… συν να “πεθαίνεις” μέσα στη θλίψη (που το βλέπεις πάει να μετατραπεί σε κατάθλιψη αλλά το παλεύεις) όμως απ’ έξω δείχνεις τον χαρούμενο και αισιόδοξο. Είναι βλέπετε και αυτή η αξιοπρέπεια που δεν σε αφήνει αλλά όμως είναι απαραίτητη στα πάντα.

  Η ‘κρίση’ δεν μας έφερε πιο κοντά, δεν μας έμαθε να κατανοούμε την διαφορετική κατάσταση του καθενός που από ατυχία βρέθηκε να είναι σε μια “μη βολεμένη θέση”, δεν μας έκανε να νοιαζόμαστε πραγματικά τι συμβαίνει στο διπλανό μας, δεν μας νοιάζει αν ο άλλος πεθαίνει, με όποιον τρόπο πεθαίνει αρκεί να μην είμαστε εμείς οι ίδιοι στην θέση του. Γιατί δυστυχώς δεν σκεφτόμαστε πως μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούμε στην ίδια θέση. Όχι! Δεν γίναμε περισσότερο άνθρωποι, γίναμε περισσότερο τέρατα. Τι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

  Οι άνθρωποι πάντα ήμασταν πολύ καλοί στον να μιλάμε για τους άλλους, να τους ασκούμε κριτική, να τους θάβουμε, να τους κουτσομπολεύουμε από περιέργεια κι όχι από ενδιαφέρον, να τους στήνουμε στον τοίχο και με ευχαρίστηση να τους ‘λιθοβολούμε’ ή να τους ‘πυροβολούμε’ επειδή είτε είναι διαφορετικοί (σε ένα πράγμα ή σε πολλά) είτε επειδή δεν είμαστε σαν κι αυτούς. Ναι, είναι σύνηθες φαινόμενο να πολεμάμε όσους δεν “πάνε με τα νερά μας”, όσους δεν μπορούμε να τους λυγίσουμε… αφού θέλουμε να έχουμε το πάνω χέρι. Τι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

  Στα εύκολα, στις χαρές, στη διασκέδαση, στο φαγοπότι, στα σωστά… όλοι είναι δίπλα μας. Στα δύσκολα, στις λύπες, στην μοναξιά, στην βοήθεια, στα λάθη… όλοι είναι μακριά μας. Τότε από μακριά, πέρα από την απουσία τους, έχουν και μια ανεξήγητη κριτική για σένα, μια κριτική που φτάνει στο σημείο της “έλλειψη ηθικής”. Μια ανεξήγητη-συνεχείς κριτική, που αντί να κοιτάζουν πρώτα τη δική τους καμπούρα ασχολούνται με την καμπούρα του άλλου. Δεν τους νοιάζει να σε βοηθήσουν (έτσι για τα μάτια του κόσμου, για το θεαθήναι που λένε) ουσιαστικά να ξανά σταθείς στα πόδια σου, τους νοιάζει να μην σε δουν να στέκεσαι στα πόδια σου. Γιατί, όταν σε έχει πάρει η κάτω βόλτα, ακόμα κι αν δεν ευθύνεσαι εσύ ο ίδιος, ακόμα κι αν η ίδια η Ζωή σου στέλνει συνεχόμενα χτυπήματα, αντί να σε βλέπουν να κατεβαίνεις σκαλιά, σε βλέπουν, ακόμα κι αν αγκομαχείς να τα ανεβαίνεις και πάλι ένα-ένα. Τι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

 Λίγοι Άνθρωποι μας νοιάζονται πραγματικά. Λίγοι, ελάχιστοι, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα της μιας παλάμης, είναι αυτοί που εκτός από τα “πάνω” μας, θα βρίσκονται και στα “κάτω” μας. Πρέπει να σταθείς τυχερός για να βρεις τέτοιους ανθρώπους ή ακόμα κι “έναν” που θα κάνει για 5 ή για 10 ανθρώπους, όμως το ξέρω πως υπάρχουν και αξίζουν. Δεν πρέπει να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι γιατί πολύ απλά δεν είμαστε όλοι ούτε ίσιοι, ούτε όμοιοι, άσχετα που αυτό μας έχουν πουλήσει σαν καραμέλα. Τι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

  Μην ξεχνάμε πως δεν είναι μόνο “τύχη” αλλά και “επιλογή” στο τι ανθρώπους επιτρέπουμε να έχουμε δίπλα μας ή με ποιούς θα συναναστρεφόμαστε. Στο ένα φάουλ, στο δεύτερο φάουλ, άντε δίνεις τόπο στην οργή, βάζεις νερό στο κρασί σου, το ξεχνάς, συγχωρείς και συνεχίζεις σαν να μην έχει συμβεί τίποτα πριν. 

