Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

♫Music Obsessions #27 – Δρόμοι στη στάχτη... (Λέμε "ΟΧΙ στα Ναρκωτικά!")

  
  Είναι κάποια τραγούδια που όταν τα ακούς σε γυρίζουν πολύ πίσω. Σε γυρίζουν σε ένα παρελθόν με άσχημες, άγριες, τρομακτικές αναμνήσεις. Κι αν είναι παιδικές αναμνήσεις, εκεί συνειδητοποιείς πως έφτασες σήμερα σε μια ηλικία και αναρωτιέσαι πως βγήκες "αλώβητη" από την άγρια πλευρά της ζωής.

  Στις μουσικές μου αναζητήσεις στο YouTube, ακούγοντας διάφορα ελληνικά mix από την δεκαετία του 60' μέχρι και του σήμερα, έπεσα στο πρώτο album του πάντοτε λατρεμένου Πάνου Κιάμου "Ένας έρωτας λατρεία και ανάγκη" (1998), το οποίο τότε όταν είχε κυκλοφορήσει εγώ με τον αδελφό μου τον Βασίλη, το ακούγαμε συνέχεια. (παίζει να ήμασταν οι πρώτοι φανατικοί θαυμαστές του ανερχόμενου Πάνου Κιάμου) Θυμάμαι είχαμε κολλήσει με ένα συγκεκριμένο που το βάζαμε στην επιλογή repeat1 να παίζει ξανά και ξανά στη διαπασών. Ήταν το "Δρόμοι στη στάχτη", το οποίο μιλάει καθαρά για τα Ναρκωτικά. 

   Σήμερα που το άκουσα μετά από τόσα χρόνια, πραγματικά μου έφερε μνήμες από εκείνα τα χρόνια, τα σχολικά χρόνια του Δημοτικού, που τα ναρκωτικά ήταν πρώτη -δυσάρεστη- είδηση στις ειδήσεις, ήταν η μάστιγα της δεκαετίας του '90, τότε που κάναν θραύση στην κοινωνία και σκόρπιζαν τον θάνατο, ειδικά σε νέα παιδιά. 

  Ήταν τότε που η μάνα μου μας έλεγε να προσέχουμε να μην πάρουμε τίποτα από κανέναν ξένο, αν δούμε σύριγγες να μην τις  αγγίξουμε, ούτε από περιέργεια... 

  Ήταν τότε που κάθε πρωί με τον αδελφό μου τον Βασίλη ξεκινούσαμε για να πάμε στο σχολείο, πάντα περνούσαμε από ένα δρομάκι που "στεκόταν" μια ακόμα σχεδόν άχτιστη πολυκατοικία και βλέπαμε ένα σωρό χρησιμοποιημένες σύριγγες και ξέραμε ότι αυτά είναι τα "Ναρκωτικά". 

  Ήταν τότε που μια Φίλης της μάνας μου, μαυροφορεμένη είχε έρθει στο σπίτι με την μικρή της κόρη (λίγο μεγαλύτερη από μένα) και πενθούσε το 17 χρόνο παλικάρι της και έλεγε στη μάνα μου "Ελένη, να προσέχεις τα παιδιά σου, τα αγόρια σου, την μικρή σου να μην μπλέξουν σε αυτό τον λευκό θανατο..." κι Εγώ τρομαγμένη να συνειδητοποιώ τι εστί "ναρκωτικά"! Το μήνυμα το είχα πάρει! Λέμε "ΟΧΙ στα Ναρκωτικά!"  
   
 Βέβαια, από το "Τότε" μέχρι το "Σήμερα", έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα, οι απόψεις, οι συμπεριφορές... κάποια τα έχουμε συνηθίσει και τα περνάμε πλέον στο ντούκου, έχουν εμφανιστεί κι ένα σωρό "μάστιγες-εθισμοί-εξαρτήσεις" που δεν ξέρεις από που να προφυλακτείς...  


  Ανάμνηση που είχα ξεχάσει  ή μάλλον είχα θάψει βαθιά αλλά αυτό το τραγούδι μου την ξύπνησε, όπως κι άλλες. Και όσες φορές το ακούω, ανατριχιάζω και αναρωτιέμαι "Πως πέφτει κάποιος σε αυτή την παγίδα του "λευκού" θανάτου; Τι τον σπρώχνει σε αυτά; Η έλλειψη σωστής οικογένειας, κακές παρέες, από περιέργεια..." Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θα καταλάβω το "γιατί". Μου έχουν πει αρκετές φορές (ειδικά θυμάμαι η Φίλη-Συμμαθήτριά μου Ειρήνη που τα τελευταία 4 χρόνια καθόμασταν πάντα μαζί και μου συμπεριφέρθηκε σαν μάνα): "Κι εσύ Μαρία θα μπορούσες να χάσεις το δρόμο σου, γιατί δεν είχες την στήριξη από κανέναν, αλλά είσαι καλά με ένα μυαλό στη θέση του και έχεις καταφέρει τόσα πολλά μόνη σου[...]"

