Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Top 5 Favorites#4η εβδομάδα – Αγαπημένες Ελληνίδες ηθοποιοί!



Top 5 Favorites# logo by ΜΑΡΙΑ Π.(mariaparask29)

Και ήρθε η ώρα για το τέταρτο post του Top 5 Favorites# με θέμα Αγαπημένες Ελληνίδες ηθοποιοί! Όπως και στο προηγούμενο post με τους Αγαπημένους Έλληνες Ηθοποιούς και εδώ οι λατρείες μου είναι συγκεκριμένες και σταθερές!


Μια από τις καλύτερες ηθοποιούς και μία από τις πιο όμορφες γυναίκες. Η ιδιαίτερη ομορφιά της, η αρχοντιά της, η κομψότητά της, η γοητεία της, τα πανέμορφα μάτια της… και γενικά η όλη παρουσία της κάνουν την Τζένη Καρέζη να είναι στην θέση Νο.1.

Περισσότερα για την Τζένη Καρέζη ΕΔΩ!
 
 
♦ ♦ ♦
 
 
Λατρεμένη, μοναδική, ξεχωριστή, υπέροχη, ανεπανάληπτη Ρένα Βλαχοπούλου!

Μα τι υποκριτικό ταλέντο! Και τι φωνή όταν τραγουδούσε!

Τι αξιοζήλευτο πηγαίο χιούμορ;

Δεν χορταίνω να βλέπω ξανά και ξανά τις ταινίες της!

Απολαυστική και πάντα στην καρδιά μου!


Περισσότερα για την Ρένα Βλαχοπούλου ΕΔΩ!
 

♦ ♦ ♦


Από τις πιο δημοφιλείς γυναίκες στον Ελληνικό Κινηματογράφο!

Πρώτο όνομα, πολλές ταινίες, πολλούς δίσκους, πολλές θεατρικές παραστάσεις…



Η Αλίκη (όπως την αποκαλούμε με το μικρό της όνομα) άφησε το δικό της στίγμα και έμεινε στην μνήμη μας για πάντα, στην κυριολεξία.


Θυμάμαι όταν έφυγε από τη Ζωή, τη μάνα μου που είχε πάει στον τάφο να της αφήσει λίγα λουλούδια,τις εφημερίδες που είχε μαζέψει που αναφερόντουσαν στον θάνατό της… 
Στο συρτάρι του σαλονιού αν ψάξω, θα τις βρω αυτές τις εφημερίδες!



Περισσότερα για την Αλίκη Βουγιουκλάκη ΕΔΩ


♦ ♦ ♦


Η πιο όμορφη «άσχημη» του ελληνικού κινηματογράφου!

Μια γυναίκα που εξωτερική ομορφιά δεν είχε αλλά είχε εσωτερική, μεγαλείο ψυχής και ένα ταλέντο αναμφισβήτητο!  

Ένας πολύ συμπαθής άνθρωπος…



Περισσότερα για την Γεωργία Βασιλειάδου ΕΔΩ!



♦ ♦ ♦



Από τις πιο αξιαγάπητες γυναίκες ηθοποιούς της νεότερης γενιάς.

Ένας ωραίος – χαρισματικός άνθρωπος, με τεράστιο ταλέντο… χαίρεσαι να την απολαμβάνεις σε κάθε της δουλειά.

Στο ‘Κωνσταντίνου και Ελένης’ μπορεί να τη βλέπουμε καθημερινά αλλά ποτέ δεν την χορταίνουμε!

Στην κινηματογραφική ταινία “Πεθαίνω για σένα” απλά βλέπεις μια Ελένη Ράντου πιο όμορφη, πιο γοητεύσιμη από ποτέ!


Περισσότερα για την Ελένη Ράντου ΕΔΩ!



☺☺☺


Αυτό ήταν λοιπόν, το τέταρτο Top 5 με τις δικές μου 5 Αγαπημένες Ελληνίδες ηθοποιούς!

Ποιές είναι οι δικές σας 5 Αγαπημένες Ελληνίδες;



Θα επιστρέψω μέσα στην εβδομάδα

με το πέμπτο  θέμα, που είναι  το

Top 5 Favorites#5η εβδομάδα – Αγαπημένες ξένες ταινίες!



Σημ.: Αν κάποιος το επιθυμεί, να πάρει μέρος, μπορεί να το κάνει οποιαδήποτε στιγμή, διαβάζοντας περισσότερα και δηλώνοντας συμμετοχή ΕΔΩ!

Μην διστάσετε, ακόμα κι αν τα θέματα του Top 5 Favorites# έχουν προχωρήσει από εμένα ή από όσους συμμετέχουν σ’ αυτό!




Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος του παιχνιδιού Top 5 Favorites#.
 
Ιστολόγια που συμμετέχουν:
*ΜΑΡΙΑ Π. (http://www.syllegw-stigmes.gr)


Top 5 Favorites#2η εβδομάδα – Αγαπημένες ελληνικές σειρές!



_______________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *

*All rights reserved

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Let’s talk about Relationships! #5 – Οι ερωτικές εξομολογήσεις ενός 60άρη!



Εξαρχής, να πω πως όλα τα παρακάτω που θα ακολουθήσουν, είναι μια “αληθινή ιστορία” και ίσως σας φανεί κάπως αλλά… προσωπικά γουστάρω όταν τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και πολύ περισσότερο όταν έχει να κάνει με “ανθρώπινες εξομολογήσεις”! Γι’ αυτό κανείς και καμιά δεν υπάρχει λόγος να θιχτεί! Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων! 

(Ελπίζω να μην κουράσει η ανάρτηση! Αυτό το λέω για όσους δεν αντέχουν τις τεράστιες αναρτήσεις! Αλλά με ξέρετε πλέον!)

Ήμουν που λέτε χθες Σάββατο πρωί στο συνεργείο του αδελφού μου. Εκείνος πετάχτηκε να πάρει κάτι ανταλλακτικά κι εγώ καθόμουνα στο γραφείο και διάβαζα ένα βιβλίο. Έρχεται ένας πελάτης (τακτικός και καλοπληρωτής) με το αυτοκίνητό του για κάποια βλάβη. Τον συγκεκριμένο πελάτη (Κύριος Γ.) τον έχω δει κάνα δυο φορές... είναι “κολλητός” φίλος και στενός συνεργάτης ιδιοκτήτη μιας από τις μεγαλύτερες αλυσίδες καλλυντικών στην Ελλάδα (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε, σπίτια δεν κλείνουμε!) και πρόσωπο τελείως διαφορετικό από αυτό που φανταζόμαστε! Βέβαια, δεν θα μιλήσω για τον Ιδιοκτήτη αλλά για τον συνεργάτη του, τον Κύριο Γ. και την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που κάναμε, μέχρι να επιστρέψει ο αδελφός μου.


