Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Σκέφτομαι και Γράφω#20 – Αποφάσεις ζωής (Δεν σας φοβάμαι)...

 
photo by tumblr 

  Ήταν θυμάμαι Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου του 2014 (ναι, δυστυχώς για τους άλλους κι ευτυχώς για μένα έχω φοβερή μνήμη, θυμάμαι τα πάντα και τους πάντες), με μια διάθεση χαλαρή, ανέμελη, με όμορφη παρέα και ένιωθα ευτυχισμένη και "ασφαλής". Ασφαλής γιατί νόμιζα πως είχα πια ένα στήριγμα... νόμιζα! Τελικά στην πορεία έπρεπε να πάρω -για μια ακόμη φορά- μια "απόφαση ζωής" για το καλό μου. Και πάνω στη ωραία παιγμένη αυτή σκηνή, πέφτει σαν μουσικό χαλί ένα τραγούδι που άκουγα για πρώτη φορά. Ομολογώ πως με συνεπήρε και με συγκίνησε Στο σύνολό του. Ποιο ήταν αυτό; Θα το δεις στο τέλος της ανάρτησης! Αλλά, να! το άκουσα πάλι σήμερα και έφερε μνήμες και μαζί έφερε και σκέψεις κι έναν μικρό απολογισμό. 

  Και σκέφτομαι λοιπόν...

 Τότε, 8-9 μήνες πριν, τα πράγματα στη κοινωνία, στην Ελλάδα, στον κόσμο ήταν ρευστά, όπως και σήμερα. Αμφιβολία, αμφισβήτηση, ανασφάλεια... τεράστια παντού!

  Τότε, 8-9 μήνες πριν Εγώ ήμουν σε άλλη φάση, σε άλλη ψυχολογική κατάσταση... ήμουν αλλιώς.  Έπρεπε να πάθω για να μάθω πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται. Παντού παίζονται παιχνίδια, κι ας μην έχω μάθει Εγώ να παίζω παιχνίδια ή να έχω δυο πρόσωπα. 

 Όλα είναι τίμια μέχρι να αποδειχτεί η ατιμία.
Όλοι είναι κύριοι και κυρίες μέχρι να αποδεχτεί το αντίθετο. (θυμάμαι να το λέω χιουμοριστικά αλλά πιστεύοντας σε αυτό απόλυτα, στις συζητήσεις μας στην τάξη και ο καθηγητής μου της Πληροφορικής κύριος Βασίλης να μου λέει πάντα: "Έτσι ακριβώς Μαρία μου! Πολύ σωστή σε βρίσκω!")
Όλα είναι στη θέση τους μέχρι να γίνει κάτι σαν σεισμός καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι "Τίποτα δεν είναι δεδομένο!"

  Σήμερα, 8-9 μήνες μετά, όλα, σχεδόν τα πάντα και παντού μοιάζουν να καταρρέουν. Καταρρέουν ή μήπως απλά είναι σαν ένας μικρός σεισμός, έτσι για να ταρακουνηθούμε λίγο περισσότερο και να  δούμε αλλιώς τα πράγματα; Πιο ανθρώπινα, πιο ομαδικά, πιο ενωμένα; Πιο...;

  Η ιστορία έχει δείξει αλλά και από ότι λέει και ο σοφός λαός ότι "από τις στάχτες μας ξαναγεννιόμαστε". Οφείλουμε να το κάνουμε, έτσι δεν είναι; 

  Μας δόθηκε μια ζωή, (θέλω να πιστεύω όχι τυχαία, πως υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος!) οφείλουμε λοιπόν να την προστατέψουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Το πιο σωστό και το πιο δίκαιο είναι να παίρνει την ευθύνη ο καθένας για τη ζωή του. Και ποια είναι η ευθύνη μας; Να έχουμε την ευθύνη να επιλέγουμε εμείς πότε θα μας ρίξουμε στο "γκρεμό" ή έστω ένα βήμα πριν το γκρεμό κι όχι να αφήνουμε σε ξένα χέρια τη ζωή μας για να την ρίξουν "άλλοι", όποτε θέλουν, έτσι γιατί τη θεωρούν "περιττή". 

  Σε κάθε απολογισμό πριν, στη μέση, μετά ή στο τέλος μην αρχίσεις τα σχόλια, τα παράπονα, τις μιζέριες, τα κλάματα, τις κατάρες για την κακή σου τύχη και μοίρα και να έχεις και την απαίτηση από τους "άλλους" να σεβαστούν ή ακόμα χειρότερα να προστατέψουν τη ζωή σου, από την στιγμή που εσύ ο ίδιος δεν την προστάτευσες και την άφησες σαν έρμαιο σε ξένα χέρια να αποφασίζουν οι "άλλοι" αν αξίζει ή δεν αξίζει.  

  Ξέρω πως υπάρχει πάντα ένας φόβος μέσα μας για αλλαγές που δεν θελήσαμε ή δε θέλουμε ή που αγαπάμε να μισούμε ή μπορεί να μην τις αντέχουμε. Ξέρω, όπως το ξέρουμε όλοι καλά πως ο μεγαλύτερος φόβος είναι ο ίδιος ο φόβος που φέρνει δειλία, πισωγυρίσματα, λανθασμένες αποφάσεις κι ακόμα περισσότερα λάθη. Δυστυχώς, πολλές φορές μη έχοντας ευκαιρία να τα διορθώσεις, ακόμα κι αν έχεις καταλάβει τι έκανες. 


