Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

My flashback #1: Μια αναδρομή στο παρελθόν: “τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα”; (τότε και τώρα)

Το εξώφυλλο του λευκώματος μου!

Έχω γράψει ουκ ολίγες φορές, ότι άνθρωπος που “ξεγράφει” το παρελθόν του, δεν μπορεί να έχει παρόν ούτε μέλλον. Είναι σαν ένας κενός άνθρωπος. Εμένα προσωπικά μου πήρε πολλά χρόνια και πολύ χρόνο στο να μάθω να μην μένω “κολλημένη” στο παρελθόν και …τα κατάφερα!

Υπάρχουν κάποιες μέρες που “γυρίζω” πίσω στις αναμνήσεις του παρελθόντος, όχι τόσο γιατί τις νοσταλγώ, όσο ότι θυμάμαι πως ήμουν, τι πέρασα, τι έκανα και τι ένιωσα τότε και παίρνω δύναμη να μην …ξανά περάσω τα ίδια. Πλέον δεν με πονάει -τόσο- το παρελθόν, ούτε οι αναμνήσεις, ούτε οι άνθρωποι που τότε με πλήγωσαν. Αγαπώ το παρελθόν μου και ακόμα περισσότερο  ευχαριστώ για όσα πέρασα, επειδή με έκανε να είμαι αυτή που είμαι σήμερα… ένας δυνατός άνθρωπος που εκτιμάει αυτό που λέγεται “Ζωή” και παλεύει τίμια (θέλω να πιστεύω) για μια καλύτερη Ζωή……………….

Η Petra από το blog “ο πιο πιστός φίλος του σκύλου” είχε μια ιδέα σε στυλ παιχνίδι να το πω; να “γυρίσουμε” τον χρόνο πίσω, εκεί στα μαθητικά μας χρόνια και να καταγράψουμε τις όποιες αναμνήσεις μας. Τώρα, ευχάριστες, δυσάρεστες… ό,τι έχει να θυμάται ο καθένας.  

Αν επιθυμείτε να δηλώσετε κι εσείς συμμετοχή, επισκεφτείτε το blog της Joan Petra

Η αλήθεια είναι ό,τι διαβάζοντας τις αναμνήσεις των φίλων που συμμετέχουν, η πρώτη μου σκέψη κάθε φορά ήταν η εξής: “Για ποια μαθητικά χρόνια να γράψω; Τα κανονικά (που ήταν αρκετά δυσάρεστα) ή τα τελευταία έξι χρόνια που επέστρεψα πίσω στα θρανία;” Τελικά το αποφάσισα να συμμετάσχω κι εγώ και να γράψω πολύ απλά για το τότε και το τώρα και όπως μου βγουν οι αναμνήσεις ρε αδελφέ!

Λοιπόν, για μένα τα χρόνια του Δημοτικού ήταν δύσκολα, απαίσια, μαρτυρικά… σαν ένας Γολγοθάς. Ήμουν ένα παιδί φυλακισμένο στη σιωπή του (“Η Μαρία της σιωπής” αυτό μου ταίριαζε γάντι) που καθόμουν συνέχεια μόνη μου, άνετα με έλεγες απόμακρη, κλειστή στον εαυτό μου, ντροπαλή, ανασφαλής… και πολύ μα πολύ φοβισμένη. Δεν σηκωνόμουν ποτέ στον πίνακα, δεν σήκωνα ποτέ το χέρι μου, δεν διάβαζα μέσα στη τάξη, δεν έφτιαχνα σκονάκια, δεν έκανα σκανταλιές, δεν ενοχλούσα κανέναν… σαν να μην υπήρχα καν!

Με τους συμμαθητές μου είχα απλά μια καλή, τυπική σχέση. Τους συμπαθούσα και οι περισσότεροι με συμπαθούσαν, νομίζω. Σε όλο το Δημοτικό, με δυο συμμαθήτριες μου έκανα παρέα, την Δέσποινα και την Ηλιάνα, που  ήταν οι κολλητές μου θα μπορούσα να πω. Βέβαια, τόσο κολλητές, που μου κάνανε τη Ζωή μου κόλαση κυριολεκτικά. Ειδικά η δεύτερη, κάθε μέρα με “σκότωνε” χωρίς ενοχές.;

Που λέτε, αυτές οι φίλες μου, με κάνανε ό,τι θέλανε. Τι προσβολές, τι ψυχολογική και σωματική βία, τι για κούκλα με είχανε. Όχι δεν ήμουνα ένα άσχημο παιδί, με γυαλιά, χοντρό ή με σπυράκια. Δεν ήμουν ένα τέτοιο παιδί που εμφανισιακά έμοιαζα σε …βατράχι. Απλά ήμουν, ένα παιδί-θύμα! Ήμουν ένα παιδί που μπορούσες εύκολα να ξεσπάσεις με τον οποιοδήποτε τρόπο πάνω μου, ξέροντας ότι δεν θα βγάλω τσιμουδιά και ότι δεν θα το πω πουθενά. Αυτό το “Μην τολμήσεις να μιλήσεις σε κανέναν, αλλιώς θα σου κάνουμε τη Ζωή σου κόλαση και εδώ στο σχολείο αλλά θα έρθουμε κάτω από το σπίτι σου..” πραγματικά ήταν η “κασέτα” που έπαιζε συχνά σε επανάληψη.

Το τι σύρσιμο έφαγα, το τι σαν σκουπίδι με πέταξαν στον κάδο σκουπιδιών, το τι τσιμπήματα, την χτυπήματα, τι με τα μολύβια και δε με τα μηχανικά μολύβια με τρυπάγανε στα χέρια, στις φλέβες και γέμιζα με μελανιές… και φυσικά το τι δάκρυα έριχνα κάθε τρις και λίγο. Προσβολές όπως: “Είσαι παιδί χωρισμένων γονιών, δεν έχεις πατέρα, ο πατέρα σου είναι στη φυλακή, είσαι φτωχή, δεν έχεις ρούχα να φορέσεις και κάθε μέρα φοράς το ίδιο ρούχο (θυμάμαι φορούσα για 3-4 ημέρες συνεχόμενες μια φόρμα Ροζ γιατί δεν είχα και πολλά ρούχα για να φοράω κάθε μέρα και άλλο), δεν έχεις να φας στο σχολείο, είσαι άσχημη, κανένα αγόρι δεν θα σε κοιτάξει, αν δεν σου δίνουμε εμείς σημασία, θα είσαι μόνη σου………..”

Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που η δεύτερη “Φίλη”, ήθελε με το έτσι θέλω να μου πάρει ένα τετράδιο μου και να το σχίσει και επειδή αντέδρασα (ακόμα απορώ πως και αντέδρασα) λέγοντας της να μου το δώσει και να μην με ξανά ενοχλήσει, με πιάνει από το χέρι και με πετάει κάτω χτυπώντας με, λέγοντας μου: “Είσαι ένα τίποτα! Δεν έχεις ρούχα να φορέσεις, είσαι κακομοίρα, εγώ είμαι καλύτερη από εσένα….” Τότε, πήρα την τσάντα μου και έφυγα από το σχολείο προσπαθώντας να κρατήσω τα δάκρυα μου. Στο δρόμο, πηγαίνοντας προς το σπίτι, έκλαιγα, έβριζα, καταριόμουνα την ώρα και την στιγμή σε σημείο να κοιτάξω ψηλά στον ουρανό και με πολύ θυμό να ξεστομίσω μια πολύ βαριά κουβέντα (όπως είχα εξομολογηθεί εδώ): “Θεέ μου, που είσαι; Με έχεις εγκαταλείψει! Δεν υπάρχεις, μ’ ακούς; Δεν υπάρχεις!” Βέβαια, μέχρι το βράδυ, τα πήρα όλα πίσω! Και ζήτησα να με συγχωρέσει για όσα ξεστόμισα πάνω στον θυμό μου και στον πόνο μου!

Μάλιστα αυτή η δεύτερη "Φίλη" μου, μέχρι και πριν 2 χρόνια έμενε εδώ στη γειτονιά μου, σχεδόν δίπλα μου και όσες προσπάθειες έκανα για να της μιλήσω, να τα πούμε μετά από τόσα χρόνια… απλά έκανε ότι λείπει, ό,τι δεν με ξέρει! Γιατί άραγε;

Δεν θα ξεχάσω την πιο καλή δασκάλα που με αγαπούσε σαν δικό της παιδί. Η Κυρία Εύα, την είχα δασκάλα μέχρι την Τετάρτη τάξη. Ήταν μια πολύ ωραία γυναίκα, με μαύρα μακριά μαλλιά που πάντα η φωνή της ήταν γλυκιά, δεν σου έβαζε τις φωνές, ήταν υπομονετική… Το σπίτι της ήταν ακριβώς απέναντι από το μαγαζί του πατέρα μου και κοντά στο σπίτι μας. Ήξερε την οικογενειακή μας κατάσταση, τις οικονομικές δυσκολίες, καταλάβαινε και έβλεπε σε μένα περισσότερα από ό,τι έβλεπε η ίδια μου η μάνα. Όταν με έβλεπε στενοχωρημένη, με πλησίαζε και μου χάιδευε το κεφάλι και μου έλεγε να μην κλαίω και να μην στενοχωριέμαι για τίποτα, γιατί είμαι το καλύτερο και το πιο ευαίσθητο παιδί που υπάρχει στον κόσμο. Πάντα με έκανε να σκάω ένα χαμόγελο και να αισθάνομαι ότι αξίζω!

Δεν θα ξεχάσω την πιο ανθρώπινη κίνηση που έκανε κάποιος για εμένα. Θυμάμαι ότι στο μάθημα της ζωγραφικής, έπρεπε να έχουμε όλοι μας ένα  Γκρι φάκελο με χειροτεχνίες (δεν ξέρω αν τον θυμάστε) αλλά επειδή εγώ δεν είχα, και απλά ζωγράφιζα με μαρκαδόρους, ενώ οι υπόλοιποι φτιάχνανε, κόβανε και ράβανε χρησιμοποιώντας κάθε φορά και ένα διαφορετικό σχέδιο από τον φάκελο, μια μέρα η Κυρία Εύα, με φωνάζει και μου λέει: (θυμάμαι κατά λέξη τα λόγια) “Μαράκι μου, πάρε αυτό και να το φέρνεις από ‘δω και στο εξής στο μάθημα, όπως και οι υπόλοιποι συμμαθητές σου. Εντάξει κορίτσι μου; Δεν χρειάζεται αν μου πεις τίποτα!” Εγώ το πήρα και βγήκα έξω και έκλαψα σε μια γωνία. Γιατί αισθάνθηκα όμορφα -και ότι κάποιος με νοιάζεται- με αυτή την κίνηση; Γιατί συγχρόνως αισθάνθηκα λίγο ντροπιασμένη;

Μάλιστα, πριν 5-6 χρόνια εντελώς τυχαία συνάντησα τη δασκάλα μου και μου είχε πει υπέροχα πράγματα, όπως μου έλεγε τότε που ήμουν μικρή. Για αυτή την τυχαία συνάντηση είχα γράψει στο πρώτο μου blog. Θα τη βρω την ανάρτηση και θα την αναδημοσιεύσω εδώ.    

Δε θα ξεχάσω στην έκτη τάξη του Δημοτικού, επειδή είχε αρρωστήσει η Κυρία Βάσω που είχα από την Πέμπτη τάξη (μια άλλη καλή Κυρία που το σπίτι της ήταν δίπλα στο δικό μας και ήξερε και το σόι μου κι εμένα), στείλανε αντικαταστάτρια για 3 ημέρες μια άλλη δασκάλα που μάλιστα ήταν έγκυος σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Το θυμάμαι καλά, γιατί είχε μια κοιλιά …να! Αυτή λοιπόν, με σήκωσε στον πίνακα και έπρεπε να λύσω μια διαίρεση. Εκτός το ότι δεν είχα σηκωθεί σχεδόν ούτε μια φορά στον πίνακα, από την άλλην δεν μπορούσα να λύσω μια διαίρεση. Δεν μπόρεσα να τη λύσω, άρχισε να μου φωνάζει, να μου λέει ότι είμαι ανίκανη να λύσω μια απλή διαίρεση και γιατί δεν μιλάω και την κοιτάω απλά σαν χαζή. Και τελικά θυμάμαι πολύ καλά ό,τι με τράβηξε με βία από το μπράτσο και με “πέταξε” στον τοίχο να κάτσω τιμωρία για μια ώρα, με το ένα πόδι σηκωμένο, κοιτάζοντας τον τοίχο. Πρώτη φορά είχα φάει τιμωρία! Οι συμμαθητές μου είχαν τρομάξει, εγώ έβαλα τα κλάματα, η δασκάλα με χαστούκισε επειδή “ζητάω και τα ρέστα μου” και θυμάμαι πόσο ντροπή ένιωσα και ότι φταίω εγώ για αυτό που συνέβη!

