Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Diary of Bliss 2013: 7η εβδομάδα – ”Πάει και η φετινή σχολική χρονιά!”


Την περασμένη Παρασκευή 28 Ιουνίου ήταν η μέρα που πήρα τους βαθμούς ή αλλιώς τον Έλεγχο Προόδου για την τρίτη τάξη του ΕΠΑΛ που συνεχίζω και πηγαίνω. Ομολογώ πως περίμενα πως και πως να έρθει αυτή η μέρα για δυο και μόνο λόγους. Και ποιοι είναι αυτοί;

Πρώτος λόγος! Ήμουν τόσο σίγουρη ότι αυτή την χρονιά δεν τα πήγα και τόσο καλά, για την ακρίβεια ήταν η χειρότερη μου που ήθελα να δω σε τι “επίπεδο” βαθμού (ξέπ)έπεσα. 

Δεύτερος λόγος! Ήθελα να διαπιστώσω με τα μάτια μου παίρνοντας αυτό το χαρτί (για να μην το πω αλλιώς και γίνω αγενής!) αυτό που όλη τη χρονιά έβλεπα, άκουγα και αισθανόμουν… δηλ. αν ισχύει κι αν υπάρχει αξιοκρατία στο χώρο που βρίσκομαι.

Τελικά τι συμπεράσματα έβγαλα; Όχι καλά, όχι και τόσο θετικά! Το ξέρω πως θα γίνω πάλι “κακιά” (είπαμε ότι όποιος έχει το θάρρος να λέει την άποψή του και τα πράγματα με το όνομά τους, αυτομάτως τον αποκαλούν “κακό άνθρωπο, έτσι δεν λένε;

Πρώτα απ’ όλα, ναι πάλι είχα δίκιο!!! Η διαίσθησή μου δεν έπεσε έξω! Δεν τα πήγα καλά! Αλλά όχι επειδή δεν το πάλεψα εγώ η ίδια ή απλά “τα φόρτωσα στον κόκορα” ή απλά τεμπέλιασα… τίποτα απ’ όλα αυτά! Αντιθέτως, όλη η χρονιά ήταν τόσο μα τόσο δύσκολη για εμένα με οικογενειακά/προσωπικά –σοβαρά- προβλήματα που τώρα που τελείωσε και αυτό το βήμα της τρίτης και προ-τελευταίας χρονιάς, που αναρωτιέμαι και απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου, “Μα πως την έβγαλα πάλι καθαρή;

-Ξέρετε πως είναι να σου έρχονται (πάλι) τα πάνω – κάτω, να πρέπει να φανείς δυνατή για τον εαυτό σου αλλά να δώσεις δύναμη στους ανθρώπους δίπλα σου που περνάνε τον ίδιο “Γολγοθά”;
-Ξέρετε πως είναι να φοβάσαι πως την μάχη που δίνεις –ολομόναχη- 6 χρόνια τώρα -για να κρατήσεις το όνειρο μα κυρίως την προσπάθεια ζωντανή-, μπορεί να τιναχτούν όλα στον αέρα;
-Ξέρετε πως είναι να φοβάσαι πως –πάλι- θα βρεθείς στο “Τίποτα”;
-Ξέρετε πως είναι να παριστάνεις τον “Καραγκιόζη-Κλόουν” (φταίει αυτή η άτιμη ψωρο-περηφάνια μου) κάθε μέρα για να μην δείξεις ότι περνάς δυσκολίες και να μην πέσεις στην ξευτίλα να ζητήσεις λίγη Κατανόηση; Ναι, παραδέχομαι ότι το καλύτερο και πιο χρήσιμο μάθημα πήρα όλη την σχολική χρονιά είναι το "Δείξε Κατανόηση…”

Όχι! Το πάλεψα (όπως πάντα!) περισσότερο από όσο μπορούσα και με τις δυνάμεις που είχα όλη την χρονιά. Έδωσα περισσότερα από όσο άντεχε η ψυχολογία μου, η ψυχή μου, το σώμα μου… επομένως νιώθω εντάξει με μένα την ίδια. Είμαι σε μεγάλο βαθμό ευχαριστημένη με τον εαυτό μου! Όμως δυστυχώς δεν είμαι ευχαριστημένη από τους άλλους, από όλους αυτούς που απλά ξέρουνε να σου λένε αυτά τα ωραία αλλά τόσο τελικά ψεύτικα λόγια που σε γεμίζουν με ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο.

Όσον αφορά στον πρώτο λόγο, έχω να πω πως δεν περίμενα να ανέβω, σε καμιά περίπτωση. (Τις προηγούμενες δυο χρονιές, τα πήγα εξαιρετικά καλά, αλλά τότε τα πράγματα ήταν λίγο πιο ήρεμα…) Περίμενα κάποια σκαλιά πιο κάτω αλλά δεν περίμενα πως θα με “ρίξουν” τόσο πολύ! Ούτε με τις κλωτσιές να μην με “έριχναν”… τόσο φαίνεται! Πρώτη αντίδραση; Εντάξει, ένας ξεφτιλισμένος τελικός βαθμός! Ναι, αυτό ακριβώς είναι! Θα μου πείτε πως αυτός διαμορφώνεται σύμφωνα με τις δικές σου επιδόσεις και δίκιο θα έχετε! Όμως η διαφορά ποια είναι; Δεν γίνεται ένας τέτοιος τελικός βαθμός να είναι ο ίδιος με κάποιους άλλους που ήταν δεν ήταν παρών, το προσπάθησαν δεν το προσπάθησαν… Αν το σκεφτείς με λογική (αλλά ποιος έχει σήμερα λογικήΟ Γελαστούλης κλείνει το μάτι;) θα δεις πως έχω κάποιο δίκιο!  Δεν γίνεται, κάποιος που πέρασε μόνο με σκονάκια (και μάλιστα μπροστά στα μάτια των καθηγητών-επιτηρητών που την μια κάνουν τα στραβά μάτια και την άλλη ενοχλούνται αλλά δεν κάνουν τίποτα) να έχει μεγαλύτερη αξία από κάποιον που απλά διάβασε και έγραψε. Δεν με ενοχλούν αυτοί που το κάνουν! Με ενοχλεί όμως που βροντοφωνάζεις ότι δεν κάνεις, δεν το έχεις ανάγκη, εγώ θα σκίσω αλλά τελικά γράφεις μόνο κάνοντας σκονάκι. Δεν γίνεται οι ίδιες οι συμμαθήτριες σου (που έχουν τα διπλάσια χρόνια μου και μεγάλα λαμόγια που πατάνε επί πτωμάτων) να γνωρίζουν τα θέματα κάποιου μαθήματος και το κρατάνε μυστικό μόνο για τις ίδιες αλλά να το παίζουν φίλες σου… Ε, πως να το κάνουμε, δεν γίνεται! 