Λοιπόν, ο Κύριος Γ. είναι ένας άντρας περίπου 60+ (αν δεν κάνω λάθος), καλοστεκούμενος, εμφανίσιμο θα τον έλεγα, με αυτοπεποίθηση, με αέρα αντρικής σιγουριάς, έχει λόγο για όλα, με ταλέντο στο “λέγειν”, γυναικάς (άρα άπιστος!), με μια δική του άποψη για τις γυναίκες, με πλούσιο ερωτικό παρελθόν, (όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω)με απλά λόγια είναι από τους άντρες με την  ιεραρχική δομή, μούτρο, κιμπάρης, αρσενικό “πολλά βαρύ και όχι” και …ας πούμε “άντρας παλιάς κοπής(σπάνιο είδος στην εποχή μας), ό,τι κι αν σημαίνει αυτό!

Η συζήτησή ξεκίνησε κάπως έτσι:

Κύριος Γ.: Καλησπέρα Ελένη!
Εγώ: Καλησπέρα σας! Αλλά όχι Ελένη… Μαρία! Ωραιότατο και καλύτερο ονοματάκι!
Κύριος Γ.: Ναι, συγνώμη έχεις δίκιο, Μαρία! Το ξέρω, απλά σε πειράζω! Απλά έχω αδυναμίες στις Ελλένιδες!
Εγώ: Α, μάλιστα!
Κύριος Γ.: Αν και έχω καεί πολύ από Ελένη!
Εγώ: Σας καταλαβαίνω! Δεν ξέρετε πως ό,τι είναι “αδυναμία” μας, αυτά είναι που τελικά μας καίνε;
Κύριος Γ.: Έτσι ακριβώς! Είσαι Φιλοσοφημένη κοπέλα!
Εγώ: Ναι! Εκ φύσεως το έχω αυτό! (γελάω!)


Περιμένοντας λοιπόν τον αδελφό μου, ο Κύριος Γ. έφτιαχνε κάτι στο αμάξι του και σε κάποια φάση με ρωτάει αν θα αργήσει ο αδελφός μου… εγώ του είπα “Δεν νομίζω!” και μου λέει: “Ξέρεις Ελένη…” τον διακόπτω και χαμογελαστά και με ένα ”δήθεν άγριο ύφος” του λέω: “Μαρία δεν είπαμε;” Μου λέει: “Το ξέρω! Απλά μου αρέσει να σε πειράζω! Έτσι κάνω σε όλες τις γυναίκες και κυρίως στις μικρές και σ’ αυτές που συμπαθώ!” Του λέω κι εγώ στο καπάκι: “Α, μάλιστα! Έχετε τον δικό σας τρόπο, λοιπόν!”


Άρχισε λοιπόν να μου λέει από μόνος του τα εξής:

Άκου Μαρία! Εγώ μετά από ‘δω, θα πάω εδώ δίπλα με τους φίλους μου (μου είπε ονόματα), να τα πιούμε, να φάμε, να περάσουμε καλά και το βράδυ, όπως κάθε βράδυ θα μαζευτούμε σε κάποιο μεγάλο γνωστό μπουζουξίδικο, που θα πιούμε τα ουίσκια μας, θα ακούσουμε τη μουσική μας, θα καλέσουμε στο τραπέζι τα ωραιότερα, φρέσκα και νέα κορίτσια, να μας κάνουν παρέα, να τις κεράσουμε όσα ποτά θέλουνε… και στο τέλος θα τις δώσω από 200€ για την συντροφιά τους. 

 
Εγώ: Και συγνώμη, με όλο το θάρρος, αυτές οι κοπέλες θα κάτσουν έτσι εύκολα στο τραπέζι και θα δεχτούν στο τέλος και τα 200€;


Κύριος Γ.: Ναι, φυσικά! Γιατί όχι; (πολύ σιγουριά το ύφος του!) Συγνώμη βρε Μαρία! Πες μου εσύ τώρα, ποια γυναίκα -και δε μικρή, νέα, ωραία-  που θα δει 3-4 μεγάλους ναι, αλλά Κύριους καλεστεκούμενους που τις κάνουν την πρόταση να έρθουν να καθίσουν δίπλα μας, να τις κεράσουμε ποτά, να διασκεδάσουν, ύστερα να τις πάμε για φαγητό και ό,τι τραβάει η ψυχή τους και στο τέλος να τις δώσουμε έτσι απλά 100-200€… πιστεύεις ότι θ’ αρνηθεί; Όχι, δεν θα αρνηθεί!


Εγώ: Γιατί να μην αρνηθεί;


Κύριος Γ.: Γιατί απλά πλέον εσείς οι νέοι, κυρίως οι νέοι, 25-30 χρονών… γι’ αυτούς να μιλήσουμε, γιατί εκεί είναι το πρόβλημα… δεν ξέρουν πως να κρατήσουν μια γυναίκα, πως να την κάνουν να αισθανθεί Θεά, πως να την ικανοποιήσουν…


Εγώ: Α, τώρα κάπως μου μιλάτε με επιχειρήματα και μου ακούγονται πολύ ενδιαφέρον! Τι εννοείται με όλα αυτά; Και σας ρωτάω, γιατί από έναν μεγαλύτερο άνθρωπο –και συγνώμη κι όλας δεν θέλω να πω κάτι για την ηλικία σας…


Κύριος Γ.: Όχι, όχι να λέμε τα πράγματα όπως είναι! Είμαι ένας άντρας κάποιας ηλικίας αλλά καλοστεκούμενος, που γλεντάει τη ζωή του, με κάποια χρήματα που σκορπάω… όχι τρελά λεφτά –αυτά ήταν πριν χρόνια, όχι τώρα- αλλά με καλά λεφτά που μπορώ άνετα να βγω έξω, να πάω να φάω στο καλύτερο εστιατόριο, να φάω τον καλύτερο και τον πιο ακριβό αστακό ή ψάρι, να πιω το καλύτερο και το πιο ακριβό κρασί, να συνοδέψω μια ωραία και νέα γυναίκα, ξέρεις μοντέλα, ηθοποιούς… πρόσεξε μέχρι 25 χρονών, πάνω από 25 είναι γιαγιά, δεν την θέλουμε ούτε εγώ ούτε οι φίλοι μου που γυρνάμε τα βράδια (μου είπε πάλι τα ονόματα)…

 
Εγώ: (τον διακόπτω και χαμογελαστά του λέω) Μισό, μισό! Τι μέχρι 25 χρονών; Δηλαδή, πάνω από 25 είναι γιαγιά; Μα είναι δυνατόν;


