Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Movie in Cinema Κριτική: Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα απειλή - (Independence Day: Resurgence) - (2016)


  Την περασμένη Πέμπτη πήγα cinema και είδα την ταινία Ημέρα Ανεξαρτησίας: Νέα απειλή - (Independence Day: Resurgence), η οποία ήταν και η πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες. Δεν υπήρχε φυσικά περίπτωση να βγει μια τέτοια ταινία καταστροφής -και πόσο μάλλον Νο2- και να μην την δω σε μια σκοτεινή αίθουσα.  

   ΕΔΩ και ΕΔΩ στο παρελθόν είχα γράψει γιατί λατρεύω τις ταινίες καταστροφής (πως ο σκηνοθέτης Ρόλαντ Έμεριχ έχει χαρακτηριστεί "καταστροφολόγος" ή και "ο μετρ των ταινιών καταστροφής" και δεν έχει αφήσει φυσικό φαινόμενο και καταστροφή που να μην το έχει κάνει ταινία;!) είτε το θέμα τους έχει να κάνει με φυσικά φαινόμενα είτε η καταστροφή προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο.  

 Το 1996, 20 χρόνια πριν, κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία "Ημέρα Ανεξαρτησίας" η οποία είχε σπάσει κάθε ρεκόρ εισιτηρίων παγκοσμίως και έγινε μια από τις πιο κλασικές και πασίγνωστες ταινίες καταστροφής. Φυσικά, βρίσκεται και μέσα στην 10άδα μου με τις πιο αγαπημένες μου ταινίες αυτού του είδους. (Μήπως να κάνω ξεχωριστό ποστ με την δική μου 10άδα;)

  2016 λοιπόν, 20 χρόνια μετά, και ο Ρόλαντ Έμεριχ -τον οποίο Εγώ προσωπικά τον παραδέχομαι ακόμα κι αν υπερβάλλει στις ταινίες του- αποφασίζει να γυρίσει την συνέχεια της ταινίας με τους ίδιους Πρωταγωνιστές/χαρακτήρες αλλά και νέους αλλά και με την ίδια απειλή που είναι οι εξωγήινοι που θέλουν να αφανίσουν το ανθρώπινο είδος. Ως εδώ γνωστά και ωραία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: "Η νέα ταινία κατάφερε να φτάσει ή και να ξε-περάσει την δράση αλλά και την αίγλη που είχε η πρώτη;"  


 
*Η υπόθεση της ταινίας:
   Πάντα ξέραμε ότι θα επιστρέψουν. Αφού το «Ημέρα Ανεξαρτησίας» επαναπροσδιόρισε την κινηματογραφική περιπέτεια, το επόμενο επικό κεφάλαιο εξερευνά μια διαφαινόμενη απειλή παγκόσμιας καταστροφής χωρίς προηγούμενο. Χρησιμοποιώντας εξωγήινη τεχνολογία, τα έθνη της Γης έχουν συνεργαστεί σε ένα τεράστιο αμυντικό πρόγραμμα για να προστατεύσουν τον πλανήτη. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για την προχωρημένη και χωρίς προηγούμενο δύναμη των εξωγήινων, και μόνο η ευφυΐα μερικών γενναίων ανδρών και γυναικών μπορούν να σώσουν τον κόσμο μας από τον απόλυτο αφανισμό.

by imdb:



 *Το trailer της ταινίας: [Με ελληνικούς υπότιτλους]
Σκηνοθεσία: Roland Emmerich
Πρωταγωνιστούν: Jeff Goldblum, Bill Pullman, Liam Hemsworth, Maika Monroe, Sela Ward, William Fichtner, Judd Hirsch, Brent Spiner
Είδος Ταινίας: Περιπέτεια, Sci-Fi
Ημ/νία κυκλοφορίας (Ελλάδα): Πέμπτη 23/06/2016
Διάρκεια: 120'
Άλλες ταινίες του Roland Emmerich:



*Η άποψή μου:
  Η ταινία ξεκινάει δείχνοντας μας τους ανθρώπους, δηλαδή τον στρατό, ειδικούς και επιστήμονες να χρησιμοποιούν την εξωγήινη τεχνολογία αλλά και ό,τι είχαν περισυλλέξει από την εισβολή των εξωγήινων πριν 20 χρόνια για να φτιάξουν μια ασπίδα ασφαλείας σε περίπτωση νέας απειλής αλλά και για να πάρουν απαντήσεις για το ξένος είδος και την ανθρωπότητα.  
 
