Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

The #unpaixtable Blogger Award! (+Update)







✔Like✔

Μετά από τις τελευταίες δυο αναρτήσεις που ήταν κάπως “θλιβερές”, μιας και η εβδομάδα αυτή ήταν κάπως δύσκολη για εμένα, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω το νέο μου βραβείο, να δώσω μια ακόμη mini συνέντευξη, να απαντήσω σε ‘προσωπικές’ ερωτήσεις… με απλά λόγια να παίξω. 

Το “The #unpaixtable Blogger Award” ξεκίνησε από το www.all4blogs.gr και περίμενα πως και πως να έρθει κι η σειρά μου κάποιος να μου το προσφέρει, μιας και θεωρώ πως είναι ένα μοναδικό και ξεχωριστό βραβείο που σκοπό του είναι να ενώσει (σαν μια αλυσίδα) όλους τους bloggers.  

Είχα λοιπόν την τιμή να λάβω το βραβείο αυτό (που το συνοδεύουν με ερωτήσεις), πρώτα από την Βάσω Σταύρου από το blog stvassoyahoogr.blogspot.gr και μια μέρα μετά από την Χριστίνα από το blog neraidodimiourgies37.blogspot.gr. Σας υπερ-ευχαριστώ πολύ Κυρίες μου!
(Σημ.: πατήστε πάνω στα links για να μεταβείτε στις δικές τους αντίστοιχες αναρτήσεις.)


**Κανόνες**

















  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.0TH6grUu.dpuf
    • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του.
    • Γράψε τους κανόνες.
    • Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις (6+1).
    • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους.
    • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
    • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
    • Κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award)
    • Όταν το κάνεις... ενημέρωσε  το all4blogs, διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back). 

    **Ερωτήσεις – Απαντήσεις**


    1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)

    Ονομάζομαι  Μαρία Παρασκευοπούλου ή αλλιώς ΜΑΡΙΑ Π. (με κεφαλαία παρακαλώ, μην μπερδευόμαστε), μένω σε μια περιοχή των Δυτικών Προαστίων στην Αθήνα, είμαι Σκορπίνα (ναι, ξέρω ωχ!) με ωροσκόπο Καρκίνο και με φιλοξενεί από το 2008 ο Mr. blogger
     
     
    2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!

    Το moto του Blog μου; Ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου ότι το “ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ” πρέπει να έχει ένα moto. Θα αναφέρω όμως αυτό που συνήθως γράφω παντού (στα post-it, στα τετράδιά μου, στα βιβλία μου αλλά και σε κάποιες αναρτήσεις μου αλλά και στο Βιογραφικό του Blog):
     Και να μην ξεχνάτε: Να χαμογελάτε & να είσαστε ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σας!"
     
     
    3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

    Με μια φωνή θα πω “Παζλ”. Λατρεύω τα Παζλ και έχω την υπομονή να ξεκινήσω ένα των 1000-1500 κομματιών και να το ολοκληρώσω όσο χρόνο κι αν μου πάρει. Το πρώτο Παζλ των 1000 κομματιών που ολοκλήρωσα το 2004, μου πήρε 4 χρόνια, αντί 2 μηνών που σχεδόν το είχα ολοκληρώσει. Ας είναι καλά οι γύρω που βάλανε το χεράκι τους για να μου πάρει τόσο χρόνο… 
     
    Το blogging θα ήταν λοιπόν ένα “Παζλ”, γιατί ο καθένας μας, μέσα από τις αναρτήσεις/τα κείμενα/τα λόγια/τις λέξεις/τις σκέψεις ακόμα και από τις εικόνες και τα τραγούδια που αναρτεί, συνδέει-ενώνει κομμάτι-κομμάτι με αποτέλεσμα να σχηματίζονται εικόνες και να αποκαλύπτεται σιγά-σιγά η προσωπικότητα του/της  ‘αρθρογράφου’.    
      
     
    4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)

    …με πλησιάσουν οι ‘εχθροί’ μου και θα μου πούνε πόσο εκτιμάνε την γραφή μου και συνεπώς εμένα την ίδια και κακώς που με έχουν παρεξηγήσει… κλπ κι εγώ θα τους ρίξω άκυρο. Ευχαριστώ δεν θα πάρω! Σοβαρά τώρα! Θα συνεχίσω να γράφω Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!! Ίσως να είχα περισσότερες πόρτες ανοιχτές για να μου δώσουν την ‘έμπνευση’ και την ‘αφορμή’ να γράψω για πιο κοινωνικά και ανθρώπινα θέματα… με στόχο να μεταδώσω το μήνυμα ζωής πως “μέσα από τις δυσκολίες της ζωής μπορείς να βγεις –πάντα- νικητής  ή νικήτρια”. 

     
     
    5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.