Αλλά, τελικά ξέρετε κάτι; Προάγομαι στην επόμενη τάξη (Χαχα! Ο Γελαστούλης κοροϊδεύει) και αυτό έχει σημασία!!! Όχι, πως δεν θα περνούσα, αλλά έτσι όπως έχουν καταντήσει τα πράγματα, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Άσε που ενώ δεν κάνεις κάποιο λάθος, ούτε φταις εσύ...στο τέλος την πληρώνεις εσύ…άδικα!!!

Όσον αφορά τώρα στον δεύτερο λόγο, έχω να πω πως το γλύψιμο, οι “ιδιαίτερες” συμπάθειες, το κάνω φασαρία για να με δουν και να ακουστώ, τα καβαλημένα καλάμια και τα πολλά λαμόγια… τελικά νίκησαν την προσπάθεια, την αλήθεια, την διακριτικότητα, το δεν δίνω δικαίωμα, το κάνω σωστά τη δουλειά μου, το δεν προκαλώ και γενικά το “με την αξία μου”. Αλλά… επειδή λατρεύω την αλήθεια και πιστεύω στην δικαιοσύνη της Ζωής, στο τέλος, το αληθινό νικάει το ψεύτικο, το αξίζω νικάει το “μέσο”.

Μπορεί να φαίνομαι πικραμένη αλλά μα στο Θεό που πιστεύω (και πιστέψτε με, οι άνθρωποι μπορεί να με εγκατέλειψαν, ο Θεός ποτέ!) δεν έχω καθόλου πίκρα. Η αλήθεια είναι ότι έχω μόνο θυμό! Αλλά αυτός ο –δικαιολογημένος- θυμός (και ειδικά στην εποχή που ζούμε!) είναι η δύναμή μου! Θυμό για το "έχουμε αξιοκρατία” αλλά στην πραγματικότητα απλά το φωνάζουνε αλλά ούτε οι ίδιοι δεν το πιστεύουν! Τέτοιοι άνθρωποι φτάνουν στα όρια της απόλυτης ανοησίας.


Ε, τότε πως να συμπεριφερθώ εγώ από την πλευρά μου; Απλά, το παλεύω τίμια (γιατί και τις πουστιές μου τίμια τις κάνω) και ό,τι βγει και όπου με βγάλει! Δυστυχώς, διαπιστώνω κάθε μέρα ότι ενώ η εποχή την οποία βιώνουμε είναι η απόλυτη ευκαιρία για να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψη μας, να γίνουμε λίγο πιο άνθρωποι, να ανοίξουμε τα μάτια μας, τα αυτιά μας και το μυαλό μας, να εκτιμήσουμε κάποια πράγματα, ο καθένας να πάρει αυτό που του αναλογεί & κυρίως να γίνουμε πιο ταπεινοί… εμείς γινόμαστε χειρότεροι & δυστυχώς χωρίς επιστροφή! Βλέπω τους νέους (και βάζω κι εμένα την ίδια μέσα) να τους έχει κυριέψει η απογοήτευση & το σκοτάδι & τους μεγάλους να είναι φαντασμένοι και να στέκονται πάνω σε ένα καλάμι που ξεπερνάει και το μπόι τους!

Πραγματικά, βαρέθηκα τέτοιους είδους ανθρώπους… τέτοιες άδικες συμπεριφορές… βαρέθηκα εξαιτίας των λαμογιών (που το παίζουν αθώοι και τίμιοι, Κυρίες και Κύριοι) να καταρρέουν όσοι πραγματικά αξίζουν. Δηλαδή, ποια θα είναι η συνέχεια; Ποια θα είναι η κατάληξη των πραγμάτων; 

Θυμάμαι πριν πολύ καιρό: Ήμουν στο ΙΚΑ για κάποιες εξετάσεις και όπως περίμενα έξω από το γραφείο του γιατρού, άφησα δυο φορές να μπουν, ενώ ήταν η σειρά μου, δυο γιαγιάδες, επειδή όπως μου είπαν “είσαι νέα κορίτσι μου, δεν πειράζει αν περιμένεις λίγο παραπάνω….” Ε, τότε, μια άλλη γιαγιά (καμιά σχέση με τις άλλες δυο που φαινόντουσαν ή παριστάνανε τις “κουρασμένες, άσχετα που όταν βγήκαν ήταν λες και είχαν βγει από “SPA”) που περίμενε την σειρά της για τον ίδιο γιατρό, μου λέει το εξής: “Κοπέλα μου, φαίνεσαι καλό παιδί και ευγενικό και αυτό φάνηκε που άφησες να μπουν αυτές οι Κυρίες ενώ ήταν η σειρά σου. Αλλά ξέρεις; Κι αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας. Τι σημαίνει είσαι νέο παιδί; Κι εσείς τα νέα παιδιά παλεύετε σε μια δύσκολη κοινωνία που εμείς οι μεγάλοι ευθυνόμαστε για το πως έχει καταντήσει. Πιστεύεις στο Θεό; Της λέω: “Φυσικά και πιστεύω!” Μπράβο σου! Χαίρομαι που το ακούω! Γι’ αυτό εγώ σαν γιαγιά, σαν μια γυναίκα που έχω περισσότερα χρόνια στην πλάτη μου από εσένα, σε συμβουλεύω να μην πηγαίνεις πάντοτε με το Σταυρό στο χέρι! Όχι, δεν σου λέω να πατάς τον άλλον στο δρόμο που περπατάς, αλλά όταν πρέπει να υπερασπιστείς το δίκαιο σου και αυτό που σου αναλογεί, να μην αφήνεις ούτε από ευγένεια ούτε από καλοσύνη κανέναν να στο πάρει. Μην με παρεξηγήσεις, όμως τα ίδια ακριβώς λέω και στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου! Ο κόσμος έχει γίνει πολύ κακός και πρέπει να προστατεύουμε περισσότερο τον εαυτό μας. Και ειδικά εσείς οι νέοι θα πρέπει να το κάνετε κάθε μέρα…” 


Αυτή την εμπειρία, αυτά τα λόγια που είχα την τύχη να ακούσω από μια άγνωστη Κυρία που μου τα είπε με πολύ όμορφο, ευγενικό και με ενδιαφέρον τρόπο (τουλάχιστον αυτό ένιωσα) δεν θα τα ξεχάσω ποτέ! Είναι από εκείνες τις απρόσμενες, όμορφες, ξεχωριστές και με νόημα στιγμές, συν ένα μάθημα ζωής που έχεις την τύχη να βιώσεις και απλά ευχαριστείς την καλή σου τύχη.