  Βλέπουμε τους γνωστούς ηθοποιούς Τζεφ Γκόλντμπλαμ και Μπιλ Πούλμαν να επιστρέφουν στον ρόλο τους. Ο πρώτος κλασικά να ερευνά μια μυστική περιοχή όπου βρέθηκαν ευρήματα και νέο σήμα από εξωγήινη ζωή. Ο δεύτερος δε, δεν είναι πια Πρόεδρος της Αμερικής (την νέα 45η Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ερμηνεύει η γοητευτικότατη Σίλα Γουόρντ) αλλά έχει ακόμα την αμέριστη εκτίμηση των πάντων -αν θυμάστε από την πρώτη ταινία-, όχι μόνο σαν Αμερικανός Πρόεδρος αλλά και επειδή στον πόλεμο των εξωγήινων εναντίων ανθρώπων, ήταν κι εκείνος ανάμεσα στους υπόλοιπους που μπήκαν στην μάχη και έφεραν την ειρήνη.  Έχω να πω πως εδώ ο Μπιλ Πούλμαν στον ρόλο που υποδύεται σε κάποια σημεία με εκνεύριζε που ήταν αδύναμος και καταβεβλημένος περπατώντας με ένα μπαστούνι για στήριγμα. Αναρωτιόμουν συνέχεια: "Μα καλά Εγώ θυμάμαι τον είχα αφήσει δυναμικό και ήρωα, τώρα πως έπεσε έτσι;" Καλά θα μου πείτε έχουν περάσει και 20 χρόνια. Στην πορεία βέβαια της ταινίας, που... ουπς! πετάει το μπαστούνι σαν να μην το είχε ανάγκη ποτέ, ξυρίζεται, σουλουπώνεται και κάνει αυτό που ξέρει καλά και που έκανε στην πρώτη ταινία, δηλαδή μπήκε στην μάχη και πολέμησε ηρωικά πιλοτάροντας αεροσκάφος.

  Ο Γουίλ Σμιθ που ήταν στην πρώτη ταινία δίπλα Πρωταγωνιστής με τον Τζεφ Γκόλντμπλαμ, δεν συμμετέχει αλλά τον βλέπουμε σε κάνα δυο σκηνές όπου και αναφέρεται ο θάνατος του, που προσωπικά δεν κατάλαβα καθόλου που και πως πέθανε. Τον βλέπουμε σε φωτογραφία, σε μια κορνίζα στον τοίχο έξω από το γραφείο της Προέδρου στον Λευκό Οίκο αλλά και σε μια οικογενειακή φωτο όπου είναι με την σύζυγό του και τον θετό γιο του, ο οποίος στην νέα ταινία είναι αξιωματικός του στρατού.
 
  Βλέπουμε τον Judd Hirsch σταθερά στον ρόλο του πατέρα και γνωστό συγγραφέα (στην ταινία μας δείχνει ότι έχει γράψει βιβλίο με το βιώμα του από την εισβολή των εξωγήινων το 1996) του Τζεφ Γκόλντμπλαμ που συναντιόνται και τα λένε όπως πάντα, μόνο όταν προκύπτει μια καταστροφή. Ο συγκεκριμένος πραγματικά δίνει με την παρουσία του, στον ρόλο που υποδύεται, μια χιουμοριστική νότα εκεί που όλα γύρω του καταστρέφονται. Επίσης, βλέπουμε και τον τρελό-ντόκτορ με τα μακριά γκρίζα μαλλιά Dr. Brakish Okun, που υποδύεται σταθερά ο Brent Spiner, ο οποίος στην πρώτη ταινία αν θυμάμαι καλά τον σκότωσε εξωγήινος, αλλά τελικά στην νέα ταινία ξυπνάει την κατάλληλη στιγμή από κώμα που βρισκόταν 20 χρόνια. Και φανταστείτε τι κάνει και τι λέει σε όλη την ταινία, δηλαδή ο ίδιος και τρελός.