 Πάντα υπάρχουν (εναλλακτικές)  επιλογές στα πράγματα. Το σίγουρο είναι πως καμία από τις επιλογές δεν είναι ο "εύκολος δρόμος", όλες κρύβουν παγίδες και υπάρχει και "το ρίσκο" που τον καταλαβαίνει πρώτα από όλα καλύτερα ο φόβος σου. Όμως το ότι υπάρχουν επιλογές και πόσο μάλλον όταν τα πράγματα δεν έχουν φτάσει τελείως στην κατάρρευση και μπορείς έστω και λιγάκι να 'σώσεις την κατάσταση', δεν είναι αυτό από μόνο του λίγο "ελπιδοφόρο";

  Και όχι, δεν μιλάω μόνο για όσα συμβαίνουν στο σπίτι μας, στην Ελλάδα, στον κόσμο, μιλάω γενικά και ειδικά, κοινωνικά και προσωπικά για όσα μας απασχολούν, για επιλογές και για αποφάσεις που θέλουμε δε θέλουμε, αντέχουμε δεν αντέχουμε παίρνουμε καθημερινά για τη ζωή μας. 

  Μα αν σταθείς δυνατός, με πίστη και αποφασιστικότητα, με ένα λογικό μυαλό στη θέση του, με ψυχραιμία για να μην χάσεις το μέτρο και κάνεις χειρότερα τα πράγματα, με λίγη αισιοδοξία ότι "κάτι θα πάει καλά ή καλύτερα", με μια μικρή ή μεγάλη δόση (όση διαθέτει κανείς) χιούμορ ή ακόμα καλύτερα διακωμωδείς πρώτα τον εαυτό σου κι ύστερα τις καταστάσεις και με την σκέψη "θα την κερδίσω και αυτή την μάχη", δεν είναι ένας καλός λόγος για να παλέψει ο φόβος σου με τον φόβο, εσύ με τον εαυτό σου για τη ζωή σου και την ζωή όσων αγαπάς, ακόμα κι αν τα πάντα γύρω σου καταρρέουν;

  Και όχι μην σου φαίνονται όλα αυτά ουτοπικά και ονειροπαρμένα. Είναι απλώς μαθήματα, εμπειρίες και μηνύματα ζωής που μας δίνονται καθημερινά και ίσως πολλές φορές τα αφήνουμε στην ακρούλα ξεχασμένα και σκονισμένα μέχρι βέβαια να τα ξεσκονίσουμε. Φυσικά είναι και προς τα που γέρνει η ζυγαριά, πόσα είναι τα συν(+) και τα πλην(-). Κάθε "απόφαση ζωής" που παίρνουμε πάντα θα είναι δύσκολη και επίπονη, που όμως μετά από πολύ καιρό θα αντιληφθείς πως τελικά "υπήρχε λόγος" και "ήταν για καλό". Τουλάχιστον, τις περισσότερες φορές, καταλήγεις σε αυτό το συμπέρασμα.  



@υτές ήταν οι σκέψεις μου και μόνο. 




Και ιδού το τραγούδι που μου θύμησε το "τότε". Τόσο βαθύ και συγκινητικό, τόσο επίκαιρο και Ελληνικό...

 Μουσική: Γιώργος Παπαδόπουλος 
Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος

Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες
Κρατάω μαχαίρι
Έχω στα στήθια μου τους στίχους του Σεφέρη
Έχω του Γκάτσου την Αμοργό
Έχω τον Κάλβο, το Σολωμό.
Δε σε φοβάμαι
Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες
Φύγε Μελίνα
Έχω έναν ήλιο φυλαχτό απ' τη Βεργίνα
Έχω τον Όλυμπο, τον Υμηττό
Το Παλαμίδι, την κυρά της Ρω
Δε σε φοβάμαι


♬Δε σε φοβάμαι
Δε σε φοβάμαι
Με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω
Και κοιμάμαι♬

Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες
Φύγε σου λέω
Έχω μια θάλασσα αγάπες στο Αιγαίο
Έχω στη Κρήτη ένα Θεό
Ένα ακρωτήρι κι ένα σταυρό
Δε σε φοβάμαι
Δε σε φοβάμαι κι ας μου λες
Φύγε απ' τη μέση
Έχω ένα δέντρο στην Επίδαυρο φυτέψει
Έχω μια ορχήστρα κι ένα βωμό
Έχω το λόγο μου τον τραγικό

Δε σε φοβάμαι

_____________________________


Δείτε επίσης: Το βίντεο για την Ελλάδα, που έχει προβληθεί …σε 148 χώρες με βάση τα στατιστικά του Youtube, και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ λόγω των όσων ζούμε αυτές τις ημέρες.





 Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ό,τι μου κατεβαίνει στο κεφάλι, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)






 Διαβάστε επίσης: 
____________________







________________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα! 
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος. 

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

*All rights reserved

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Diary of Bliss 2015: #1 – Για την "άγνωστη" Μαρία...