Που θέλω λοιπόν να καταλήξω;
Ό,τι και να με ενοχλεί, ότι και να με θυμώνει στο θέμα με την φετινή σχολική χρονιά, που ευτυχώς πέρασε και ακούμπησε ελάχιστα. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι την σιχάθηκα από όλες τις μεριές. Απλά, κρατάω ελάχιστα καλά-θετικά πράγματα και με αυτά θα πορευτώ για την επόμενη και ευτυχώς (!) τελευταία. Γιατί, κουράστηκα! Αλλά ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τους πάντες που από τα μαθήματα αυτά, εγώ γίνομαι κάθε μέρα λίγο καλύτερος άνθρωπος από την προηγούμενη! Τα έχω βρει με την συνείδησή μου (προς το παρόν, γιατί αύριο δεν ξέρω τι θα γίνει!) και είναι ελεύθερη η ψυχή μου! Με βοήθεια ή χωρίς, εγώ θα συνεχίσω (όπως παλεύω πάντα-μια Ζωή) να παλεύω με μπέσα. 


Πάει και η φετινή σχολική χρονιά! Έκλεισε ένας κύκλος! Τώρα, ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! Πέφτω κάτω από τα γέλια 



Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)


*Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος του Diary of Bliss 2013 από το Positive Thinking Greece
 
*Διαβάστε ΕΔΩ τι ακριβώς είναι το "Diary of Bliss 2013".
 
Diary of Bliss 2013
Ιστολόγια που συμμετέχουν:
Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις του Diary of Bliss”!



Maria (Syllegw Stigmes)[5]

__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.blogspot.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *
*All rights reserved

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Movie in Cinema Κριτική! – Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι)



Τι σας είχα πει σ’ αυτή την ανάρτηση Συλλέγω Στιγμές#6 & Αφιέρωμα#1: Εγώ και ο Superman…; Δεν σας είπα για την μεγάλη αγάπη που έχω από παιδί για τον comic ήρωα τον Superman; Δεν σας είπα  το πόσο ανυπομονώ να πάω να δω στο Cinema την νέα ταινία “Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι)”; Ε, ναι λοιπόν, την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, πήγα με την κοπέλα του αδελφού μου και την είδαμε. Την προηγούμενη μέρα Πέμπτη 20 Ιουνίου (έχει σημασία η ημερομηνία) ήταν η επίσημη πρεμιέρα αλλά επειδή φαντάστηκα ότι θα γίνει χαμός, κρατήθηκα για την επόμενη μέρα! Ε, βλέπετε τόσους μήνες (από την ημέρα που έμαθα ότι θα βγει νέα ταινία  Superman) περίμενα και μετρούσα τις ημέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες μέχρι να έρθει αυτή η μέρα που θα αρχίσει να προβάλλεται και στην Ελλάδα η ταινία! Μέχρι τότε, ‘παρακολουθούσα’ κάθε φωτογραφία, βίντεο, συνέντευξη, άρθρα που κυκλοφορούσαν για την ταινία και πραγματικά από τα τόσα που είχα δει, είχα ακούσει… είχα ήδη εντυπωσιαστεί και όπως καταλαβαίνετε η αγωνία (μέχρι να φτάσει η συγκεκριμένη μέρα) χτυπούσε κόκκινο. Αφού από τα τόσα teaser trailer/video, φωτογραφίες, πληροφορίες, διαφημίσεις κ.α. φοβήθηκα ότι στο τέλος μπορεί να “καεί” η ταινία από την τόση προβολή και όταν έρθει η ώρα της προβολής να απογοητεύσει το κοινό. Ευτυχώς κάτι τέτοιο, δεν έπαιξε!  

Τώρα που επιτέλους την είδα, ήρθε η ώρα να σας πω τις εντυπώσεις μου, χωρίς βέβαια να αποκαλύπτω πολλά για την εξέλιξη της ταινίας, γιατί έτσι είναι σαν να κάνω spoiler και θα χαθεί το σασπένς για όσους και όσες θελήσετε να πάτε να τη δείτε! Εξάλλου, όσες κριτικές γράφω (αν έχετε διαβάσει τις εν λόγω στήλες του blog) κυρίως για ταινίες, βιβλία… δεν σας τα αποκαλύπτω όλα… νομίζω κρατάω το μέτρο, έτσι δεν είναι;  




*Λίγα λόγια για το story της ταινίας! (αν και είναι γνωστό σε όλους!) 

Ένα μικρό αγόρι ανακαλύπτει ότι έχει υπερφυσικές δυνάμεις και ότι δεν προέρχεται από τη Γη. Ως νεαρός, θα ξεκινήσει μια εντυπωσιακή περιπέτεια, αναζητώντας τις ρίζες του και την αποστολή του σ’ αυτό τον κόσμο. Αν όμως, θέλει να σώσει τον κόσμο από τον αφανισμό και να αποτελέσει το σύμβολο της ελπίδας για την ανθρωπότητα, θα πρέπει να αφήσει τον ήρωα που κρύβει μέσα του να λάμψει.
[Πηγή: villagecinemas.gr]


*Το trailer της ταινίας: (ένα απ’ τα πολλά!) 



*Οι εντυπώσεις μου:

Ας ξεκινήσω με τη διάρκεια της ταινίας που είναι παραπάνω από 2,5 ώρες! Εγώ προσωπικά δεν κατάλαβα πότε πέρασαν οι  ώρες! Ακριβώς μισή ώρα (κοίταξα το ρολόι μου) διήρκησε το story με την καταστροφή του Πλανήτη Κρύπτον. Μέσα σε μισή ωρίτσα είδαμε τον πόλεμο και φυσικά την καταστροφή της πραγματικής  πατρίδας του Superman μέσα από εντυπωσιακές σκηνές δράσεις, δυνατές, έντονες μάχες… σε  έναν διαφορετικό Πλανήτης Κρύπτον, από αυτόν, που κατά κάποιον τρόπο, έχουμε δει σε παλιότερες ταινίες ως αναφορά ή γρήγορο στιγμιότυπο. Στη μισή αυτή ωρίτσα συναντάμε τους πραγματικούς γονείς του Superman, Jor-El (Russell Crowe) και Lara Lor-Van (Ayelet Zurer) που προσπαθούν να στείλουν τον νεογέννητο γιο τους Καλ-Ελ (το  πραγματικό όνομα του Superman) στη Γη για να σωθεί.