 Και η αλήθεια είναι πως μερικές φορές αναρωτιέμαι κι Εγώ: "πως βγήκες Μαρία "αλώβητη" από την άγρια πλευρά της ζωής και είσαι ψυχικά υγιής και με ένα μυαλό στο κεφάλι σου;" Ειλικρινά δεν ξέρω! Δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή, όσο είμαι τώρα! Κάθε άλλο! Ήμουν αδύναμη, δειλή, φοβισμένη, τρομοκρατημένη, χαμένη, εύκολα μπορούσε κάποιος να με εκμεταλλευτεί ή να με ρίξει σε παγίδες και σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Ίσως, να φταίει ότι ωρίμασα και μεγάλωσα πολύ-πολύ νωρίς, οι εικόνες και όσα λάμβανα ήταν η πραγματικότητα κι όχι πασπαλισμένα με ζάχαρη, ίσως επειδή είδα την αλήθεια κατάματα από μικρή και έγινα φίλη με αυτή, χωρίς να παραμυθιάζομαι για πράγματα παραδεισένια, ίσως επειδή  κατάλαβα από πολύ-πολύ νωρίς ότι η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη και όμορφη και γι' αυτό να έμαθα και από νωρίς ποιος είναι ο κίνδυνος, ποιος είναι ο γκρεμός, ποιο είναι το τέρμα. Λέω ίσως να οφείλεται σε όλα αυτά, αλλά και πάλι δεν ξέρω. Δεν είμαι ειδική, δεν έχω πάρει ποτέ ναρκωτικά αν και έφτασαν πολύ κοντά μου, δεν ξέρω την ακριβής απάντηση, δεν ξέρω καν τι είναι αυτό που κάποιους τους σπρώχνει (κι ας έχουν τα πάντα στη ζωή τους) να πεθαίνουν από αυτά. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι δεν θέλω να ξεστομίζω "Καλά να πάθουν!" Αυτό που εύκολα λένε πολλοί σε σχόλια. Μάλλον δεν σκέφτονται πως δεν θέλει και πολύ ο Άνθρωπος να χάσει τον δρόμο του ή να εθιστεί σε κάτι που του κάνει περισσότερο κακό από ότι καλό, πως μπορεί να συμβεί σε κάποιον (και πόσο μάλλον σε ένα νέο ή δικό μας παιδί/άνθρωπο) που είναι ίσως αδύναμος και εμείς ως "δυνατοί" πρέπει να είμαστε εκεί για να τους βοηθήσουμε, εφόσον μας επιτρέπεται και μπορούμε............... Και νομίζω ότι αυτό μπορεί να το καταλάβει κάποιος καλύτερα που έχει χάσει δικό του άνθρωπο από αυτό τον θάνατο.

 Τέλος, θα πω πως Υποκλίνομαι σε αυτό το τραγούδι, για τους στίχους του αλλά και για το σύνολο του τραγουδιού. Και γενικά, καλά τα ερωτικό-καψούρικα τραγούδια αλλά όταν υπάρχουν κάποια που μιλάνε για κοινωνικά θέματα, τότε θεωρώ πως η μουσική έχει ένα + παραπάνω νόημα.  
 




Πάνος Κιάμος - Δρόμοι στη στάχτη

 Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος
Μουσική: Δημήτρης Αποστολόπουλος



Σε υπόγεια γκαράζ γλέντια θανάτου
με χάπια παραμύθι κι αλκοόλ
στα είκοσι μας έχεις ρίξει κάτω
στα είκοσι ζωή μας βγάζεις γκολ


Οι σύριγγες τρυπάνε τα σχολεία
κι εσύ Μαρία πως να κοιμηθείς
τρεις μέρες που δεν είδες τον Ηλία
δεν είδες τον Κωστή κι ανησυχείς

 
Δρόμοι στη στάχτη θα 'ρθει δε θα 'ρθει
κλαίει το σώμα λιώμα και χώμα
δρόμοι στη νύχτα όνειρα είχα
νύχτα μου μάνα πάω για νιρβάνα



Σε υπόγειες στιγμές σε συναντάω
το αίμα σε ζητάει δυνατά
εσένα ξέρω εσένανε ζητάω
στον κόσμο αυτόν δεν έχω ποσοστά


Οι σύριγγες τρυπάνε τα σχολεία
κι εσύ Μαρία πως να κοιμηθείς
ο φόβος στην καρδιά σου συναυλία
δεν είδες τον Κωστή κι ανησυχείς

 
Δρόμοι στη στάχτη θα 'ρθει δε θα 'ρθει
κλαίει το σώμα λιώμα και χώμα
δρόμοι στη νύχτα όνειρα είχα
νύχτα μου μάνα πάω για νιρβάνα



_______________________





Διαβάστε επίσης:


_____________________








_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #20 (Ιούνιος - Ιούλιος 2015)

Την στήλη αυτή, την εμπνεύστηκε η Ελευθερία από το beauty blog  Diary Of A Beauty Addict.


Με λίγα λόγια…
Αναλυτικά ο τίτλος:
*ακούω: μουσική δηλαδή ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ τον μήνα που μας πέρασε και το άκουσα ουκ ολίγες φορές. 
*βλέπω: μια φωτογραφία  με κάτι που μου άρεσε με οποιοδήποτε θέμα, τοπίο, αντικείμενο κτλ. ή ακόμα που φωτογράφισα εγώ η ίδια.
*συλλογίζομαι: αποσπάσματα βιβλίων ή κάποιο γνωμικό που μου άρεσε ή μερικές γραμμές από κάποιο βιβλίο που το βρήκα ενδιαφέρων, καθώς και δικές μου “Προσωπικές Φιλοσοφίες”. 