Και φαίνεται από το περιστατικό αυτό μίσησα τα μαθηματικά και ακόμα πιο πολύ τη διαίρεση… μέχρι και σήμερα! Ναι, το ομολογώ μέχρι και σήμερα έχω ένα θέμα με τη διαίρεση και γενικά με τα μαθηματικά. Αλλά τι να κάνω; Συγνώμη, που δεν έχω Μαθηματικό μυαλό αλλά Φιλοσοφικό!   

Στο Δημοτικό βέβαια δεν θα ξεχάσω και το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, τον πρώτο παιδικό έρωτα που ένιωσα... μονόπλευρα βέβαια.

Θυμάμαι ήμουν κρυφά “ερωτευμένη” με τον Κώστα, το πιο όμορφο αγόρι και τον καλύτερο μαθητή της τάξης. Ήμουν ερωτευμένη μαζί του 3 χρόνια, δηλαδή απ’ τη Τετάρτη τάξη μέχρι και την έκτη ήμουν κολλημένη. Δεν το ήξερε κανείς, ούτε και η καλύτερη μου φίλη (αυτή που σας μίλησα πιο πάνω η Δέσποινα) που επίσης της άρεσε και εγώ το ήξερα και γι’ αυτό δεν το είπα ποτέ σε κανέναν. Εξάλλου, ποτέ, ποτέ, ποτέ μα ποτέ δεν θα “έκλεβα” τον αγόρι της φίλης μου. Θα έμενα στην ακρούλα μου και θα τον παραχωρούσα. Αυτό ισχύει και σήμερα! όχι γιατί πιστεύω στη Φιλία (δεν πιστεύω!) αλλά γιατί δεν θα ήταν καθόλου τίμιο! Εντάξει μωρέ, αυτός ο Πλατωνικός(;) έρωτας, δεν ήταν τίποτα το σοβαρό. Απλά τότε ένιωσα τα πρώτα χτυποκάρδια και τα πρώτα σκιρτήματα. Όλα  ή σχεδόν όλα ήταν αθώα! 


Όπως καταλαβαίνετε, τα χρόνια του Δημοτικού ήταν δύσκολα αλλά έχω κρατήσει και 2-3 όμορφες στιγμές και 2 καλούς ανθρώπους που …ήταν “Άνθρωποι” με όλη τη σημασία της λέξης! Δεν ξέρω πραγματικά πως άντεξα και τελείωσα το Δημοτικό! Κι αν αυτά σας ακούγονται υπερβολικά, να σας πω πως τα παλιότερα χρόνια με τις βέργες, τους χάρακες ή δεν ξέρω κι εγώ με τι άλλο, τα παιδιά περνούσαν χειρότερα από τους δασκάλους.

Τελειώνω το Δημοτικό και πάω στο Γυμνάσιο. Τότε ζούσα με τον πατέρα μου και του είχα ανακοινώσει με σημείωμα θυμάμαι, ότι δεν επιθυμώ να πάω Γυμνάσιο αλλά εκείνος επέμενε και έτσι συνέχισα κανονικά το σχολείο. Η Α’ Γυμνασίου ήταν μια απ’ τα ίδια όπως το Δημοτικό! Μόνο που εδώ είχα και αγόρια… να με περιμένουν στη γωνία. Βρίσιμο, βία κι εγώ να είμαι συνέχεια μόνη μου! Δεν κατάφερα να “κολλήσω” με κάποια κοπέλα και να κάνουμε παρέα. Είχα όμως μια απίστευτη Φιλόλογο, την Κυρία Τάσσι! Μια πολύ ωραία γυναίκα που δεν ξέρω τι διέκρινε σε μένα και μου έδινε κείμενα να διαβάσω στο σπίτι γιατί έλεγε ότι γράφω με συναίσθημα. Είχα όμως και μια υπέροχη Καθηγήτρια Γαλλικών που είχε απίστευτο χιούμορ και σε έκανε πάντα να γελάς. Τότε είχα γνωρίσει την “Οικογενειακή ευτυχία”, κόντευα να μείνω στην ίδια τάξη από τις απουσίες. Θυμάμαι ήμουν στο όριο και πήγε και τις δικαιολόγησε ο πατέρας μου. Πρώτη φορά είχε εμφανιστεί στο σχολείο! Στις εξετάσεις, είχα μείνει σε 4 μαθήματα και αντί τον Σεπτέμβρη να τα ξανά δώσω, κάποιοι επέλεξαν να ξανά κάνω την ίδια τάξη. Και άντε πάλι από την αρχή! Όμως πλέον ήμουν διαφορετική! Είμαι πιο ανοιχτή, μιλούσα, σήκωνα το χέρι, ρωτούσα ό,τι απορίες είχα….. αλλά αυτό κράτησε 3 μήνες το πολύ; Έπρεπε ή μάλλον αναγκάστηκα να τραπώ σε φυγή από όλα, να πάρω κάποιες αποφάσεις για το καλό όλων και τα εγκατέλειψα. Όλοι τότε, ο καθένας έλεγε το μακρύ του και το κοντό του αλλά κανείς στην ουσία δεν νοιάστηκε να με ρωτήσει ευθέως “τι μου συμβαίνει;

Μετά από χρόνια, το 2008 αποφασίζω να πάω σε νυχτερινό Γυμνάσιο για να πάρω το απολυτήριο Γυμνασίου που δεν κατάφερα να πάρω στα κανονικά μου χρόνια! Άλλες δυσκολίες κι εκεί! Να εργάζομαι και να πηγαίνω τα απογεύματα σχολείο. Η οικογένεια μου απόλυτα αρνητικοί με την απόφαση/επιλογή μου αυτή σε σημείο να υπάρχουν εντάσεις, ψυχολογική και σωματική βία… δηλαδή το έργο να επαναλαμβάνεται. Όμως η θέλησή μου ήταν τόσο ισχυρή που δεν έκανα πίσω με τίποτα. Η Καθηγήτρια της Φυσικής, η Κυρία Μαρία, μια σπουδαία γυναίκα με κοφτερό μυαλό και πολύ καλή καρδιά ήταν που πραγματικά με βοήθησε και στα μαθήματα αλλά και στο να πιστέψω  σε μένα και στις δυνατότητές μου. Εξάλλου, χάρις σ’ αυτή την Καθηγήτρια, δημιούργησα το πρώτο μου blog και συνειδητοποίησα πως το γράψιμο είναι αυτό που με γεμίζει, όσο τίποτα άλλο.  Γνώρισα για πρώτη φορά και τον έρωτα (εκτός σχολείου)… για την ακρίβεια πρώτη φορά ερωτεύτηκα πραγματικά και αυτό ήταν η δύναμη να συνεχίσω μέχρι να φτάσω να ολοκληρώσω τον στόχο μου, δηλαδή να πάρω το απολυτήριο Γυμνασίου. 