    Απ’ ό,τι είδα είναι η ανάρτηση με τίτλο “Το φαινόμενο Deja vu!” που την ανέβασα στις 23/7/2011 και όπως γράφω, ναι! εκείνο το Καλοκαίρι βίωνα (για μία ακόμη φορά) το φαινόμενο Deja vu. Τη θυμάμαι εκείνη την εποχή! Μου έρχονται οι θύμισες τώρα και πραγματικά… αναρωτιέμαι για πολλά! Εσείς αλήθεια, έχετε βιώσει ποτέ –έστω μια φορά- το φαινόμενο Deja vu;    

     
     
    6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;

    Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, θα ήθελα να εξαφανιστούν όλα αυτά τα ιστολόγια που η θεματολογία τους είναι καθαρά Cut-Copy-Paste. Και το χειρότερο είναι ότι μπαίνεις σε μια σελίδα και για να διαβάσεις το άρθρο σου λέει κλίκαρε “εδώ” για να διαβάσεις την συνέχεια του άρθρου που στην ουσία σε πάει σε μια άλλη διαφορετική σελίδα. Αναρωτιέμαι(!) όλες αυτές συνεργάζονται μεταξύ τους; 

     
     
    7) Η ερώτηση της Βάσως:

    “αν στις αναρτήσεις σας, λαμβάνατε συνεχώς από κάποιο άτομο αρνητικά σχόλια, πώς θα  αντιδρούσατε?”

    Για να είμαι ειλικρινής, -μέχρι στιγμής τουλάχιστον-, σε καμία ανάρτηση μου δεν έχω λάβει κάποιο αρνητικό σχόλιο (τώρα αυτό είναι καλό ή κακό;), συνήθως τα αρνητικά τα λαμβάνω μέσω e-mail. Αν όμως, κάποια στιγμή λάβω συνεχώς αρνητικά σχόλια και είναι, πρώτον, από το ίδιο άτομο και δεύτερον, (και) είναι και “ανώνυμος”, πραγματικά κάποια στιγμή θα απαντήσω (επειδή με ξέρω!) με την ‘ευγένεια’ που με διακατέχει’ ως εξής: “Δέχομαι την ‘κριτική/άποψή’ σου αλλά αν κάτι δεν μας αρέσει, από το να ασχολιόμαστε με αυτό σχολιάζοντας αρνητικά, το καλύτερο θα ήταν να αδιαφορήσουμε και να αποχωρήσουμε βρίσκοντας κάτι άλλο που ταιριάζει περισσότερο στα γούστα μας. Ευχαριστώ!”  




    Η ερώτηση της Χριστίνας: 


    ''Αν κέρδιζες ένα αεροπορικό εισιτήριο χωρίς επιστροφή για σένα και την οικογένειά σου, σε ποιό μέρος του κόσμου θα επέλεγες να πας και γιατί;'' 


    Εγώ σαν Μαρία θα επέλεγα σίγουρα Ή Ρώμη Ή Παρίσι! Στην Ρώμη έχω πάει και την απόλαυσα στο έπακρον μπορώ να πω και θεωρώ ότι μου ταιριάζει αρκετά και άνετα θα μπορούσα να ζήσω εκεί. Από την άλλη, είναι όνειρο ζωής να ταξιδέψω –έστω και για μια μέρα- στο Παρίσι και πολλούς λόγους και γιατί έχω πολλές αφορμές! Επειδή όμως, το εισιτήριο συμπεριλαμβάνει και την Οικογένειά μου και δεν έχει να κάνει μόνο με μένα, θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη την Αυστραλία. Γιατί; Γιατί εκεί ζούνε συγγενείς, όπως οι αδελφές της μαμάς μου και οι ξαδέλφες μου… επομένως αφού εκεί υπάρχει σόι, ‘δικοί σου ‘άνθρωποι’, πως να μην επιλέξεις να πας εκεί που σου θυμίζει την Πατρίδα σου και που θα νιώθεις λιγότερο ξένος; Λογικό δεν είναι;

    ***

    Update
    Τετάρτη 30/10/2013

    Επίσης, αυτό το βραβείο μου το πρόσφερε και η από το blog katitimou.blogspot.gr και την Ευχαριστώ πάρα πολύ!
    Δείτε ΕΔΩ τη δική της αντίστοιχη ανάρτηση! 

    Και η ερώτηση της που πρέπει να απαντήσω είναι η εξής:
     «Ποιο ήταν το πιο αγαπημένο σας παιχνίδι?»

    Λοιπόν, το πιο αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν πάντοτε η "Μονόπολη" (για να μην αναφέρω και το "Φιδάκι"). Εντάξει! ξέρω πως είναι ένα Επιτραπέζιο Παιχνίδι, αλλά διαβάζοντας την ερώτηση της


     ***

    Και η δική μου ερώτηση για τους επόμενους Unpaixtable Bloggers είναι η εξής:
     “Αν είχατε τη δυνατότητα ως blogger να επισκεφτείτε έναν -Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό- για  να περάσετε μια μέρα ολόκληρη στο χώρο τους ώστε να καταγράψετε(συνεντεύξεις/φωτογραφίσεις/βιντεοσκοπήσεις) το έργο τους, ποιόν θα επιλέγατε και γιατί;”


    Με την σειρά μου χαρίζω το βραβείο και προσ(κ)αλώ τις εξής 5 φίλες bloggers να συνεχίσουν την αλυσίδα του “The #unpaixtable Blogger Award”. 

