Μηνιαίο Journaling Challenge #2: Ιανουάριος 2021 - Ημέρες 1-16 (part1)



Ημέρα #1: O καλύτερος τρόπος να περνάω τη μέρα μου είναι... να ασχολούμαι με δημιουργικά πράγματα, όπως να φωτογραφίζω, να δουλεύω πάνω στις φωτογραφίες μου και πολλές από αυτές να γεννιέται μια μικρή ιστορία για να διηγηθώ γραπτώς. Επίσης, μου αρέσει να βλέπω ελληνικές ταινίες γιατί με χαλαρώνουν και μου κάνουν παρέα. Και Netflix παιδιά κι Εγώ, το ομολογώ!😁  

Ημέρα #2: Κατέγραψε λίγες αναμνήσεις της εβδομάδας που σε κάνουν να χαμογελάς, που σε άλλη περίπτωση θα τα είχες ξεχάσει.
   Χαμογελάω με ωραίες στιγμές που έζησα πρόσφατα και ευτυχώς νιώθω ότι δεν παλεύω πια και τόσο μονάχη. Βέβαια κάποιες φορές ξεχνιέμαι αλλά ευτυχώς έρχονται στην σκέψη μου πάντα την κατάλληλη στιγμή.
  Χαμογελάω με τις στιγμές εκείνες που στη δουλειά με έκαναν ναι μεν να χάσω την ηρεμία μου αλλά όταν τα βάζεις άδικα με μια Σκορπίνα θα πρέπει να ξέρεις πως θα σου επιστραφεί η πουστιά/λαμογιά/άδικο/εκμετάλλευση σου και θα είναι δίκαια και έντιμα. Και ξέρετε αυτό είναι το λεγόμενο "χαμόγελο δικαίωσης" και είναι εξίσου υπέροχο.
  Χαμογελάω, επίσης, και πολύ μάλιστα, για τις μελλοντικές -φετινές θέλω να ελπίζω- στιγμές/όνειρα/επιθυμίες/σχέδια/στόχους/σκέψεις που θέλω να πραγματοποιήσω για να κάνω ό,τι καλύτερο για τη ζωή μου. 
  Γιατί, κακά τα ψέματα, μπορεί να πηγαίνουμε κατά διαόλου αλλά νιώθω πιο δυνατή, αποφασισμένη και αισιόδοξη/θετική με την σκέψη "Αφού έχω την υγεία μου (αν εξαιρέσεις με τα χέρια μου αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) και την παλεύω, κάτι/κάποια καλά επιτέλους θα συμβούν!" Το ελπίζω και το εύχομαι με όλη μου την ψυχή! 


Ημέρα #3: Αν είχες ένα μαγικό ραβδί και με μια κίνηση μπορούσες να διώξεις όλα τα προβλήματα , πως θα έμοιαζε η ζωή σου; Τι σε σταματάει από το να γίνεις εσύ αυτό το μαγικό ραβδί;
  Από πέρσι που μας βρήκε ο covid-19-καραντίνα συν ότι ο κόσμος εκεί έξω και κυρίως πολλοί άνθρωποι που νόμιζα ότι είναι "δικοί μου άνθρωποι" έδειξαν -για μια ακόμη φορά- το πραγματικό τους χαρακτήρας και ξεπέρασαν τελικά (και χωρίς επιστροφή και δικαιολογίες) ακόμα και τα φίδια που σέρνονται στη γη, συνειδητοποίησα πως το μαγικό ραβδί ήμουν, είμαι και πάντοτε θα είμαι Εγώ. Δυστυχώς όσο και να θέλω, όσο και να σκοτώνομαι να το προσπαθώ και να το παλεύω, δεν μπορώ να διώξω ως δια μαγείας ούτε τα προβλήματα, ούτε τις ατυχίες, ούτε και την τύχη που δεν έχω, ούτε φυσικά να αλλάξω τη ζωή μου και να διώξω την τοξικότητα και τους τοξικούς ανθρώπους που είμαστε στο ίδιο περιβάλλον, έτσι εύκολα. Όχι γιατί με κρατάει συναισθηματικό δέσιμο... ούτε ότι φοβάμαι να ρισκάρω... αντιθέτως δεν νιώθω φόβο... απλά προς το παρόν δεν βοηθούν τα ελάχιστα όχι σίγουρα, όχι σταθερά, ούτε καν βοηθητικά μέσα για να ξεκινήσω η ζωή μου να πάρει τον δρόμο που της αξίζει και αξίζω κι Εγώ η ίδια. Αλλά είπαμε! είμαι δυνατή, αποφασισμένη, αισιόδοξη...
  