 

  Μαρία,
ξέρω πως πάνε μήνες από εκείνη τη συνομιλία μας μέσω e-mail. Ένα e-mail από σένα, από μια άγνωστη κοπέλα που πήρε το θάρρος να μου εξομολογηθεί μια ιστορία της ζωής της, μια παρούσα κατάσταση που ζούσε σαν να την έχω ζήσει κι Εγώ. Άπειρα ερωτήματα, άπειρες απορίες, μια επιβεβαίωση από σένα σε μένα, μια "συμβουλή" από μένα σε σένα κι όλα αυτά δοσμένα με ευγένεια.

  Δεν σε έχω γνωρίσει από κοντά, δεν ξέρω ποια είσαι ούτε πως είσαι, εκτός το ότι μένεις στην Πάτρα, είσαι γύρω στα 25 και την μικρή σου ιστορία. Με βρήκες τυχαία, για την ακρίβεια βρήκες τυχαία το blog μου και τυχαία διάβασες κάποιες από τις "ιστορίες" μου και ταυτίστηκες, όπως μου είπες. 

  "Σαν να σε γνωρίζω Μαρία, χωρίς να σε γνωρίζω. Δεν μπορεί, εσύ πρέπει να είσαι αλλά όχι ακριβώς έτσι όπως είσαι." κάπως έτσι μου έγραψες. Ακαταλαβίστικα ίσως αλλά Εγώ κατάλαβα πολύ καλά τι ήθελες να πεις. Βλέπεις, το έχω δει το έργο! Απλώς, όταν παίζεις, τουλάχιστον στην αρχή στα "ωραία", δεν σου περνάει από το μυαλό, ότι θα βρεθείς κι εσύ στο επόμενο -ίδιο- κακό έργο με τους ίδιους ή με άλλους πρωταγωνιστές.  

  Άρχισες λοιπόν να μου εξιστορείς, με όλο το θάρρος, τι σου συμβαίνει, που κολλάω Εγώ, που κολλάνε τα γεγονότα, οι λεπτομέρειες, που κολλάει η αλήθεια. Δεν σου κρύβω πως ένα μικρό σοκ το έπαθα, αλλά κράτησε δευτερόλεπτα. Ήταν το σοκ του "η ζωή (μου) παίζει περίεργα παιχνίδια" ή η ζωή η ίδια γράφει τα καλύτερα σενάρια κι από τον ίδιο τον κινηματογράφο. Συνηθισμένα, βλέπεις, τα βουνά απ' τα χιόνια. Δεν με τρομάζουν πια αυτά τα "περίεργα παιχνίδια της ζωής" ή της μοίρας ή της τύχης ή ...πες το όπως θες. Τα περιμένω και είμαι σχεδόν πάντα ετοιμοπόλεμη να τα αντιμετωπίσω. Δεν σου κρύβω πως ένιωσα και μια "ηθική ικανοποίηση" ότι πάλι είχα δίκιο (δυστυχώς κι ευτυχώς), ότι η ζωή κάνει κύκλους, ότι σπέρνεις θερίζεις, ότι η δικαίωση (μικρή-μεγάλη, δεν έχει σημασία) αργά ή γρήγορα σε βρίσκει, ότι όλα εδώ πληρώνονται και φυσικά επιβεβαιώθηκα για πολλά ή για όλα να πω καλύτερα.

  
  Ξέρω τι ακριβώς έψαχνες και τι ήθελες από μένα. Είμαι σίγουρη ότι δεν σου έδωσα τις απαντήσεις που ήθελες να πάρεις από μένα, ούτε έλυσα τις απορίες σου ούτε φυσικά επιβεβαίωσα ή διέψευσα καταστάσεις ή αλήθειες.

  Σου εξήγησα όσο πιο ευγενικά και απλά μπορούσα ότι δεν είναι του χαρακτήρα μου την αλήθεια ή την κοροϊδία που παίζεται πίσω από την πλάτη κάποιου που ξέρω Εγώ, που αφορά π.χ. εσένα, να προσπαθήσω να σε πείσω ότι "συμβαίνει αυτό και αυτό, πρόσεχε!" Είναι μεγάλη παγίδα και σχεδόν χαμένη μάχη. Γιατί; Γιατί, ποτέ κανείς δεν θα σε πιστέψει! Φυσικά όχι απαραίτητα εσένα, άσχετα αν τα βάλει με σένα, όσο ότι δεν θα πιστέψει την ίδια την αλήθεια που δύσκολα οι περισσότεροι την απο-δέχονται και ειδικά όταν έχει να κάνει με την ευτυχία/επιτυχία τους. 