Κύριος Γ.: (με σίγουρο και απόλυτο ύφος) Ναι, ναι μέχρι 25 χρονών! Μα τι να την κάνω 25 και πάνω; Δηλαδή, πες μου βρε Μαρία, εσύ ως γυναίκα, τώρα που συζητάμε, αν ένας άντρας έχει να επιλέξει μια γυναίκα για να την κυκλοφορήσει έξω που η μία είναι κάτω από 25, με ωραίο σώμα, όμορφη, ευπαρουσίαστη και ανάμεσα σε μια που είναι πάνω  από 25 και κάτι… εσύ ποια πιστεύεις πως θα επιλέξει;

Εγώ: Εεε, έτσι όπως μου τα περιγράφετε, σίγουρα την μικρή, την κάτω από 25. Δηλαδή, οι 25 και άνω για πέταμα; 


Κύριος Γ.: Ε, είδες; Συμφωνείς με όσα σου λέω τόση ώρα! Κάτι παραπάνω ξέρω! Εσύ καταλαβαίνεις αν και είσαι πολύ μικρότερη! Πόσο είσαι 22-23;


Εγώ: (γελάω δυνατά!)Ε, όχι καμιά σχέση! Είμαι πολύ παραπάνω… αφήστε το! 


Κύριος Γ.: Τι; πόσο παραπάνω; 25-26;


Εγώ: Ε, ανεβείτε λίγο, μερικά σκαλοπάτια! 29 είμαι… άρα γριά! (γελάω!)


Κύριος Γ.: Αλήθεια; Τόσο έξω έπεσα;


Εγώ: Ναι, όλοι το ίδιο παθαίνουν!


Κύριος Γ.: Πες μου Μαρία, τώρα καταλαβαίνεις τι σου λέω; Συμφωνείς με αυτά που λέμε τόση ώρα; 


Εγώ: Ναι, κοιτάξτε έτσι όπως μου τα λέτε, με επιχειρήματα και έτσι όπως είναι η εποχή στην οποία ζούμε, έτσι όπως έχουμε καταντήσει οι άντρες και οι γυναίκες και κυρίως τα λεφτά –δυστυχώς αλλά- παίζουν ρόλο… ναι θα συμφωνήσω μαζί σας! Και καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε! Για πείτε μου περισσότερα! Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε… έτσι για να μαθαίνουμε κι εμείς που έχουμε περάσει τα 25+ και έχουμε γεράσει (το είπα κάπως χιουμοριστικά!). 


Κύριος Γ.: Άκου Μαρία! Ένας άντρας, για την ακρίβεια ένα αγόρι 25-30 χρονών, να! στην ηλικία του αδελφού σου που είναι άπαιχτος στη δουλειά του, αλλά λέμε τώρα για έναν οποιοσδήποτε άντρα που έχει τα ωραία του νεανικά χρόνια, που είναι μια χαρά εμφανίσιμος, που σίγουρα έχει περισσότερες σωματικές δυνάμεις και λογικά είναι πιο ντούρος στο κρεβάτι, αν και πλέον οι νεότεροι ΔΕΝ…  έχει μια κοπέλα που του ζητάει να πάνε για ένα ποτό, για φαγητό, ένα κινηματογράφο, έστω για ένα σουβλάκι στα όρθια και εκείνος συνέχεια βρίσκει δικαιολογίες του τύπου “είμαι κουρασμένος και ψόφιος από τη δουλειά, βαριέμαι, ας καθίσουμε μέσα κλπ.” και τον βλέπεις να κάθεται μπροστά σε μια οθόνη και παίζει παιχνίδια, αυτό το playstation –βλέπε σαν τον αδελφό σου- που παίζει…


Εγώ: Εντάξει, παίζει κι αυτός αλλά όχι πολύ... (γελάω!)


Κύριος Γ.: Ναι, εντάξει, το βλέπω ότι παίζει λίγο αλλά σου λέω γενικά τι κάνουν οι νέοι άντρες. Τους βλέπεις να παίζουν παιχνίδια, να κάθονται τα βράδια  μπροστά  σε μια οθόνη, μπροστά σ’ αυτό το αναθεματισμένο facebook, skype όπως τα λένε και γράφουν και φλερτάρουν από εκεί…


Εγώ: Ναι, αυτό το facebook που θα πάει κάποια στιγμή θα ξεκολλήσουμε όλοι μας και θα βρούμε καλύτερα ενδιαφέροντα! (γελάω!) 


Κύριος Γ.: Έτσι! Άκου, άκου! Αντί λοιπόν να βγουν έξω στην πραγματική Ζωή, να πιάσουν την κοπέλα και να της τα πουν στα ίσια ότι τους αρέσει, να την πάνε έξω για φαγητό, καφέ, ποτό, κινηματογράφο… να την βάλουν κάτω και να την ικανοποιήσουν, αυτοί κάθονται σαν κότες στο κοτέτσι τους. Γιατί αυτό θέλουν οι γυναίκες, η κάθε γυναίκα! Έναν άντρα που θα ασχολείται μαζί της, που θα τις προσφέρει διασκέδαση, όποια κι αν είναι αυτή… και δεν σου λέω να έχει λεφτά πολλά… αρκεί να έχει μια δουλειά να βγάζει τα προς τα ζην. Πες μου λοιπόν εσύ! Ποια γυναίκα θα πει όχι σε έναν άντρα σαν κι εμένα, που είπαμε, κάποια ηλικίας αλλά ξέρει να ικανοποιεί μια γυναίκα. Και δεν σου λέω σεξουαλικά… γιατί εντάξει στην ηλικία μου όχι κάθε βράδυ αλλά πίστεψε με όταν είναι εκείνη η ώρα, οι μπαταρίες ντούρασελ. Γιατί, πίστεψε με, οι νέοι άντρες πλέον ούτε αυτό δεν μπορούν να προσφέρουν σε μια γυναίκα! Ένα γρήγορο σκούπισμα και τελειώσανε!


Εγώ: (γελαστά) Ναι, πείτε το ψέματα! Έχετε αρκετό δίκιο! Και όταν η γυναίκα 1-2-5-10 φορές παρακαλάει τον φίλο της, τον άντρα για να την προσέξει, να βγούνε για έναν καφέ, για ένα σουβλάκι στα όρθια, όπως είπατε κι εσείς προηγουμένως, για να πάνε cinema… κι εκείνη βρίσκει τοίχο, αδιαφορία ή όπως αλλιώς πείτε το, ναι! κάποια στιγμή θα απειθήσει και θα βρει αλλού ας πούμε “παρηγοριά”. Ή θα πάει μόνη της ή με μια φίλη της ή έναν φίλο της ή με οποιοδήποτε της δώσει λίγη προσοχή! Πάντως, μπράβο σας που τα λέτε έτσι φάτσα-φόρα, εννοώ που δεν κρύβεστε και λέτε τα πράγματα με το όνομά τους.