Στην συνέχεια, βλέπουμε τον Clark Kent σε πολλές φάσεις! Είναι πλέον ένας άντρας που εργάζεται σε πολλές-διαφορετικές δουλειές όπου πάντα τρέπεται σε φυγή. Συγχρόνως όμως κάνει ένα flashback στο παρελθόν, που αυτομάτως σε κάθε “αναδρομή στο Παρελθόν” μας αφηγείται τη Ζωή του μέχρι το πως είναι ‘τώρα’. Βλέπουμε πως έπεσε στη Γη, πως τον μεγάλωσαν οι θετοί του γονείς, Jonathan Kent (Kevin Costner) και  Martha Kent (Diane Lane), που ναι μεν είναι αρκετά καλοί στους ρόλους τους αλλά  θα ήθελα το “κάτι παραπάνω”. Και ο τρόπος που μας “αποχαιρετάει” ο Jonathan Kent θα προτιμούσα να ήταν κάποιος άλλος και όχι έτσι όπως βλέπουμε στην ταινία. Βλέπουμε επίσης τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, όπου προσπαθεί να μάθει τον εαυτό του, να ακολουθήσει τις συμβουλές του πατέρα του, όπως να φέρετε όπως κάθε φυσιολογικό παιδί, γιατί ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να δεχτεί τις δυνάμεις που έχει ο ίδιος.  Το κάθε flashback ομολογώ πως γινόταν σε στιγμές που δεν περίμενες, ήταν κάπως απότομες και μας πήγαιναν αμέσως (και κάποιες φορές λίγο άσχετα) σε άλλες σκηνές και κάπου έχανες σε που ακριβώς σημείο της ιστορίας βρίσκεσαι. Αλλά όλα αυτά μέχρι στο σημείο που πλέον εμφανίζεται ο Superman στον κόσμο…….


Το Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι) είναι μια καθαρά νέα έκδοση ταινία “Superman, reboot όπως την αποκαλούν οι ειδικοί.  Δεν συνεχίζει από την τελευταία ταινία Superman Returns (2006) με τον συμπαθή αλλά ακατάλληλο (όπως έχω ξανά γράψει) για τον ρόλο Brandon Routh. Μας πάει πάλι απ’ την αρχή της ιστορίας… γνωρίζοντας πάλι απ’ την αρχή τον αγαπημένο ήρωα με την Μπέρτα (Κάπα, πάντα την έλεγα από μικρή) και την ικανότητα του να πετάει. Το σενάριο είναι πολύ προσεγμένο! Δεν γράφτηκε στο “πόδι” που λένε, αντιθέτως έχει βάθος, έχει πολλές, ακριβείς, χρήσιμες και σωστές λεπτομέρειες. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία ακόμα και η μουσική τα βρήκα άψογα και απόλυτα ικανοποιητικά σε μεγάλο βαθμό! Προσέξτε την μουσική επιμέλεια της ταινία! Και να μην δίνεις ιδιαίτερα προσοχή στη μουσική, εκείνη από μόνη της σε συνεπαίρνει. Προσέξτε ειδικά εκεί που είναι να πετάξει ο Superman, πόσο η μουσική με το πέταγμα, γίνετε ένα και κάνει τη διαφορά στο πως αισθάνεσαι την ένταση του πετάγματος να ανεβαίνει. Το βρήκα απλά συναρπαστικό!!!


Οι δημιουργοί  Σκηνοθεσία Zack Snyder (300) και Παραγωγή/συν-σεναριογράφος Christopher Nolan (Τριλογία “Batman” και “Inception”) απλά δημιούργησαν αυτό που ξέρουν καλά! Τι; Μα, μια ταινία υπερ-παραγωγή, θεαματική, με απίστευτα ψηφιακά εφέ, έντονη δράση (άσχετα που διάβασα σχόλια τύπου “ελάχιστη δράση” που πιστέψτε με όχι απλά δεν ισχύει το “ελάχιστη” αλλά σας διαβεβαιώνω πως είναι σε κάποιο σημείο και μετά στο τέλος και “υπερβολική”) σκηνές υπερ-καταστροφής, πλοκή, πλάνα που κάνουν τη διαφορά, πολύ και έντονη ένταση…  με το αποτέλεσμα να είναι άκρος επιτυχημένο και σε μεγάλο βαθμό ικανοποιητικό για τον θεατή. Όσοι και όσες έχουμε δει ταινίες αυτών των δημιουργών, ξέρουμε και τι περίπου να περιμένουμε, έτσι δεν είναι;


Ο Russell Crowe ήταν εξαιρετικός και “πολύς” στο ρόλο του, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της καταστροφή τους Πλανήτη Κρύπτον  αλλά και σε όλη τη διάρκεια που εμφανίζεται και κάνει τα “μαγικά” του. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα έκανε και τόσο τη “διαφορά” στην ταινία. Εντάξει, είναι καταπληκτικός ως ηθοποιός και πάντα “γεμίζει” την οθόνη από την γοητευτική του παρουσία (προσθέστε και την απίστευτη βαθιά ανδρική φωνή του) αλλά στην συγκεκριμένη ταινία δεν περίμενα ότι θα με εντυπωσιάσει λίγο παραπάνω από ό,τι με εντυπωσιάζει κάθε φορά στις ταινίες του. Κάθε φορά που εμφανίζονταν σε κάποια σκηνή, απλά τον απολάμβανα! Ακόμα και οι “αστείες” ατάκες που έλεγε, δεν με ενόχλησαν καθόλου, μάλλον τις βρήκα πολύ “λογικές”! 





Η Amy Adams ως Lois Lane όχι απλά μου άρεσε πολύ αλλά θεωρώ πως είναι  η καλύτερη/κατάλληλη ηθοποιός που ενσάρκωσε απόλυτα σωστά, με ενέργεια και ένταση την Δημοσιογράφο-Κοπέλα του Superman. Αν και ομολογώ ότι η Amy Adams είναι από τις νέες ηθοποιούς που προσωπικά  έχω πολύ θετική εντύπωση γι’ αυτήν και ως ηθοποιό και ως προσωπικότητα (πολύ διακριτική)  και την αγαπώ για τις μέχρι τώρα κινηματογραφικές τις επιλογές, μιλώντας αντικειμενικά, θεωρώ πως ήταν εξαιρετική στο ρόλο της.