Ημέρα #4: Γράψε ένα μικρό γράμμα στον εαυτό σου πριν 5 χρόνια. 
  Αχαχα είμαι από αυτές που γράφω "Γράμμα στον εαυτό μου" κάθε χρόνο, ακόμα και e-letters.
  Όπως ας πούμε τα παρακάτω:
 
  
Ημέρα #5: Τι κάνει τη καρδιά σου να τραγουδάει δυνατά; Τι είναι αυτό που τη κάνει να χτυπά δυνατά;
  Χμ! Προχθές ξύπνησα γύρω στις 3 η ώρα το βράδυ, έκλεισα την TV και συνέχισα τον ύπνο μου. Έλα όμως που άκουγα να χτυπάει τόσο δυνατά και γρήγορα λες και είναι έτοιμη να σπάσει/να σκάσει σαν βόμβα η καρδιά μου στο μαξιλάρι, και όσο και να προσπάθησα να αλλάξω μεριά και στάση εκεί ο χτύπος. Όπως καταλαβαίνετε η ώρα πήγε 5 (είναι και η γνωστή ώρα που σηκώνομαι καθημερινά για να ετοιμαστώ για τη δουλειά) και σηκώθηκα, έκανα μερικές ασκήσεις ηρεμίας, έφτιαξα πρωινό και κάθισα να γράψω στον υπολογιστή.
 
  Από την άλλην, η καρδιά μου τραγουδάει δυνατά όταν βρίσκομαι κοντά στους ανθρώπους/φίλους/άνθρωπο μου που με αγαπούν και περνάμε με πολύ απλά πραγματάκια, συναισθήματα και στιγμές καλά, όμορφα και ήρεμα με τάξη και ασφάλεια.

 
Ημέρα #6: Τι σε κάνει να νιώθεις ζεστασιά και ασφάλεια; Ο Άνθρωπος μου...........! Η ησυχία, η ηρεμία, η ελευθερία, οι στιγμές με τον εαυτό μου.... Αλλά αναμφισβήτητα και η απομάκρυνση μου (έστω και λίγες ώρες ή και μέρες όταν συμβαίνει) από το τοξικό περιβάλλον μου...

Ημέρα #7: Δύο στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου είναι... (περιέγραψε τες με πολλές λεπτομέρειες, και γράψε τι είναι αυτό που τις κάνει αξέχαστες).
  Η 1η αξέχαστη στιγμή είναι το Δεκέμβριο του 1999 που χάθηκα στην Ρώμη και γυρνούσα για ώρες στο ίδιο σημείο σαν λαβύρινθος ξανά και ξανά. Ασφαλώς και βρήκα τελικά τον δρόμο μου για να επιστρέψω στο ξενοδοχείο. Σιγά που το Μαράκι δεν θα τον έβρισκε! Ήταν θεϊκή εμπειρία από όπου και να το πιάσω, από την αρχή, την αιτία, τους λόγους και το τέλος. Αλλά κυρίως ήταν η πρώτη φορά και η αρχή να μην έχω και τόσο την αίσθηση φόβου και κινδύνου και φυσικά να παλεύω περισσότερο να επιβιώνω μόνη μου. Το ξέρω πως σας χρωστάω να διηγηθώ αυτή την ιστορία μου και θα το κάνω.😉
 
Η 2η αξέχαστη στιγμή είναι όταν η μοίρα έφερε ξανά (καθυστερημένα μεν αλλά και ποτέ δεν είναι αργά!) στον δρόμο μου κάποιους ανθρώπους που έμελλε να γίνουν επιβεβαιωμένα ή καρατσεκαρισμένα όπως λέω Εγώ "Άνθρωποι/σχέση ζωής" από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο "χαίρω πολύ!" Και αυτές οι στιγμές/γεγονότα μου επιβεβαίωσαν για μια ακόμη φορά πως υπάρχει μοίρα και πεπρωμένο και πως η ζωή και ο Θεός θα σου τα φέρουν αργά ή γρήγορα. Από 'κει και πέρα είναι στην επιλογή σου, στην προσπάθεια και στα "θέλω σου" αν θα τα κρατήσεις, χάσεις ή τα αφήσεις. 
   

