Κριτική Βιβλίου: Αχμέτ Ουμίτ – “Μνήμες της Κωνσταντινούπολης”

Φωτο by ΜΑΡΙΑ Π. (mariaparask29)

Είναι η δεύτερη ανάρτηση που κάνω για Κριτική Βιβλίου! Πέρσι, στις 29 Αυγούστου (σημαντική ημερομηνία για εμένα), είχα ανεβάσει πρώτη φορά Κριτική για το βιβλίο της  Χρησηίδας Δημουλίδου για το βιβλίο της “Οι τρεις υποσχέσεις”. Ένα βιβλίο, που εγώ προσωπικά το αγάπησα! Τώρα, ήρθε η ώρα να σας γράψω για ένα βιβλίο που άρχισα να το διαβάζω από τον Φεβρουάριο—Μάρτιο(;) και το ολοκλήρωσα πριν περίπου μία εβδομάδα. Είναι το “Μνήμες της Κωνσταντινούπολης” (Istanbul Hatirasi) του συγγραφέα (και ποιητή αν δεν κάνω λάθος) Αχμέτ Ουμίτ (Ahmet Umit)

Καταρχάς, Πρώτον, το συγκεκριμένο βιβλίο το είχα κερδίσει σε έναν διαγωνισμό. Δεύτερον, δεν με αφορά αν είναι Τούρκος ο Συγγραφέας. Δεν κάνω διακρίσεις, δεν μπαίνω στα “γνωστά” (ξέρετε!!!) καλούπια το τι “πρέπει και τι δεν πρέπει” να διαβάσεις, να δεις, να ακούσεις, να φας… Δεν κοιτάω, τη χώρα προέλευσης αλλά αν κάτι είναι καλό και μου κάνει κλικ. Και τρίτον, το διάβαζα με δόσεις γιατί δεν το είχα στα χέρια μου συνέχεια. Το είχα δώσει στην κοπέλα του αδελφού μου για να το διαβάσει, μέχρι να έρθει η ώρα να το διαβάσω κι εγώ. Δεν το ολοκλήρωσε ποτέ… κι έτσι το πήρα πίσω και όποτε είχα free time καθόμουν και διάβαζα μερικές σελίδες, ώσπου τώρα Καλοκαιράκι με λίγο παραπάνω ελεύθερο χρόνο, με χαρά ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του. 

Πληροφορίες:

Είδος: Μυθιστόρημα

Τίτλος: “Μνήμες της Κωνσταντινούπολης”
Συγγραφέας: Αχμέτ Ουμίτ

Μετάφραση: Θάνος Ζαράγκαλης
Εκδόσεις Πατάκη, 2012

Σελ.: 687

Ο συγγραφέας:

Η υπόθεση:

Η γνώμη μου:

-Καταρχάς, μου αρέσει πολύ το εξώφυλλο του Βιβλίου. Η Φωτογραφία είναι από μια παλιότερη εποχή της Κωνσταντινούπολης.

-Μου αρέσει η γραμματοσειρά! (είναι ένα απ’ τα συν για να μην με κουράσει ένα βιβλίο!)

-Μου αρέσει που κάθε κεφάλαιο, έχει έναν τίτλο με  «» που στην ουσία είναι ένα κομμάτι από έναν διάλογο του κάθε κεφαλαίου.

-Μου αρέσει που είναι ενώ είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με ιστορικά στοιχεία, η γραφή του είναι απλοϊκή, καθαρή και ευανάγνωστη, κάτι που δεν περιμένω από ένα τέτοιου είδους βιβλίο.

Το μυθιστόρημα αυτό, μας μεταφέρει στην σύγχρονη Ιστανμπούλ, που μέσα από την αφήγηση και την εξέλιξη της υπόθεσης μας “ταξιδεύει” στο Αρχαιοελληνικό Βυζάντιο, στην Ρωμαϊκή, Ανατολική Ρωμαϊκή και Οθωμανική περίοδο μέχρι την Ιστορική Κωνσταντινούπολη, περιγράφοντας μας τα γεγονότα, τις καταστάσεις και τα πρόσωπα της κάθε εποχής. Το παρελθόν και το παρόν, ενώνονται μεταξύ τους και γίνεται ο οδηγός για να “τρέξει” η ιστορία και να φτάσει εκεί που θέλει ο συγγραφέας, στην διερεύνηση των φόνων .

Οι πρωταγωνιστές, ο αστυνόμος Νεζβάτ Μπέη και ο υπαστυνόμος Αλή Μπέη, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι χαρακτήρες δένουν απόλυτα μεταξύ τους. Ο πρώτος, με πείρα και υπομονή, καθόλου σκληρός, αντιθέτως ευαίσθητος, πονεμένος από την απώλεια της γυναίκας και της κόρης του, ερωτευμένος με μια Ελληνίδα, την Ευγενία.  Ο δεύτερος, νέος και παρορμητικός, απόλυτος και αντιδραστικός που δεν διστάζει να τα βάλει με όλους τους “ύποπτους” προς τη διευκόλυνση της υπόθεσης και ερωτευμένος με τη γλυκύτατη και ευγενική βοηθό τους, τη Ζεϊνέπ. Όλοι τους, χαρακτήρες συμπαθείς που μέσα από τις περιγραφές νιώθεις την αύρα και την προσωπικότητα τους. Οι φόνοι με τα 7 πτώματα που δολοφονείται ο ένας μετά τον άλλο σε διαφορετικό –πάντα- ιστορικό χώρο και έχοντας πάντα δίπλα τους ένα νόμισμα της αντίστοιχης ιστορικής περιόδου, όπου το καθένα έχει τη δική του “ένοχη” ιστορία, ξεδιπλώνεται μέσα από μια αναδρομή/ένα οδοιπορικό στην ιστορία του παρελθόντος. Οι σκηνές δράσης-προσωπικές άλλοτε έντονες  και άλλοτε “συγκινητικές” μα πάντοτε με έντονο το ενδιαφέρον. Τα ιδιαίτερα, πολλά πρόσωπα-χαρακτήρες-ύποπτοι κάνουν την υπόθεση ενδιαφέρουσα με έντονο το σασπένς. Οι αναφορές για τους Έλληνες (ή ρωμαίους-Ρωμιούς, όπως χαρακτηριστικά τονίζεται) και την Ελληνική ιστορία, γίνετε με τρόπο ευγενικό, χωρίς να προσβάλλει ή να μειώνει την ελληνική ιστορία.

Η πλοκή ανάμεσα στην Ιστορία, τη γνώση, την αστυνομική  δράση, το (σχετικά) ανατρεπτικό φινάλε αλλά και τον ευαίσθητο τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας προσεγγίζει την ιστορία, κάνουν το εν λόγω μυθιστόρημα (παρά τις 687 σελίδες του) να αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κάποιος!

Μπορεί να μου πήρε μήνες για να το ολοκληρώσω, με πολλά διαστήματα εβδομάδες ή και μήνες, αλλά από την στιγμή  που το άφηνα μέχρι την στιγμή που το έπιανα ξανά στα χέρια μου για να συνεχίσω την ανάγνωση, όχι απλά δεν ξέχασα το τι είχε προηγηθεί πριν στο story, αντιθέτως η αίσθηση ήταν ακριβώς η ίδια  στο σημείο που είχα μείνει χωρίς να χάσω τα στοιχεία ή την πλοκής της υπόθεσης. 

ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Βιβλιοθήκη”

ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων! 

  *Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
 

*Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!

__________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.blogspot.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *

*All rights reserved