Και φτάνουμε στο σήμερα να βρίσκομαι στην τελευταία τάξη του Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου, μετά από 4 χρόνια (+ 2 χρόνια του Γυμνασίου) να είμαι κοντά στο να ολοκληρώσω με απόλυτη επιτυχία τον στόχο/σκοπό/όνειρο... τις σπουδές μου. Τουλάχιστον, ως εδώ που έχω φτάσει, είναι για εμένα υπερ-αρκετό! Στο Λύκειο που είμαι, γνώρισα πολύ καλύτερα τον εαυτό μου, τις δυνατότητες μου, το τι μπορώ να κάνω, τι μπορώ να είμαι, ποια είμαι, που είμαι καλή και που όχι, πήρα κάποιες γνώσεις, έκανα φίλους μα πάνω απ’ όλα  γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους που τους εκτιμάω, τους θαυμάζω, τους αγαπάω (από ότι λένε, το ίδιο και αυτοί!) και πάντα θα είναι ένα κομμάτι και μέρος της ζωής μου, ακόμα κι αν χαθούμε. Ακόμα, τσέκαρα τον εαυτό μου, ότι για κανέναν λόγο ή βαθμό δεν θα με κάνει να είμαι κάτι άλλο ή κάποια άλλη από το να είμαι απλά ο εαυτός μου! (και δεν το λέω τυχαία ή έτσι απλά για να το πω αυτό!) Επίσης, ένιωσα, νιώθω και πάλι ερωτευμένη  (2η φορά στη Ζωή μου)  και σίγουρα δεν είμαι “Η Μαρία της σιωπής” και το παιδί που ανέχεται καταστάσεις που πέρασα στα τότε μαθητικά μου χρόνια.

Όμως για τα μαθητικά μου χρόνια του “Τώρα” θα σας μιλήσω εκεί γύρω τον Ιούνιο, που θα έχω τελειώσει με το καλό, πρώτα ο Θεός και η Παναγιά. Γιατί έχω πολλά να διηγηθώ! Γιατί απλά είναι μάθημα ζωής και γι’ αυτό και μόνο τον λόγο αξίζει να σας μιλήσω.

Όπως είδατε, τα δικά μου μαθητικά χρόνια δεν είναι και τα πιο ευχάριστα. Έχω και καλές αναμνήσεις, δε λέω αλλά όπως και να το κάνουμε, τα χρόνια αυτά ήταν περισσότερο άσχημα και δε θυμάμαι να έζησα και την εφηβεία μου, έτσι όπως θα έπρεπε. Οπότε, όχι δεν τα νοσταλγώ, ούτε μου λείπουνε ούτε θα έλεγα ότι δεν θα τα άλλαζα. Μωρέ, θα τα άλλαζα, αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Αλλά από την άλλην, δεν με νοιάζει ν’ αλλάξω κάτι από αυτά που ίσως αναγκάστηκα να ζήσω τότε, γιατί απλά όπως είπα στην αρχή αυτής της ανάρτησης, “…είμαι αυτή που είμαι σήμερα… ένας δυνατός άνθρωπος που εκτιμάει αυτό που λέγεται “Ζωή”……………….

Συγνώμη για την τεράστια ανάρτηση! Ξέρω θα σας κουράσει! Προσπάθησα να περιγράψω όπως αυθόρμητα μου ερχόντουσαν …οι αναμνήσεις. Ελπίζω να υπάρχει ένας ειρμός σ’ αυτά που έγραψα…. 


Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας! (οφείλω να το πω αυτό!)  

 
Συμμετέχουν στο ταξίδι των μαθητικών χρόνων οι:
Κική από το blog http://ekfrastite.blogspot.gr/
Πεταλούδα από το blog http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://pnoestexnis.blogspot.gr/
Κατερίνα από το blog http://followkoko.blogspot.gr/
Άννα/Πάρος -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από μένα
Νάσια από το blog http://nasiasblog2012.blogspot.gr/
Κανελλάκη από το blog http://toapagio.blogspot.gr/
Αριστέα από το blog http://princess-airis.blogspot.gr/
Πέτρος από το blog http://akivernitos.blogspot.gr/
Μαρία από το blog http://mytripssonblog.blogspot.gr/
Αγριμιώ από το blog http://agrimio.wordpress.com/
Μαρία από το blog  http://swanocean.blogspot.gr/
Άννα από το blog http://atenizodas.blogspot.gr/
Μαριλένα από το blog http://marilenaspotofart.wordpress.com/
Λαμπρινή από το blog http://xwrisprogramma.blogspot.gr/
Κλαυδία -Άστεγη Καταληψίας- θα φιλοξενηθεί από μένα
Μαρία από το blog http://www.syllegw-stigmes.gr/
Δέσποινα από το blog http://mamadesekrisi.blogspot.gr/
Έλλη από το blog http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
Rylie από το blog http://mythoughtsnotebook.blogspot.gr/
Marilise από το blog http://katitimou.blogspot.gr/

Καλή μας/σας εβδομάδα!
   

________________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *

*All rights reserved

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

#100happydays #1: 1–7 φωτο!


Την περασμένη Δευτέρα ξεκίνησα την πρόσ(κ)ληση του #100happydays. Διαβάστε περισσότερα σ’ αυτή την ανάρτηση “Ας Συλλέξω -ξεχωριστές ευτυχισμένες- Στιγμές! #100happydays”.


Τώρα ήρθε η ώρα να σας δείξω τις πρώτες 7 φωτογραφίες της 1ης εβδομάδας. Αυτό θα το κάνω κάθε Κυριακή παρουσιάζοντας κάθε φορά τις 7 φωτογραφίες της εβδομάδας. Όσοι βέβαια με ακολουθείτε στα κοινωνικά δίκτυα (Instagram, facebook και στο twitter) θα τις έχετε ήδη δει… όμως στο post αυτό (και σε κάθε post) θα παρουσιάζω την κάθε φωτο με λεζάντα και σε κάποιες φωτο λίγα λόγια...  



Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που αυθόρμητα καταγράφονται από μια φωτογραφική μηχανή; μια κάμερα; ένα κινητό…;
…για να τις κρατήσεις ως αρχείο, ως ανάμνηση στο φωτογραφικό άλμπουμ της ζωής σου;
…κάπου εκεί σ’ ένα συρτάρι του μυαλού σου;
…σε μια γωνίτσα της καρδιάς σου;
Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που σε έχουν αγγίξει, σε έχουν σημαδέψει… για κάποιον λόγο!
Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που ‘βιώνεις’, συλλέγεις, μοιράζεις… και είναι δικές σου!



Δευτέρα 24/3/2014
#day1
"Εκεί που οι άνθρωποι απομακρύνονται, τα ζώα έρχονται κοντά μας για να μας δείξουν την αγάπη τους."




Τρίτη 25/3/2014
#day2
"Καλημέρα-Χρόνια πολλά Ελλάδα!”


 

Τετάρτη 26/3/2014
#day3
"Η αγάπη, η λατρεία, η αδυναμία, ο άντρας της ζωής μου! Ο σκύλος μου ο Rex!" (από το πρωί έτσι κάθεται!)





Πέμπτη 27/3/2014
#day4
"Πρωινός καφές, κουλούρι, διάβασμα και οι ώρες στη δουλειά κυλάνε ευχάριστα!"




Παρασκευή 28/3/2014
#day5
"Αυτός ο ουρανός, αυτός ο ήλιος σου αποδεικνύει ότι η Άνοιξη έχει μπει για τα καλά!"




Σάββατο 29/3/2014
#day6

"Εδώ 'ανασύρω' αναμνήσεις από τα μαθητικά χρόνια (τότε & τώρα) μετά από

πρόσ(κ)ληση Φίλης να γράψω για αυτά ..."

(Αύριο ανεβαίνει και η σχετική ανάρτηση!)




Κυριακή 30/3/2014
#day7
 
"Κυριακή πρωί! Ξεκούραση, 'τεμπελιά' & ευκαιρία για ταινία στο DVD."

(Μέσα στην εβδομάδα έρχεται και η κριτική-εντυπώσεις μου για την συγκεκριμένη ταινία.) 




 Καλή εβδομάδα να έχουμε!
Και να μην ξεχνάτε:
"Να χαμογελάτε & να είσαστε ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σας!"
 




________________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *

*All rights reserved



Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #5 (Μάρτιος 2014)






Την στήλη αυτή, την εμπνεύστηκε η Ελευθερία από το beauty blog  Diary Of A Beauty Addict

Με λίγα λόγια…
ακούω, βλέπω , συλλογίζομαι...
Αναλυτικά ο τίτλος:
"ακούω": μουσική δηλαδή ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ τον μήνα που μας πέρασε και το άκουσα ουκ ολίγες φορές.

"βλέπω": μια φωτογραφία  με κάτι που μου άρεσε με οποιοδήποτε θέμα, τοπίο, αντικείμενο, προϊόντα ομορφιάς κτλ, ή μια φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο ή ακόμα κάτι που φωτογράφησα, άρα πρόκειται για μια δική μου φωτογραφία

"συλλογίζομαι": αποσπάσματα βιβλίων δηλαδή κάποιο γνωμικό που μου άρεσε ή μερικές γραμμές από κάποιο βιβλίο που τις βρήκα ενδιαφέρουσες, καθώς και δικές μου “Προσωπικές Φιλοσοφίες”.



ακούω:
Ένα τραγούδι, που αν και παλιό, το άκουσα πάρα πολλές φορές και δε πολλά πρωινά 6 η ώρα στο μετρό πηγαίνοντας στη δουλειά. Αγαπημένος Μάνος Πυροβολάκης, με την χαρισματική του φωνή και το χαρακτηριστικό άκουσμα της κρητικής λύρας που πάντα συνοδεύει τα τραγούδια του. 

Σημ.: Το εν λόγο τραγούδι ντύνει μουσικά την κινηματογραφική ελληνική  ταινία “Γαμήλιο Πάρτι”* (2008) της Christine Crokos, με πρωταγωνιστές τους Φαίη Ξυλά, Άλεξ Δημητριάδη και Χρύσα Ρώπα. *Την ταινία, δεν έχει τύχει να τη δω!

Αν η Αγάπη (2007)
Ερμηνευτής: Μάνος Πυροβολάκης
Μουσική-Στίχοι: Γιάννης Στίγκας

Αν μία αγάπη έρθει στο κρεβάτι
δε θα κλείσω μάτι δε θα κοιμηθώ
θα την κρατήσω δε θα σταματήσω
δε θα κάνω πίσω θα παραδοθώ
♫Αν η αγάπη είναι μονοπάτι
έξω από το χάρτη δίχως γυρισμό
θα προχωρήσω δε θα κάνω πίσω
μέχρι ν’ αντικρίσω εκείνη που αγαπώ
 
Αν η αγάπη μ’ αρνηθεί
θα μεθύσω με κρασί
το κορίτσι μου αν βρω
θα μεθύσω με νερό
Αν η αγάπη είναι αυτό που λένε
τα δάκρυα που καίνε χείλη δροσερά
όσοι αγαπάνε κάτω δεν πατάνε
νιώθουν πως πετάνε ανοίγουνε φτερά

βλέπω:
Γιατί έτσι απλά:
"Σ' αγαπώ, γιατί μου βγάζεις τον καλύτερο, χαρούμενο και αισιόδοξο εαυτό μου." 
 

συλλογίζομαι:
Να είσαι με κάποιον/κάποια λόγω συνήθεια. Εντάξει είσαι καμένο χαρτί, το έχεις χαμένο το παιχνίδι και μια στερημένη Ζωή από την πραγματική ευτυχία σου. Λέω εγώ τώρα! -Λαμπτήρας παρατηρώ & αναλύω.