  Σε νέους ρόλους βλέπουμε τον συμπαθέστο, πολύ καλό και πολύ όμορφο Λίαμ Χέμσγουορθ (Liam Hemsworth) που αναλαμβάνει μαζί με τους υπόλοιπους να σώσουν την Γη και την πολύ όμορφη και λαμπερή Maika Monroe στον ρόλο της κόρης του Μπιλ Πούλμαν αλλά και κορίτσι του Λίαμ, η οποία και αυτή πιλοτάρει σαν ηρωίδα αεροσκάφος και σκωτώνει μερικούς εξωγήινους στο όνομα της ειρήνης και της πατρίδας.

   Τώρα όσον αφορά από δράση, έχει μπόλικη και απολαυστική. Κάποιες βέβαια τις θεώρησα αστείες και περιττές. Θέαμα και Εφέ άκρως εντυπωσιακά που θυμίζουν πολύ από "2012" που κανένα κτίριο και γενικά καμιά πόλη δεν μένει όρθια. Καταστροφή φουλ, γεμάτη και υπερβολική επίσης θα έλεγα. Όπως επίσης υπερβολικά ήταν και τα εφέ-σκηνές όπου οι στρατιώτες μπήκαν στα άδυτα των εξωγήινων και έγινε η μάχη της μάχης ω! μάχη! Με κούρασε λιγάκι όλη αυτή η εικόνα που μου έμοιαζε πολύ ψηφιακή, πολύ 'υπολογιστή' βρε παιδί μου. Την ήθελα πιο 'φυσική', πιο ...σαν την πρώτη ας πούμε ταινία.

   Τέλος, εδώ οι εξωγήινοι φαίνονται καθαρά και είναι τρομακτικοί θα έλεγα. Η δε Βασίλισσα που είναι αυτή που κάνει το μεγαλύτερο κακό, από κάποιο σημείο και μετά που είχε πάρει ας πούμε τα ηνία και χόρευε για τα καλά κάθε αεροσκάφος και κάθε μαχόμενο, με εκνεύρισε και με κούρασε που έλεγα "άντε επιτέλους, δεν πεθαίνει αυτή; πότε θα πεθάνει;" Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν μου αρέσει να νικάνε οι κακοί και πόσο μάλλον οι εξωγήινοι που θεωρούν ότι είναι πιο έξυπνοι από τους ανθρώπους.
 
 *Αν αξίζει κάποιος να την δει;
   Ξέρετε, το λέω συνέχεια, όταν πρόκειται για συνέχεια και πόσο μάλλον όταν είναι τέτοιο σίκουελ ταινιών, είναι μια πολύ καλή επιλογή για να την δείτε στον Κινηματογράφο. Με απλά λόγια, περνάς ένα ευχάριστο 2ώρο (αν και περίμενα να είναι μεγαλύτερης διάρκειας) με απολαυστικές μάχες, εφέ, σοβαρούς αλλά και αστείους διαλόγους, με τα ωραία ελπιδοφόρα μηνύματα για την ανθρωπότητα αλλά και τις γνωστές και ίσως κλισέ ατάκες περί Αμερικής... αλλά εντάξει λογικό αφού και αυτή η μάχη με την εισβολή των εξωγήινων συνέπεσε ουπς! πάλι με την γιορτινή μέρα των Αμερικανών την 4η Ιουλίου: Η μέρα της Ανεξαρτησίας της Αμερικής. Προσωπικά, μου άρεσε πολύ, την απόλαυσα, χαίρομαι που την είδα αλλά η πρώτη ίσως μου άρεσε λίγο περισσότερο κι από πλευράς "φυσικότητας" αλλά και από πλευράς σκηνές μάχης. Δεν είχε και τόσο την αίγλη της πρώτης ταινίας αλλά δεν περνάει απαρατήρητη ούτε το λες αποτυχημένο σίκουελ.
  