 ακούω:



Ακούω -ακόμα- Παντελήήήή Παντελίδης (η καψούρα μου, το ομολογώ!) και το νέο του album, το Α' & το Β' μέρος "Πανσέληνος και Κάτι: Εισ-Πνοή & Εκ-Πνοή". Όλα μα όλα του τα τραγούδια (σε μουσική - στίχους δικοί του) είναι ε-ξαι-ρε-τι-κά με μια μικρή αδυναμία στα "Αν είσαι εκεί", "Πάρα πολύ", "Τίποτα"...  

Έχω πει την άποψή μου για τον Παντελή, παρά τις διάφορες κακίες που λέγονται και τις βρίσκω χωρίς βάση. Γουστάρω με χίλια τον Παντελή, διότι ξεκίνησε μόνος του, είναι ένας αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, που δεν έχει κάνει σπουδές πάνω στην μουσική αλλά συνθέτει μόνος του τα τραγούδια (μουσική & στίχοι) και έμαθε μόνος του να παίζει μουσικά όργανα και επίσης έχει μια εξαιρετική φωνή και είναι και low profile.  Γουστάρω λοιπόν όλους τους αυτοδίδακτους, (τους δίνω ένα + παραπάνω) που κατάφεραν να κάνουν επιτυχία στον τομέα τους ...και άσε τους απ' έξω να ρίχνουν τη χολή τους, αφού αυτό είναι και το πιο εύκολο να κάνεις...



 ⌛βλέπω:

Μπορεί τους τελευταίους δυο μήνες με τις πολιτικές εξελίξεις να έπεσε η ψυχολογία μας στο πάτωμα που λένε και να μην πολύ καταλάβαμε το Καλοκαίρι και τους μήνες που πέρασαν, Εγώ κρατάω τους απογευματινούς μου περιπάτους στο βουνό και στα αγαπημένα μου "σοκάκια" αλλά και την πρόσφατη ανάβασή μου (τρελή επιθυμία) στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στη Γλυφάδα. (Περισσότερα σας είπα ήδη ΕΔΩ!) 

Γιατί τελικά βρε παιδιά, τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι χαρούμενος; Να κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν! Ακόμα κι αν αυτό είναι μια βόλτα στη θάλασσα ή στο πάρκο μόνος/η ή με παρέα. Τόσο απλά!




✐συλλογίζομαι:

Αν Εγώ είμαι "τρελή" γιατί ακόμα μπορώ και χαμογελάω, τότε Εσύ είσαι "μίζερη” που σου φαίνεται παράξενο. Ώχου και δεν μπορώ τόση δήθεν ...ποιότητα και κριτική του κ#λου! Σόρρυ κι όλας μανδάμ! Λέω και Φιλοσοφώ, Εγώ, τώρα! ‪#‎Παρατηρώ_Φιλοσοφώ_Συλλέγω‬
 (Τετάρτη 22/07/2015)










_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog
♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

✎ My Favorite Quotes #6 – Αναζητώντας το μυστικό της σοφίας



Αναζητώντας το μυστικό της σοφίας
Προσωπικότητες άνω των 65 ετών διατυπώνουν το απόσταγμα της ζωής τους


Ο 30χρόνος βραβευμένος φωτογράφος Άντριου Ζούκερμαν* γύριζε τον κόσμο αναζητώντας όχι μόνο τα πρόσωπα που θα φωτογράφιζε αλλά το απόσταγμα ζωής που είχαν να προσφέρουν. "Πολεμάμε τον εαυτό μας όταν δεν στρεφόμαστε στους ηλικιωμένους. Όταν δεν τους ρωτάμε "τι έμαθες εσύ τελικά", για να δούμε τι μπορούμε να αντλήσουμε από τη δική τους σοφία", λέει ο Ζούκερμαν. Οι "Ταίμς" παρουσιάζουν αποσπάσματα απόψεων 8 προσωπικοτήτων από τις 50 που μίλησαν στον φωτογράφο. 

*Τα αποσπάσματα και οι φωτογραφίες προέρχονται από το βιβλίο του Άντριου Ζούκερμαν (Andrew Zuckerman's "Wisdom: 50 Unique and Original Portraits" εκδ: Harry N. Abrams, σελ. 216






 Τζούντι Ντεντς (Βρετανίδα ηθοποιός)
"Ο ΣΎΖΥΓΟΣ μου είναι Καρκίνος κι εγώ Τοξότης. Μου έλεγε λοιπόν: Βλέπουμε σε αντίθετες κατευθύνσεις, εσύ στο φως εγώ στο σκοτάδι". Στην πραγματικότητα όμως αυτό ήταν καλό. Το κλειδί για μια καλή σχέση είναι χωρίς αμφιβολία, το να μη θεωρείς τον άλλον δεδομένο. Ούτε να το διανοηθείς ότι ο άλλος θα επιστρέψει μόνο επειδή συμβαίνει να είστε παντρεμένοι. Να κάνεις πάντα προσπάθειες, με τέτοιο τρόπο όμως ώστε να μη γίνονται αντιληπτές [...]




 Νέλσον Μαντέλα (Πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής)
"ΚΑΛΗ καρδιά και καλό μυαλό είναι πάντα ανυπέρβλητος συνδυασμός. Λίγες ατυχίες στον κόσμο δεν μπορείς να μετατρέψεις σε προσωπική επιτυχία, αν βέβαια έχεις τη σιδηρά θέληση και τις αναγκαίες ικανότητες. Η ειρήνη είναι το μεγαλύτερο όπλο για την ανάπτυξη. Οι πληγές που δεν φαίνονται πονούν περισσότερο από εκείνες που φαίνονται και μπορεί να τις θεραπεύσει ένας γιατρός. Έμαθα πως θάρρος δεν είναι η απουσία φόβου, αλλά η υπερνίκηση του. Αισθάνθηκα φόβο κι εγώ περισσότερες φορές απ' ό,τι θυμάμαι, αλλά τον έκρυψα πίσω από μια μάσκα γενναιότητας. Γενναίος δεν είναι εκείνος που δεν φοβάται, αλλά εκείνος που κατακτά τον φόβο".