Ο Michael Shannon στον ρόλο του Στρατηγού Zod, ενώ είχα διαβάσει κάποια άρθρα (ελληνικά και ξένα) ότι είναι πολύς “λίγος” στον ρόλο αυτό, διαφωνώ γιατί όχι απλά δεν είναι “λίγος”, αντιθέτως περίμενα πως θα είναι παραπάνω υπερβολικός ως κακός, αλλά ok εγώ προσωπικά τον βρήκα και αρκετά “ήσυχο”. Είχε στην ερμηνεία του τόση ένταση όσο σχετικά έπρεπε να έχει. Και η αλήθεια είναι ότι δεν με εκνεύρισε τόσο ο ίδιος ως κακός όσο η Antje Traue ως Faora, σύμμαχός του Στρατηγού Zod που πραγματικά κάθε φορά που την έβλεπα, με “έβγαζε απ’ τα ρούχα μου”. Χτυπούσε αλύπητα…με απλά λόγια ήταν χειρότερη κι από τον ίδιο τον Zod.



Ο Laurence Fishburne στο ρόλο του εκδότη της Daily Planet, Perry White (αν δεν κάνω λάθος το όνομα, που δεν κάνω!) μου άρεσε αρκετά, αν και τον βρήκα (στον εν λόγο ρόλο) πολύ μαλακό, ευγενικό, ήρεμο. Σε γενικές γραμμές, τον βρήκα πολύ συμπαθητικό αλλά στο Man of Steel Νο. 2, (ναι, ναι θα υπάρξει σίγουρα και Νο. 2, άντε μην σας πω και Νο.3) θα ήθελα να τον δω πιο ενεργό στο ρόλο του. 



Και τέλος, ποιος μας έμεινε; Μα φυσικά ο αγαπημένος μου Henry Cavill που υποδύεται τον αγαπημένο μου ήρωα. Όπως είχα γράψει ΕΔΩ στην ανάρτηση της στήλης Αφιερώματα#, αμέσως χωρίς να έχω δει καμιά φωτογραφία ή βίντεο ως ο νέος Superman, πίστεψα πως αυτός είναι ο κατάλληλος να υποδυθεί αυτό τον ρόλο. Φυσικά όταν τον είδα στην ταινία, απλά επιβεβαιώθηκα! Μου άρεσε τρελά σε όλες τις σκηνές! Οι εκφράσεις του, το βλέμμα του, το συγκρατημένο χαμόγελό του, η σοβαρότητά του… έφερε στα μέτρα του τον ήρωα. Τολμώ να ομολογήσω ότι κάποιες φορές συγκινήθηκα λιγουλάκι από τις σκηνές/αφήγηση του ίδιου του ήρωα και το πως όλα ξεκίνησαν. Ο Henry Cavill είναι ένας απίστευτα όμορφος/γοητευτικός άντρας (αυτό φαίνεται με την πρώτη ματιά, δεν χρειάζεται να το πω εγώ!) και ένας πολύ καλός ηθοποιός και η ευκαιρία του να υποδυθεί τον Superman, μπορεί να την έχασε στην ταινία Superman Returns το 2006 από τον Brandon Routh, (λάθος τους μεγάλο) αλλά να που το έφερε η τύχη και πρωταγωνιστή στο Man of Steel που είναι από όλες τις απόψεις καλύτερη! Είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός, που αν και στο  Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι) δεν πολύ μιλάει αλλά οι εκφράσεις του είναι που μιλάνε για εκείνον! Στο Νο. 2 σίγουρα θα τον δούμε να μιλάει περισσότερο και φυσικά να προσθέσει πολλά περισσότερα στον διπλό ρόλο τους ως Clark Kent/Superman. Γιατί, ακριβώς εκεί τελειώνει η ταινία! Μας δείχνει μια γρήγορη σκηνή με τον ίδιο τον… Clark Kent. Επομένως, καταλαβαίνουμε πως σίγουρα θα έχει και συνέχεια! Για εμένα προσωπικά πάντα μετρούσε πάρα πολύ και πρώτα και πάνω απ’ όλα, ο ηθοποιός που θα υποδυθεί τον αγαπημένο μου ήρωα να ταιριάζει όχι απλά σε μεγάλο ποσοστό, αλλά αν γίνετε να είναι ο ιδανικός. Και ναι, ο  Henry Cavill είναι ο ιδανικότερος και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό! Και αυτός ήταν και ο λόγος που ήθελα πολύ να δω αυτή την νέα ταινία, κάτι που δεν έκανα με την προηγούμενη ταινία του 2006… που δεν μου γέμισε ποτέ το μάτι ο Brandon Routh ως Superman και γι’ αυτό επέλεξα να τη δω σε dvd.
 
Μου άρεσαν πολύ οι εξής σκηνές που είχαν και μια δόση χιούμορ, κάτι που δεν περιμένεις από την συγκεκριμένη ταινία, που είναι κάπως “σκοτεινή”.
Superman και η Lois Lane βρίσκονται στο Δωμάτιο ανακρίσεων (έτσι το λένε;) εκεί η αυτοπεποίθηση, η έκφραση και το “χιούμορ” του Superman χτυπάει κόκκινο. Εκεί ρίχνεις το πρώτο δυνατό γέλιο… 
*Ατάκες όπως:
-“Τόλμησες να χτυπήσεις τη μάνα μου;” (ο Superman το λέει στον Zod,) -Κλασικός άντρας, έ;-
-“Απλά σκέφτομαι πως είναι κούκλος!” (μια γυναίκα στρατιώτης για τον Superman) –Κλασική γυναίκα, έ;-

Ατάκες που σε κάνουν αυθόρμητα να βγάλεις ένα δυνατό γέλιο που ακούγεται σε όλη την αίθουσα… Και δεν είναι ότι γελάς μόνο εσύ…
*Μου άρεσε αρκετά εκεί στο τέλος που σκοτώνετε ο Zod και ο τρόπος που σκοτώνετε και το όλο ξέσπασμα του ίδιου του Superman.
*Μου άρεσε πολύ και η νέα στολή και περιέργως δεν μου έλειψε καθόλου η παλιά! Προσωπικά θεωρώ πως η νέα στολή είναι πολύ καλύτερη, πιο σημερινή…χωρίς βέβαια να κρίνω, να ακυρώνω ή να ξεχνάω την κλασική με το “βρακάκι”! 