Κύριος Γ.: Μα Μαράκι μου, γιατί να μην τα πω; Να πω ψέματα για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας; Να κοροϊδευόμαστε; 


Άρχισε να μου εξιστορεί 3 ιστορίες:

1η) για μια κοπέλα που ήταν σερβιτόρα, γυναικάρα, νέα και είχε ένα φίλο που έκανε την ίδια δουλειά με τον αδελφό μου αλλά ήταν βοηθός και δεν πληρωνόταν καλά… της έκανε ο Κύριος Γ. την πρόταση να τη βγάλει έξω, να της δώσει και 200-300€ για να πάρει ό,τι της λείπει και εντέλει βγήκε μαζί του και είχε χτυπήσει το τηλέφωνό της και ήταν ο φίλος της και του είπε ψέματα πως είναι στη Θεία της… Της έκανε πρόταση έτσι ξαφνικά ένα πρωί να πάνε ένα ταξίδι και τελικά βρεθήκανε στο Παρίσι…


2η) για μια  άλλη που δούλευε σε bar που είχε πάει ο Κύριος Γ. μόνος του να τα πιεί σε μια δύσκολη περίοδος της ζωής του, που είχε πεθάνει η γυναίκα του, (“να είναι καλά εκεί που είναι, ήταν υπέροχη”, όπως είπε ο ίδιος!) και φώναξε εκεί την κοπέλα να καθίσει μαζί του και να την κεράσει όσα ποτά θέλει. Εκείνη θέλησε Ουίσκι, εκείνος της είπε αν θέλει Νερό αλλά εκείνη επέμενε Ουίσκι και της είπε ότι αν καταφέρει να πιει και τα 20 ποτήρια ουίσκια θα της δώσει από 100€ το κάθε ποτήρι που θα πιεί! 100€ χ 20 ποτήρια= 2.000€. Εκείνη βέβαια, δεν κατάφερε να φτάσει στο 20ό ποτήρι, παρά μονάχα στο 3-4 και της είπε τελικά αφού δεν μπόρεσε να πιεί όλα τα ποτά ότι έτσι γιατί γουστάρει να της δώσει 50ο€... και της τα 'δωσε! (Γιατί, όπως είπε ο Κύριος Γ. πάντα πάνω του κουβαλάει πολλά λεφτά…)


3η) Με μια άλλη κοπέλα που ήταν σε ένα από τα μαγαζιά του που ήταν υπεύθυνος και ξαφνικά την είδε να κλαίει και την πίεσε να του πει γιατί κλαίει και εκείνη δεν του έλεγε, μέχρι που της είπε πως αν δεν μου πεις, θα πάρω τον ‘Α. και θα του πω να μην ξανάρθεις στη δουλειά και τελικά του είπε ότι της αρέσει ένα παιδί στην ηλικία της αλλά ό,τι κι αν έχει κάνει, τι για καφέ τον κάλεσε, τι για κινηματογράφο να πάνε, τι στο σπίτι της να έρθει… αλλά εκείνος της ρίχνει χυλόπιτα και αναρωτιέται γιατί τι έχει; όμορφη δεν είναι; νέα δεν είναι; Ε, της τα πρόσφερε εκείνος τελικά!


Εγώ: Αλήθεια; Και γι’ αυτό τον λόγο έκλαιγε την ώρα της δουλειάς της; Από την άλλην, τελικά όλες οι γυναίκες και δε οι μικρές, και σας το λέω που το βλέπω από φίλες μου αλλά και από εμένα μην κρυβόμαστε, το ίδιο θέμα έχουμε με τους άντρες! 


Κύριος Γ.: Ε, μα τι λέμε τόση ώρα; Αυτό λέμε! Η γυναίκα θέλει να έχει δίπλα της έναν άντρα που θα την προσέχει, θα την κάνει να αισθάνεται μοναδική, θα την προσέξει, θα της δώσει ασφάλεια…


Εγώ: Ναι! Αυτά όλα ισχύουν που λέτε! Δεν είναι όμως πάντα ο σκοπός τα λεφτά! Και δεν είναι όλες οι γυναίκες έτσι εύκολες…


Κύριος Γ.: Ε, όχι δεν είναι! Αλλά δεν είναι ότι δεν δίνεται σημασία σ’ αυτά! Αλλά πλέον οι περισσότερες γυναίκες είναι και δεν φταίει τόσο η γυναίκα όσο ο άντρας που δεν ξέρει να φέρετε και να είναι άντρας, με όλη τη σημασία της λέξης “άντρας” ! 


Εγώ: Άρα, μιλάμε για τον λεγόμενο “άντρα παλιάς κοπής”, που όταν εγώ προσωπικά τους το λέω, με κοιτάνε με ένα ύφος λες και πρώτη φορά ακούνε αυτή τη λέξη!


Κύριος Γ.: Α, μπράβο! Το ‘πιασες εσύ το νόημα! Καταλαβαίνεις ακριβώς τι λέω τόση ώρα! Γι’ αυτό άκουσέ με προσεχτικά Μαρία! Η Ζωή είναι πολύ σύντομη! Τρία πράγματα να έχεις στο νου σου και δεν θα βγεις χαμένη.


1ον) να κάνεις σωστές επιλογές στη Ζωή σου! Μακριά από ανθρώπους αλήτες, ελεεινούς, ψεύτες, που μόνο θα πάρουν από εσένα και δεν θα σου δώσουν τίποτα.


2ον) να κάνεις στη Ζωή σου ΜΟΝΟ πράγματα που εσένα την ίδια ευχαριστούν. Ποτέ μην δεχτείς να είσαι με τον αδελφό σου ή με τον φίλο σου ή με την παρέα σου να πάτε κάπου να διασκεδάσετε, ενώ εσένα δεν σου αρέσει καθόλου ή έχεις πάει όπου κείνοι έχουν επιλέξει αλλά όταν επιλέγεις εσύ, εκείνοι δεν θέλουν. Να μην το κάνεις ποτέ! Και…


3ον) να δουλεύεις! Αν όχι να βγάζεις τα τρελά λεφτά –που δεν υπάρχουν πλέον- τουλάχιστον να μπορείς να ζεις αξιοπρεπώς και να βγάζεις τις υποχρεώσεις σου και να μπορείς να διασκεδάζεις.


Αν αυτά τα τρία μπορείς να τα ακολουθείς, τότε όλα τα υπόλοιπα έρχονται σίγουρα! Αυτά όμως τα τρία είναι τα πιο σημαντικά! 