  Όλα ωραία και λογικά ..ως ένα σημείο. Όταν όμως στην τρίτη, τέταρτη (αν και στην τρίτη καίγεσαι, είναι κανόνας αυτός!) το φάουλ είναι καθαρή κόκκινη κάρτα που δόθηκε μετά από πολύ σοβαρό λόγο ή ασυγχώρητης-αχάριστης συμπεριφοράς, τότε είναι δικό σου λάθος για την συνεχόμενη “επιλογή” σου. Αν πάλι δεν είναι, είναι πάλι επιλογή σου να αλλάζεις δρόμο όταν σε αναγκάζουν να αποδεχτείς  μια τέτοια επιλογή. Γιατί, κανείς μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε κάνει να βγαίνεις εσύ ότι είσαι “το λάθος” κι ο άλλος “ο τέλειος”, εσύ να είσαι το “θύμα” κι ο άλλος να το παίζει “Θεός” και κυρίως κανείς μα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε αναγκάσει να γίνεις κάτι που δεν είσαι.

  Με απλά λόγια, μακριά από τέτοιους τύπους ανθρώπων. Δεν τους χρειαζόμαστε και δεν αξίζουνε να υπάρχουν στη Ζωή μας, ούτε για αστείο, ούτε καν για να περνάει η ώρα μας. Είναι άνθρωποι δηλητηριώδεις που πολύ εύκολα μπορούν να δηλητηριάσουν και τη δική μας Ζωή. Δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους “κενούς” αλλά ανθρώπους με “Ψυχή και Καρδιά”. Τι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;




Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ό,τι μου κατεβαίνει στο κεφάλι, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




Διαβάστε επίσης:
________________________






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου. 
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Movie Review – Παραδεισένια Οστά (The Lovely Bones) (2010)



  Χθες βράδυ, πρέπει να ήταν εκεί γύρω λίγο πριν τις 4 τα ξημερώματα σε κάποια φάση που έκανα, ζάπινγκ έμεινα σε μια ξένη ταινία στον ANT1 που έπαιζε ο συμπαθέστατος Μάρκ Γουόλμπεργκ (Mark Wahlberg). Πατάω το ειδικό κουμπί στο τηλεκοντρόλ για να δω τον τίτλο της ταινίας και δεν μου έλεγε τίποτα. Δηλαδή την ταινία δεν τη γνώριζα αλλά “εντυπωσιάστηκα” με τον τίτλο της. “Παραδεισένια Οστά”, ο τίτλος της. “Τι θέλει να πει ο Ποιητής;” αναρωτήθηκα. “Είναι κοινωνική, θρίλερ… τι;” Διότι ούτε η εμφάνιση των ηθοποιών-χαρακτήρων, ούτε η φωτογραφία, ούτε το ύφος της τα πρώτα λεπτά που είδα δεν μου “ταίριαζαν” με τον τίτλο. Θα μου πείτε τώρα; Τόση ανάλυση μες τα ξημερώματα; Όχι “ανάλυση” βρε παιδιά αλλά να! ο τίτλος είναι “περίεργος”.

  Μιας λοιπόν και ήμουν μπροστά στον υπολογιστή αφού έγραφα αλλά είχα και την τηλεόραση ανοιχτή, έψαξα να βρω στο διαδίκτυο ποια είναι η υπόθεση της ταινίας (γιατί δεν την πρόλαβα από την αρχή) και πότε είχε κυκλοφορήσει. 


  Υπόθεση: Ένα 14χρονο κορίτσι, η Σούζι Σάλμον (την υποδύεται η ταλαντούχα και πανέμορφη με τα υπέροχα μάτια Saoirse Ronan) γυρνώντας από το σχολείο πέφτει θύμα βιασμού και στη συνέχεια δολοφονείται. Τώρα πια από τον παράδεισο πια, παρακολουθεί καθημερινά την οικογένειά της (Μαρκ Γουάλμπεργκ, Ρέιτσελ Βάις, Σούζαν Σάραντον), που προσπαθεί μάταια να συμβιβαστεί με την απώλεια, αλλά και τους φίλους και τους γνωστούς της, διαπιστώνοντας τις επιπτώσεις που είχε η δολοφονία της σε καθέναν ξεχωριστά. Όταν καλείται να επιλέξει μεταξύ της επιθυμίας της να εκδικηθεί τον δολοφόνο της (τον υποδύεται ο πραγματικά αγνώριστος Stanley Tucci) και να δει την οικογένειά της να προχωρά, με κάπως επουλωμένες πληγές το δίλημμα είναι τεράστιο... [πηγή]