(Σάββατο 22/3/2014)

-Μαρία Παρασκευοπούλου (ΜΑΡΙΑ Π.)-








ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #1 (Νοέμβριος 2013)

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #2 (Δεκέμβριος 2013)

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #3 (Ιανουάριος 2014)

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #4 (Φεβρουάριος 2014)





________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Ας Συλλέξω -ξεχωριστές ευτυχισμένες- Στιγμές! #100happydays






Καλησπέρα Φίλοι/ες μου και Καλή εβδομάδα να έχουμε!
Έχουμε μπει για τα καλά στην Άνοιξη! Έξω ο ήλιος κάθε μέρα μας χαμογελά! Ας του χαμογελάμε κι εμείς! Ας του δείχνουμε ότι δεν είμαστε πια σε μια συνεχή μιζέρια και δυστυχία. Εξάλλου, ένα χαμόγελο με την καρδιά μας, πόσο μωρέ κοστίζει; Και μην πιστεύετε πως δεν υπάρχουν πια άνθρωποι που δεν χαμογελάνε! (μάλλον, δεν έχετε γνωρίσει ή δεν έχετε δει εμένα, χαχαχαχα!!!) Βρε υπάρχουν, αρκεί να κοιτάξετε γύρω σας!


 Η εβδομάδα αυτή ξεκινάει διαφορετικά! Ξεκινάει ή μάλλον ξεκίνησε ήδη διαφορετικά …με έναν -προσωπικό- σκοπό! Ποιός είναι αυτός ο  -προσωπικός-  σκοπός;

Είναι μια πρόκληση που λέγεται #100happydays. Την πρόκληση  την “ξεκίνησε” αρχικά η Ηλέκτρα από το Beauty Stars, (διαβάστε εδώ τη σχετική ανάρτηση όπου θα βρείτε και περισσότερες πληροφορίες) εγώ το έμαθα από την Ελευθερία από το Diary Of A Beauty Addict (δείτε εδώ τη δική της ανάρτηση), εμένα μου έκανε κλικ κι έτσι είπα: “Ας το κάνω κι εγώ!”


Μου άρεσε αυτή η ιδέα,  η πρόκληση επειδή είναι κάτι διαφορετικό και σίγουρα μια ευκαιρία να προκαλέσω/να δοκιμάσω/να κοντραριστώ (για μία ακόμη φορά) με  τον εαυτό μου, όχι να είμαι 100 ημέρες με το ζόρι “ευτυχισμένη(εξάλλου, το έχω ξαναπεί, εγώ με την ευτυχία δεν έχω και την καλύτερη σχέση, αντιθέτως με τις ευτυχισμένες στιγμές η σχέση μου είναι άριστη)  αλλά να έχω έναν -επιπλέον-  λόγο, έναν σκοπό, μια αφορμή για να κάνω την κάθε ημέρα λίγο πιο όμορφη, πιο χαρούμενη, πιο υποφερτή αν θέλετε! Σίγουρα δεν θα είμαι κάθε μέρα μες την τρελή χαρά αλλά σίγουρα αν έχω τα μάτια μου και τα αυτιά μου ανοιχτά και τις αισθήσεις μου ελεύθερες, σίγουρα θα αντιληφθώ και την πιο κρυμμένη ομορφιά που υπάρχει γύρω μου χωρίς να την προσπεράσω.

Από σήμερα λοιπόν, Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014 και για 100 ημέρες, δηλαδή μέχρι την Τρίτη 1 Ιουλίου 2014, καθημερινά (φυσικά αν δε βγω εκτός προγράμματος κι αν μου το επιτρέψουν οι συνθήκες) θα αναρτώ μια δική μου φωτογραφική στιγμή η οποία με έκανε-με κάνει να νιώθω χαρούμενη την κάθε μέρα.

Η κάθε φωτογραφία θα αναρτήσετε μέσα από τον λογαριασμό μου στο Instagram που αυτομάτως θα δημοσιεύεται και στα προφίλ μου στο facebook και στο twitter. Επομένως, όσοι και όσες με ακολουθείτε σε ένα ή σε όλα αυτά τα κοινωνικά δίκτυα, θα βλέπετε και τις φωτογραφικές μου στιγμές. 

Μάλιστα, κάθε Κυριακή θα ανεβάζω σχετική ανάρτηση, παρουσιάζοντάς σας κάθε φορά τις 7 φωτογραφίες της εβδομάδας με λίγα λόγια για την κάθε μία. Και που ξέρετε; ίσως κάποιες από τις  φωτογραφίες να κρύβει και μια μικρή -αληθινή;- ιστορία. Γι’ αυτό, Stay Tuned!

“Μπορείς να είσαι ευτυχισμένος για 100 ημέρες;

Μπορείς τουλάχιστον να βρίσκεις λόγους, εικόνες… για να χαμογελάσεις;

Δε θέλει χρόνο ούτε κόπο, θέλει απλά θέληση και τρόπο!”

λέω εγώ τώρα!



Αν θέλετε κι εσείς να αποδεχτείτε αυτή την πρόκληση, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα 100happydays.com, να συμπληρώσετε την φόρμα και μετά απλά παίρνετε το παιχνίδι στα χέρια σας απαθανατίζοντας τις πιο όμορφες και χαρούμενες στιγμές της δύσκολης καθημερινότητας. Στο τέλος, θα έχετε φτιάξει ένα album με τις 100 μοναδικές ευτυχισμένες αυθόρμητες στιγμές. 

 



Για αρχή, για να πάρετε και μια γεύση, λέω να σας δείξω την φωτογραφία της πρώτης ημέρας της πρόκλησης…
 
#day1 - #happydays
"Εκεί που οι άνθρωποι απομακρύνονται, τα ζώα έρχονται κοντά μας για να μας δείξουν την αγάπη τους."



Για να δω; Θα ολοκληρώσω με επιτυχία την πρόκληση των 100ημερών; Πάντως, το σίγουρο είναι ότι θα Συλλέξω όμορφες Στιγμές και αυτό από μόνο του είναι επιτυχία!




________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

2 movie films in 1 post! “RoboCop” & “Insidious: Chapter 2”






Πραγματικά πάει πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που όχι μόνο  ανέβασα μια τέτοια ανάρτηση, αλλά που κάθισα και είδα κάποια καινούργια ταινία. Και ειλικρινά μου έλειψε πολύ! Αλλά μία η κούραση, μία η δουλειά, το σχολείο και άλλα διάφορα ξεχνούσα να περάσω από το video-club για να πάρω καμιά ταινία. Άσε που έχουν κυκλοφορήσει και οι τελευταίες καινούργιες  και πρέπει σιγά-σιγά να τις δω όλες.
 
Σ’ αυτό το post θα σας μιλήσω με λίγα λόγια για δυο ταινίες που είδα την προηγούμενη εβδομάδα και τι εντυπώσεις μου άφησαν. Η μία είναι περιπέτεια-δράση και είναι η νέα ολοκαίνουργια reboot ταινία “RoboCop (2014)” και η άλλη είναι θρίλερ και είναι η “Insidious: Chapter 2 (Παγιδευμένη Ψυχή – Κεφάλαιο 2)”.
 