Εγώ: Ναι, έχετε δίκιο και θα συμφωνήσω με αυτά τα τρία απόλυτα μαζί σας! Να ρωτήσω κάτι, με όλο το θάρρος;


Κύριος Γ.: Ναι, βρε κοπέλα μου ρώτα με ό,τι θέλεις! Συζήτηση κάνουμε τόση ώρα!


Εγώ: Ωραία! Μπορώ να ρωτήσω σ’ αυτή την ηλικία που είσαστε, στα 55-60,  αισθάνεστε ότι η Ζωή μικραίνει για εσάς;


Κύριος Γ.: Τι αισθάνομαι εγώ σ’ αυτή την ηλικία; Σαφέστατα και αισθάνομαι ότι η Ζωή μικραίνει, τελειώνει και γι’ αυτό εγώ έχω επιλέξει να βγαίνω έξω να περνάω καλά, να τρώω ότι καλύτερο υπάρχει… και πίστεψέ με, όλα στη Ζωή είναι “Φαγητό”! Όλα είναι σαν το φαγητό! Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω με αυτό;


Εγώ: Ναι, ναι σας καταλαβαίνω πολύ καλά τι θέλετε να πείτε με αυτό! Είναι η απόλαυση, η νοστιμιά της ζωής… 


Κύριος Γ.: Δεν είναι μόνο η απόλαυση, η νοστιμιά… στην λέξη “Φαγητό” περικλείει τα πάντα που λέγεται “Ζωή”! Η Ζωή λοιπόν Μαράκι μου είναι μικρή…


Εγώ: Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε όλοι εμείς οι άνθρωποι πόσο μικρή είναι…


Κύριος Γ.: Έτσι ακριβώς! Ξέρεις πόσο μικρή είναι; Δεν μπορείς καν να το φανταστείς! Πρέπει να σου το δείξω! Αλλά χρειάζομαι ένα μέτρο… κάπου εδώ θα έχει γύρω ο αδελφός σου… αλλά να μην ανοίγω τώρα τα συρτάρια. Κάπου όμως εδώ θα υπάρχει ένα μέτρο.


Άρχισε να ψάχνει, να ψάχνει, εγώ δεν ήξερα που ακριβώς το είχε ο αδελφός μου… αλλά να! που επέστρεψε ο αδελφός μου και του το ζητάει. Του δίνει ένα μέτρο και σηκώνομαι από τη θέση μου και μου δείχνει λέγοντας μου ότι το το προσδόκιμο όριο ηλικίας του ανθρώπου πλέον είναι 75 και εσύ Μαρία που είσαι κοντά στα 30 μέχρι εδώ στα 75 (μου δείχνει τα νούμερα πάνω στο μέτρο) έχεις πολύ δρόμο. Βέβαια, υπάρχει και ο ξαφνικός θάνατος, οι αρρώστιες, τα ατυχήματα αλλά αυτά είναι άλλα. Εγώ είμαι εδώ στα 65 μέχρι τα 75 είναι πολύ κοντά, η Ζωή μου μικραίνει… Γι’ αυτό να θυμάσαι,τα τρία πράγματα που σου είπα προηγουμένως!


(ο αδελφός μου “κοροϊδευτικά” του έλεγε: “Εντάξει και τι μ’ αυτό; Που το πας; Νέος είσαι ακόμα!)


Τέλος πάντων, κανόνισε με τον αδελφό μου για το αμάξι πότε να έρθει να το πάρει, είπε Δευτέρα πρωί…  και φεύγοντας μου είπε: “Μαράκι, χάρηκα πολύ που τα είπαμε και συζητήσαμε όλη αυτή την ώρα! Τα υπόλοιπα θα τα πούμε την Δευτέρα που θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα και θα μάθεις περισσότερα για τη Ζωή.”


Εγώ του είπα με χαμόγελο και όλο ευγένεια: “Καλή συνέχεια! Κι εγώ χάρηκα! Βεβαίως να πούμε και τα υπόλοιπα!”
 

Αυτά τα πολλά (συγνώμη αλλά έγραψα όσα θυμάμαι) ήταν που συζήτησα με τον Κύριο Γ. Σίγουρα θα σας φανούν υπερβολικά, “κάπως”, ίσως ψεύτικα ή θα σκεφτείτε ότι εδώ έπεσε πολύ παραμύθι από τον Κύριο Γ. Θα συμφωνήσω, επειδή και σε μένα πέρασαν αυτές οι σκέψεις. Όμως! επειδή τέτοιοι “τύποι” σαν τον Κύριο Γ.  έχουν τύχει στο δρόμο μου (ίδιοι και απαράλλακτοι) και πάντα έχουν ένα “βρόμικο” σκοπό αλλά μπορείς να τους βάλεις στη θέση τους, αν δεν είσαι από εκείνες τις “εύκολες” γυναίκες ή “εύκολα’ κοριτσάκια”, ξέρω πολύ καλά πως ισχύουν όλα τα παραπάνω. Δεν θα πω πως συμφωνώ σε όλα αλλά στα περισσότερα! Δεν έχω πρόβλημα με τέτοιες συζητήσεις! Αντιθέτως τις βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες! (Εξάλλου, τις καλύτερες συζητήσεις τις έχω κάνει με άντρες! Θα σου μιλήσουν καθαρά, ντόμπρα… αρκεί να μην θέλουν μετά να σε ρίξουν στο κρεβάτι!)


Ναι, έτσι έχουν καταντήσει και οι άντρες και οι γυναίκες. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να βρούμε την ταυτότητά μας και την όποια ‘αξιοπρέπεια” μας, αλλά το συμπέρασμα από τα παραπάνω και γενικά από αυτή την συζήτηση είναι το εξής: “Ακούς - Βλέπεις - Μαθαίνεις - Επιλέγεις… στη Ζωή!” Και αυτό που κρατάω περισσότερο απ’ όλα είναι οι τρεις αυτές συμβουλές:

1ον) να κάνουμε σωστές επιλογές στη Ζωή μας!
2ον) να κάνουμε στη Ζωή μας ΜΟΝΟ πράγματα που εμάς τους ίδιους πάνω απ’ όλα ευχαριστούν και…
3ον) να δουλεύουμε,  αν όχι να βγάζουμε τα τρελά λεφτά –που δεν υπάρχουν πλέον- τουλάχιστον να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς!