 Τζέιν Γκούνταλ (Βρετανίδα ακτιβίστρια επιστήμων, ειδικευμένη στη μελέτη των πρωτευόντων θηλαστικών)
"ΕΙΝΑΙ φοβερά λυπηρό το γεγονός ότι ο ευφυής εγκέφαλος μας, ικανός να μας πηγαίνει στο φεγγάρι και να αναπτύσσει όλους αυτούς τους πολύπλοκους τρόπους επικοινωνίας, έχει χάσει τη σοφία του. Αυτή τη σοφία των ιθαγενών, οι οποίοι παίρνουν τις μεγάλες αποφάσεις με βάση τις συνέπειες που θα έχουν αυτές στις επόμενες γενιές. Εμείς ενδιαφερόμαστε μόνο για το παρόν. Πώς θα με επηρεάσει αυτή η ενέργεια τώρα; Εμένα και την οικογένειά μου, τώρα! Νομίζουμε ότι φροντίζουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αλλά στην πραγματικότητα τους κλέβουμε το μέλλον".





Κλιν Ίστγουντ (Αμερικανός ηθοποιός)
"ΠΑΡΕ τη δουλειά σου στα σοβαρά, όχι τον εαυτό σου. Μην παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου κατά τη διάρκεια της δουλειάς, γιατί μετράς μόνο σε έναν συγκεκριμένο βαθμό στο τσίρκο εκεί έξω. Αν ένα άτομο αισθάνεται σίγουρο για τον εαυτό του, είτε στην τέχνη είτε στη ζωή, αυτό αποτελεί επιβράβευση. Τίποτα δεν χρειάζεται να α π ο δ ε ί ξ ε ι ς, μπορείς απλώς να είσαι αυτό που είσαι".




 Μαντλίν Ολμπράιτ (Πρώην υπουργός εξωτερικών ΗΠΑ)
"ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ κανείς γονιός, είναι από τα πλέον δύσκολα και απαιτητικά πράγματα αλλά ταυτόχρονα και από εκείνα που σου δίνουν τη μεγαλύτερη επιβεβαίωση. Είσαι υπεύθυνος για την ανατροφή του παιδιού σου. Με τα εγγόνια όμως εισπράττεις επιβράβευση. Είναι μια τέλεια σχέση". 




 Ντέσμοντ Τούτου (Πρώην αρχιεπίσκοπος της Νότιας Αφρικής)
"ΚΑΠΟΤΕ στα χωριά υπήρχαν οι ηλικιωμένοι. Θεωρούνταν ο θησαυρός της εμπειρίας, της σοφίας, και ήθελαν να τα μοιραστούν με τις επόμενες γενιές. Έλεγαν λοιπόν στους νεώτερους: καμιά φορά, ο καλύτερος τρόπος για να υπερισχύσεις σε μια αντιπαράθεση είναι να μην αντιπαραταχθείς. Μια ήπια απάντηση διώχνει την οργή. Είναι σημαντικό όταν είσαι αντιμέτωπος με τον θυμό να μην αναστατώνεσαι. Μερικές φορές θυμώνεις με τον εαυτό σου γιατί θύμωσες. Στην ουσία, ο θυμός είναι κάτι το φυσιολογικό, κάτι το οποίο θα πρέπει να καλωσορίζουμε. Φανταστείτε κάποιον που βλέπει ένα παιδί να κακοποιείται και λέει: αυτό δεν έχει σημασία. Υπάρχουν πράγματα τα οποία πρέπει να προκαλούν τον θυμό μας, για να δείχνουμε ότι νοιαζόμαστε. Το θέμα είναι τι κάνουμε με τον θυμό. Αν κατευθύνουμε την ενέργεια που προκαλεί η αντίδραση στον εαυτό μας, μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε θετικά ή με τρόπο καταστροφικό".  





 Μπαζ Όλντριν (Αμερικανός αστροναύτης, ο δεύτερος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη μετά τον Νιλ Άρμστρονγκ)
"ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ δεν είναι τόσο άγνωστο όσο θα υπέθετε κανείς. Δεν νομίζω ότι εμείς οι άνθρωποι απειλούμε την επιβίωση του πλανήτη. Απλώς χρησιμοποιούμε τις πηγές και ο πλανήτης αλλάζει. Κάποιος θα μπορούσε να πει: "Δεν θα ήταν καλύτερα να μείνουν τα πράγματα όπως είναι;" Γιατί είναι σωστό, όμως τα πράγματα να μείνουν όπως είναι τώρα και ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσουμε;"



Χένρι Κίσινγκερ (Πρώην υπουργός Εξωτερικών ΗΠΑ)
"ΕΝΑ απαραίτητο πρώτο βήμα για την επίτευξη της ειρήνης είναι να κατανοήσεις τι έχει στην καρδιά και στο μυαλό ο αντίπαλος. Να κατανοήσεις πώς σκέφτεται και πώς βλέπει τον κόσμο. Όλες οι χώρες πρέπει να έχουν τουλάχιστον δυο κατηγορίες στόχων. Στη μία θα πρέπει να περιλαμβάνεται η ασφάλεια του πληθυσμού στη δεύτερη, ο απόλυτος στόχος, η συνειδητοποίηση των αξιών και του οράματος της κοινωνίας. Αυτά τα δύο αλληλοεξαρτώνται. Μην είσαι πολύ φιλόδοξος. Κάνε κάθε χρόνο το πιο σημαντικό που μπορείς να σκεφτείς."