  Εκτός από την υπόθεση που διάβασα και τους συντελεστές της με τον Πίτερ Τζάκσον (Peter Jacson)  στο τιμόνι της σκηνοθεσίας παρακαλώ (ξέρετε τριλογία “Άρχοντας του Δακτυλιδιού & The Hobbit), τους συμπαθητικούς-πολύ καλούς ηθοποιούς, προσθέστε ότι η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Σέμπολντ Άλις που κυκλοφόρησε το 2002. Το βιβλίο όπως διάβασα είχε άνευ προηγουμένου αποδοχή από κοινό και κριτικούς (σε 3 μόλις εβδομάδες οι πωλήσεις άγγιξαν το εκατομμύριο)  όπου  χαρακτηρίστηκε το «μυθιστόρημα της χρονιάς». Οπότε καταλαβαίνετε ότι ήταν αρκετοί οι λόγοι για να καθίσω να τη δω. Ούτως ή άλλος, είχα αϋπνίες! 



  Από την σκηνή της “αποπλάνησης” λοιπόν του κοριτσιού (που ειλικρινά σας λέω μου θύμισε όλα αυτά που μας έλεγε η μαμά μας, οι γονείς μας όταν ήμασταν μικρά -μη σας πως και τώρα τα λένε που κάπως μεγαλώσαμε- να μη μιλάμε σε ξένους, να μην παίρνουμε ούτε καραμέλα από κάποιον που δε γνωρίζουμε πολύ καλά και τέλος πάντων όσο έβλεπα που οδηγείται το κορίτσι ένιωθα ένα ρίγος) και έτσι όπως ήταν σκηνοθετημένη νύσταζα δε νύσταζα ήθελα όπως και δήποτε να δω τι θα ακολουθήσει. Οπότε, σταμάτησα το γράψιμο, έκλεισα το pc και κάθισα να τη δω καλύτερα. 

  Απ’ τη μία το κορίτσι να πέφτει στην παγίδα να ακολουθήσει έναν “ξένο” για να δει κάτι που είχε φτιάξει για παιδιά κι απ’ την άλλη ταυτόχρονα οι οικογένεια της να μαζεύεται γύρω απ’ το τραπέζι για να φάνε, ενώ περιμένουν να γυρίσει απ’ το σχολείο και η κόρη τους Σούζι που είχε ήδη αργήσει αρκετά. Προσθέστε την πολύ καλή μουσική επένδυση, τη φωτογραφία που ταιριάζει άψογα στη δεκαετία που διαδραματίζεται η υπόθεση, γύρω στο 1973, το τρομερό, όντως παραδεισένιο σκηνικό του “Παραδείσου” και γενικώς τις εναλλαγές των σκηνών για να δει ο θεατής και τις δυο πλευρές ταυτόχρονα μέχρι το σημείο του δράματος και της απώλειας, η ταινία με ευκολία σε τραβούσε να την παρακολουθήσεις.

   Μπορεί στην αρχή, στην πορεία η ταινία να μοιάζει απλή, χωρίς να περιμένεις πολλά και να υποθέτεις με σχετική ευκολία την συνέχεια, όμως οι μικρές ανατροπές που γίνονται κάθε τρεις και λίγο, που άλλα περιμένεις και άλλα τελικά γίνονται όχι απλώς σε “καθηλώνει” (παρά την ελάχιστη κοιλιά που κάνει σε κάποια σημεία) αλλά σου γεννά και μια αγωνία σαν να βλέπεις ένα θρίλερ. Ο συναισθηματισμός, η συγκινησιακή φόρτιση, ο πόνος και η ψυχική κατάσταση της οικογένειας, ο πατέρας που δε σταματά να ψάχνει, η μητέρα που προσπαθεί παρά τον πόνο της να κρατήσει ενωμένη την οικογένεια, τα υπόλοιπα παιδιά/αδέλφια που περνά ο χρόνος και προσπαθούν και αυτά να συνεχίσουν τη Ζωή τους, η ψυχραιμία του δολοφόνου, το παρελθόν του που αποκαλύπτεται έτσι όπως αποκαλύπτεται, και εν τέλει, οι αθώες ψυχές μικρών-μεγάλων παιδιών (με το μικρότερο να είναι στην ηλικία των 6 χρονών αν δε κάνω λάθος) να χορεύουν, να τρέχουν, να παίζουν με σχεδόν πάντοτε ένα χαμόγελο στα χείλη στα μονοπάτια του μέρους που λέγεται “Παράδεισος(όπου θεωρούν ότι αυτός είναι ο ομορφότερος κόσμος και όχι εκεί που ήταν πριν έρθουν εδώ, δηλαδή στη Γη) ενώ προσπαθούν να πάρουν από το χέρι τη Σούζι και να την οδηγήσουν εκεί που πρέπει για τη γαλήνη της ψυχής της, ο θεατής κατακλύζετε από μηνύματα, σκέψεις, ερωτήματα, αγωνία για τη εκδίκηση, τη δικαίωση Ή το “καλό” τέλος. 