Τελικά μέσα από μία “εξομολόγηση” ενός ανθρώπου, μπορείς να μάθεις πολλά πράγματα για τη Ζωή. Πράγματα που ήδη γνωρίζεις αλλά αν δεν μπεις στο χορό, δεν μπορείς και να τα κατανοήσεις απόλυτα και ειλικρινά! Σε καμιά περίπτωση δε λέω πως συμφωνώ με τον τρόπο σκέψης του κυρίου, απλώς λέω πως λέει αλήθειες, πράγματα που συμβαίνουν. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα πολλοί και πολλές που δεν κοιτάζουν να πέσουν σε κάποιον μόνο και μόνο για το χρήμα και τα λούσα αλλά κοιτάζουν και την αγάπη και τα αισθήματα. Ναι, βρε παιδιά υπάρχουν!

 

ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Let’s talk about Relationships!#




________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr. Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ * *All rights reserved

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

True Stories: Μικρές καθημερινές ιστορίες #2 - Εγώ… η ξυπόλητη Πριγκίπισσα!




…Και που λέτε, σήμερα το πρωί, κατά τις 08:15 η ώρα, χτυπάει η μάνα μου την πόρτα… πετάγομαι από το κρεβάτι… και σαν “zombie” τις ανοίγω την πόρτα. Ενώ περίμενα να μου πει ένα…:

-“Μαρία, ακόμα εδώ είσαι;”

Τώρα εγώ μέσα στην νύστα μου, τι θα τις έλεγα; “Βρε μαμά που θέλεις να είμαι;” Και να το ήθελα να το πω, δεν με έπαιρνε! Και ξέρετε γιατί; Γιατί, έπρεπε να ήμουν ήδη στο δρόμο για να πάω να “φέρω εις πέρας” (που λέει ο λόγος!)  μια “σημαντική” υποχρέωση της μάνας μου.

Ευτυχώς ούτε εκείνη, ούτε κι εγώ είπαμε τίποτα! 
 
Ντύνομαι γρήγορα (φοράω τα χθεσινά μου ρούχα που τα είχα στο σκαμπό), μαζεύω τα μαλλιά μου σε ένα ατημέλητο κότσο (“Πιάσε κότσο τα μαλλιά σου να φανεί η αρχοντιά σου” δε λέει η παροιμία;), παίρνω την τσάντα μου, φοράω τα γυαλιά ηλίου μου, βάζω και τα ακουστικά του mp3 μου (α! όλα κι όλα! Γυαλιά ηλίου και ειδικά mp3, εγώ και αυτά πάμε πακέτο!) και αμακιγιάριστη (ένα Lip gloss τουλάχιστον βρε παιδάκι μου, είναι απαραίτητο!) και “αγχωμένη” (αυτό το άγχος τις τελευταίες πόσες μέρες μου έχει γίνει τσιμπούρι περισσότερο από κάθε άλλη φορά!) όπως είμαι, φεύγω γρήγορα!

Ανοίγω την έξω πόρτα για να κατέβω τα σκαλιά και εκεί που πάω να κατέβω το πρώτο σκαλί, τι διαπιστώνω; 

Διαπιστώνω πως είμαι ξυπόλητη! Και λέω αμέσως στον εαυτό μου δυνατά: 

-“Που πας βρε ξυπόλητη Πριγκίπισσα; (τρομάρα μου!) Γυρίζω πίσω γρήγορα, φοράω τις σαγιονάρες μου (αυτές βρήκα μπροστά μου κι αυτές φόρεσα!) και φεύγω …επιτέλους!  Πήγα και ολοκλήρωσα τη δουλειά/υποχρέωση μέσα σε 15 λεπτά το πολύ! Ευτυχώς, δεν ήταν απαραίτητο να πάρω λεωφορείο (φανταστείτε πόση ώρα θα περίμενα το λεωφορείο, φανταστείτε και το άγχος να “χτυπάει κόκκινο”!) Σε μισή ωρίτσα είχα ήδη επιστρέψει σπίτι! 

Και τώρα (πριν φτιάξω καφεδάκι και συνεχίσω κάποιες άλλες δουλειές που πρέπει να κάνω εδώ στο σπίτι) κάθομαι και γράφω τις “ασυναρτησίες” μου, έτσι για να ηρεμήσω λιγάκι από το πρωινό “άγριο” ξύπνημα. 

Είδατε; Δεν μπορείτε να πείτε! Το χιούμορ μου (το δικό μου προσωπικό χιούμορ που ελάχιστοι το αγαπούν, πολλοί το αντιπαθούν και ακόμα πιο πολλοί δεν το καταλαβαίνουν!) παραμένει στη θέση του! Μπορεί τις τελευταίες μέρες (για την ακρίβεια εβδομάδες!) να μην είμαι στα καλύτερα μου, μπορεί να μην κοιμάμαι σχεδόν καθόλου, μπορεί το δάκρυ και ένα μαράζι (αχ αυτό το μαράζι!) να έχουν γίνει κολλητοί μου Φίλοι-Εχθροί, μπορεί το μυαλό μου πολλές φορές να είναι σε μια κατάσταση “άλλαν ντάλων” ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (στον κόσμο μου;!), αλλά το χιούμορ μου δεν το χάνω! (Μωρέ, αν συμβαίνουν τέτοιες αστείες καταστάσεις, γίνετε να μην γελάσεις; Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να γελάσεις και να μην το πάρεις και τόσο σοβαρά! Για μένα το λέω!) 

Εγώ λοιπόν… η ξυπόλητη Πριγκίπισσα (τρομάρα μου και πάλι θα πω!) πέρασα επίσης να σας πω μια φωναχτή ΚΑΛΗΜΕΡΑ (έτσι βρε παιδί μου για να μας πάει λίγο καλύτερα η μέρα και μπας και εγώ και σήμερα… “τη βγάλω καθαρή”) και ένα ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, γιατί σήμερα είναι “Παρασκευήήήή”, που όπως ξέρετε από μόνη της είναι μια ωραία μέρα αλλά το “Σαββατοκύριακο” που ζυγώνει είναι ακόμα πιο ωραίο από όλες τις υπόλοιπες ημέρες! (άσχετα αν η Δευτέρα είναι η αγαπημένη μου μέρα!)


Αυτά από εμένα -ή να το πω λίγο χιουμοριστικά- αυτά από την ξυπόλητη Πριγκίπισσα.  

 
Σας φιλώ!



Υ.Γ. Κατερίνα & Αριστέα, μόλις τώρα πήρα στα χέρια μου το “Ημερολόγιο Αισιοδοξίας 2013”. Θα το ξεφυλλίσω σιγά-σιγά, θα απολαύσω όλα τα αισιόδοξα μηνύματα των συμμετεχόντων και με την σειρά μου θα γράψω κι εγώ το δικό μου “μήνυμα αισιοδοξίας”.  