    1) Στην Rylie (mythoughtsnotebook.blogspot.gr)

    2) Στην Ειρήνη (tomikromou.blogspot.gr) 

    3) Στην Μαρία Έλενα (glykia-zoi.blogspot.gr)

    4) Στην Siren Girl (sirengirl-elenaki.blogspot.gr)

     5) Στην Εύα (evasbits.blogspot.gr)



    Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ειρήνη από το blog “Το μικρό μου blog” για το παρακάτω βραβείο που μου πρόσφερε πριν λίγες ημέρες. Την δική μου ανάρτηση με τις ερωτήσεις+απαντήσεις που συνοδεύουν το βραβείο θα τη βρείτε ΕΔΩ!


    Να ευχαριστήσω και την Rylie από το blog “Μy Τhoughts Νotebook” που μου πρόσφερε το παρακάτω βραβείο, χωρίς να το συνοδεύουν με κάποιες ερωτήσεις.


    Αυτά από εμένα!

    Σας/μας εύχομαι να έχουμε ένα ήρεμο και όμορφο Τριήμερο!
    Α! και στέλνω τα 'Χρόνια Πολλά' σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα, στους Δημήτρηδες και στις Δήμητρες! Ό,τι επιθυμείτε! 



    Σημ.: Η ανάρτηση ανέβηκε αρχικά το Σάββατο 26/10/2013.



      
    __________________________________________

    *Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

    Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

    Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *

    *All rights reserved

    Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

    ♫Music Obsessions#7 – Η Ταχύτητα της ζωής!



    Πολλές σκέψεις 'κατακλύζουν' κι απόψε (και όχι μόνο απόψε) το μυαλό μου.
     
    Αλλά δεν είναι ‘απόψε’ η ώρα να τις εξωτερικεύσω…γιατί θα είναι –μεγάλες- αλήθειες-… αλήθειες που εγώ η ίδια δεν τις φοβάμαι… αλλά ο κόσμος (φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι)…  δύσκολα μπορούν να κατανοήσει και να αποδεχτεί.


    Προς το παρόν, θέλω μόνο να μοιραστώ αυτό το υπέροχο τραγούδι από την αγαπημένη –φωνή- Delta Goodrem.


    Ένα τραγούδι που ίσως λίγοι(;) μπορούν να καταλάβουν πραγματικά τους στίχους και το νόημα αυτού του τραγουδιού! 


    ▃ ▄ ▅ ▆ ▇ █ I ♥ MUSIC ♪ █ ▇ ▆ ▅ ▄ ▃

    Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

    Σκέφτομαι και Γράφω#11 - Όσα κρύβει ένα… ΟΧΙ!



    Όχι! Δεν θα μιλήσω για την σημερινή Εθνική μας εορτή, την 28η Οκτωβρίου, τους ήρωες του 1940, για  το “Ηρωικό ΟΧΙ” και την σημασία που είχε ο αγώνας ΤΟΤΕ και ποια σημασία έχει ΣΗΜΕΡΑ!

    Όχι, γιατί δεν με αφορά ή δεν με νοιάζει! Αν είναι δυνατόν! Αλλά να! διαβάζοντας την περσινή ανάρτηση που είχα γράψει μια τέτοια μέρα, συνεχίζω να σκέφτομαι το εξής:

    Έχουμε αντιληφθεί ότι αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε νοοτροπία και τρόπο σκέψης για ένα καλύτερο αύριο και ένα πιο φωτεινό μέλλον, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει η κατάσταση που βιώνουμε και γενικά καμιά κατάσταση; Τι περιμένουμε; Μήπως η λύση όλων των προβλημάτων  να έρθει εξ ουρανού;  

    Δεν θα μιλήσω λοιπόν 'γενικά' αλλά 'εδικά'... 

    ΟΧΙ”! Εγώ προσωπικά στη Ζωή μου έχω πει περισσότερα “ΟΧΙ” απ’ ότι “ΝΑΙ”! Πολλά τα πλήρωσα ακριβά! Με ψυχολογική αλλά και σωματική βία, με λόγια σκληρά, με συμπεριφορές άδικες… Όλα αυτά επειδή ένα “ΟΧΙ” ακούστηκε δυνατά, με σθένος, με αποφασιστικότητα αλλά και με λίγο εγωισμό, με αντίδραση. 

    Πολλά “ΟΧΙ” γιατί ένα “ΝΑΙ” δεν μου πήγαινε, δε μου ταίριαζε, δεν το θεωρούσα σωστό για τα δικά μου “θέλω”, δεν θεωρούσα πως ήταν η “κατάλληλη” στιγμή, δεν ήθελα να δημιουργήσω καβγάδες, τσακωμούς, να μπω στην μέση μιας “εμπόλεμης” κατάστασης μέσα σε ένα σπίτι ή έτσι απλά γιατί το “ΟΧΙ” ήταν πιο δυνατό από το “ΝΑΙ”!

    Μαθαίνω ακόμα να λέω και “ΝΑΙ”, αν και είναι λιγότερα από τα “ΟΧΙ”! Να λέω “ΝΑΙ” σε ό,τι μου πάει… σε ό,τι μου ταιριάζει… σε ό,τι αξίζει πραγματικά… που δεν με αδικεί… που δεν με κάνει θύμα… που με κάνει καλύτερο άνθρωπο… που μου δίνει προοπτικές… που δεν με πιέζει να κάνω πράγματα με το “έτσι θέλω”… που δεν με κρατάει στάσιμη… που δεν με αφήνει στην “απ’ έξω” αφού έχω το δικαίωμα να είμαι στην “από μέσα”… που δεν χαραμίζει το χρόνο μου… που δεν μου απαγορεύει να είμαι “ο εαυτός μου” και κυρίως που μου δίνει το δικαίωμα της ‘επιλογής’!