 Σου εξήγησα τότε: "Μαρία μου, προτιμώ την αλήθεια να την ανακαλύψεις μόνη σου, τότε θα έχει νόημα για σένα, για τον καθένα. Εξάλλου, αν βαδίζεις με το "ψέμα", δε πάει να είσαι ο καλύτερος ηθοποιός, δε πάει να παίζεις το ρόλο σου τέλεια και να είσαι κατευθείαν για όσκαρ, αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα σε βρει ή (και) εσύ θα βρεις την αλήθεια." Θυμάσαι τα λόγια μου;

  Ήθελες μια επιβεβαίωση για πολλά. Αρνήθηκα πεισματικά να δώσω απαντήσεις ή και να μπω σε λεπτομέρειες (βλέπεις έχω το σύνδρομο της "Σφίγγας") για να καταλάβεις καλύτερα και το σεβάστηκες και είμαι σίγουρη, πάρα πολύ σίγουρη, ότι κατάλαβες ακόμα περισσότερα και εν μέρη πήρες και την επιβεβαίωση που πίστευες ότι είχες "ανάγκη" να πάρεις. Δεν ξέρω αν σε βοήθησα αλλά φαντάζομαι μάλλον πως κάτι καλό θα έκανα, από το "ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ...ΕΙΧΕΣ ΔΙΚΙΟ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΧΕΙΣ ΓΡΑΨΕΙΣ..." [...] που έλαβα μετά από πάρα πολύ καιρό.

  Δεν θυμάμαι να σου είχα απαντήσει. Πρέπει εκεί να έκλεισε η μικρή μας "γνωριμία". Μια "γνωριμία" που ήταν ό,τι πρέπει για τη δική μου επιβεβαίωση στα ήδη απαντημένα ερωτήματα... έτσι μωρέ για την ιστορία.

 Θα σκεφτείς, "γιατί τώρα Μαρία, καθυστερημένα, τα θυμάσαι όλα αυτά;" Και θα σου πω με ειλικρίνεια ότι δεν υπάρχει πάντα  "κατάλληλη στιγμή", ότι πάλι "η ζωή (μου) παίζει περίεργα παιχνίδια", ότι άθελα σου έγινες κι εσύ κομμάτι της ιστορίας (μου), όπως άθελά μου κι Εγώ έγινα κομμάτι της δικής σου σύντομης ιστορίας. Ξέρεις, πολλές φορές, δεν χρειάζεται να βάλουμε το χεράκι μας για την "εκδίκηση ή δικαίωση", το κάνει η ίδια η ζωή για μας.


  Τέλος, αν και μπορεί αυτά που σου γράφω να μη τύχει να τα διαβάσεις ή ίσως τα διαβάσεις κάποτε, θα ήθελα όμως να σου πω κι Εγώ "Σ' Ευχαριστώ", που ίσως σου χρωστάω. Τόσο απλά, τόσα ειλικρινά!



*Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος του Diary of Bliss από το blog της Κατερίνας Positive Thinking Greece blog.




 Διαβάστε επίσης: 
_____________________
 


_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και 
μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε 
και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής 
και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

✍ My thoughts #10 – Γράμματα με ή χωρίς παραλήπτη


  Η Κατερίνα, σε αυτή την ανάρτηση, μου είχε γράψει το εξής σχόλιο: "Αλήθεια, πόσα γράμματα χωρίς παραλήπτη έχουμε γράψει;" 

  Της απάντησα λοιπόν: "Νομίζω πως όλοι μας έχουμε γράψει πολλά γράμματα χωρίς παραλήπτη! Το χειρότερο; να έχουμε γράψει σε συγκεκριμένο παραλήπτη αλλά τελικά να μην του το στείλουμε ποτέ. Ή το ακόμα χειρότερο; Να έχεις βρει το θάρρος να το στείλεις και να σου επιστρέφεται πίσω... Περίεργη αίσθηση!"

  Πόσα άραγε γράμματα έχουμε γράψει στα αλήθεια; Ένα, δυο, πέντε, αμέτρητα, ίσως και κανένα; Αν και νομίζω πως σχεδόν όλοι μας, έχει τύχει να γράψουμε, ένα έστω ένα γράμμα. 

   Λοιπόν, ίσως να ξεκινήσαμε κάπως έτσι! Γύρω στην ηλικία των 10-13; Πρώτα καρδιοχτύπια, πρώτα ερωτικά σκιρτήματα με συναισθήματα λατρείας, αγάπης σε ένα πρόσωπο του αντίθετου φύλλου. Και να σου, τα κρυφά γράμματα σε αρωματικά σετ από χαρτιά και φακέλους, το έκλεινες και με ένα φιλάκι αυτοκόλλητο και έτοιμο για παράδοση στο χέρι κι άλλες φορές μέσω ταχυδρομείου. Όταν ήταν να το δώσεις στο χέρι, πήγαινες το παρέδιδες στον παραλήπτη και έφευγες τρέχοντας με μια καρδιά έτοιμη να σπάσει. Και να σου, η αναμονή, η αγωνία, η ανυπομονησία για μια απάντηση, μια λέξη, μια κίνηση. Μετά από λίγες ώρες ή την επόμενη μέρα λάμβανες για απάντηση κι εσύ ένα γράμμα. Δεν ήταν αρωματικό χαρτί ή φάκελος αλλά δεν του έλειπαν τα χρώματα, οι καρδιές, τα γλυκόλογα.