  Η ώρα είχε πάει λίγο μετά τις 5:30 και εγώ να έχω αγωνία αν τελικά αυτός ο δολοφόνος πληρώσει. (Γιατί, συγνώμη αλλά καμία συγχώρεση δε χωράει….!) Διότι, τη μία έβλεπα να ξεφεύγει το σενάριο από εκεί που εγώ ήθελα να πάει κι απ’ την άλλη, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, πήγαινε λίγο παραπέρα από αυτό που Εγώ (ο θεατής τέλος πάντων) περίμενα. Ώσπου, τα τελευταία 10-15 λεπτά(;) άρχισα να σκέφτομαι δυνατά: “Καλά, τώρα η συγγραφέας αυτό το τέλος σκέφτηκε να δώσει; Με ποιό σκεπτικό…;” και μέχρι να ολοκληρώσω ας πούμε την σκέψη μου, να σου! με πολύ απλή (ίσως και λίγο-λιγάκι αστεία για εμένα) και γρήγορη κίνηση το φινάλε μας δίνει -ίσως- με τον πιο ικανοποιητικό τρόπο, την γλυκιά ή μάλλον όχι γλυκιά αλλά γλυκόπικρη γεύση που θα θέλαμε για την ιστορία. Και στο τέλος επίσης, καταλαβαίνω τι θέλει να πει και ο …τίτλος της ταινίας/βιβλίου.

  Μήνυμα; Όλα πληρώνονται σε αυτή τη Ζωή, είτε εσύ ο ίδιος κινήσεις τα νήματα είτε η ίδια η Ζωή το κάνει για σένα. Αυτό το λέω Εγώ, που το έχω δει στην πραγματική Ζωή και όχι απλώς μέσα από μια ταινία. 
 



  Τα τελευταία λόγια της μικρούλας Σούζι Σάλμον πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. 

“My name is Salmon, like the fish.
First name: Susie.
I was 14 years old, when I was murdered, on December 6, 1973.
I was here for a moment. And the next; I was gone.
I wish you all a long and happy life.”



  Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ. Μου άφησε κάτι βρε παιδί μου και είμαι σίγουρη πως θα τη θυμάμαι για πολύ καιρό. Ευχαρίστως θα τη ξανά έβλεπα, γιατί δεν την είδα από την αρχή και όχι και τόσο αφοσιωμένα για να την καταλάβω καλύτερα. Φαντάζει να είναι λίγο μεταφυσική, λίγο έως αρκετά περίεργη στο να δέσουν όλα τα κομμάτια μεταξύ τους και ειδικά στο σκηνικό Παράδεισος – Γη αλλά πιστέψτε με, αν τη δείτε (που Εγώ προσωπικά σας την προτείνω να τη δείτε οπωσδήποτε) έτσι ή αλλιώς θα σας αγγίξει. Η ταινία λοιπόν μου άρεσε και πιστεύω πως το βιβλίο θα είναι ακόμα καλύτερο και πιο δυνατό, που θα το αναζητήσω σίγουρα, γιατί θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να το διαβάσω κάποια στιγμή.   



*Το trailer της ταινίας:




♦ ♦ ♦
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.





Διαβάστε επίσης:
______________________




_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Έφτασε ...η ώρα της Γης! (Earth Hour) - (Update: 28/03/2015)

Η ώρα της Γης 
 Για τρίτη 9η συνεχόμενη χρονιά η Ελλάδα συμμετέχει στην παγκόσμια εκστρατεία του WWF (εκστρατεία για την κλιματική αλλαγή) ενάντια στην κλιματική αλλαγή που έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός στον πλανήτη».