Ημέρα #8: Περιέγραψε ποια θα ήταν η ιδανική σου δουλειά (να είσαι ειλικρινής)
  Δουλεύω από πολύ μικρή, είμαι εργατικιά, φιλότιμη, τρέχω σαν ρομπότ και δυστυχώς έχω κάνει τόσες διαφορετικές δουλειές, τόση κούραση και τόση δουλεία και εκμετάλλευση μέχρι και σήμερα στην τωρινή μου δουλειά, που έχω καταλήξει και το βροντοφωνάζω και δεν ντρέπομαι να το δηλώσω πως αν δεν είχα ανάγκη τα χρήματα (γιατί μόνο για τα χρήματα δουλεύω!) για την επιβίωση μου δεν θα δούλευα σε κανενούς ξένα χέρια ούτε ακόμα κι αν ήταν της τάχας οικογένειά μου που εκεί έχω βιώσει τα χειρότερα. Θα δούλευα από το σπίτι, θα δούλευα πάνω στα χόμπι μου για να κερδίζω κάποιο εισόδημα, θα δημιουργούσα και θα αισθανόμουν ότι προσφέρω και όχι ότι με ξεζουμίζουν και κερδίζουν οι άλλοι πάνω στον κόπο τον δικό μου. Αυτή είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα. 
 
   Φυσικά αν κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα ή η εργασία σου είναι πραγματική χαρά και όχι δουλεία εκεί ασφαλώς αλλάζουν τα πράγματα.
 
  Κατ' άλλα, από μικρή το λέω και το έχω αναφέρει ουκ ολίγες φορές τόσα χρόνια πως ειλικρινά, αληθινά, συγγνώμη😉 η ιδανική δουλειά για μένα θα ήταν Ραδιοφωνική Παραγωγός με μουσική, συζήτηση και εξομολογήσεις καρδιάς. Αλλά σε καμία περίπτωση no κουτσομπολιό και no επικαιρότητα. (Αυτό έτσι πληροφορικά για όποιον ενδιαφέρετε!😂)

Ημέρα #9:
Ποιοι είναι οι τρεις στόχοι που θες περισσότερο να πετύχεις αυτή τη περίοδο;
  1. Να αντέξω με ηρεμία και με ένα μυαλό στη θέση του τα παράλογα της καθημερινότητας/δουλειάς/περιβάλλον μου μέχρι την ώρα που θα μπει τελεία.
2. Να φύγω από εκεί που ζω γιατί πως να το κάνουμε δυστυχώς η αλήθεια είναι η ζωή τους, ο θάνατος μου. Και το "όπου φύγει-φυγή" που το προτιμώ και το επιλέγω σαν να κρατάω σημαία είναι η μοναδική σωτηρία μου.
3. Να αφοσιωθώ πιο επαγγελματικά με κάποιο εισόδημα στο blog/συγγραφή/φωτογραφία μου.  


Ημέρα #10: Αν είχες απεριόριστα λεφτά, πηγές, διασυνδέσεις, οτιδήποτε. Ποια θα ήταν τα δώρα που θα έκανες στους ανθρώπους που εκτιμάς;; Γίνε δημιουργικός. 
  Αν είχα! Όόόόλα αυτά! Λοιπόν, θα ξεκινήσω πρώτα από τον εαυτό μου, γιατί πως να το κάνουμε βρε παιδιά; είμαι ο πρώτος άνθρωπος που εκτιμάω...😀
   Καταρχάς, θα πραγματοποιήσου το μεγαλύτερο όνειρό της ζωής μου. Να εξαφανιστώ, μακριά από όλους και όλα που δεν με νοιάζονται, που με πονάνε, που με σκοτώνουν και σε καμία περίπτωση δεν με κάνουν έναν καλύτερο και χαρούμενο άνθρωπο. Γιατί, δυστυχώς, καλώς ή κακώς, Πάντα με έκαναν να θέλω να φύγω μακριά τους.
  