    Το “ΟΧΙ” πολλές φορές δεν σημαίνει “αγένεια” ούτε “ασέβεια” ούτε “κακία” ούτε “απόρριψη(αν έχεις και τον σωστό ύφος!), σημαίνει πως την συγκεκριμένη στιγμή το “ΝΑΙ” δεν σε εκφράζει… δεν είναι η ώρα να το πεις… δεν το χρειάζεσαι!

    Ένα “ΟΧΙ” λοιπόν, κρύβει πολλά περισσότερα απ’ ό,τι φαίνεται εξαρχής… απ’ ό,τι  νομίζεις… και απ’ ότι μπορείς να φανταστείς!     



    Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!
    (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)



    Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις της στήλης “Σκέφτομαι και Γράφω#”



    __________________________________________

    *Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.

    Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

    Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *

    *All rights reserved

    Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

    Συλλέγω Στιγμές#16 – Αποτοξίνωση από την κακή ψυχολογία!


    Πριν κάνα μήνα είχα γράψει “Σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό …η θλίψη!”, χθες “ΑΥΡΙΟ-ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ!” και σήμερα γράφω για την αποτοξίνωση που ‘έκανα’ για να μαζέψω τα κομμάτια μου, να τα ενώσω ξανά, να διώξω την κακή ψυχολογία και να βρω και πάλι τον καλό εαυτό μου.

     

    Κάποιες δυσκολίες που ήρθαν, που έπρεπε κι αυτές να τις πάρω πάνω μου κι ας μην είναι δικό μου φορτίο, ένα πρόσωπο που μπαινοβγαίνει όποτε γουστάρει  χωρίς να έχει πάρει την άδεια σου πρώτα και χωρίς να ρωτάει αν το αξίζει, λίγο τα μηδέν οικονομικά και το χειρότερο μία απογοήτευση από άνθρωπο που εκτιμάς και αγαπάς… όλα βάλανε το χεράκι τους για να μου ρίξουν την καλή ψυχολογία.

     

    Την πρώτη μέρα (όπως πάντα) έκανα τον Καραγκιόζη, την δεύτερη τον Κλόουν μα την τρίτη μέρα λύγισα. Αν και έχω πει πως  Πάνω από μία, άντε δυο ημέρες δεν αφήνω τη θλίψη, τη στενοχώρια και γενικά την κακή ψυχολογία να υπερισχύει! αυτή την φορά μου πήρε λίγο παραπάνω. Λύγισα, γιατί όταν ακούς από ανθρώπους που εκτιμάς και πιστεύεις πως σε εκτιμούν και αυτοί και που έχεις πει 2-3 πράγματα για την ‘κατάσταση της ζωής σου’ να σου λένε αυτό που λένε όλοι οι υπόλοιποι (που δεν σε ξέρουν ή δεν θέλησαν ποτέ να σε μάθουν) από κακία και μόνο: “Σιγά μωρέ, δεν έχεις τίποτα εσύ! Τι προβλήματα έχεις εσύ; Σιγά την ταλαιπωρία που τραβάς…” όχι απλά τα παίρνεις τοις μετρητοίς αλλά τα παίρνεις και ως μαχαιριές. Και είναι άδικο! Άδικο γιατί εσύ από την πλευρά σου, τον άλλον τον ακούς πάντα και όσο μπορείς ‘φαντάζεσαι’ αυτά που περνάει και δεν τον κρίνεις ούτε τους πετάς τέτοιες κουβέντες. Ε, όσο να ‘ναι περιμένεις μια αμοιβαία “κατανόηση” ή έστω συμπεριφορά. Αλλά τι λέω; Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια!

     

    Από την άλλην, μερικές φορές σκέφτομαι (“αστραπιαία” βέβαια αλλά σκέφτομαι) τα εξής:

    “Έλα ντε! τι ανάγκη έχω εγώ; Τι προβλήματα έχω εγώ; Τι ταλαιπωρίες τραβάω εγώ; Δουλειά δεν έχω… το πορτοφόλι και οι τσέπες άδειες… σ’ ένα σπίτι με λίγη έως καθόλου κατανόηση… κάποιοι να με θεωρούν άχρηστη ακόμα κι αν προσφέρω ό,τι μπορώ αυτή τη στιγμή… τα ‘βάρη’ των άλλων να τα σηκώνω εγώ… να ακούω λόγια/κουβέντες που δεν μου αξίζουν ούτε στο ελάχιστο… να μην υπάρχει κάποιος που να μπορώ να εμπιστευτώ/να μιλήσω/να ζητήσω ‘βοήθεια’… να με τρώει ο φόβος ότι μπορεί να μην τα καταφέρω γενικώς και ειδικώς… που προσπαθώ το “τίποτα” να το κάνω “κάτι”… που παλεύω και προσπαθώ να κρατήσω την υπομονή μου, την ελπίδα μου σε ό,τι εδώ και χρόνια παλεύω να ολοκληρώσω με στήριγμα μόνο τον εαυτό μου… και συν όλα αυτά (και πόσα άλλα ακόμα)να χαμογελάω και να μην ξεχνάω να είμαι άνθρωπος!”