Κάθε χρόνο η ώρα της Γης λαμβάνει και έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Το 2009, όπου οι Έλληνες συμμετείχαν με πρωτοφανή ενθουσιασμό, η εκστρατεία εστίασε τη δυναμική της στην Κοπεγχάγη. Ένα χρόνο αργότερα και μετά τις άκαρπες διαπραγματεύσεις στην πρωτεύουσα της Δανίας, η Ώρα της Γης ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι όταν χάνεται μια μάχη δεν χάνεται και ο πόλεμος. 

Φέτος, η Ώρα της Γης 2011 2015 ξεπερνάει τον ίδιο της τον εαυτό! Μας θέτει απλά ερωτήματα για το τι πραγματικά κάνουμε για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, μετά από την μια συμβολική ώρα στο σκοτάδι.



Χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ; Επιλέγουμε το ποδήλατο, ή ακόμα και τα…πόδια μας για τις μετακινήσεις μας;


Μετά από τρία 9 χρόνια όλο και πιο δυναμικής παγκόσμιας ανταπόκρισης η Ώρα της Γης γίνεται θεσμός και ένας απλός τρόπος να αποδείξουμε ότι πέρα από γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαφορές, παραμένουμε πολίτες ενός κοινού τόπου. Του πλανήτη Γη.

Η κοινή παγκόσμια αποστολή του WWF είναι:
Να σταματήσει την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη και να προάγει ένα μέλλον στο οποίο οι άνθρωποι θα ζουν σε αρμονία με την φύση, μέσω:
·         Της προστασίας της βιοποικιλότητας
·         Της προώθησης της βιώσιμης διαχείρισης των ανανεώσιμων φυσικών πόρων
·         Της μείωσης της ρύπανσης και της άσκοπης κατανάλωσης
 1 μέρα απομένει μέχρι την Ώρα της Γης 2011 και ο χρόνος μετράει ήδη αντίστροφα για την τρίτη συνεχόμενη χρονιά που οι Έλληνες θα σβήσουν τα φώτα για μία ώρα, πρωταγωνιστώντας εκ νέου στον αγώνα ενάντια στην κλιματική αλλαγή.


Το WWF Ελλάς, καλεί τους συμμετέχοντες, μέσα από την ιστοσελίδα wwf.gr/earthhour, να δεσμευτούν για μία δράση εξοικονόμησης ενέργειας που θα ακολουθήσουν πιστά μετά την Ώρα της Γης και να διαδώσουν τις ιδέες τους σε όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες τους. Έτσι ο ισχυρός συμβολισμός μετατρέπεται σε πράξη και η λίστα αποδεκτών του μηνύματος περιλαμβάνει και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τον εαυτό τους όμως καλούνται να ξεπεράσουν και οι φορείς, η τοπική αυτοδιοίκηση και ο επιχειρηματικός κόσμος. Σε αυτούς έγκειται να διαλέξουν τη δική τους δέσμευση και να ακολουθήσουν έναν πιο πράσινο δρόμο. Πέραν αυτού όμως, μέσα από το wwf.gr/earthhour, έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν και τη «δική» τους Ώρα της Γης: μια υποσελίδα με τη δική τους σφραγίδα, μέσα από την οποία θα συγκεντρώνουν συμμετοχές και θα στέλνουν το μήνυμά τους για ένα βιώσιμο μέλλον και έναν καθαρότερο πλανήτη!

Αναδημοσίευση/πηγή: http://www.wwf.gr/earthhour


ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ... ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΙΟ ΥΓΙΗ ΠΛΑΝΗΤΗ!!!
Ώρα της Γης 2011 - Τηλεοπτικό σποτ



Update: 28/03/2015

Σήμερα Σάββατο 28 Μαρτίου, στις 20:30, ήρθε η στιγμή να ξεπεράσουμε τη μία ώρα, να ξεπεράσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό! Το μήνυμα της Ώρας της Γης 2015 είναι ένα μήνυμα προσωπικής δέσμευσης για τον καθένα από εμάς. Μίας δέσμευσης που δεν περιορίζεται σε 60 λεπτά αλλά θα διατρέχει την καθημερινότητά μας και θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στη προστασία του πλανήτη.

Παίρνουμε μέρος σε τόσες και τόσες Παγκόσμιες και μη εκστρατείες, κάποιες από αυτές να φτάνουνε στο να είναι -ίσως- άκυρες, ας λάβουμε μέρος και φέτος (για όσους κάθε χρόνο συμμετέχουμε) και στις 20:30 με 21:30, με 1 μόνο ώρα για να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα. Μέσα σε αυτή την ώρα μπορούμε να κάνουμε πολλά... και μέσα στο σκοτάδι ή έστω κάτω από το φως των κεριών.