  Θα αγόραζα ένα ολοδικό μου σπίτι, εκτό Αθηνών, δεν με ενδιαφέρει να είναι πολυτελής ούτε παλατάκι αλλά να είναι ακριβώς όπως μου ταιριάζει, εννοείται με βεράντες, αυλή ή κήπο και κυρίως θα ήταν προσκεκλημένοι μόνο οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που με νοιάζονται πραγματικά και κανένας άλλος.
 
  Θα έκανα ένα σωρό ταξίδια σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Φυσικά αν μας το επέτρεπε η Κυβέρνηση😡, για να μην ξεχνιόμαστε! Πολλά ταξίδια γιατί είναι ένα από τα πιο χρήσιμα, αναγκαία πράγματα και δώρα ζωής και ηρεμίας που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας για να γίνουμε καλύτεροι και δυνατότεροι Άνθρωποι.
 
  Εννοείται όπως είπα πιο πάνω δεν θα δούλευα σε ξένια χέρια αλλά θα δούλευα πάνω στις δημιουργίες μου αλλά και σε άλλα πράγματα που θα μπορούσα να βοηθήσω και άλλους ανθρώπους που  υποφέρουν, δεν έχουν ένα εύκολο διέξοδο και θέλουν να ορθοποδήσουν... όπως Εγώ.

   Φυσικά αν είχα και τις κατάλληλες σωστές διασυνδέσεις ασφαλώς και θα έβγαζα πιο γρήγορα και άνετα τα βιβλία που γράφω, θα έφτιαχνα την ατομική προσωπική μου έκθεση φωτογραφίας, θα έδινα μια συνέντευξη/ομιλία ψυχής σε μια ας πούμε Πανεπιστημιακή αίθουσα που το κοινό στο τέλος θα έφευγε με δύναμη ψυχής και αισιοδοξία.
 
  Εννοείται στους ανθρώπους που εκτιμώ θα τους δώριζα ό,τι πραγματικά θα είχαν ανάγκη και σίγουρα θα τους έκανε χαρούμενους όχι τόσο για το δώρο αλλά γιατί τους το πρόσφερα Εγώ η ίδια με πραγματική άδολη αγάπη. 
 
   Επίσης διαβάστε και αυτό:
   
Ημέρα #11: Φτιάξε μια λίστα με 30 πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς.
   Το ξέρετε, με βλέπετε είμαι ένας άνθρωπος που χαμογελάω συνέχεια. Χαμογελάω σαν μικρό παιδί για τα πιο απλά πραγματάκια της ζωής.
  Τον Οκτώβριο του 2016 είχα γράψει τα παρακάτω post. Μάθετε λοιπόν τι με κάνει να χαμογελάω αλλά και τι με κάνει να εκνευρίζομαι.😂


Αλλά διαβάστε και κάτι πιο πρόσφατο που έγραψα περί "Χαμόγελου":


Ημέρα #12: Γράψε ένα γράμμα σε κάποιον που πάντα ήταν εκεί για εσένα. Και γιατί να μην το στείλεις κιόλας!
  Θα μπορούσε να είναι αυτό! Με αγάπη!💛

Ημέρα #13: Τι αγαπάς περισσότερο στον εαυτό σου;
  Έχω ένα σωρό ελαττώματα αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αλλά θα σας τα πω σε μια άλλη ανάρτηση μου. Αλλά αγαπάω ότι είμαι ο εαυτός μου παντού και πάντα! Δεν υποκρίνομαι, δεν πουλάω παραμύθι, δεν δείχνω κάποια που δεν είμαι, χαμογελάω όταν νιώθω καλά, εκνευρίζομαι, θυμώνω και το δείχνω όταν χαλιέμαι με κάτι ή με κάποιον, δεν μασάω τα λόγια μου, δυστυχώς δεν είμαι λαμόγιο και δεν παίζω πούστικα (ίσως η ζωή μου σε όλα τα επίπεδα να ήταν εκεί που θα έπρεπε να ήταν), είμαι εργατική στην όποια δουλειά μου και δεν πατάω στις πλάτες των άλλων για να μη δουλεύω, είμαι δίκαιη και παλεύω πολύ και με σθένος για τα όποια δικαιωματά μου.... 
 