_______________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Movie in Cinema Κριτική! – White House Down (Λευκός Οίκος: Η Πτώση)





Την περασμένη Πέμπτη, το menu διασκέδασης είχε και πάλι Cinema. Ενώ μέχρι και πολλές εβδομάδες πριν, ήμουν σίγουρη πως θα πάω να δω το “Pacific Rim  που την έχω προσθέσει και στην ανάρτηση “Η λίστα με τις επερχόμενες Κινηματογραφικές Ταινίες που θέλω πολύ να δω το 2013-2014!” και επίσης την περίμενα πως και πως να έρθει στην Ελλάδα, εν τέλει πήγα και είδα άλλη. Και ποια είναι αυτή;  Είναι η ταινία  “White House Down (Λευκός  Οίκος: Η Πτώση) (ήταν και η Πρεμιέρα της ταινίας)  που με το που είδα το τρέιλερ δυο πράγματα έπαθα: Πρώτον, αναρωτήθηκα αν αυτή είναι η συνέχεια της ταινίας (παρόμοια με θέμα την τρομοκρατία και την καταστροφή του Λευκού Οίκου) Olympus Has Fallen (Ο Όλυμπος έπεσε) αν και απόρησα που βγήκε σε τόσο σχετικά μικρό διάστημα, που τελικά μετά κατάλαβα πως είναι δυο “διαφορετικές’ ταινίες με το ίδιο θέμα,   και, δεύτερον, με έπεισε το τρέιλερ πως θα είναι μια πολύ καλή ταινία δράσης που περιέχει και το στοιχείο του χιούμορ αλλά και το γεγονός ότι δημιουργός της είναι ο μετρ των ταινιών καταστροφής Roland Emmerich

Πάω λοιπόν στο ταμείο εισιτηρίων και αμέσως λέω τα εξής στο παιδί/ταμία:

Εγώ: -Καλησπέρα σας! Πρέπει να σας πω, ότι μέχρι και τώρα που έφτασα στο ταμείο, είμαι σε δίλλημα ποια από τις δυο ταινίες να δω. Να δω το “Pacific Rimή το “Λευκός  Οίκος: Η Πτώση”.  
Ταμίας: –Λοιπόν, για να δούμε!
Εγώ: –Η αλήθεια είναι πως το “Pacific Rim” το περίμενα μήνες για να το δω αλλά όταν είδα ότι το “White House Down” έχει και λίγο χιούμορ και πρωταγωνιστή και ο ωραίος Tatum… μου κόλλησε αυτή.
Ταμίας: –Τώρα για να σου πω την αλήθεια δεν έχω δει ακόμα καμιά από τις δύο και δεν μπορώ να σου πω πια αξίζει περισσότερο. Εγώ πάντως, θα επέλεγα αυτή με τον Λευκό Οίκο, λόγω δράσης και τρομοκρατίας και επειδή είναι και κάπως επίκαιρο…
Εγώ: –Ok! Αποφάσισα! Επιλέγω αυτήν! (δείχνω την φωτογραφία της ταινίας White House Down (Λευκός  Οίκος: Η Πτώση) στο διαφημιστικό περιοδικό του Κινηματογράφου που κρατούσα στα χέρια μου.) 


Πρώτη φορά μου έτυχε να πάω Cinema και να είμαι ανάμεσα σε δυο ταινίες και να μην έχω αποφασίσει ποια θα δω. 

Τώρα, αν μετάνιωσα που προτίμησα αυτήν και όχι την άλλην… θα το καταλάβετε στο τέλος της ανάρτησης.


*Λίγα λόγια για το story της ταινίας!

Ο John Cale (Channing Tatum) είναι μέλος της αστυνομίας του Καπιτωλίου και έχει μόλις ενημερωθεί ότι η αίτηση για να γίνει μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία του Προέδρου των ΗΠΑ James Sawyer (Jamie Foxx) έχει απορριφθεί. Στην προσπάθεια του να μην απογοητεύσει τη μικρή του κόρη με τη δυσάρεστη είδηση, την ξεναγεί στον Λευκό Οίκο. Για κακή τους τύχη όμως, μια βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική οργάνωση καταλαμβάνει το κτίριο. Τώρα, καθώς η κυβέρνηση διαλύεται και ο χρόνος τελειώνει, είναι στο χέρι του Cale να σώσει τον Πρόεδρο, την κόρη του και φυσικά τη χώρα. [Πηγή: www.villagecinemas.gr]



*Το trailer της ταινίας: [Με ελληνικούς υπότιτλους]


Σκηνοθεσία: Roland Emmerich

Είδος Ταινίας: Ταινία Δράσης/Περιπέτεια
Έτος Παραγωγή: 2013
Διάρκεια: 131'

*Η άποψή μου:

Καταρχάς, πρώτον, ως φανατική των ταινιών Καταστροφής (σεισμούς, πλημμύρες, πυρκαγιές, τσουνάμια, καταστροφή πλανήτη κ.α. – στον Κινηματογράφο βρε, όχι στην πραγματικότητα) και το ότι έχω δει όλες τις τελευταίες πασίγνωστες ταινίες καταστροφής (Independence Day, The Day After Tomorrow, 2012) του σκηνοθέτη Roland Emmerich (και παρά το ό,τι τον “κράζουν” που έχει αυτή την μανία με τις ταινίες καταστροφής, εγώ τον πάω με χίλια) ήταν ο κύριος λόγος που με τράβηξε αυτή η ταινία. 

Δεύτερον, από τα πρώτα λεπτά αντικρίζεις τον –ωραίο με την ιδιαίτερη ομορφιά, φατσόνι, τυπάρας, με μια λέξη: Συμπαθέστατο!- Channing Tatum (πρώτα με το ωραίο του κουστούμι (αδυναμία!) και σιγά-σιγά με το πουκάμισο και στο τέλος μένει με το φανελάκι και το υπόλοιπο σύνολο!) και από τις γκριμάτσες του, το παρουσιαστικό του… αναρωτιέσαι: “Πόσο ωραίος και τι φάτσα που έχει!” (η αλήθεια είναι ότι το λες και λίγα λεπτά μετά και καθόλα τη διάρκεια της ταινίας) μετά το μισάωρο που γίνεται και η αρχική έκρηξη στο Λευκό Οίκο (Βλέπε παρακάτω φωτο) που με την πολύ καλή, έντονη και ακριβής μουσική υπόκρουση η ταινία μπαίνει στο ψητό, στο ζουμί που λένε, εσύ αλλάζεις λίγο τον τρόπο (πως το είπα έτσι;) που έχεις καθίσει (πόδια, χέρια, πλευρό, αναψυκτικό, ποπ κορν κλπ.), παίρνεις μια βαθιά ανάσα και αρχίζεις ν’ απολαμβάνεις τις σκηνές δράσης που περιμένεις να δεις.