 
♦ ♦ ♦ 

 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: José Padilha
Είδος Ταινίας: Δράσης/περιπέτεια
Διάρκεια: 117 Λεπτά


*Η υπόθεση της ταινίας:
2028. Τη ρομποτική τεχνολογία την ελέγχει η εταιρία OmniCorp. Τα προϊόντα τους κερδίζουν πολέμους ανά τον πλανήτη και τώρα θέλουν να τα φέρουν στις πόλεις. Σε μία από αυτές το Ντιτρόιτ, ζει ο Alex Murphy (Joel Kinnaman), καλός σύζυγος, στοργικός πατέρας και τίμιος αστυνομικός. Όταν σε μια επιχείρηση τραυματίζεται και τίθεται κλινικά νεκρός, η OmniCorp αναλαμβάνει να του σώσει τη ζωή. Αποτέλεσμα είναι να γίνει η βάση ενός νέου ρομπότ-αστυνομικού, με υπερδυνάμεις ικανές να αντιμετωπίσουν το συνεχώς αυξανόμενο έγκλημα. Όμως, ο άνθρωπος Μέρφι δεν έχει χαθεί τελείως πίσω από τη σιδερένια πανοπλία.
 

*Το trailer της ταινίας:

 
*Η κριτική μου:

Καταρχάς, να πω ότι λάτρευα πάντα τον RoboCop. Φυσικά και έχω δει και τις τρεις ταινίες (αγαπημένη μου περισσότερο η 1η και η 2η) αλλά έβλεπα φανατικά και την σειρά που την έπαιζε το STAR το 1997,1998 πρέπει να ήταν; Πάντως θυμάμαι πολύ καλά ότι τα επεισόδια παιζόντουσαν κάθε Πέμπτη γύρω στις 7 το απόγευμα και καθόμουνα μπροστά στην τηλεόραση εγώ αλλά και η μάνα μου και ο μικρός μου αδελφός και παρακολουθάγαμε με τρομερή αγωνία… που πολλές φορές κάποια επεισόδια τελείωναν πάνω στο καλύτερο αφήνοντας μας σε μια αγωνία για το τι θα δούμε στο επόμενο. Πραγματικά, πόσο έντονες αναμνήσεις! 
 
Από την πρώτη στιγμή που είδα το trailer της καινούργιας ταινίας είχα τις ενστάσεις μου όσον αφορά στο θάνατο του Alex Murphy, τη νέα στολή… τουλάχιστον όσα φανέρωνε το trailer. Διάβασα και κάποιες κριτικές καθόλου θετικές σε σημείο να “θάβουν” τη ταινία και οι συγκρίσεις που αναπόφευκτα γίνανε μεταξύ της νέας αυτής ταινίας με τις τρεις original.
 
Από τη σκηνή που “δολοφονήθηκε” ο Alex Murphy (και μετέπειτα RoboCop) χαλάστηκα ήδη. Χαλάστηκα, επειδή, σύμφωνα με την ιστορία της αρχικής ταινίας  ο αστυνομικός Alex Murphy πέθανε (για την ακρίβεια των γάζωσαν κανονικά με όσες σφαίρες είχαν στην κατοχή τους οι κακοί) εν ώρα καθήκοντος και όχι απλά από την ανατίναξη του αυτοκινήτου του, που σαφώς και βάλανε οι κακοί. Για εμένα απόλυτα άκυρο αυτό! (Λίγο μπερδεμένα τα είπα, έ;) 
 
 

Η στολή πάλι αρχικά είναι γκρι, δηλαδή έτσι όπως ήταν και στις original ταινίες. Στην πορεία η στολή έγινε μαύρη. (μου φέρνει στο μυαλό λίγο κάτι από Batman) Αμέσως είπα: “Α! Η μαύρη δεν είναι τελικά και τόσο άσχημη!”. Έλα όμως που μετά από λίγη ώρα, μου φαινόταν αδιάφορη και απλά μου έλειπε η γκρι. 
 
Ο ηθοποιός που επιλέχτηκε να “ενσαρκώσει” τον RoboCop, Joel Kinnaman, απλά ωραίος και συμπαθής. Σε καμία περίπτωση δεν φτάνει στον Peter Weller που ενσάρκωσε τον εν λόγω χαρακτήρα στις ταινίες RoboCop 1 & 2 αλλά δεν τον λες ότι είναι και τελείως αδιάφορος. Πάντως, ο νέος RoboCop μοιάζει περισσότερος “ανθρώπινος” στις κινήσεις του, στην ομιλία του… παρά ένα ρομπότ, κάτι που ο παλιός κατάφερε να είναι αυτό που έπρεπε να είναι, δηλαδή, κυρίως μια μηχανή αλλά με “κομμάτια” που θύμιζαν άνθρωπο.   
 
Δράση δεν μπορώ να πω πως είχε και τρομερή ούτε και κάποια ενδιαφέρουσα πλοκή. Οι σκηνές που πολεμούσε ο RoboCop στο μεγαλύτερο ποσοστό έμοιαζαν παραπάνω “ψηφιακές” από ό,τι θα έπρεπε. Έλειπε η φυσικότητα, η όλη αίσθηση της περιπέτειας.
 
Ενδιαφέρον αρκετά ήταν η ιδιαίτερη προσοχή που δόθηκε στην Οικογένεια και στην ψυχολογία να αποδεχτούν την μεταμόρφωση ενός “πεθαμένου ανθρώπου” σε ρομπότ, αλλά δόθηκε περισσότερος χρόνος/μερίδιο από ό,τι θα έπρεπε. Η Abbie Cornish που υποδύεται την σύζυγο του Alex Murphy/RoboCop πολύ καλή και δυναμική. Ο αγαπημένος Gary Oldman πάντοτε ξεχωρίζει και πάντοτε κερδίζει τις εντυπώσεις γιατί ξέρει πολύ καλά πως να “γεμίζει” μια ταινία με την φιγούρα του, εκτός της ερμηνείας του .
  