Και η Συμμαθήτρια-Φίλη μου Σεβαστή (από τους αξιόλογους, ξεχωριστούς και υπέροχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου) μοιράστηκε τη δική της άποψη περί "απόσταγμα ζωής".


 Για την παρούσα ανάρτηση στάθηκε αφορμή το "ψαχούλεμα" που έκανα -για ακόμη μία φορά- στο σεντούκι του παρελθόντος μου και συγκεκριμένα στο σεντούκι των 'προσφάτων' σχολικών μου χρόνων. Παρασκευή 31/10/2008 στο μάθημα της Γλώσσας, χωρισμένοι σε ομάδες, έπρεπε να αναλύσουμε το σχετικό άρθρο, το οποίο είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Σαββατοκύριακο 4-5 Οκτωβρίου 2008)





Διαβάστε επίσης:
_________________






_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog
♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

🌄My favorite places #6 – Ανάβαση στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην Τερψιθέα της Γλυφάδας (Ιούλιος 2015)



Πρώτα θυμάμαι!
  Πέρσι, την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, ημέρα Κυριακή (τέλεια πραγματικά ημέρα!) Εγώ κι «Εκείνος», στο καθημερινό μας απογευματινό περίπατο στη Γλυφάδα, είπαμε δεν ανεβαίνουμε επιτέλους στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία;* Για την ακρίβεια «Εκείνος» όλο μου έλεγε πως αύριο και αύριο θα πάμε αλλά …ξεχνιόμασταν. Εκείνη την ημέρα μου το είχε υποσχεθεί από το πρωί και μου το είχε πει ξανά από μόνος του όταν πίναμε τον καφέ μας ότι σήμερα να είμαι έτοιμη γιατί θα πάμε στο εκκλησάκι. Όταν φτάσαμε λοιπόν στο βουνό, συνεχίσαμε το καθημερινό «γνωστό» περπάτημα ώσπου κάποια στιγμή, θυμάμαι, να του λέω: «Δεν είπαμε ότι σήμερα θα ανέβουμε στο εκκλησάκι; Ξεχάστηκες; Δεν πειράζει! Άλλη μέρα!» «Α! ναι ξέχασα! Άστο τώρα, αφού περπατήσαμε ήδη πολύ! Φοράς και παντόφλες και δεν θα μπορέσεις να ανέβεις εύκολα… Αύριο σίγουρα θα ανέβουμε…» μου είπε! 


*Ναός Προφήτη Ηλία

Πιστό στην παράδοση να αναζητεί ψηλές κορφές, σκαλωμένο στον Υμηττό με πανοραμική θέα του Σαρωνικού κατοπτεύει  το ξωκλήσι του προφήτη Ηλία τη Γλυφάδα. Κατάλευκο, σεμνό και φιλόξενο αναμένει τους πιστούς που κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου ανηφορίζουν για να λάβουν την ευλογία του. Παράλληλα παραμένει απαντοχή και σταθμός ξεκούρασης για τους κάθε λογής περιπατητές και περιηγητές του βουνού.


 
Εγώ: «Εντάξει, όπως θέλεις! Αλλά Εγώ και με τις παντόφλες ανεβαίνω μια χαρά, δεν έχω θέμα! Αλλά μου το είχες υποσχεθεί! Όχι άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε!» του είπα κάπως παραπονεμένα έως απογοητευμένα θα έλεγα γιατί μου το είχε υποσχεθεί.



   Και συνεχίζουμε το περπάτημα, ώσπου ξαφνικά στρίβει προς ένα «ανοιχτό» σημείο για ανάβαση στο βουνό.


Εκείνος: «Έλα πάμε από ‘δω!»

Εγώ: «Που πάμε;»

Εκείνος: «Έλα θα ανέβουμε στο εκκλησάκι, για να μη λες ότι δεν κρατάω τις υποσχέσεις μου και άλλα σου λέω κι άλλα κάνω. Αλλά θα μπορέσεις με τις παντόφλες ή θα πέσεις και θα γκρεμοτσακιστείς.............; Έπρεπε να φορέσεις τα αθλητικά σου».



Εγώ: «Αλήθεια θα ανέβουμε; Μια χαρά μπορώ με τις παντόφλες, θα δεις! Ακόμα δεν έχεις καταλάβει ότι μπορώ να καταφέρω πολλά; Αφού θα είμαι και μαζί σου, σίγουρα θα τα καταφέρω!»


   Και ξεκινάμε την ανάβαση! Μια χαρά περπατούσα και "σκαρφάλωνα" με τις παντόφλες! Άνετη και ωραία, που λένε; Αυτό! Δεν δυσκολεύτηκα σχεδόν καθόλου! Και όπου δεν ήταν εύκολη η ανάβαση, δηλαδή ήθελα ένα «σπρώξιμο» δόξα τω Θεό «Εκείνος» μου άπλωνε τα χέρια του και η ανάβαση γινότανε εύκολη και πιο ευχάριστη.