ΕΔΩ σε αυτή την ανάρτηση που είχα ανεβάσει στις 22/04/2012, μπορείτε να διαβάσετε αλλά και να δείτε από τα links για την ταινία "The Day the Earth Stood Still (Όταν η Γη σταματήσει)" με πρωταγωνιστή τον Keanu Reeves. Μια ταινία που μιλάει για τη φύση της ανθρωπότητας και την ανεπανώρθωτη ζημιά που προκαλούμε εμείς οι άνθρωποι στο περιβάλλον.

ΕΔΩ μπορείτε να ενημερωθείτε τι είναι, πως, πότε και που ξεκίνησε "Η ώρα της Γης (Earth Hour)"...




*Η Αρχική δημοσίευση έγινε στις 25/03/2011. 




_______________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *

*All rights reserved

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

My flashback #2: “Η γλώσσα του σώματος” τριών διαφορετικών τύπων ανθρώπων…


  Έξω βρέχει ασταμάτητα κι Εγώ για να βρω την χαμένη μου ενέργεια και την καλή διάθεση, προσπαθώ να απασχολήσω το μυαλό μου με διάφορα. Προσπαθώ να βάλω σε τάξη το γραφείο μου, με τόσα χαρτιά, χαρτάκια, post-it, σημειώσεις, βιβλία που υπάρχουν σε κάθε σημείο του γραφείου, γράφω διάφορα, τα μισά τ’ αφήνω στη μέση, άλλα είναι στην άκρη για την τελική διόρθωση κι άλλα περιμένουν να πάρουν σειρά αρχειοθέτησης.

  Από τη βιβλιοθήκη μου “κατέβασα” μερικά από τα βιβλία μου για να τα “ξεσκονίσω” (θα σας τα δείξω σύντομα σε μι full ανάρτηση) βρήκα και τα ‘βιβλία’ που βγάλαμε στο νυχτερινό Γυμνάσιο όπου πήγαινα πριν 5-6 χρόνια και συμμετείχα σε αυτά με τον τρόπο μου (θα σας δείξω και αυτά κάποια στιγμή και θα σας πω και την μικρή τους ιστορία πίσω από αυτά) βρήκα μέσα σε όλα αυτά και πολλά έγγραφα, σημειώσεις και πολλά άλλα ενδιαφέροντα που τα θυμάμαι σαν να ήταν χθες που ασχολιόμουν με αυτά.

  Μέσα στον κίτρινο φάκελο (δωράκι από την αγαπημένη μου καθηγήτρια ever) με το υπέροχο και τόσο χρωματιστό εξώφυλλο που απεικονίζει δυο ποντικάκια, έχω αρχειοθετήσει όλες τις εργασίες, κείμενα, φωτογραφίες, σημειώσεις, κ.α. από τα 2 χρόνια (2008-2010) που πήγαινα στο νυχτερινό Γυμνάσιο. Μέσα σε αυτό βρήκα και την ζελατίνα με τις σημειώσεις και φωτοτυπίες από τα μαθήματα “Ψυχολογίας”.

  Τότε θυμάμαι, για λιγότερο από ένα τρίμηνο(;) και για 2 φορές την εβδομάδα πήγαινα ‘επίσκεψη’ στο γραφείο της κυρίας Βίκυς (Ψυχολόγος)  και μιλούσα προσωπικά μαζί της. Πρώτη φορά άνοιξα τόσο πολύ την Καρδιά μου και μίλησα λέγοντας πράγματα για τη Ζωή μου αλλά ειδικά τι περνούσα εκείνον τον καιρό, ενώ ξεκίνησα ξανά το σχολείο για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου, κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι κάνανε τα αδύνατα δυνατά για να τα παρατήσω. Φυσικά, όπως ξέρετε όχι απλά δε τα παράτησα αλλά έφτασα παραπάνω από όσα φανταζόμουνα ή ονειρευόμουνα. Μάλιστα, λίγο πριν αποφοιτήσω από το νυχτερινό Γυμνάσιο η κυρία Βίκυ με είχε φωνάξει στο γραφείο της και μου είχε πει “Ελπίζω οι συναντήσεις μας να σε βοήθησαν να γνωρίσεις λίγο καλύτερα τη Μαρία και να βλέπεις λίγο πιο διαφορετικά τα πράγματα.” και μου έδωσε και ένα μικρό δωράκι που είχε αγοράσει το πρωί ειδικά για εμένα. Ήταν ένα βιβλίο, για το οποίο σας έχω ήδη μιλήσει ΕΔΩ σ’ αυτή την ανάρτησή μου. Φυσικά και με είχε βοηθήσει, περισσότερο από όσο φαινόταν.