  Γράμματα αυθόρμητα, με λόγια της καρδιάς, με εξομολογήσεις τύπου "μου αρέσεις πολύ", "σ' αγαπ-ά-ω"... και πολλές υποσχέσεις για το αύριο, το μέλλον, το "μαζί". Ερωτικά γράμματα από μικρά παιδιά που ακόμα δεν βγήκαν από το αυγό τους και μιλάνε για αγάπη και έρωτες. Ίσως παιδιάστικα καμώματα θα σκεφτεί κανείς, ίσως παιχνίδια για να περνάνε την ώρα τους, ίσως "έλα μωρέ, παιδιά είναι! σάμπως τώρα αυτά καταλαβαίνουν από αγάπες, έρωτες και λουλούδια;" (ενώ οι "μεγάλοι" τα καταλαβαίνουν αυτά, έ;)


   Ίσως να είναι κι έτσι, "παιδιάστικα καμώματα", "παιχνίδι"... που όμως σε όλα αυτά υπήρχε κάτι που πάντα το ξεχνάμε, και ειδικά στις μέρες μας αμφισβητείτε και πολεμάτε... υπήρχε αλήθεια, η αλήθεια της καρδιάς και της ψυχής. 

 Κι ύστερα πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε απότομα και τα "παιδιάστικα καμώματα", τα συναισθήματα αγάπης και έρωτα για ένα άλλο πρόσωπο μετατράπηκαν σε "σωματική και πνευματική ανάγκη", "εκρηκτική δύναμη", "εκφραστική εμμονή/εξάρτηση", "παιχνίδι που σε προκαλεί", "φωτιά που σε καίει", "αλλού βρίσκομαι κι αλλού πατάω", "φωτεινή και σκοτεινή πλευρά", "αρρώστια και γιατρειά μαζί", "παράδεισος και κόλαση μαζί",  "καταστροφή", "ψυχική κατάπτωση", "χαμένη και κερδισμένη μάχη", "βαθιά πληγή", "αξεπέραστη ανάμνηση"...  

 Η αγάπη φέρνει μαζί της πληθώρα συναισθημάτων που από την μία θα ήθελες να ήσουν ξανά εκείνο το παιδί που αγαπούσε και ένιωθε έτσι απλά χωρίς φόβο και ντροπή κι απ' την άλλη ξέρεις πως η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων είναι όλη αυτή η διαδρομή της ζωής.


  Τα γράμματα όμως δεν σταμάτησαν κι ας μεγαλώσαμε. Όσες φορές ερωτευτήκαμε, άλλα τόσα γράμματα μπορεί και να γράψαμε. Στην αρχή καταγραφή των συναισθημάτων μας στο χαρτί, σε ένα ημερολόγιο για μας, προς τον εαυτό μας.  Μετά ένα γράμμα σε "Εκείνον" ή σε "Εκείνη" για να μοιραστούν τα συναισθήματα και το βάρος να μειωθεί κατά πολύ. Κάποια γράφτηκαν για να μείνουν στο συρτάρι και κάποια άλλα για να σταλούν στον παραλήπτη. Κάποια γράμματα βρήκαν ανταπόκριση και κάποια άλλα επιστράφηκαν χωρίς καν να έχουν διαβαστεί. Κάποια γράμματα γράφτηκαν για να δοθούν στον παραλήπτη την "κατάλληλη στιγμή" και κάποια άλλα γράφτηκαν έτσι απλά ως "αποδεικτικά στοιχεία". Όλα όμως γράφτηκαν με το χέρι της καρδιάς, ακόμα κι αν αυτή πολλές φορές ταλαντεύεται στο αν αντέχει ή δεν αντέχει ...ένα γράμμα ακόμη.

  Γράμματα αμέτρητα, γράμματα που κιτρίνισαν στον χρόνο, γράμματα που τα διαβάζεις μετά από χρόνια και ακόμα σε πονάνε, άλλα που σε κάνουν να νιώθεις "ευλογημένη/ος" κι άλλα που σου προκαλούν ανακούφιση που τελικά καλύτερα που δεν στάλθηκαν ποτέ στον παραλήπτη. Τα συναισθήματα όμως, κρυφά ή φανερά, πάντα εκεί, πιο δυνατά κι απ' τις ίδιες τις λέξεις, πιο δυνατά κι απ' τον ίδιο τον χρόνο.



 Αλήθεια, πόσα γράμματα με ή χωρίς παραλήπτη έχουμε γράψει;



@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!







Διαβάστε επίσης: 
____________________








_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Movie in Cinema Κριτική – Jurassic World (2015)



   Χθες πήγα Cinema και είδα την ταινία που ήθελα διακαώς να δω από την ημέρα που είδα τις πρώτες φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν. Φυσικά μιλάω για το πιο δυνατό blockbuster που έχουμε δει τουλάχιστον για φέτος, το  "Jurassic World".

  Λάτρεψα την πρώτη ταινία "Jurassic Park" του 1993 που βέβαια την είδα για πρώτη φορά 3-4 χρόνια μετά. Ήμουν περίπου 10-14 ετών και το ότι έβλεπα μια ταινία με θέμα τους Δεινόσαυρους που πέρα από εντυπωσιακούς, τους θεωρούσα και τους θεωρώ ακόμα κάτι σαν "φαινόμενο", ήταν για μένα ήδη μια τεράστια ταινία. Βρήκα πολύ καλή έως αρκετά καλή, αλλά χωρίς να φτάσει να είναι εξαιρετικά τόσο καλή όσο η πρώτη (+ για τους πρωταγωνιστές Jeff Goldblum και Julianne Moore) τη δεύτερη "The Lost World: Jurassic Park" του 1997 και καλούτσικη έως και αδιάφορη (+ η επιστροφή -από την πρώτη ταινία- του πάντοτε συμπαθή Sam Neill) την τρίτη ταινία "Jurassic Park 3" του 2001, που δεν με άγγιξε και τόσο πολύ το story και γενικά έπασχε από πολλά. 