   Ήμουν μαζί του! Ήμασταν μαζί! Ειλικρινά δεν σκεφτόμουνα δυσκολίες ούτε φόβο ούτε δειλία, ούτε τίποτα άσχημο. Ένιωθα τόσο χαρούμενη και ευτυχισμένη μην σας πω που τα δύσκολα μπορούσα να τα κάνω εύκολα. Εντάξει, έχω μάθει από μικρή στα δύσκολα, μια ανάβαση στο βουνό, δεν με τρόμαζε. Εξάλλου, μου αρέσουν τα ύψη και κυρίως να ...κοιτάζω τον κόσμο από ψηλά!



   Ανεβήκαμε εκεί γύρω στις 7 και κάτι το απόγευμα. Σε κάποια φάση που είχαμε ανέβει σε σημείο που βλέπαμε όλη την περιοχή και το ηλιοβασίλεμα άρχιζε να εμφανίζεται, σταματάω και βγάζω το κινητό μου από την τσέπη και τραβάω 2-3 φωτογραφίες. Ας πούμε κατά λάθος, έβγαλα κι «Εκείνον» την ώρα που κοιτούσε το ηλιοβασίλεμα. Η εικόνα του ήταν πιο όμορφη και από το ίδιο το ηλιοβασίλεμα, πραγματικά. Πριν συνεχίσουμε του ζητάω αν έχει την καλοσύνη να με βγάλει μια φωτογραφία γιατί είναι πολύ όμορφα εδώ και θέλω να έχω μια φωτογραφική ανάμνηση.


Εκείνος: «Φυσικά και θα σε βγάλω μάτια μου! Όταν είσαι έτοιμη, πες μου!»



Του έδωσα το κινητό μου και με έβγαλε! Ήταν τόσο ήρεμος, γλυκός, ευγενικός, πρόθυμος και «ιππότης» με τα όλα του. Όχι ότι δεν ήταν έτσι αλλά πολλές φορές και συχνά συμπερι-φερόταν ας το πω απλά αρνητικά χωρίς ουσιαστικό λόγο. Εκείνη την ημέρα όμως, ολόκληρη την ημέρα, τον χάρηκα!

   Ανεβαίναμε και ανεβαίναμε και ανεβαίναμε ώσπου κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι δεν πάμε ακριβώς σωστά. Τέλος πάντως, δεν είχαμε πάρει εξαρχής την σωστή διαδρομή προς το εκκλησάκι. Είχαμε ανέβει τόσο ψηλά, σε ένα σημείο δύσβατο, αδιαπέραστο, οπότε πήραμε τον δρόμο για την επιστροφή. Μου είπε: «Άστο δεν προχωράμε άλλο! Είσαι και με τις παντόφλες και καλύτερα να το αφήσουμε για μια άλλη φορά». Τον είχα ρωτήσει μια-δυο φορές αν πάμε σωστά, γιατί απομακρυνόμαστε από το εκκλησάκι, «Εκείνος» με διαβεβαίωνε ότι πάμε καλά. «Αφού το έχω ανέβει πολλές φορές με τον Max, απλώς δεν θυμάμαι από πού είχαμε ξεκινήσει. Πάμε και θα δούμε!» Ένιωθα ότι δεν πολύ θυμάται τη διαδρομή αλλά Εγώ τον ακολουθούσα και όπου μας βγάλει.

Εντάξει, μπορεί να μην καταφέραμε να ανέβουμε στο εκκλησάκι (απογοητεύτηκα λιγάκι όχι μαζί του αλλά επειδή τελικά δεν είδα το "περιβόητο" εκκλησάκι), που τόσο μου είχε γίνει «εμμονή» από την ημέρα που μου είχε περιγράψει ότι έχει ανέβει με τον σκύλο του τον Max και πόσο αξίζει να δω το μέρος και πως θέλει να ανέβουμε μαζί αλλά και το ότι προσπαθήσαμε, προς το παρόν μου αρκούσε. Πάντως, ήταν και μια καλή ευκαιρία να "τσεκάρω" πως συμπεριφέρετε σε τέτοιες... αναβάσεις κι αν σε κάτι που κάνουμε μαζί, όντως ο ένας θα στηρίζει τον άλλον. Και -εκείνη την ημέρα- υπήρχε το "μαζί"!
 

  Όσο ήμασταν μαζί, δεν καταφέραμε να ανέβουμε στο εκκλησάκι μαζί και ομολογώ πως αυτή η ανάβαση στο εκκλησάκι μου έμεινε κατά κάποιον τρόπο «απωθημένο». Και επειδή Εγώ τα «απωθημένα» μου θέλω να τα εξοντώνω (σαν τις κατσαρίδες ένα πράγμα) από τον περασμένο Οκτώβριο είχα δώσει στον εαυτό μου υπόσχεση ότι κάποια στιγμή, αυτό το Καλοκαίρι, θα το κάνω, έστω και μόνη μου.

   Για αρχή, αρχές Ιούλη πήρα πληροφορίες από κάποιον κάτοικο της περιοχής για το πώς ανεβαίνει κανείς στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία.* Βέβαια έψαξα και στο internet για την διαδρομή και μέσα στις πληροφορίες διάβασα ότι κάθε χρόνο στις 19 και 20 Ιούλη με αφορμή την τοπική εορτή, οι κάτοικοι αλλά και κάθε "πιστός" ανηφορίζει στο βουνό για να βρεθεί στο εκκλησάκι και να προσευχηθεί.