 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!
*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.

**Δεν γράφω Κριτικές για να γράφω Κριτικές (δεν είναι αυτή η δουλειά μου) αλλά γράφω Κριτικές επειδή βλέπω ταινίες/διαβάζω βιβλία/ακούω μουσική!!!

***Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!
 

Διαβάστε επίσης:
___________________ 
Ταινία που παίζεται ακόμα στο Cinema: Movie in Cinema Κριτική: The Conjuring 2 (Το Κάλεσμα 2) - (2016)
Διαβάστε περισσότερες Κριτικές ταινιών στην στήληMovie in Cinema Κριτική
Διαβάστε περισσότερες προτάσεις ταινιών στην στήληFilm reviews
Περισσότερα άρθρα σχετικά με τον "Κινηματογράφο/Cinema/tv"
 
 

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΒιβλιοΚριτική: Κώστας Ν. Βελούτσος - Σεργιάνι στη ζωή (2011)

Σεργιάνι στη ζωή - Κώστας Ν. Βελούτσος

  Σε αυτή την ανάρτηση θα μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου για ένα από τα τρία βιβλία που διάβασα τον τελευταίο 1,5 μήνα. ΕΔΩ τον περασμένο Ιανουάριο σας είχα δείξει μερικά βιβλία που αγόρασα από το 20o bazaar βιβλίου στην Πλατεία Κοτζιά. Από εκεί, όπως θα δείτε, αγόρασα και το βιβλίο για το οποίο θα σας μιλήσω. 
  Το βιβλίο αυτό έχει τον τίτλο "Σεργιάνι στη ζωή" και είναι του Κώστα Ν. Βελούτσου. Είναι το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2011 από τις εκδόσεις "ΙΩΛΚΟΣ". Σαν πρώτη εντύπωση μου έκανε το εξώφυλλο. Μια όμορφη γυναίκα της εποχής, με τις αποσκευές της να περιμένει στο λιμάνι. Σκέφτηκα: "Φυγή, καλύτερη ζωή;" Αμέσως μετά φυσικά διάβασα το οπισθόφυλλο. "Μεταναύστευση στην Αυστραλία... καλύτερη ζωή... Μαρία... Μιχάλης... όνειρα... έρωτας..." ήταν αρκετά για να το επιλέξω κι ας μου ήταν παντελώς άγνωστος ο συγγραφέας. 

Σημ.: Το μυθιστόρημα είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Φίλου και  συναδέλφου του Πυροσβέστης Νίκου Πασίδη που έφυγε απ΄την ζωή σε ηλικία 37 ετών.

  Αυτό το "παντελώς άγνωστος συγγραφέας" ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στο να επιλέξω να διαβάσω ένα βιβλίο. Εξάλλου, είμαι από εκείνες τις αναγνώστριες και βιβλιοφάγους που διαβάζω τα πάντα, ακόμα και τα πιο light story βιβλία με τους πιο παντελώς άγνωστους συγγραφείς. Δεν κοιτάζω πάντα τόσο το όνομα, την φήμη και τα πόσα βιβλία έχει βγάλει-πουλήσει ο συγγραφέας/ποιητής. Με ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα η ιστορία που μου διηγείτε ο συγγραφέας και το πόσο θα με ταξιδέψει μέσα από τις σελίδες και τις λέξεις του.