     

    Έλα ντε! τι ανάγκη έχω εγώ; Τι προβλήματα έχω εγώ; Τι ταλαιπωρίες τραβάω εγώ; Όλα μου πάνε μια χαρά! Αααα! όλα κι όλα! Εγώ είμαι δίκαιος άνθρωπος …και τα λέω τσεκουράτα! Και “Δόξα τω Θεό” λέω και “Ευχαριστώ” επίσης!

     

    Ντροπή μου! Πρέπει να σκέφτομαι μόνο αυτούς που μιλάνε εκ του ασφαλούς, που έχουνε “κάτι(από όλα αυτά που δεν έχω εγώ) και από αχαριστία (γιατί περί αχαριστίας πρόκειται) να το βλέπουνε σαν ένα “τίποτα” και που παριστάνουνε τα θύματα (κι εγώ τη δυνατή) και διαρκώς παραπονιούνται και εν τέλει κρίνουνε εμένα. Ε, ναι λοιπόν, θα έπρεπε να ντρέπομαι λιγάκι και να τους αφήνω ελεύθερα να μου προσάπτουν ό,τι τους κατεβαίνει από το στενόμυαλο κεφάλι τους, κι ας μην τους έχω δώσει το δικαίωμα! “Ντροπή σου Μαρία! Λίγη τσίπα πάνω σου δεν έχεις;” (έχω και περισσότερη από ό,τι έχουνε 100 άνθρωποι μαζί!)

    Α! Εγώ είμαι δίκαιος άνθρωπος …και τα λέω τσεκουράτα!

     

    Ναι! Παραδέχομαι πως λύγισα! Παραδέχομαι πως επειδή ξέρω πολύ καλά τον εαυτό μου εδώ και πόσα χρόνια και τον εμπιστεύομαι, πήρα την απόφαση να απέχω, να απομακρυνθώ, να μη θέλω να δω κανέναν, να κλειστώ στο δωμάτιό μου, στους τέσσερις τοίχους που κάποιες φορές με πνίγουν, να κλειστώ στον εαυτό μου και να κάνω την αποτοξίνωσή μου, με τον δικό μου τρόπο. Κάποιες αποφάσεις τις παίρνω μια μέρα πριν, άλλες πάλι έτσι στα ξαφνικά μα όλες με συνειδητή λογική. Από το να “ξεσπάω” στους γύρω μου χωρίς να μου φταίνε σε τίποτα, από το να βλέπουν μια “σκοτεινή” εικόνα μου και κυρίως από το να πνίγομαι εγώ με μένανε  μέσα σε έναν “δημόσιο” χώρο και να κρατιέμαι να μη λυγίσω… προτιμώ πάντα να δίνω χώρο και χρόνο… μόνη μου να “γιατρευτώ”.

     

    Αυτό λοιπόν έκανα! Κλείστηκα στο δωμάτιό μου, εγώ με τον εαυτό μου. Προσπάθησα να κοιμηθώ, να μην σκέφτομαι… (μάταια βέβαια αφού οι σκέψεις είναι πάντα πιο δυνατές από τον ύπνο), κοιτάζοντας το ταβάνι που έχει χρώμα λευκό -που πλέον δεν το γουστάρω καθόλου και δεν ξέρω γιατί- (αχ βρε μάνα που δεν με άφησες να το βάψω κι αυτό!) σαν να κοιτάζω το “κενό” κατάματα! Έκλαψα σαν μικρό παιδί περισσότερο από ό,τι τις προηγούμενες μέρες… (δεν χρειάστηκε να βάλω σήμερα καθόλου κολλύριο, αφού τα δάκρυα –αν και καυτά η αλήθεια είναι αυτή!- κάνανε πολύ καλύτερη δουλειά)… Μόνη μου, εγώ, ο εαυτός μου…  μες την σιωπή, ούτε καν μουσική, μες το σκοτάδι… Το δωμάτιο σιγά-σιγά άρχιζε να σκοτεινιάζει αφού το φως της ημέρας έξω σιγά-σιγά όσο περνούσε η ώρα χανόταν και στη θέση του έπαιρνε το σκοτάδι… κι εγώ εκεί ακόμα ξαπλωμένη. Το κινητό μου -σε κάποια φάση- χτύπησε… απάντησα με δυσκολία προσπαθώντας να μην ακουστώ ότι έκλαιγα… σε κάποια άλλη φάση χτυπούσε επίμονα το σταθερό αλλά δεν το σήκωσα καμιά φορά… μέχρι που δεν άντεχα άλλο να το ακούω (σκέφτηκα πως μπορεί να είναι ανάγκη) και το σήκωσα.

    Εγώ: “Παρακαλώ!”

    -“Ναι, Κυρία Ελένη;”

    Εγώ: “Η κόρη της είμαι!”

    -“Ναι, Κυρία Ελένη; Μ’ ακούτε;”

    Εγώ: “Η κόρη της είμαι! Ποια την ζητεί;”

    -“Την Κυρία Ελένη θα ήθελα κορίτσι μου!”

    Εγώ: “Δεν είναι εδώ!”

    -“Που έχει πάει παιδί μου;”

    Εγώ: “Τι να σας πω; Δεν γνωρίζω!”