  Και για να μην τα πολυλογώ αν μου φερθείς άδικα, πούστικα και δε όταν θα με παιδέψεις χωρίς λόγο και θα χάσω την ηρεμία μου θα με βρεις μπροστά σου και πίστεψέ με δεν πρόκειται να τη γλιτώσεις. Σκορπίνα γαρ! Χτυπάω πάντα αλλά χτυπάω έντιμα και την κατάλληλη στιγμή, αφού σου έχω δώσει ήδη και 3η ευκαιρία να επανορθώσεις αλλά τις έχεις χάσει. 
 
  Αγαπάω, πιστεύω, υποστηρίζω και ισχύει 100% ότι είμαι ένας δυνατός και ισχυρός χαρακτήρας και πρωσοπικότητα.💪

Ημέρα #14: Οφείλω μια συγνώμη... στον εαυτό μου και μόνο! Έχω συγχωρέσει ξανά και ξανά ανθρώπους που μου προκάλεσαν πραγματικό κακό αλλά τελικά δεν το άξιζαν. Το ίδιο λάθος δεν πρόκειται να ξανά γίνει. Και τελικά από όπου και να το πιάσω τον εαυτό μου τον έχω αδικήσει γιατί είμαι αυτός ο άνθρωπος που είμαι. Και να σας πω και κάτι που διστακτικά παραδέχομαι κι Εγώ η ίδια; Μου οφείλω όχι μία αλλά πολλές συγγνώμες και νιώθω πως ακόμα και σήμερα δεν με έχω συγχωρέσει πραγματικά που άφησα εμένα και τη ζωή μου στα χέρια άλλων και παλεύω ακόμα για τα αυτονότητα και για να φτιάξω τη ζωή μου όπως μου αξίζει. Αλλά τι θα ξαναπώ για τρίτη φορά; Είμαι δυνατή και ...ξέρετε!😉 

 
Ημέρα #15: Ποια αλήθεια αρνήσε να παραδεχτείς στον εαυτό σου;
  Αυτό που είπα στην προηγούμενη ερώτηση. Δεν αρνούμε ακριβώς απλά θεωρώ ότι άργησα και δεν το έχω κάνει ακόμα να με συγχωρήσω που άφησα τη ζωή μου στα χέρια άλλων, ακόμα και αν αυτοί ήταν τάχα η οικογένειά μου. Αλλά πλέον αν όλα πάνε καλύτερα θα με συγχωρήσω και ο καθένας θα πάρει αυτό που πραγματικά του αξίζει. Εξάλλου, από τη δικαιοσύνη της ζωής, το Θεό και την μοίρα κανένας μας δεν ξεφεύγει. 


Ημέρα #16: Πώς νιώθεις όταν σκέφτεσαι το μέλλον σου; Ενθουσιασμό ή φόβο;
  Πρώτα απ' όλα ξέρω την αξία μου, ύστερα προσπαθώ και παλεύω πολύ για τα πάντα και τέλος ζω το σήμερα, το παρόν χωρίς βέβαια να ξεχνάω το παρελθόν, διότι θυμάμαι πως ήμουν-ήταν και δεν θέλω σε καμία περίπτωση επιστροφές και καταστροφές. Από πέρσι, από το 2020 με όσα περνάμε σκέφτομαι πολύ πιο έντονα το μέλλον μου και πιστέψτε με δεν νιώθω σίγουρα ενθουσιασμό γιατί ο ενθουσιασμός είναι κάτι που από πάντα τον φοβόμουν και δεν μου ταιριάζει.  Από την άλλην, δεν νιώθω ούτε τόσο μεγάλο φόβο, όσο μια δυναμικότητα, μια αποφασιστηκότητα, μια αλλά και δυο θετικές σκέψεις πως έχουμε το τώρα, το σήμερα, το αύριο, το μέλλον μπορεί να περιμένεις πάνω κάτω κάποια πράγματα που θα συμβούν ειδικά και γενικά, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς το μέλλον το ζεις στο τώρα, στο αύριο, στις ημέρες, στους μήνες, στις στιγμές που ζούμε τώρα. Διότι, πολύ απλά, για να υπάρχει μέλλον, πρέπει να ζεις το παρόν, το τώρα, με όσα έχεις και με όσα ονειρεύεσαι μέχρι να οδηγηθείς στο δρόμο του μέλλοντος σου. "Ίδωμεν!" ή "Άντε να δούμε!" συνηθίζω να λέω!
 