  Μάλιστα θυμάμαι εκεί το 1997 που είχε είδη κυκλοφορήσει η δεύτερη ταινία, ο ξάδελφός μου ο Γρηγόρης που έχει μια μανία με τις ταινίες, μας είχε γράψει σε βιντεοκασέτα (τότε ακόμα βλέπαμε βιντεοκασέτες) την πρώτη ταινία  και με τον αδελφό μου τον Βασίλη για 2-3 εβδομάδες βλέπαμε μέρα παρά μέρα την ταινία. Φαντάζεστε τι κόλλημα τρελό είχαμε πάθει. Θα σκεφτείτε τώρα! "Μα την βλέπατε μέρα πάρα μέρα; Δεν τη βαρεθήκατε;" Ε, μέσα της τρίτης εβδομάδα κάναμε ένα τεράστιο διάλειμμα και αρχίσαμε να ασχολιόμαστε με το Playstasion που μόλις είχε πάρει. Άμα ψάξω, κάπου θα βρω εκείνη τη βιντεοκασέτα με το κόκκινο κουτί. Κρίμα όμως που πλέον δεν έχω video player αλλά dvd player αλλά έχουμε πια και άλλα μέσα...



*Η υπόθεση της ταινίας:
Είκοσι δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του Jurassic Park, το νησί Nublar διαθέτει πλέον ένα πλήρως λειτουργικό θεματικό πάρκο δεινοσαύρων, το Jurassic World, όπως είχε αρχικά οραματιστεί ο John Hammond. Περιλαμβάνει επίσης για πρώτη φορά ένα νέο αξιοθέατο, μία λίμνη, με δεινόσαυρους που βρίσκονται υποθαλάσσια. Το πάρκο συγκεντρώνει 10 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο και φαίνεται απόλυτα ασφαλές. Μέχρι που να αποδειχθεί το αντίθετο...


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:






  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Colin Trevorrow
  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, Vincent D'Onofrio, BD Wong, Omar Sy, Brian Tee, Irrfan Khan, Jake Johnson
  • ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια, Δράση
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 124' 
  • ΗΜ/ΝΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ Ελλάδα: Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015

  • *Το trailer της ταινίας:


     *Η άποψή μου:

       Η ταινία τα πρώτα 40-45 λεπτά (μετά αρχίζει η δράση και το κυνήγι) μας γνωρίζει στα γρήγορα και εν μέρη το νέο πάρκο, μας 'ενημερώνει' γιατί ξανά φτιάχτηκε και γιατί πρέπει να λειτουργήσει το θεματικό πάρκο, ποιος είναι ο λόγος για να τον επισκέπτεται χιλιάδες κόσμος (εκτός φυσικά για τα λεφτά, που ίσως εξαρχής αυτός είναι και ο λόγος για όλα, το χρήμα, το κέρδος) και το τι καινούργιο έχει να προσφέρει αυτό το πάρκο με το 'προηγούμενο' πάρκο. Φυσικά υπάρχει μια σειρά αναφορών στο τι είχε συμβεί στο παρελθόν (με την πρώτη ταινία), τι πήγε λάθος, ποια λάθη γίναν, γιατί γίναν, τι μπορεί ή τι δεν μπορεί πια να συμβεί.


      Φυσικά έχουμε και τους διαλόγους με δυνατά μηνύματα περί εκμετάλλευσης των ζώων, ειδικά αυτών των ζώων, των δεινοσαύρων, της φύσης, τι ανήκει και τι δεν ανήκει στον άνθρωπο... φυσικά έχουμε και τα περί τεχνολογίας και προόδου, ατάκες των "κακών" πως μπορεί ο άνθρωπος να εκμεταλλευτεί αυτά τα εντυπωσιακά αλλά "πειραγμένα" από ένα σωρό διαφορετικά DNA προϊστορικά ζώα για να γίνουν σαν μηχανές στους πολέμους, για να πάψουν οι πόλεμοι και πως αυτό που κάνουν, δημιουργούν, ζωντανεύουν, γεννάνε, γενετικά τροποποιούν και κρατάνε το ενδιαφέρον του κόσμου για αυτά τα ζώα είναι για το καλό όλων.