    -“Ξέρεις τι ώρα θα επιστρέψει;”

    Εγώ: “Τι να σας πω; Δεν μου είπε! Γιατί δεν την παίρνετε στο κινητό της;”

    -“Γιατί εγώ που πήρα; Στο κινητό της δεν πήρα;”

    Εγώ: “Όχι! έχετε πάρει στο σταθερό!”

    -“Αλήθεια; Πως μπερδεύτηκα έτσι νομίζοντας ότι πήρα στο κινητό της;”

    Εγώ: “Τι να σας πω; Δοκιμάστε να πάρετε στο κινητό της!”

    -“Εντάξει παιδί μου! Θα δοκιμάσω! Συγνώμη!”

    Εγώ: Να ‘σται καλά!

     

    Εντάξει! αυτό ήταν μια ωραία φάση και αφορμή να ξεκαρδιστώ στα γέλια και να σηκωθώ από το κρεβάτι. Άνοιξα το φως, είδα ότι η ώρα ήταν περασμένη εννιά και αμέσως άνοιξα το ράδιο να διώξω τη σιωπή. Περιέργως ένιωθα ότι το βάρος της στενοχώριας όλων αυτών των ημερών είχε γίνει πιο ελαφρύς για να μην πω πως είχε σχεδόν εξαφανιστεί. Σημασία έχει ότι ένιωθα πολύ καλύτερα μα πολύ καλύτερα! (Μα πως τα καταφέρνω πάντα, απορία το έχω!)

     

    Και να ‘μαι εδώ στο γραφείο μου, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, να γράφω αυτή την ανάρτηση. Αφού στον προφορικό λόγο δεν είμαι και τόσο καλή (άσε που δύσκολα να βρεις κάποιον έμπιστο να σ’ ακούσει χωρίς να σε κρίνει…….) και γραπτώς τα λέω καλύτερα, σκέφτηκα να καταγράψω/συλλέξω αυτή την στιγμή στο blogοημερολόγιό μου. (συνήθειες που δεν κόβονται εύκολα και όσο έχω αυτό το μέσο!)

     

    Και να ‘μαι! Εδώ είμαι και δηλώνω πως και αυτή η αποτοξίνωση για να διώξω την κακή ψυχολογία (μου), το “μαύρο” κενό στέφθηκε με απόλυτη ΕΠΙΤΥΧΙΑ! Μόνη μου, χωρίς να βαρύνω κανέναν, χωρίς να ξεσπάσω σε ανθρώπους που δεν μου φταίνε σε τίποτα, χωρίς να είμαι σε ένα ‘ξένο’ περιβάλλον, χωρίς να με δει κανείς να κλαίω και να λυγίζω! Σκέφτηκα, έκλαψα, έβαλα κάποια πράγματα σε μια σειρά… και να ‘μαι πάλι εδώ! Είμαι όρθια, δυνατή και με καλύτερη ψυχολογία! Και ναι! τα κατάφερα και πάλι!

     

    Θα το ξαναπώ και θα το ξανά γράψω: “Μα πως τα καταφέρνω πάντα, απορία το έχω!” Μάλλον, το πλούσιο βιογραφικό μου με τις αμέτρητες δυσκολίες εδώ και πόσα χρόνια… μου δίνει την απάντηση! (μη γελάτε! γελάω εγώ πρώτη! Την πρωτιά την έχω πάντα εγώ!)

     

    Το συμπέρασμα από την σημερινή ημέρα ή αν θέλετε από τις τελευταίες ημέρες είναι το εξής:

    “Αν αγαπάς τον εαυτό σου, μπορείς άνετα και εύκολα να αγαπήσεις τον οποιοδήποτε!”

    Ό,τι εμπόδια κι αν συναντάμε, όσες απογοητεύσεις κι αν παίρνουμε, όσο κι αν η μοναξιά ή οποιοδήποτε κακό συναίσθημα να μας πνίγει, όσα κι αν μας προσάπτουν άδικα ή ακόμα κι αν κάποιες στιγμές λυγίζουμε (που είναι απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο) και δε βλέπουμε το φως και ένα παραθυράκι ελπίδας, αν πιστεύουμε σε μας και στη Ζωή που μας δόθηκε για κάποιο λόγο, τότε αργά ή γρήγορα, σήμερα-αύριο ή όσο χρόνο νομίζει ο καθένας πως χρειάζεται… θα ξανά σταθούμε στα πόδια μας, θα ξανά βρούμε το χαμόγελό μας, θα ελαφρύνει κάπως η κακή ψυχολογία μας και κυρίως θα θέλουμε να ζήσουμε πράγματα και στιγμές, επειδή απλά θα νιώθουμε και πάλι δυνατοί!

    Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο για να διώξει την κακή ψυχολογία του, εγώ πολλές φορές ακολουθώ αυτό τον τρόπο… τον τρόπο της αποτοξίνωσης και της απομόνωσης. Από το να το ρίχνεις στο ποτό ή στα χάπια ή δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο… βρες καλύτερους και πιο ήπιους τρόπους να ξεσπάσεις. Αν έχεις κάποιον δίπλα σου, ακόμα καλύτερα! Μην τον απομακρύνεις! Μην τον διώξεις! Μίλησε, ξέσπασε, ζήτα ακόμα και “βοήθεια” από αυτόν τον άνθρωπο. Είναι καλό κάποιες φορές να βάζουμε λίγο στη άκρη την αξιοπρέπειά και την υπερηφάνειά μας και να δίνουμε χώρο σε μια ανθρώπινη παρουσία. Αν πάλι δεν έχεις κάποιον, κάθισε με τον εαυτό σου και βρες τα μαζί του, στήριξέ τον! Είναι και αυτό απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο! Μην φοβάσαι πως θα χαθείς πιο βαθιά στο σκοτάδι, αντιθέτως θα καταλάβεις και θα δεις πράγματα που ίσως σου διαφεύγουν πολλές φορές γιατί τον εαυτό σου τον υποτιμάς και δεν το εμπιστεύεσαι, κάποιες φορές.

     

    Κάνε μια προσπάθεια! Μην ξεχνάς πως και μόνο η προσπάθεια πολλές φορές αξίζει περισσότερο κι από το αποτέλεσμα.

    (Τα λέω στους άλλους για να τ’ ακούω εγώ πρώτη!)
     

    Ναι! Νιώθω πολύ καλύτερα! Και ναι! το ηθικό μου τώρα είναι ακμαίο! Και ναι! Θεούλη μου, όταν είναι να μου στείλεις τις επόμενες “δοκιμασίες (ή όπως αλλιώς λέγονται) στείλτες μου όσο πιο αργά γίνεται. Όχι στο καπάκι, γιατί πριν λίγο συνήλθα! Εντάξει; Είμαστε σύμφωνοι; Σ’ ευχαριστώ πολύ! Το ξέρω ότι μ’ αγαπάς, όπως σ’ αγαπώ κι εγώ!




    Και εδώ έλαβε τέλος η ανάρτηση με τις “ασυναρτησίες” μου! Άντε πάλι πολλά είπα και έγραψα! (το ξέρετε  πια το ελάττωμά μου! Α! Εγώ είμαι δίκαιος άνθρωπος …και τα λέω τσεκουράτα! Χαχα!)



    Και κλείνω με αυτό το τραγούδι που τόσο μα τόσο αγαπώ και είναι το αγαπημένο μου τραγούδι της δεκαετίας του ‘80! Γιατί άραγε;

    Survivor - Eye Of The Tiger

    Risin' up, back on the street
    Did my time, took my chances
    Went the distance
    Now I'm back on my feet
    Just a man and his will to survive

    So many times, it happens too fast
    You trade your passion for glory
    Don't lose your grip on the dreams of the past
    You must fight just to keep them alive

    [Chorus]
    It's the eye of the tiger
    It's the thrill of the fight
    Risin' up to the challenge
    Of our rival
    And the last known survivor
    Stalks his prey in the night
    And he's watching us all with the
    Eye of the tiger

    Face to face, out in the heat
    Hangin' tough, stayin' hungry
    They stack the odds
    Still we take to the street
    For the kill with the skill to survive


    Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!

    (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)





    Διαβάστε ΕΔΩ όλα τα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#”!

    __________________________________________
    *Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
    Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
    Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *
    *All rights reserved

    Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

    Συλλέγω Στιγμές#15 & Diary of Bliss 2013: 12η εβδομάδα – “ΑΥΡΙΟ-ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ!”


    …Και εκεί που νιώθεις καλά και χαμογελάς και “περπατάς” αισιόδοξα… να σου! από μακριά βλέπεις να έρχονται «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου»* και σε ζυγώνουν για να κάνουν τα εξής: να σου τσακίσουν την χαρά, να σου “παγώσουν” το χαμόγελο, να σου “κλέψουν” την αισιοδοξία… και για μία ακόμη φορά διαπιστώνεις πόσο μα πόσο δίκιο έχεις… (χωρίς υπερβολή) ΓΙΑ ΟΛΑ!


    Για όλα εκείνα που χρόνια ξέρεις ότι το μόνο που σου προσφέρουν είναι Πόνο! Πόνο που δεν τον αξίζεις… ούτε σταγόνα!

    Για όλα εκείνα που έχεις αποτύχει παταγωδώς, όχι γιατί δεν προσπάθησες να τα πετύχεις, αλλά επειδή έτσι ήταν γραφτό.

    Για όλους εκείνους που μόνο στα λόγια, στα ψέματα, στα  παραμύθια κέρδιζαν/κερδίζουν την παρτίδα μα στην πράξη χάνανε/χάνουν όλο το παιχνίδι.  


    Και προσπαθείς…
    να φερθείς ψύχραιμα…
    να αντέξεις τους 4+4 τοίχους που σε πνίγουν…
    να ανεχτείς πρόσωπα και πιο πολύ τις μάσκες που φοράνε…
    να κρατηθείς για να μην ρίξεις ούτε ένα δάκρυ…
    να γίνεις ένας κλόουν που το χαμόγελο να φτάνει μέχρι τα αυτιά…
    να κρατήσεις μια στάση αξιοπρεπή
    να παραμείνεις απλά δυνατή


    Και σε πιάνουν οι αμφιβολίες…
    τι να πιστέψω τώρα;
    ποια λόγια να κρατήσω και ποια να πετάξω στον “κάδο σκουπιδιών”;
    πως να συμπεριφερθώ;
    να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή ή να γίνω πάλι απόμακρη;


    Και ψάχνεις ένα φως…
    μια μικρή βοήθεια σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή… μα πριν πεις μια λέξη “σβήνει το κερί”. 