    
 
 
  Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο Journaling Challenge 2 της Ειρήνης από το Woman's Book Story & το BwithRenata.  Επισκεφτείτε την για να διαβάσετε τις δικές της ερωτοαπαντήσεις!
 
  *Οι ημερομηνίες του Α' μέρους είναι από την Παρασκευή 1 μέχρι Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2021.
Έρχεται την επόμενη Κυριακή το Β' μέρος!

 

 


_________________

Διαβάστε επίσης:
_________________
30days Gratefulness Challenge 2018: Είμαι ευγνώμων...
►Διαβάστε το "Ημερολόγιο Σκέψεων 2016"
►Διαβάστε το "⌛ Keep a 5 Year Journal 2015 & 2016"
► Διαβάστε για το "5 Year Journal: 365 days"
 
 
 
 

 Αν επιθυμείς μπορείς να κάνεις εγγραφή στο Newsletter μου για να γίνεις ένας από τους Συλλεκτικούς Αναγνώστες μου, να ενημερώνεσαι άμεσα για τα δημιουργικά πράγματα του blog, να μαθαίνεις τα πιο special νέα μου, να απολαμβάνεις ειδικά προνόμια, όπως επίσης να έχεις πρόσβαση στην Συλλεκτική Βιβλιοθήκη του blog μου. 

Μπορείς να με στηρίξεις δημιουργικά απλά...



*Η παρούσα ανάρτηση, όπως όλα τα κείμενα, οι εικόνες και οι φωτογραφίες είναι πνευματική ιδιοκτησία των ιστολογίων (blogs) ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ & Παρατηρώ, Φωτογραφίζω και Συλλέγω Στιγμές by mariaparask29_photography
Απαγορεύεται η τροποποίηση, η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των κειμένων καθώς και των φωτογραφιών από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς προηγούμενη έγκριση της δημιουργού του αλλά και η απαραίτητη αναγραφή της πηγής.
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
Όλα είναι επίσημα αποθηκευμένα!

3 σχόλια :

  1. Πολύ όμορφο άρθρο. Σε ευχαριστώ και που πήρες μέρος και που τα βγάζεις από μέσα σου. 😁

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ ξεκινησα και εγω netflix
    το ομολογω
    ειναι εθιστικο

    ολα τα αλλα, εισαι εσυ
    ετσι εισαι εσυ

    αληθινη
    υπεροχη

    φιλια πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαρία μου, πολύ ενδιαφέροντα τα όσα μοιράστηκες. Έμεινα με την Ρώμη. Πρέπει να ήταν φοβερή (κυριολεκτικά εμπειρία) το να χαθείς εκεί. Έχεις δίκιο όμως, αυτές οι εμπειρίες μας κάνουν δυνατότερους.
    Καλό απόγευμα.
    Σε φιλώ γλυκά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια σας καλοδεχούμενα!!!
*Παράκληση! ΜΗΝ γράφετε με greeklish!
*ΌΧΙ Spam, ΟΧΙ υβριστικά σχόλια!
*Τα σχόλια σας θα δημοσιεύονται μετά τον απαραίτητο έλεγχο.
*Privacy Policy and GDPR!
Διαβάστε περισσότερα στο σχετικό post πάνω στο αντίστοιχο menu.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την επίσκεψή σας!

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫. Made with by OddThemes