      Ατάκα του Chris Pratt (που εκπαιδεύει τους 4 Ράπτορες, με τα ονόματα Delta, Echo, Charlie και φυσικά ο αρχηγός Blue) (βλέπε φωτο) στον Vincent D'Onofrio: "Όλα γίνονται για την πρόοδο; Μήπως πρέπει καμιά φορά η Πρόοδος να κάνει πίσω...;" Κάπως έτσι τέλος πάντων το είπε. Πολλές φορές αναρωτήθηκα: Είναι τελείως τρελό οι άνθρωποι να περπατάνε, να τρέχουν, να ταΐζουν, να χαϊδεύουν, να γίνονται τέλος πάντων ένα με αυτά τα πλάσματα. Το πάρκο υποτίθεται είναι 100% ασφαλές (εδώ γελάμε!) και οι περίπου 20.000 επισκέπτες θα ζήσουν μια απίστευτη εμπειρία χωρίς να υπάρχει θέμα κινδύνου. Το πάρκο αυτό πλέον διαθέτει και ξενοδοχείο, καφετέριες, μαγαζάκια με σουβενίρ και ούτε κι Εγώ δεν ξέρω τι άλλο... και κάπου "εξοργίζεσαι" για την απληστία τους. Εκεί καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι του πάρκου (ή γενικά ο άνθρωποι) όχι απλά δεν μάθανε από τα προηγούμενα λάθη τους αλλά αντιθέτως νομίζουν πως μπορούν και να τα διορθώσουν. Ξεχνάνε βέβαια, πως ο κυρίαρχος του Πλανήτη δεν είναι ούτε ο άνθρωπος, ίσως ούτε και τα ζώα, είναι η ίδια η Φύση. Αλλά συνεχίζουν... για το καλό της ανθρωπότητας


     Επίσης, ακούμε συνεχώς να λένε, να δικαιολογούν ότι κάνουνε αυτές τις γενετικές τροποποιήσεις/συνδυασμούς και φυσικά δημιούργησαν/γέννησαν το καλύτερο "έκθεμα" του Πάρκου τον ακόμα πιο εντυπωσιακό T-Rex (Τυραννόσαυρος Rex) την Indominus Rex για να μεγιστοποιήσουν τις εντυπώσεις και το ενδιαφέρον των επισκεπτών. "Μα οι δεινόσαυροι είναι από μόνοι τους αρκετά εντυπωσιακοί!" αναφέρει ο Chris Pratt σε κάποια σκηνή και με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Τι στα 10, τι στα 30, τι στα 60 μου, εμένα σαν Μαρία οι Δεινόσαυροι πάντα θα με εντυπωσιάζουν και ως θέαμα και ως θέμα. Μόνο η "Καταστροφή του Πλανήτη" (βλέπε τόσες ταινίες) δεν με εντυπωσιάζει πλέον τόσο πολύ!

      Η ταινία φυσικά σεναριακά και συνολικά κινείται στα χνάρια της αρχικής ταινίας του 1993 και των επόμενων αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν αφήνει το δικό της στίγμα και δεν σε κάνει να τη δεις και ως "ξεχωριστή".

      Άψογη φωτογραφία, καλή πλοκή, εντυπωσιακό υπερ-θέαμα, τρομερή εξέλιξη στο θέαμα με την μάχη των Δεινοσαύρων, κοντινά τους πλάνα (μάτια, βλέμμα, δόντια) που τρομάζουν, εντυπωσιάζουν (ναι ακόμα εντυπωσιάζουν εν έτη 2015!) και εσύ ως θεατής τα 'συμπαθείς' ακόμα περισσότερο, έχουμε εντυπωσιακά και απολύτως αληθοφανές ειδικά εφέ, οι Δεινόσαυροι πιο 'αληθηνοί" από ποτέ, αρκετά καλοί διάλογοι, με 3-4 αστείες σκηνές, 2-3 στάνταρ τρομακτικές σκηνές, έχουμε συγκίνηση, έχουμε νοσταλγική διάθεση (εγώ τουλάχιστον και συγκινήθηκα και ένιωσα μια νοσταλγία και ειδικά εκεί που δείχνει τις μινιατούρες που έχει κάποιος εργαζόμενος της Ασφάλειας του πάρκου (λέω γι' αυτόν που φοράει μπλουζάκι "Jurassic Park" και συνεχώς κάνει αναφορές για την πρώτη ταινία) και θυμήθηκα που είχα κι Εγώ κάποτε 3 μινιατούρες των αγαπημένων μου Δεινοσαύρων (Τ-Rex, Τρικέραπτος & Βραχιόσαυρος) αλλά δεν ξέρω τι απέγειναν), βλέπουμε κάθε είδους προϊστορικά τέρατα να εντυπωσιάζουν, να τρομάζουν και να σπέρνουν τρόμο και πανικό, έχουμε συγκλονιστικές μάχες με τον αφηνιασμένο T-Rex, συγνώμη Indominus Rex είναι το νέο της όνομα/είδος, που δεν καταλαβαίνει τίποτα, σκοτώνει τους πάντες για την πλάκα του, έχουμε 2 συμπαθέστατα παιδιά, όπως την πρώτη ταινία που όμως δεν μου έβγαλαν το συναίσθημα του εντυπωσιασμού και το ενδιαφέρον για αυτά τα πλάσματα  όπως τα αντίστοιχα παιδιά, έχουμε ένα ρομάντζο με μέτρο, χωρίς υπερβολές (ακόμα και το φιλί όταν δόθηκε, δόθηκε απλά και με μέτρο)...
     