*Αν αξίζει κάποιος να την δει;

Δυο μισή ωρίτσες τόσο απολαυστικές και χορταστικές! Δεν κουράστηκα από τις διαρκείας σκηνές δράσης, παρά μονάχα λίγο στο τέλος, όπου Superman και Στρατηγός Zod κυνηγιόντουσαν ανελέητα και γκρεμίζανε, σπάγανε, καταστρέφανε ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Μόνο εκεί στο τέλος, στις τελευταίες τους κοινές σκηνές δράσης, είπα “Φτάνει πια! Έχουν καταστρέψει όλα τα κτήρια. Κατέστρεψαν ό,τι κατέστρεψαν, γιατί πάνε πάνω στα όρθια και στη θέση τους κτήρια και τα καταστρέφουν κι αυτά;”  Ναι, εκεί που καταστρεφόντουσαν τα κτήρια, μου θύμιζε πολύ λίγο από Inception. Οι σκηνές δράσεις είναι συνεχείς, δυνατές και με πολύ ένταση! Κάποιες φορές, στις γρήγορες σκηνές δράσης, έμοιαζαν τα ψηφιακά εφέ παραπάνω “ψηφιακά” από όσο πρέπει, αλλά εντάξει! Μπορεί το Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι) να ακολουθεί τη γνωστή περπατημένη, το γνωστό story, αλλά έτσι όπως είναι φτιαγμένη, είναι σαν κάτι το διαφορετικό. Μπορεί να μην είναι τέλεια και ούτε θα τις έβαζα 10/10 (λόγω ότι έχω κάποιες μικρές αλλά όχι σοβαρές ενστάσεις στις οποίες σας τις είπα πιο πάνω) αλλά σίγουρα αξίζει και με το παραπάνω! Έχει γίνει η πιο  αγαπημένη μου ταινία  Superman και δεν λέω όχι να πάω να τη ξανά δω για δεύτερη φορά! Άάάανετα!!!

Αν αξίζει λοιπόν να τη δεις; Νομίζω πως ναι! Κι αν είσαι Φαν του ήρωα αυτού, δεν θα “κλάψεις” τα λεφτά που θα δώσεις για το εισιτήριο σου. Θα φύγεις από την αίθουσα ευχαριστημένος, ικανοποιημένος και σίγουρα θα έχεις διασκεδάσει και με το παραπάνω.  Για όσους δεν είναι Φαν του Superman σίγουρα θα διαφωνήσετε σε πολλά και ίσως την κρίνετε αρνητικά, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτός ο Χάρτινος ήρωας υπάρχει εδώ και 75 (;) χρόνια, (αν δεν κάνω λάθος), και έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές και εύχομαι να συνεχίσει………….

Α! κι αν είσαι από αυτούς που τους αρέσει το 3D, να ξέρεις πως κυκλοφορεί και σε 3D αλλά από ό,τι λένε και γράφουν όλοι, δεν αξίζει σε 3D, μιας και δεν προσφέρει το κάτι παραπάνω από την κανονική προβολή!


***

ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Movie in Cinema Κριτική!


*Κι αν θέλετε κι άλλες προτάσεις για ταινίες δείτε ΕΔΩ στην αντίστοιχη μόνιμη στήλη του blog "Movie of Sunday!"

 
***
 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
*Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό αλλά ενημερωτικό!


Σημ.: Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης είναι από το Google.  




__________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.blogspot.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *

*All rights reserved

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Tag! Summer Award!

Love your blog award

Χθες είχα την χαρά να παραλάβω από την Σταματία από το blog Μαμά και όχι μόνο!! (ΕΔΩ μπορείτε να διαβάσετε τη δική της  ανάρτηση) αυτό το βραβείο που συνοδεύεται από 8 ερωτήσεις. Ευχαριστώ πολύ Σταματία μου που επέλεξες κι εμένα να μου το προσφέρεις αλλά κυρίως να προσθέσω ένα ακόμη Tag στην συλλογή μου!

Οι κανόνες είναι οι εξής:
*Να ευχαριστήσω αυτόν που μου το έδωσε.
* Να απαντήσω στις 8 ερωτήσεις.
*Να παραδώσει το βραβείο σε 7 blog και να ενημερώσω για αυτό.


☆☆☆

1) Ποιο είναι το αγαπημένο σας περιοδικό;
Μπορεί παλιότερα, στις καλές εποχές, να αγόραζα πολλά περιοδικά αλλά πλέον, για να αγοράσω κάποιο περιοδικό θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα ωραίο δωράκι. Μόνο γι’ αυτό τον λόγο πλέον δίνω χρήματα για να αγοράσω ένα περιοδικό. Και συνήθως είναι το Περιοδικό Mirror που κυκλοφορεί και με ωραία χρήσιμα δωράκια και είναι σε pocket size που τόσο μου αρέσει  και ωραία θεματάκια έχει και κυκλοφορεί και σε καλή προσιτή τιμή! 

Περιοδικό Mirror 1Περιοδικό Mirror 2Περιοδικό Mirror 3

☆☆☆
 
2) Ποιος είναι ο αγαπημένος σας τραγουδιστής;
Εντάξει, το έχω πει, το έχω γράψει πάμπολλες φορές… μα φυσικά ο Γιάννης Πλούταρχος!
Όσες αναρτήσεις έχω γράψει (και θα γράψω) για τον Γιάνναρο, φαίνετε και η λατρεία μου γι’ αυτόν!
Το λατρεύω και δεν δέχομαι και εύκολα κακή κριτική γι’ αυτόν, όχι τουλάχιστον  από κάποιους που δεν τον έχουν γνωρίσει από κοντά!

Γιάννης


☆☆☆

3) Αγαπημένη σας YouTube guru;
Είναι αρκετές κοπέλες……..

☆☆☆

4) Αγαπημένο μακιγιάζ;
Χρόόόόνια τώρα, Χειμώνα-Καλοκαίρι Smokey Eyes σε γήινες αποχρώσεις.

smokey-eye-makeup 1smokey-eye-makeup 2smokey-eyes

☆☆☆

5) Αγαπημένος τόπος διαμονής;
Το έχω πει πολλές φορές και άλλες τόσες το έχω γράψει!Αγαπημένος τόπος στην Ελλάδα (εκτός από το σπίτι μου!) είναι το Ναύπλιο. Το λατρεύω τόσο μα τόσο πολύ που –ίσως- άνετα θα πήγαινα να ζούσα εκεί για πάντα! Αγαπημένο μέρος στο Εξωτερικό είναι η Ρώμη! Χαίρομαι που αυτούς τους δυο τόπους του έχω επισκεφτεί και μου έχουν κλέψει την καρδιά! Ελπίζω κάποια μέρα να τα επισκεφτώ ξανά!