 Ο Συγγραφέας:

Πληροφορίες:
Είδος: Μυθιστόρημα
Σειρά: Ελληνική Λογοτεχνία
Τίτλος: Σεργιάνι στη ζωή
Συγγραφέας: Κώστας Ν. Βελούτσος
Εκδόσεις: Ιωλκός, Φεβρουάριος 2011
Σελ.: 172
 
Άλλα βιβλία του Συγγραφέα:
 ________________


Η υπόθεση:
  Σ' ένα νησί του Αιγαίου, ένα παιδί εξαφανίζεται κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ανάστατοι οι κάτοικοι το αναζητούν. Μάταια όμως... Μια οικογένεια από την Ελλάδα αποφασίζει να μεταναστεύσει στο Περθ της Αυστραλίας για μια καλύτερη ζωή. Μια νέα κοπέλα, η Μαρία, που προσπαθώντας να πραγματοποιήσει τα όνειρά της, εγκλωβίζεται σ' ένα μυστικό που για οποιαδήποτε άλλη γυναίκα αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό. Και κάπου εκεί ο Φράνσις κι ο Μιχάλης. Το κοινό σημείο και των τριών, η αγάπη και ο έρωτας. Συναισθήματα που δυστυχώς μετατρέπονται σε άρρωστο πάθος και ανελέητη εκδίκηση. Απλοί άνθρωποι, που προσπαθούν να ισορροπήσουν, υπακούοντας άλλοτε στην καρδιά και άλλοτε στη λογική. Κάπου, όμως, χάνουν στο ζύγι και οι ρόλοι αλλάζουν. Οι θύτες γίνονται θύματα και το «Σεργιάνι στη ζωή» φέρνει πίκρα και λύπη.

 Η άποψη μου:
  Το πρώτο κεφάλαιο ξεκινάει στην Ελλάδα - Αρχές της δεκαετίας του ΄70, περιγράφοντας μας την κατάσταση που επικρατούσε στην χώρα ναι μεν ανέμελα, αθώα, όμορφα χρόνια αλλά με τις καμπάνες του πολέμουν να ηχούν στην πορεία. Αμέσως μετά, Σεπτέμβριο μήνα με την μυστηριώδη εξαφάνιση του μικρού Διονύση. Του παιδιού αυτού που θα πρέπει να φτάσουμε στο φινάλε, στην κυριολεξία, πριν γραφτεί το "ΤΕΛΟΣ" για να μάθουμε γιατί και πως εξαφανίστηκε, αν ζει και ποιος είναι ο ρόλος του στην υπόθεση και στην ζωή των πρωταγωνιστών.

  Κρατήστε λοιπόν, τον μικρό Διονύση, τον αδελφό του Ανδρέα που ποτέ δεν ξεπέρασε την ξαφνική εξαφάνιση του αδελφού του, τον μυστήριο Σκαδιναβό μουσικό Μαρκ που ταξίδευε ολομόναχος όλο τον κόσμο παίζοντας φλάουτο.  

  Δεκαετία του '50 και η 7χρονη Μαρία με τους γονείς της Δημήτρη και Δάφνη φεύγουν ως μεταναύστες στην μακρινή Αυστραλία για μια καλύτερη ζωή. Η κοτσάμ κοπέλα Μαρία και ο πρώτος, νεανικός, αθώος της μεγάλος έρωτας ο 25χρονος φωτογράφος Φράνσις που πέρασαν τα περισσότερα χρόνια τους στην Αυστραλία αλλά ερχόντουσαν κάθε Καλοκαίρι για διακοπές σε ένα συγκεκριμένο νησί, θα δέσουν τη ζωή τους πάνω σε μυστικά

  Κρατήστε τον Μιχάλη που μετά από μια ερωτική απογοήτευση με την πολύ μεγαλύτερη του Σοφία και την εγκατάλλειψη των σπουδών του, έφυγε για την Αμερική εργάτης μέχρι που άνοιξε δικό του εστιατόριο.  Κρατήστε και τη Βασιλική που στο τέλος θα καταλάβουμε πως κι εκείνη έχει ένα καλό ρόλο, όχι απλά του κομπάρσου αλλά είναι αυτή που θα συμπληρώσει εν μέρει τα προ-τελευταία κομμάτια του παζλ.