  Θυμάμαι, επίσης, πολύ καλά και σε τι ψυχολογική κατάσταση ήμουν τότε και γενικά πως ήμουν σε συμπεριφορά και τρόπο σκέψης. Το “τότε” με το “σήμερα” απέχουν πολύ μεταξύ τους και όχι μόνο λόγω του χρόνου. Σήμερα είμαι πολύ διαφορετική, πολύ πιο δυνατή, πολύ πιο διαμορφωμένη και ‘κατασταλαγμένη’ η προσωπικότητά μου από ότι “τότε” που ήταν σαν να ξανά-γεννήθηκα και λες ήμουν στα πρώτα βήματα όλων των πραγμάτων… Ευτυχώς δηλαδή, έκανα βήματα μπροστά και όχι πίσω! 

  Τέλος πάντων, ένα από τα μαθήματα που κάναμε όλη η τάξη με την κυρία Βίκυ ήταν και τα παρακάτω που θα σας δείξω μέσα από τις φωτοτυπίες (που τις σκάναρα) που μας είχε μοιράσει τότε. Ένα από τα μαθήματα ήταν Η γλώσσα του Σώματος” τριών διαφορετικών τύπων ανθρώπων”, σε κάποια άλλη ανάρτηση, αν τα καταφέρω, θα σας δείξω και τα υπόλοιπα. Όπως θα δείτε πάνω στις φωτοτυπίες αναγράφεται (όπως συνήθιζα ευλαβικά να κάνω και συνεχίζω να κάνω) και η ‘τότε’ ημερομηνία “Παρασκευή 22/5/2009”.

 
1. Ο Καλόψυχος άνθρωπος
1. Ο Καλόψυχος άνθρωπος… με τα χαρακτηριστικά ενός ποντικιού.

Τα ποντικάκια μπορεί να είναι καλόψυχα αλλά μερικές φορές είναι τόσο καλόψυχα που αφήνουν τους άλλους να ενεργούν εις βάρος τους κι έτσι συχνά ποδοπατούνται. Θέλουν να είναι συμπαθητικά κι επιτρέπουν στους άλλους να κάνουν αυτό που θέλουν (ακόμα κι αν αυτό τα πληγώνει) και δε φανερώνουν ποτέ τα πραγματικά τους συναισθήματα.

Η “ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ” ενός ποντικιού περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά:
- δεν κοιτάει τους άλλους στα μάτια
- μιλάει χαμηλόφωνα, κομπιάζει και, καμιά φορά η φωνή του τρεμοπαίζει ή ακούγεται σαν κλαψούρισμα
- είναι αρκετά νευρικό κι ανήσυχο.

Ένας άνθρωπος με τα χαρακτηριστικά ποντικιού δίνει την εντύπωση πως μπορεί εύκολα να πέσει θύμα ή να μη ληφθεί σοβαρά υπόψη. 


*Περισσότερα δείτε τη φωτο-τυπία.



 

2. Ο Επιθετικός άνθρωπος
2. Ο Επιθετικός άνθρωπος… με τα χαρακτηριστικά ενός τέρατος. 


Τα τέρατα μπορεί να είναι καλόψυχα αλλά συνήθως είναι εχθρικά και δε νοιάζονται πολύ για τους άλλους. Ποδοπατούν τα καλά ποντικάκια και ιδιαίτερα εκείνα που δεν τολμούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Θέλουν να γίνεται πάντα το δικό τους ακόμα και αν αυτό είναι σε βάρος των άλλων. Προσπαθούν πάντα να βγαίνουν νικητές, ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει το να πληγώσουν τα συναισθήματα κάποιων άλλων.



Η “ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ” ενός τέρατος περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά:

- κοιτάει επίμονα τους άλλους στα μάτια

- μιλάει μεγαλόφωνα, συχνά σαρκαστικά ή άγρια

- μιλάει γρήγορα

- είναι επιβλητικό και έτοιμο για καβγά.





*Περισσότερα δείτε τη φωτο-τυπία.



3. Ο Αποφασιστικός άνθρωπος

3. Ο Αποφασιστικός άνθρωπος… με τα χαρακτηριστικά του αποφασιστικού ανθρώπου. 