☆☆☆
 
6) Αγαπημένη ταινία;
Α, πολλές! Ποια από όλες να αναφέρω;! Σε κάποια ξεχωριστή ανάρτηση θα σας παρουσιάσω τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και Ξένες και Ελληνικές! Λατρεύω τις ταινίες και νομίζω πως το έχετε καταλάβει από τις αναφορές μου, τις κριτικές μου και τις ξεχωριστές στήλες που γράφω εδώ στο blog μου για τον κινηματογράφο και τις ταινίες, όπως:


☆☆☆

7) Πόσα ζευγάρια παπούτσια έχετε;
Α, δεν έχω πολλά! Δεν είμαι από τις κοπέλες/γυναίκες που έχω μανία με τα παπούτσια! Δεν τρελαίνομαι για παπούτσια αλλά για τσάντες, η αλήθεια είναι ότι έχω μια μικρή τρέλα και αγάπη!


☆☆☆


8) Αγαπημένο χρώμα;
Μπλε και Μαύρο! Λατρεύω αυτά τα δυο χρώματα! Το μπλε το αγαπώ σε όλες τις αποχρώσεις του και το μαύρο το λατρεύω για πολλούς λόγους, όπως για την γοητεία, το μυστήριο… που κρύβει! 

☆☆☆

Αυτές ήταν οι απαντήσεις μου στις ερωτήσεις! Επειδή, δεν ξέρω ποιες έχετε τη διάθεση να κάνετε τη δική σας ανάρτηση, θα δώσω το βραβείο με όλη μου την αγάπη σε όποια/όποιον διαβάσει την παρούσα ανάρτηση, αν το επιθυμεί φυσικά!!

Σημ.: Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης είναι από το Google.  


 Maria (Syllegw Stigmes)[5]
__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.blogspot.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *
*All rights reserved

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

Συλλέγω Στιγμές#6 & Αφιέρωμα#1: Εγώ και ο Superman!


Σαν παιδί είχα κι εγώ έναν αγαπημένο ήρωα! Όχι δεν εννοώ τη μαμά μου ή ας πούμε τον μπαμπά μου! Αυτά είναι “αυτονόητα” για ένα παιδί! Εννοώ είχα ένα “χάρτινο”  ήρωα ή αλλιώς υπερ-ήρωα που αγαπούσα, θαύμαζα, ήθελα να μπορούσα να είμαι σαν κι αυτόν… και δεν είναι άλλος από τον αγαπημένο μου comic ήρωα, τον  Superman. O  Superman ήταν ο ήρωας που αγαπούσα, που θαύμαζα, που ζήλευα γι’ αυτό που ήταν, γι’ αυτό που οι δημιουργοί του τον φτιάξανε να είναι.


Νόμιζα πως  Superman ήταν ένας άνθρωπος ελεύθερος που πετούσε σαν πουλί και βοηθούσε τους ανθρώπους  που χρειαζόντουσαν βοήθεια. Ήταν ένας άνθρωπος από άλλον πλανήτη και όχι απ’ τον δικό μας! Τότε, παιδί ακόμη, δεν καταλάβαινα τι σημαίνει “εξωγήινος”. Πίστευα πως ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ανακαλύψει τον κόσμο και τυχαία έπεσε στον πλανήτη μας, στη Γη. Θυμάμαι όταν έπεσαν στα χέρια μου (κάπου 9-10 χρονών πρέπει να ήμουν)  τα πρώτα comics, τα διάβαζα και τα ξανά διάβαζα σαν να είναι η πρώτη φορά. Νομίζω πως τα πρώτα μου βιβλία πρέπει να ήταν comics και όχι κάποιο παραμύθι! Ναι, ομολογώ πως δεν μεγάλωσα διαβάζοντας εγώ ή μαμά μου παραμύθια, όπως “Η Σταχτοπούτα” (το αγαπημένο μου παραμύθι), “Η Χιονάτη και οι 7 Νάνοι”, “Πινόκιο”, “Η Αλίκη στη Χώρα τον Θαυμάτων” κ.α. Όλα αυτά τα διάβασα μετά από πολλά χρόνια, όταν πλέον ήμουν αρκετά μεγάλη για να καταλάβω πως αυτά τα παραμύθια δε μπορούν να συμβούν στην πραγματική Ζωή ή τουλάχιστον σίγουρα δεν μπορούν στην πραγματική Ζωή οι ιστορίες αυτές να έχουν “Happy End”.

Πόσες φορές έχω δει στον ύπνο μου, στα όνειρά μου ότι πετάω όπως ο Superman. Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι -έστω μια φορά- στη Ζωή τους έχουν δει στον ύπνο τους ότι πετάνε. Είναι κοινό όνειρο… Εγώ έχω δει πολλές φορές στον ύπνο μου να πετάω (ίσως επειδή θα ήθελα διακαώς να είχα αυτή τη δύναμη, αυτή την ικανότητα να πετάω) να είμαι σαν ένα ελεύθερος άνθρωπος που πετάει χωρίς φτερά πάνω από τους ουρανούς αλλά δυστυχώς πάντα στο τέλος πέφτω στη Γη τσακίζοντας με κανονικά. Πω πω, όσες φορές έχω δει κάτι τέτοιο, ήταν σαν αληθινό! Δύο όνειρα ή μάλλον εφιάλτες βλέπω συνέχεια! Το ένα, ότι τη μια στιγμή πετάω και είμαι ευτυχισμένη και την άλλη στιγμή πέφτω στη Γη και τραυματίζομαι… και το άλλο, ότι κάποιος με κυνηγάει να με πιάσει, να μου κάνει κακό και τρέχω, τρέχω, τρέχω αλλά στη διαδρομή οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν….


Θυμάμαι πολύ καλά (φέρνω τώρα στο μυαλό μου εκείνη την στιγμή) στα 10-11 μου πρέπει να ήμουν, η μαμά μου καθάριζε το δωμάτιο και από τα νεύρα της έβαλε σε μια σακούλα όλα τα comics (Superman, Popay, Donald Duck, Lucky Luke) για να τα πάει στον κάδο σκουπιδιών, έτσι για να αδειάσει ο χώρος. Θυμάμαι, πως τα πήρα εγώ και τα δυο μου αδέλφια (ο Βασίλης και ο Αντώνης) και τα κρύψαμε για να μην τα πετάξει. Αλλά δυστυχώς, μας πήρε είδηση και η σακούλα με τα πολλά μα πάρα πολλά comics, βρέθηκαν στον κάδο σκουπιδιών. Είχα θυμώσει και είχα στενοχωρηθεί  τόσο μα τόσο πολύ! Αλλά στην πορεία το ξεπέρασα!