    Και ψάχνεις λίγη κατανόηση…
    όχι την κουβέντα “κάνε λίγη ακόμη υπομονή”, αυτή την λες στον εαυτό σου μόνη σου καθημερινά.
    …ψάχνεις έναν καλό λόγο, μια άποψη, μια αληθινή ματιά κατανόησης, ενδιαφέροντος… ανθρώπινη επαφή.


    Κανένας δεν ήταν δεν είναι και ίσως δεν θα είναι ποτέ κανείς-εδώ για σένα, σκέφτεσαι. Και το περίεργο είναι ότι δεν αισθάνεσαι σχεδόν τίποτα γι’ αυτό. Ούτε στενοχώρια, ούτε λύπη, ούτε θυμό… ούτε καν ψάχνεις ή ρωτάς “γιατί;

    Γιατί απλά δεν σου έχει μείνει πολύ απόθεμα κουράγιου και κατανόησης να προσπαθείς μάταια –μονόπλευρα- για κανέναν άλλον πια, εκτός με ό,τι έχει να κάνει με σένα και τον εαυτό σου. 

    Γιατί ποτέ δεν κράτησες κάποιον ή μια κατάσταση με το ζόρι. Όποιος θέλει μένει, όποιος θέλει φεύγει! Ό,τι αξίζει, μένει! Ό,τι δεν αξίζει, χάνεται! 

    Γιατί ο χρόνος σου είναι πολύτιμος για να τον χαραμίζεις σε κάτι ή σε πράγματα ή σε κάποιους ανθρώπους που δεν σε εκτιμάνε, που απλά θέλουν μόνο να πάρουν από εσένα χωρίς να τους “καίγεται καρφί” αν σε αφήσουν στο τέλος …άνθρωπο μισό.

    Γιατί δεν θέλεις τη βοήθεια κανενός για να καταστρέψεις τη Ζωή σου, αυτό το κάνεις εύκολα και μόνη σου.


    Όλα είναι επιλογές!
    Ίσως λάθος επιλογές μέχρι να σπάσεις τα δεσμά…
    Ίσως λάθος επιλογές μέχρι να ανοίξεις τα φτερά σου…
    Ίσως λάθος επιλογές μέχρι να έρθει η ώρα που θα φύγεις αθόρυβα αλλά όχι σαν κλέφτρα… το αντίο θα το έχεις πει μια μέρα πριν, ξεκάθαρα και σταράτα… με ένα τεράστιο Χαμόγελο και σαν τελευταία κουβέντα “Ευχαριστώ…!”

    Και κάπου εκεί προς το δρόμο σου… οι σωστές επιλογές!
     
    Και μέσα στη θλίψη που σε ‘δέρνει’, στη βαρετή μισή Ζωή σου, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου… μόνο μια σκέψη και μια ελπίδα σου δίνει δύναμη, κουράγιο για να συνεχίσεις να παλεύεις, να προσπαθείς, να αντέχεις, να ανέχεσαι, να κρατιέσαι, να μην τα γκρεμίσεις όλα πριν την καθορισμένη ώρα… και δεν είναι άλλο από το ΑΥΡΙΟ-ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ!


    Αυτό το ΑΥΡΙΟ-ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ όποτε πέφτεις σε ‘κενό’, σε μια σκοτεινή ψυχολογία, αρκεί, για να μαζεύεις τα κομμάτια σου και άντε πάλι με μια χαρά, ένα χαμόγελο, μια αισιοδοξία και πίστη στον εαυτό σου. 


    Και αυτό προς το παρόν, σου αρκεί! 




    *«Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου». Πασίγνωστη φράση που δείχνει αδιαφορία, αγανάκτηση, βαρεμάρα όταν κάποιος επαναλαμβάνει τις ίδιες πράξεις ή λόγια. Το άκουσε για πρώτη φορά ο Παντελής Αστραπογιαννάκης, ένας αντάρτης της Κρήτης την περίοδο της Ενετοκρατίας. Ο Παντελής εκτός από αιφνιδιαστικά χτυπήματα στα κάστρα των Ενετών συνήθιζε να ξυπνάει τους χωρικούς και να τους φωνάζει ότι σύντομα η Κρήτη θα ελευθερωθεί. Όσο, όμως, συνεχιζόταν η κατάκτηση ο κόσμος δεν τον πίστευε, μέχρι του σημείου που κάποιος χωρικός του είπε αυτή τη φράση.



    Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!
    (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)




    *Η παρούσα ανάρτηση είναι μέρος του Diary of Bliss 2013 από το Positive Thinking Greece
    Diary of Bliss 2013
    Ιστολόγια που συμμετέχουν:

    Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις του Diary of Bliss!
    &
    ΕΔΩ διαβάστε τα προηγούμενα post της στήλης “Συλλέγω Στιγμές#

     
    __________________________________________
    *Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog www.syllegw-stigmes.gr.
    Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
    Copyright ©2010-2013 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) - ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ *
    *All rights reserved


    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

    Αναγνώστες

    Google+ Followers

    Follow my blog on fb!




    Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

    Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

    * indicates required

    ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

    Advertise Here

    ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

    Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

    Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com