  Εντάξει σκέφτηκα να η καλύτερη ευκαιρία-συγκυρία για να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου και να κρατήσω την υπόσχεση μου. Έτσι λοιπόν, την περασμένη Δευτέρα το απόγευμα ετοιμάστηκα για να κάνω αυτή την ανάβαση. Βέβαια, κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να βαριέται και να μου λέει: «Που να πηγαίνεις τώρα να ανέβεις εκεί πάνω; Άστο για του χρόνου που θα είσαι καλύτερα προετοιμασμένη… και μπλα, μπλα, μπλα» όμως έλα που η δύναμη της διαίσθησης μου όπως πάντα ήταν πιο δυνατή από τις «επιφυλάξεις» μου. Με τραβούσε να το κάνω τώρα, σήμερα, φέτος, όχι του χρόνου. Αν τα καταφέρω, έχει καλώς, διαφορετικά η προσπάθεια μετράει και του χρόνου ξανά προσπαθώ».

  Και ετοιμάζομαι! Φοράω το τζιν μου, ένα αμάνικο δροσερό T-shirt, τα ροζουλί μου αθλητικά μου, βάζω στο σακίδιο μου παγωμένο νεράκι, τη φωτογραφική μου μηχανή... και ξεκινάω με την αποφασισμένη μου και πιο σίγουρη από ποτέ διάθεσή μου. Φτάνω στην Τερψιθέα γύρω στις 7 και 25 το απόγευμα και προσπαθώ να βρω το στενάκι που είναι η αρχή για τη διαδρομή, γιατί είχα κάπως μπερδευτεί. Ευτυχώς με σταματάει μια μεγάλη Κυρία και με ρωτάει: «Συγνώμη κοριτσάκι μου. Θέλω να ανέβω στον Προφήτη Ηλία, πάω καλά από ‘δω;» της λέω: «Κι Εγώ προς τα εκεί πάω αλλά έχω μπερδευτεί… αλλά νομίζω πως είναι από ‘δω…» προχωράω και ρωτάω (πως το 'παθα;) για σιγουριά μια κοπέλα αν πηγαίνω καλά για τον Προφήτη Ηλία και μου λέει: «Κοπέλα μου, κι εμείς εκεί πάμε και δε γνωρίζουμε γιατί πρώτη φορά ερχόμαστε εδώ…» Βλέποντας όμως την φασαρία και τα πολλά αμάξια που προσπαθούσαν να βρουν να παρκάρουν, κατάλαβα ότι πάω καλά. Και έφτασα στο «σημείο εκκίνησης»! Εντάξει, ένιωσα ότι είμαι ένα βήμα πριν καταφέρω το …ακατόρθωτο! (που λέει ο λόγος!)

   Ξεκίνησα την ανάβαση μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Μεγάλοι, μικροί, ηλικιωμένοι, νεαροί/ές, πιτσιρίκια… όλοι για το εκκλησάκι. Πολύ όμορφη εικόνα κι ακόμα πιο όμορφη η αίσθηση! Ό,τι και να πω, λίγο θα είναι! Ξεκίνησα γύρω στις 19:55 με συντροφιά τη μουσική (τα ακουστικά δεν λείπουν ποτέ από τα αυτιά μου και ειδικά σε στιγμές που βρίσκομαι Εγώ με τον εαυτό μου) Έφτασα στο εκκλησάκι (αφού έκανα και μερικά λεπτά διαλλείματα για ξεκούραση, για να βγάλω φυσικά φωτογραφίες) περίπου στις 20:25. Μια χαρά χρόνος! Ούτε μια ώρα, που νόμιζα πως θα ήταν ή από ό,τι είχα ακούσει! Όταν έφτασα η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Θεέ μου, τα κατάφερα! Δεν το πιστεύω! Σ’ ευχαριστώ πολύ για αυτή την στιγμή! Σ’ ευχαριστώ που όλα πήγαν καλά! Δεν το πιστεύω! Βρίσκομαι αλήθεια εδώ πάνω;» Η χαρά μου απερίγραπτη! Και το χαμόγελό μου; Μέχρι τα αυτιά, σαν του κλόουν, όπως καταλαβαίνετε! Λογικό!

   Μπήκα στο εκκλησάκι και προσευχήθηκα. Μετά κάθισα σε μια πέτρα και απόλαυσα όλη την ομορφιά του κόσμου από ψηλά, βγάζοντας φυσικά μερικές φωτογραφίες. Πριν πάρω το δρόμο της επιστροφής, περίμενα να δω και τη δύση του ήλιου για να μην χάσω την καλύτερη ώρα της ημέρας που τελειώνει. Ήταν τόσο ρομαντικά, τόσο παραμυθένια! Ήταν και η αίσθηση της ελευθερίας, της ανεμελιάς, της ηρεμίας, της γαλήνης, της ευτυχίας. Σκεφτόμουνα φυσικά, δεν το κρύβω: "Εδώ, αν όλα πήγαιναν καλά και δεν τα είχε χαλάσει ο βλάκας, θα είχα ανέβει μαζί του.............." (Και νομίζω επιβεβαιώθηκα σε αυτήν την απορία που είχα τότε. Αμφιβάλλω αν ποτέ είχε ανέβει στο εκκλησάκι όπως μου είχε δηλώσει ουκ ολίγε ςφορές! Συγνώμη "Καλέ μου" αλλά μάλλον ήταν και αυτό ένα από τα πολλά σου ...παραμύθια. Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος!)