Όμως την αγάπη μου για τον αγαπημένο μου comic super-ήρωα, τον  Superman ποτέ δεν την ξεπέρασα. Μπορεί να υπάρχουν πολλοί comic super-ήρωες (Batman -μετά τον Superman, είναι ο άλλος αγαπημένος μου) Spiderman, Captain America, κ.α) αλλά εκείνος ήταν, είναι και θα είναι για εμένα ο Καλύτερος και ο πιο υπερ-λατρεμένος μου ήρωας.


Έχω διαβάσει πολλά comics του  Superman, έχω δει όλες τις ταινίες, τις σειρές και κινούμενα σχέδια που έχουν κυκλοφορήσει. Λατρεύω τις τέσσερις ταινίες με πρωταγωνιστή τον αξέχαστο Christopher Reeve. Λάτρεψα και έβλεπα φανατικά (δεν είχα χάσει ούτε ένα επεισόδιο) την σειρά Lois & Clark (1993–1997) με πρωταγωνιστές τους Dean Cain και Teri Hatcher (μακάρι να τη έπαιζε ξανά η τηλεόραση). Έβλεπα με πολύ ενθουσιασμό επίσης την σειρά Smallville (2001–2011) με πρωταγωνιστή τον πολύ όμορφο Tom Welling, αν και κάπου στη διαδρομή χαλάστηκα το πως άλλαξε το story της σειράς και σταμάτησα να τη βλέπω, αλλά τώρα ξεκίνησα να τη βλέπω ξανά που συνεχίζει να προβάλει τους κύκλους το Star. Είχα δει και την ταινία που γυρίστηκε πολλά χρόνια μετά από τις τελευταίες ταινίες με τον Christopher Reeve, το Superman Returns (2006) με τον συμπαθή αλλά ακατάλληλο για τον ρόλο (προσωπική μου άποψη) Brandon Routh. Είχα πολλές προσδοκίες από αυτή την ταινία μιας και ήταν η επιστροφή (μετά από πολλά χρόνια) του αγαπημένου μου –εικονικού- ήρωα στην μεγάλη οθόνη και τελικά με απογοήτευσε σε μεγάλο βαθμό. Θέλεις ότι ο ηθοποιός δεν ήταν ο κατάλληλος ή τέλος πάντων δεν ήταν εμφανισιακά, αισθητικά κοντά στον Christopher Reeve που εγώ προσωπικά θεωρώ ότι έδωσε και άφησε το στίγμα του; Θέλεις, το αδύναμο κάπως σενάριο; Θέλεις ότι δεν είχε αυτό το κάτι παραπάνω που περίμενα από μια καινούργια ταινία “Superman” και μάλιστα μετά από πολλά χρόνια και σε μια νέα εποχή από αυτή του ‘80; Δεν ξέρω τι έφταιξε! Δεν είμαι ειδική, απλός Σινεφίλ είμαι που λατρεύω τον κινηματογράφο, τις ταινίες και κυρίως τον Superman και περιμένω να δω μια συνέχεια που θα ανεβάσει στα μάτια μου ακόμα περισσότερο τον αγαπημένο μου ήρωα και όχι θα τον ρίξει, λέμε τώρα.

Για εμένα είναι μεγάλο γεγονός κάθε φορά που κυκλοφορεί καθετί καινούργιο με θέμα τον Superman. Ό,τι κι αν είναι αυτό, από ταινία μέχρι κινούμενα σχέδια. Και καλώς ή κακώς το κρίνω πάντα πολύ αυστηρά! Εντάξει, για ένα χάρτινο/εικονικό ήρωα μιλάμε, όχι για κάποιον αληθινό αλλά όλο αυτό το παραμύθι εμένα μου αρέσει! 

man-of-steel-henry-cavill-superman--tile

Σήμερα, εν έτη 2013, κυκλοφορεί μια νέα ταινία με τον αγαπημένο μου ήρωα με τίτλο Man of Steel (Άνθρωπος από Ατσάλι) με τον υπερ-λατρεμένο μου ηθοποιό Henry Cavill στον ρόλο του Clark Kent / Superman και είμαι τρελά και παθιασμένα ενθουσιασμένη. Όταν λίγους μήνες πριν διάβασα ότι θα κυκλοφορήσει καινούργια ταινία με τον  Henry Cavill να υποδύεται τον αγαπημένο μου ήρωα αμέσως χωρίς να έχω δει καμιά φωτογραφία ή βίντεο πίστεψα πως αυτός είναι ο κατάλληλος να υποδυθεί αυτό τον ρόλο, που θα πατήσει στα χνάρια του (στο ρόλο) Christopher Reeve. Έχει όλα τα προσόντα! Είναι ο ιδανικός! (προσωπική μου άποψη) Αν και λίγο δυσκολεύομαι να μιλήσω και τελείως αντικειμενικά…….. Επίσης, όταν διάβασα ότι οι δημιουργοί θα είναι ο Zack Snyder (Βλ. “300) και ο Christopher Nolan (βλ. Τριλογία “Batman” και “Inception”) τότε δεν μου άφησε πολλές αμφιβολίες, παρά μονάχα ελάχιστες αλλά και αυτές εξαφανίστηκαν με το που είδα τις πρώτες φωτογραφίες και τα πρώτα teaser trailer. Νομίζω πως όσοι είναι πολλή Σινεφίλ και παρακολουθούνε τα δρώμενα του Κινηματογράφου, μάλλον τις ίδιες σκέψεις θα κάνανε και οι ίδιοι. Με φίλους μου πάντως, τις ίδιες σκέψεις κάναμε!  Και μετά από πολλούς μήνες αναμονής (μετρούσα τις μέρες) , επιτέλους χθες Πέμπτη 20 Ιουνίου κυκλοφόρησε και επίσημα στις Κινηματογραφικές αίθουσες. Και φυσικά τι μένει; Να πάω να τη δω… με μεγάλη αγωνία!


Man of Steel ή αλλιώς Superman, σου έρχομαι! Κλείνω εισιτήριο...



Σημ.: Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης είναι από το Google.  




ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#




ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Αφιέρωμα#



Maria (Syllegw Stigmes)[5]

__________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog syllegw-stigmes.blogspot.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αναγνώστες

Google+ Followers

Follow my blog on fb!




Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com