 Ο RoboCob του 2014 είναι καθαρά ένα blockbuster με έντονη την Αμερικανιά και τα χολιγουντιανά στοιχεία που βλέπουμε σε ό,τι reboot γυρίζεται. Σε καμιά περίπτωση δεν θα την κρίνω ως κακιά ή αδιάφορη, αλλά αρκετά καλή και προσεγμένη που όμως δεν έφτασε στο επίπεδο των original ταινιών. Θέλω να πιστεύω πως θα ακολουθήσει συνέχεια (sequel) και πως θα πετύχει να δούμε ένα RoboCop έτσι όπως τον έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει. Είναι ενδιαφέρουσα, είναι ταινία του 2014 και όχι του ‘80, είναι μια νέα ταινία RoboCop, που σημαίνει με απλά λόγια, ότι αν είσαστε και fan, δώστε την μια ευκαιρία και δείτε την κάποια στιγμή σε dvd. 
 
 
♦ ♦ ♦ 
 
 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: James Wan
Είδος Ταινίας: Θρίλερ
Διάρκεια: 106 Λεπτά
  
 
*Η υπόθεση της ταινίας:
Μια οικογένεια σε κίνδυνο. Ένα τρομερό μυστικό. Ένας αλλόκοτος κόσμος πνευμάτων. Αυτά είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το Insidious: Chapter 2. Η ταινία ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που την είχαμε αφήσει στο Chapter 1. Η Renai Lambert (Rose Byrne) ανακαλύπτει το πτώμα ενός δολοφονημένου μέντιουμ, της Elise Rainier (Lin Shaye). Ο σύζυγός της Josh Lambert (Patrick Wilson) θεωρείται ο κύριος ύποπτος. Από το ανακριτικό υλικό και τις έρευνες της αστυνομίας δεν προκύπτουν στοιχεία ενοχής του. Έτσι, η οικογένεια θα επιστρέψει στους κανονικούς ρυθμούς ζωής. Οι ρυθμοί όμως κάθε άλλο παρά κανονικοί θα είναι για την οικογένεια Lambert. Εν τω μεταξύ οι πρώην βοηθοί της Elise, Specs και Tucker έρχονται σε επαφή με ένα άλλο μέντιουμ, τον Carl (Steve Coulter), για να τους βοηθήσει να έρθουν σε επαφή με τη μεντορά τους. Όμως, καθώς ερευνούν το φόνο, θα ανακαλύψουν πολλά στοιχεία που συνδέουν τον Josh Lambert με τα απόκοσμα όντα που τον έχουν στοιχειώσει, φτάνοντας κοντά στη σκοτεινή αλήθεια που συνδέει τον χώρο και τον χρόνο, τη ζωή και τον θάνατο.
*Το trailer της ταινίας:
 
*Η κριτική μου:

Insidious: Chapter 2 (Παγιδευμένη Ψυχή – Κεφάλαιο 2) λοιπόν! Μετά την πρώτη ταινία το 2010, τώρα 3 χρόνια μετά επιστρέφει όλο το cast, με τον ίδιο σκηνοθέτη James Wan που τον γνωρίζουμε από το σχετικά πρόσφατο θρίλερThe Conjuring (Το Κάλεσμα)” (Διαβάστε εδώ την κριτική μου για την ταινία) και η ταινία συνεχίζεται ακριβώς από το σημείο που μας άφησε η πρώτη. 
 
Και η δεύτερη ταινία έχει ακριβώς τα ίδια στοιχεία φόβου, τρόμου, ανατριχίλας, αγωνίας όπως και η πρώτη. Η δεύτερη βέβαια είναι λίγο πιο ψυχολογικό θρίλερ και η αλήθεια είναι ότι  με μπέρδεψε αρκετά σε πολλά σημεία που ευτυχώς όσο προχωρούσε η ταινία, τόσο ξεκαθάριζε το τοπίο και ξετυλιγόταν το κουβάρι. Έχει και μερικές υπερβολές που όμως  δεν χαλάνε την πλοκή και ούτε κάνει κοιλιά η ταινία. Υπάρχουν στιγμές που η αγωνία κορυφώνεται και θα πεταχτείς κάνα 2-3 φορές όχι τόσο από αυτό που θα δεις αλλά από αυτό που ξαφνικά μπορεί να εμφανιστεί. Οι ήχοι και γενικά το soundtrack είναι δυνατό και ιδανικό για μια τέτοιου είδους ταινία, κάτι που θεωρώ απαραίτητο και σημαντικό σε μια ταινία. 
 
Οι πρωταγωνιστές το ίδιο εξαιρετικοί και σ’ αυτή την ταινία με ιδιαίτερη συμπάθεια στον γοητευτικότατο Patrick Wilson που επίσης είδαμε στο The Conjuring (Το Κάλεσμα)”. 
 
 

Το Insidious: Chapter 2 είναι το ίδιο υπέροχη και δυνατή ταινία/θρίλερ που αξίζει κανείς να δει, όπως η πρώτη (δείτε εδώ το trailer). Αν και προσωπικά θεωρώ ότι η πρώτη είναι ένα τσικ καλύτερη, ένα σκαλοπάτι πιο πάνω. Ακόμα και το φινάλε ήταν λίγο πιο εμπνευσμένο από τη δεύτερη.
 
Αν λοιπόν, σας αρέσουν τα θρίλερ, έχετε δει το ένα, φυσικά και σας προτείνω να δείτε οπωσδήποτε και τη συνέχεια.  Μάλιστα, έτσι όπως τελειώνει, μάλλον σίγουρα σε κάνα 2-3 χρονάκια θα ακολουθήσει και …Κεφάλαιο 3, που πιστεύω θα δούμε σίγουρα ένα πρόσωπο που παίζει στα δυο Κεφάλαια. Περισσότερα δεν θα σας πω! Όσοι και όσες την δείτε, θα καταλάβετε τι θέλω να πω, βλέποντας την τελευταία σκηνή, που την βρήκα αρκετά ωραία δίνοντας μας μια πολύ ωραία μικρή γεύση για το τι να περιμένουμε να δούμε.
 
 
♦ ♦ ♦ ♦
Αυτές τις δυο ταινίες είδα λοιπόν. Αν με ρωτούσατε ποια από τις δυο απόλαυσα περισσότερο, θα σας έλεγα το Θρίλερ!
Εσείς έχετε δει κάποια από αυτές τις δυο; Σας άρεσαν; Δεν σας άρεσαν; 
Ελεύθερα περιμένω προτάσεις για ταινίες που έχετε δει και έχετε αγαπήσει για να μπούνε στην λίστα των ταινιών που δεν έχω δει.



* * *

 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.
*Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!



 


________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Copyright ©2010-2014 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ *
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!



Join on Facebook


Follow by Email

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ...

ΔΕΛΤΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ

O καιρός σήμερα

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com