Οι αποφασιστικοί άνθρωποι είναι καλόψυχοι χωρίς να είναι υποχωρητικοί. Υποστηρίζουν τον εαυτό τους και τα δικαιώματά τους, λένε ειλικρινά και άμεσα αυτό που σκέφτονται και αναγνωρίζουν τα δικαιώματα και τα συναισθήματα των άλλων. Σέβονται τους άλλους ανθρώπους και δεν επιχειρούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους σε όσους θεωρούν πιο αδύναμους από τους ίδιους. 



Η “ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ” του αποφασιστικού ανθρώπου περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά:

- κοιτάει το συνομιλητή του στα μάτια

- στέκεται με σιγουριά και ευθύτητα

- μιλάει με σαφήνεια και σταθερότητα (ούτε πολύ δυνατά ούτε πολύ σιγά).



Το αποφασιστικό άτομο δε νοιώθει την ανάγκη να κρύβεται ή να επιδεικνύεται. Είναι απλά ικανοποιημένο με το να είναι ο εαυτός του.



*Περισσότερα δείτε τη φωτο-τυπία.







“Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν! Δοκιμάζοντας, προσπαθώντας και τολμώντας μπορούμε να καταφέρουμε πολλά!” μας έλεγε τότε η κυρία Βίκυ και είχε δίκαιο. 






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  
©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

My Instant-Photo-Moments#7 – I, the Sea and the Sky in Varkiza!



  Μπορεί η ψυχολογία μου να είναι κάπως down για πολλά αλλά προσπαθώ, όσο και όπως μπορώ να με ανεβάσω! Και θα ξανά βρω την …χαμένη μου ενέργεια, που θα πάει;! Εξάλλου, όλα …περαστικά είναι! Οπότε, όπως και να είναι οι αναρτήσεις μου-γραφή μου, δε θα σας πω “δείξτε κατανόηση”, αλλά θα σας πω ότι το “ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ” είναι ακριβώς Εγώ η ίδια, οπότε, αν είμαι χαρούμενη, θα γράφω για τις χαρές μου, αν είμαι λυπημένη, θα γράφω για τις λύπες μου, αν δεν μπορώ να γράψω για χίλιους λόγους, δεν θα γράφω καθόλου (αν και αυτό εμένα καλό δεν μου κάνει) και όποιος θέλει… ακολουθεί.

  Πριν περίπου 2 εβδομάδες, μετά από πολύ καιρό (για την ακρίβεια μήνες) βρέθηκα με μια πολύ-πολύ καλή μου Φίλη για καφέ. Γιατί, μπορεί να κάνεις μήνες να δεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο αλλά όσο υπάρχει Αγάπη, συμπάθεια και αμοιβαία αισθήματα, δεν έχει καμιά απολύτως σημασία ο χρόνος. Την τοποθεσία την επέλεξα Εγώ, μιας και όποτε βγαίνουμε η Φίλη μου το “που θα πάμε” το αφήνει πάντα πάνω μου. Έτσι, αφού η μέρα ήταν σχετικά ζεστή, με ένα Ήλιο που δεν κρυβόταν (όπως κρύβεται αυτές τις ημέρες!) και επειδή και οι δυο αγαπάμε υπερβολικά τη θάλασσα, επέλεξα να πάμε στην πιο αγαπημένη μου περιοχή (και στέκι) στη Βάρκιζα.  

  Καθίσαμε, ήπιαμε το καφεδάκι μας, είπαμε τα νέα μας, τις ανησυχίες μας, τα προβλήματά μας, τις σκέψεις μας, περπατήσαμε και φυσικά βγάλαμε και -αναμνηστικές- φωτογραφίες. Περάσαμε, όπως πάντα πολύ όμορφα και ήρεμα. Παρακάτω θα σας δείξω και κάποιες από τις φωτογραφίες που έβγαλα αλλά θα δείτε κι εμένα που με φωτογράφησε η Φίλη μου. 


Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015 (Βάρκιζα)

•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ



•*¨*•ღ



•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ



•*¨*•ღ


Όπως βλέπετε και αυτές οι δυο γάτες …ρεμβάζουν! 
Αυτά είναι!


•*¨*•ღ





•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ




•*¨*•ღ



Όλα είναι πιο υποφερτά …όταν χαμογελάς!




*Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος της προσωπικής-μόνιμης στήλης “My Instant - Photo – Moments#



______________________________




_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!  

©Copyright 2010-2015 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com