Το πρώτο μπαμ, ή αλλιώς πες το, έκρηξη γίνεται και ο  ήρωας Channing Tatum μπαίνει στο παιχνίδι “παριστάνοντας” ένα (κινηματογραφικό) ήρωα (που ναι! το ομολογώ έτσι όπως συμπεριφερόταν, κινούνταν, πάλευε, πυροβολούσε κ.α. μου έφερνε πολλούς –γνωστούς- στο μυαλό) που έχουμε ξαναδεί σε παρόμοιες ταινίες δράσης. Η διαφορά για μένα όμως ποια είναι; Εντυπωσιάστηκα (ναι δεν θα το κρύψω “Εντυπωσιάστηκα”) με την τρελή-γρήγορη-The Flash- (σωματική) κίνησή του. Μιλάμε για …γρήγορα  αντανακλαστικά… που δεν έχω ξαναδεί από κάποιον ηθοποιό! (Μήπως υπερβάλλω; Εκείνη την ώρα που έβλεπα την ταινία, δεν ένιωθα πως υπερβάλλω!) Δεν τον προλάβαινες! Πότε βαράει, πότε πυροβολεί, πότε τρέχει, πότε πάει να κρυφτεί, πότε κάνει τούμπες και κωλοτούμπες… απόλυτη γρηγοράδα!   


Όσο για το τι λέει από δράση; Έχει καταιγιστική/καταγαιστικότατη δράση, ασταμάτητη δράση με ό,τι όπλο και μη, μπορείς να φανταστείς εντός και εκτός Λευκού Οίκου (κάποια στιγμή λες: “Ε, όχι! Τι άλλο θα δούμε ακόμα;!), έχει ένταση, έχει έντονο ρυθμό,  έχει σκηνές εκρήξεων, έχει μερικά έως αρκετά εντυπωσιακά εφέ, έχει ωραία ενδεικτικά πλάνα/ρεαλιστικό σκηνικό του ‘Υποτιθέμενου” Λευκού Οίκου (αναρωτιέμαι όλα αυτά τα πολλά δωμάτια, μπάνια κ.α. στην πραγματικότητα τα “χρησιμοποιούν”;) έχει και αστείες σκηνές και διαλόγους και γκριμάτσες και… με απλά λόγια θα ξεκαρδιστείς στα γέλια σε κανά δυο-τρεις σκηνές (ο Jamie Foxx, που για να πυροβολήσει, πρώτα βάζει τα γυαλιά του, ok, αστείο αλλά άκυρο και αφελές!) 


Ο  Channing Tatum & ο Jamie Foxx με όλο το πακέτο (σενάριο, διάλογοι, ατάκες) είναι ένα “ταιριαστό δίδυμο” – δένουν αν και Θυμίζουν αρκετά το Κινηματογραφικό δίδυμο Mel Gibson, Danny Glover από τις ταινίες Φονικό Όπλο”. (Ναι! κάτι ακόμη –γνωστό-!) Αν και τον Jamie Foxx τον βρήκα “λίγο” στον ρόλο αυτό! Επίσης, κάποιοι ρόλοι ηθοποιών, τους βρήκα περιττούς. (Ας πούμε η –πρώην- σύζυγος του John Cale (Channing Tatum) που υποδύεται, - η πανέμορφη κατ’ άλλα- Rachelle Lefevre  την βρήκα τόσο “περιττή" και λίγη” στην ταινία! 



*Αν αξίζει κάποιος να την δει;
Η εν λόγω ταινία είναι μια χορταστική κάργα Αμερικανιά περιπέτεια με όλα τα γνωστά πλέον κλισέ, πατριωτίστικα “αστεία” αλλά με θέμα/θέματα επίκαιρα, ειδικά αυτό τον καιρό! (επομένως πας υποψιασμένος, ξέροντας τι πας να δεις!)  Είναι αρκετά εντυπωσιακή με καταιγιστική ασταμάτητη δράση που τα 131’ λεπτά περνάνε ευχάριστα και διασκεδαστικά! Και να απαντήσω στο παραπάνω ερώτημα, για το αν μετάνιωσα που προτίμησα αυτήν και όχι το Pacific rim… θα σας πω πως δεν το μετάνιωσα καθόλου! Την απόλαυσα και την χάρηκα πάρα μα πάρα πολύ! Αν και θεωρώ πως από όλες τις blockbuster ταινίες του Roland Emmerich αυτή είναι η λιγότερη καλή και αξιόλογη σε μεγάλο βαθμό, εν τούτοις αξίζει γιατί απλά είναι μια χαρά full περιπέτεια. 

Σημ.: Ήθελα πριν γράψω αυτή την –Κριτική- ανάρτηση να δω και την ταινία Olympus Has Fallen (Ο Όλυμπος έπεσε) που κυκλοφορεί σε dvd (που δεν είχα καταφέρει να τη δω όταν είχε κυκλοφορήσει στις αίθουσες) για να κάνω τις συγκρίσεις (αφού και οι δυο ταινίες έχουν το ίδιο κεντρικό θέμα) με αυτήν που είδα, αλλά τόσες μέρες που προσπαθώ να τη νοικιάσω, δεν την βρίσκω “ελεύθερη”. (βρε παιδιά! αφήστε να πάρω κι εγώ σειρά!) Πολλοί φίλοι μου είπαν πως το White House Down (Λευκός  Οίκος: Η Πτώση) είναι λίγο έως πολύ καλύτερη από την πρώτη. Όταν τη δω, θα επιστρέψω σ’ αυτήν την ανάρτηση και θα γράψω ως UPDATE τις εντυπώσεις μου και ποια μου άρεσε περισσότερο.


Παρεμπιπτόντως, το Σαββατοκύριακο που μας έρχεται πάλι το menu έχει Cinema και θα πάω να δω την ταινία που περιμένω 2 μήνες τώρα να έρθει και στην Ελλάδα και για την οποία σας μίλησα στο σχετικό post με τις επερχόμενες ταινίες, και δεν είναι άλλη από το "The Conjuring (Το κάλεσμα)", η πιο τρομακτική ταινία των τελευταίων 15 χρόνων (έτσι λένε!!!) και η οποία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα! Άντε να δούμε ...τι θα δούμε! (Γιάννα, ακούς;)



Εσείς; Την έχετε δει; Θα θέλατε να τη δείτε;
ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Movie in Cinema Κριτική!

&

*Κι αν θέλετε κι άλλες προτάσεις για ταινίες δείτε ΕΔΩ στην αντίστοιχη μόνιμη στήλη του blog "Movie of Sunday!"
 



***
 
 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
*Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!



_______________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com