   Αν και ήθελα σίγουρα να "εξερευνήσω" το μέρος αλλά εμφανώς είχε πολύ κόσμο και αφετέρου, "ξεχάστηκα" στο να απολαύσω την στιγμή μου εκεί πάνω. Η ώρα ήταν περασμένη 9 και 30. Τα φώτα είχαν ήδη ανάψει και είπα ας πάρω λοιπόν τον δρόμο της επιστροφής πριν νυχτώσει για τα καλά. Η κατάβαση πιο ξεκούραστη αλλά σίγουρα και πιο δύσκολη! Όσο δεν πήγα να στραβοπατήσω στην ανάβαση, κάνα δυο φορές πήγα να στραβοπατήσω στην κατάβαση που μαζί με τον δυνατό αέρα, ήταν σαν να με έσπρωχνε κάποιος. Έφτασα λοιπόν κάτω, παρακολούθησα για λίγα λεπτά την λειτουργία και έφυγα. Περπατώντας στα σοκάκια μέσα στο σκοτάδι με το λιγοστό φως (αυτό με το να μην έχει δυνατό φως στους δρόμους της Γλυφάδας, προς Τερψιθέα πλευρά, ποτέ δεν το κατάλαβα!) έλεγα στον εαυτό μου πως "αυτό είναι ένα είδος ευτυχίας!" Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Ένας δροσερός αέρας, μια δροσερή αύρα, μια ηρεμία, μια ανυπέρβλητη χαρά από την μεριά μου. Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το φαντάζεστε!

   Και ναι! Νομίζω πως η χαρά μου φαίνεται από τις λέξεις μου. Γιατί βρε παιδί μου είναι υπέροχο πράγμα να βάζεις έναν στόχο και κάποια στιγμή να τον πραγματοποιείς. Και αν έχει να κάνει με κάτι που σου έχει γίνει "εμμονή" ή τέλος πάντων, πίσω από τον στόχο υπάρχει μια χαρούμενη ή θλιμμένη ιστοριούλα, τότε η πραγματοποίηση του στόχου έχει διπλή και τριπλή αξία.

   Εύχομαι να μου δοθεί ξανά η ευκαιρία ή αν μου τη βαρέσει ξαφνικά να ξανά ανέβω και να "εξερευνήσω" κάθε σημείο εκεί πάνω. Πάντως, να είμαι καλά του χρόνου, να σφίζω από υγεία και 20 Ιούλη θα το επιχειρήσω και πάλι. Άντε μην σας πω ότι θέλω κάθε χρόνο να το κάνω αυτό, για πολλούς λόγους, ένας από αυτούς, για την ιστοριούλα που σας είπα. Πραγματοποίησα 1 από τις 2 "εμμονικές επιθυμίες" μου. Μένει μια ακόμη αλλά αυτή θα την αφήσω για την ερχόμενη Άνοιξη, πρώτα ο Θεός και καλώς εχόντων των πραγμάτων.

   Παρακάτω, μερικές ντοκουμέντο-φωτογραφίες που τράβηξα και που κοιτάζοντας τες θα έχω να θυμάμαι πως όταν βάζεις έναν στόχο, όσο ψηλά κι αν είναι, μπορείς να τα καταφέρεις. Αν μάλιστα σου δοθεί και η κατάλληλη ευκαιρία αλλά κι αν εσύ το πάρεις απόφαση να κάνεις τουλάχιστον μια προσπάθεια, τότε τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σε σταματήσει.

 


 

 



 





 


  Νομίζω πως είπα πολλά (αλλά τα θυμήθηκα, τα είπα και ξελάφρωσα) και οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους για την απέραντη ομορφιά από εκείνο το σημείο ψηλά. Και πάλι θα πω: "Θεέ μου. Παναγίτσα μου, Χριστέ μου, τους πάντες, σας ευχαριστώ!"

   Και φυσικά ένα "Ευχαριστώ", ένα ακόμη "Ευχαριστώ" (που όσο κουραστική κι αν γίνω, δε θα βαρεθώ ποτέ να λέω, να γράφω και να το δηλώνω σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε στιγμή της ζωής μου) σε «Εκείνον» που του χρωστάω πολλά. Του χρωστάω αυτό που είμαι τώρα, για όσα κάνω τώρα και όπως συμπεριφέρομαι τώρα. Και ξέρω πως, χωρίς να χωράει κανένα ψέμα, δυστυχώς για σένα θα ήσουν, ας πούμε, περήφανος για μένα. Σ' ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ.................

   Και κάτι τελευταίο! Είναι ευλογία να γυρίζεις σε θύμησες που εν τέλει σε έχουν πληγώσει αλλά μέσα στον χρόνο τελικά να υπερισχύουν οι όμορφες αναμνήσεις από τις άσχημες. Και χαμογελάς και νιώθεις ότι τα βιώματά σου, το παρελθόν σου είναι η δύναμή σου... Αυτό ακριβώς νιώθω με τις αναμνήσεις μου με «Εκείνον».



Υ.Γ. Αφιερωμένη, λοιπόν, αυτή η ανάρτηση σε «Εκείνον»!




🌄My favorite places #10 – 2η χρονιά ανάβαση στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στην Τερψιθέα της Γλυφάδας (Ιούλιος 2016)



 

Διαβάστε επίσης:


_________________

  


_____________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog
♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com