      Έχουμε εξαιρετικό cast με τον Chris Pratt να κρατά επάξια τον Πρωταγωνιστικό ρόλο (μετά τους Πρωταγωνιστές Δεινόσαυρους) και για μια ακόμη φορά να με κάνει να παραδέχομαι πως αυτός ο ηθοποιός έχει το ταλέντο, του "ο ηθοποιός να φτιάχνει τους ρόλους και όχι οι ρόλοι τον ηθοποιό". Ναι, ομολογώ πως μου είναι πολύ συμπαθής από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην φοβερή υπερηρωική, περιπέτεια φαντασίας ταινία "Guardians of the Galaxy (Φύλακες του Γαλαξία)" (ευτυχώς θα βγει και sequel) ο οποίο ήταν εξαιρετικός στον ρόλο του, σοβαρός αλλά ταυτόχρονα και τόσο αστείος. Και από ό,τι διάβασα χθες ακούγεται ότι μπορεί να είναι και ο νέος "Ιντιάνα Τζόουνς" στο reboot της σειράς ταινιών. Εγώ, συγνώμη αλλά τον θεωρώ 100% ιδανικός και δίνω την θετική μου ψήφο. 

      Και φυσικά έχουμε κι ένα ναι μεν αναμενόμενο φινάλε αλλά η "τελική μάχη" (το τονίζω) της Indominus Rex με το τελευταίο "κρυμμένο χαρτί" να είναι όλα τα λεφτά.    

      Βεβαίως έχουμε στην παραγωγή των Steven Spielberg, σκηνοθέτη των δυο πρώτων ταινιών, και με την επιλογή του "φρεσκότατου" σκηνοθέτη Colin Trevorrow το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ικανοποιητικό. Η αλήθεια είναι πως ήταν και η μόνη μου "ανησυχία" πως μπορεί ένας νέος σκηνοθέτης, που δεν έχει στο ενεργητικό του πολλές ταινίες, -νομίζω μία μέχρι τώρα, αν δεν κάνω λάθος- θα πάρει στα χέρια του την σκηνοθεσία μιας καινούργιας ταινίας "Jurassic Park". Όμως τα κατάφερε περίφημα, παραπάνω από όσο πίστευα.

      Το Jurassic World διατηρεί την μαγεία, την γοητεία και έχει τα απαραίτητα "συστατικά" για να την αγαπήσει ο θεατής, να την ευχαριστηθεί και με το παραπάνω, να χαρακτηριστεί "επιτυχημένη" (εκτός το ότι είναι η #1 ταινία όλων των εποχών μιας τόσο στο αμερικανικό, όσο και στο παγκόσμιο box office, έκανε 511,8 εκ. δολάρια σε εισπράξεις και σπάει κάθε ρεκόρ ανοίγματος ταινίας στην ιστορία) και να κριθεί ότι τελικά ήταν πολύ σωστή και σοφή η απόφαση να γυριστεί ένα ακόμη "Jurassic Park", που δεν είναι πια μόνο για μικρά παιδιά κι ας έχουν περάσει 22 χρόνια από την πρώτη ταινία.  Και θα έχουμε σίγουρα και συνέχεια! Ελπίζω σε ένα ακόμη καλύτερο, όχι ξαναζεσταμένο, και ένα βήμα παραπέρα, σενάριο.  Μου άρεσε πάρα, πάρα, πάρα πολύ! Άνετα θα την ξανά έβλεπα. Δεν είχε σχεδόν καθόλου "ψεγάδια", τουλάχιστον όχι σε βαθμό που να ενοχλούν. 

      Αν έχετε αγαπήσει τις προηγούμενες ταινίες, αν θέλετε να δείτε μια ακόμη εκδοχή και κάτι παραπάνω, αν ακόμα σαν μεγάλα παιδιά εντυπωσιάζεστε από τους Δεινόσαυρους, φυσικά και είναι μια ωραία πρόταση διασκέδασης σε μια αίθουσα κινηματογράφου. Για τους λάτρεις του 3D, υπάρχει και αυτή η επιλογή. Εγώ προσωπικά δεν πολύ καταλαβαίνω τη διαφορά του 3D, οπότε μια χαρά πέρασα και με την απλή προβολή.


    ♦ ♦ ♦ ♦



    Εσείς;  Προλάβατε να τη δείτε; Εντυπώσεις;
    Τι λέτε για την σειρά ταινιών "Jurassic Park";

    ______________________
    UPDATE: 
    Παρασκευή 24/07/2015
    Πηγή: www.facebook.com/Village.gr

    To "Jurassic World" είναι ήδη η #3 ταινία σε εισπράξεις παγκοσμίως, μετά το "Avatar" & τον "Τιτανικό". Κι έπεται συνέχεια στο βασίλειο των δεινοσαύρων ...στις 22 Ιουνίου του 2018! Στους ρόλους τους θα επιστρέψουν οι Chris Pratt & Bryce Dallas Howard.
     _______________________




    ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!

    *Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.

    **Δεν γράφω Κριτικές για να  γράφω Κριτικές (δεν είναι αυτή η δουλειά μου) αλλά γράφω Κριτικές επειδή βλέπω ταινίες/διαβάζω βιβλία/ακούω μουσική!!!

    ***Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!
      



    Διαβάστε επίσης:


    _______________








    _____________________________________
    *Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

    Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

    Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

    Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

    ©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

    ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

    Google+ Followers

    Follow my blog on fb!




    Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

    Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

    * indicates required

    ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

    Advertise Here

    ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

    Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

    Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com