   Ξαναγυρνάμε στην Μαρία που το 1964 έφυγε για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Εκεί γνωρίζεται με τον Μιχάλη όπου δημιουργείται μια ερωτική σχέση (κρυφή από την πλευρά της Μαρίας, μιας και ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Φράνσις στην Αυστραλία), μια σχέση που έμελλε να είναι μια σχέση ζωής που θα τους στοίχιωνε μέχρι τα βαθιά γεράματα τους, όχι γιατί μείνανε μαζί μέχρι τέλους αλλά γιατί οι πληγές, η οργή, ο εγωισμός, οι λάθος επιλογές, η δύναμη της λογικής και της ηθικής ποδοπάτησαν την καρδιά και τα αισθήματα με αποτέλεσμα στο πέρασμα των χρόνων ο καθένας να τιμωρηθεί αναλόγως με αυτό που σκόρπισαν, ίσως άθελα τους.

  Κρατήστε μια εγκυμοσύνη, μια υιοθεσία, ένα γυναικείο κι ένα αντρικό μυστικό και μια εκδίκηση λόγω κατωτερότητας και προδοσίας. Κρατήστε καλά όμως και το εξής. Μπορεί, τίποτα από τους χαρακτήρες να μην είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, ακόμα κι αν οι πράξεις τους δείχνουν πως είναι οι καλύτεροι κι οι πιο ηθικοί άνθρωποι στον κόσμο.

  Όλοι οι ήρωες της ιστορίας είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι με λογικά ή παράλογα, ηθικά ή ανήθικα ανθρώπινα πάθη, διλλήματα και επιλογές. Θα ταυτιστείς μαζί τους σε αρκετά σημεία της προσωπικότητας τους και των καταστάσεων τους. Όσο ξετυλίγεται η ιστορία και τους γνωρίζεις από την καλή κι από την ανάποδη, τόσο θα τους λυπηθείς αλλά κι άλλο τόσο θα οργιστείς και θα νιώσεις πως πρέπει το άδικο τους να το πληρώσουν. 

  Η πλοκή είναι μεταξύ παρελθόν και παρόν και αντίστροφα. Ανάμεσα λοιπόν στο πίσω-μπρος μπαίνουν κι άλλοι χαρακτήρες, καθόλου περιττοί, αντιθέτως είναι χαρακτήρες κλειδιά στους ήδη υπάρχοντες κυρίους πρωταγωνιστές. Θα μπορούσε έτσι όπως μας πηγαίνει ο συγγραφέας να μπερδευτούμε κάπου στην πορεία αλλά είναι τόσο ακούραστη και ξεκάθαρη η διήγηση που όχι απλά δεν μπερδεύεσαι αλλά μαθαίνεις και κάποιες λεπτομέρειες. Βέβαια, να σημειώσω πως σε κάποια σημεία, δεν κατάλαβα πως ο τάδε ήρωας ξαφνικά έχει σχέση με κάποιον άλλον και πως συνδέονται οι καταστάσεις μεταξύ τους, όμως άφησα την φαντασία μου να δουλέψει λιγάκι και αυτό κακό δεν το λες.

  Το τέλος; Μου άρεσε αν και πολύ στενάχωρο και πολύ σκληρό θα έλεγα. Τιμωρία; Η μοναξιά εκείνη που δεν είναι επιλογή σου αλλά πρέπει να την βιώσεις γιατί δεν την εκτίμησες όταν έπρεπε στα νιάτα σου. Όμως προσωπικά πιστεύω πως ήταν δίκαιο τέλος. Όλοι πλήρωσαν τις επιλογές τους, τις επιλογές που ακολούθησαν τάχα μου ότι υπήρχε στην μέση η ηθική των πραγμάτων, οι ηθικοί κανόνες που λένα και όχι ότι υπήρχε η καρδιά, το συναίσθημα, η ευτυχία που έπρεπε να της δώσουν περισσότερη αξία. Για μένα η Μαρία, ως γυναίκα, ως μάνα, ως άνθρωπος, ήταν αυτή που πήρε στο λαιμό της, όχι μόνο όσοι ΤΗΝ αγάπησαν και αγάπησε κι Εκείνη με τον τρόπο της, αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό, παίρνοντας στο τέλος αυτό που της άξιζε, λίγο ή πολύ. 

  Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι: "Ήταν τότε..." και τελειώνει "Τότε ήταν..." και όλα ξεκαθαρίζουν και έχουν νόημα από το τέλος στην αρχή. Το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι μια λανθασμένη επιλογή που βασίζεται σε κάποιον κανόνα ηθικής που λέει πως δεν πρέπει να στεναχωρήσεις τους γύρω σου και να κάνεις πέρα την δική σου ευτυχία, μπορεί εύκολα να σε καταστρέψει και μαζί να καταστρέψει και όλους αυτούς που δεν είχαν -ίσως- μερίδιο ευθύνης από την επιλογή σου.   

  Η γραφή απλοϊκή,  λιτή, καθημερινή, συναισθηματική, αληθινή, έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει κι όπως ακριβώς μιλάει ένας απλός καθημερινός άνθρωπος. Το μέγεθος γραμματοσειράς ξεκούραστη και ξέρετε έχω ένα θέμα με τις γραμματοσειρές στα βιβλία. Το βιβλίο ευκολοδιάβαστο, ευχάριστο και ενδιαφέρον. Χαιρόμαι που το διάβασα και που έκανα ένα ταξίδι που σίγουρα δεν με άφησε αδιάφορη. Θα το ξανά διάβαζα μετά από λίγο καιρό το ίδιο ευχάριστα πιστεύω.

  Τις επόμενες μέρες έρχονται σχετικές αναρτήσεις με τα βιβλία "Άγγελοι με γαλήνεψαν" της Κωνσταντίνας Σανδάλη και "Η μουσική του Κόσμου" της Γιώτας Ν. Γουβέλη. Οπότε, όσοι αγαπάτε τα βιβλία, μείνετε συντονισμένοι για να πάρετε μερικές ιδέες για το Καλοκαιρινό σας διάβασμα.

 
 
ΠΡΟΣΟΧΗ! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!
*Δεν είμαι Κριτικός Κινηματογράφου, ούτε Μουσικής, ούτε Βιβλίων… ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαι η Μαρία και απλά εκφέρω καθαρά την προσωπική μου άποψη στο κάθε θέμα που παρουσιάζω και ΠΑΝΤΑ σύμφωνα με τα δικά μου γούστα. Μπορεί σε μένα κάτι να μου αρέσει αλλά σε κάποιον άλλον όχι! Αυτό όμως δεν πάει να πει ότι θα πρέπει εγώ ή ο άλλος να συμφωνεί ΠΑΝΤΑ με αυτά που γράφει ο καθένας.

**Δεν γράφω κριτικές, απλά για να γράφω Κριτικές (δεν είναι αυτή η δουλειά μου) αλλά γράφω Κριτικές επειδή βλέπω ταινίες/διαβάζω βιβλία/ακούω μουσική!!!

***Το post σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι διαφημιστικό!

   
Διαβάστε επίσης:
_________________

Η Βιβλιοθήκη του ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ
Η Βιβλιοθήκη του ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫... (Λίστα)
ΒιβιλιοΚριτικές: Παρουσιάσεις/Κριτικές Βιβλίων
#Διεθνής_Εβδομάδα_βιβλίου 2013! Η δική μου επιλογή Βιβλίου!
23 Απριλίου 2015: Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (Τα βιβλία & Εγώ)
My blog book! Πως να μετατρέψετε το blog σας σε …βιβλίο!
Hi-5 Φώτο! 2η εβδομάδα: 5 βιβλία που αγαπώ κι υπάρχουν στη βιβλιοθήκη μου!
✍Bookofmylife‬: Ένα αναμνηστικό ενθύμιο βιβλίο Ημερολόγιο... (+ τα τελευταία βιβλία που απέκτησα)
 



*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

ΟΧΙ στην λογοκλοπή!
©Copyright 2010-2016 *ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com