Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

Translate this page!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #15 (Ιανουάριος 2015)

Την στήλη αυτή, την εμπνεύστηκε η Ελευθερία από το beauty blog  Diary Of A Beauty Addict.
 
Με λίγα λόγια…
Αναλυτικά ο τίτλος:
*"ακούω": μουσική δηλαδή ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ τον μήνα που μας πέρασε και το άκουσα ουκ ολίγες φορές. 
*"βλέπω": μια φωτογραφία  με κάτι που μου άρεσε με οποιοδήποτε θέμα, τοπίο, αντικείμενο, προϊόντα ομορφιάς κτλ. που φωτογράφησα εγώ η ίδια.
*"συλλογίζομαι": αποσπάσματα βιβλίων ή κάποιο γνωμικό που μου άρεσε ή μερικές γραμμές από κάποιο βιβλίο που το βρήκα ενδιαφέρων, καθώς και δικές μου “Προσωπικές Φιλοσοφίες”.





⌛ακούω:

Το τραγούδι που άκουσα πάρα μα πάρα πολλές φορές είναι το “Τι σημασία έχει” της Δέσποινα Βανδή που περιλαμβάνεται στο νέο της album με τίτλο “Δεν με σταμάτησες”. Ένα album με 10 τραγούδια πραγματικά “διαμάντια” θα τα έλεγα. Η Δέσποινα Βανδή επιτέλους συνεργάζεται και με άλλους αξιόλογους, σπουδαίους ταλαντούχους δημιουργούς, όπως Δημήτρης Κοντόπουλος, Γιάννης Φρασέρης, Κυριάκος Παπαδόπουλος, Γιώργος Σαμπάνης, Βασίλης Γαβριηλίδης στις συνθέσεις και Ελένη Γιαννατσούλια, Romy Papadea, Όλγα Βλαχοπούλου, Βίκυ Γεροθόδωρου, Βάγια Καλαντζή και Νίκος Μωραϊτης στους στίχους και δημιουργούν μια απ’ τις καλύτερες (αν όχι την καλύτερη) δισκογραφικές δουλειές της Δέσποινας. 

Μόνο Πως Φεύγεις Μην Μου Πεις” – “Κάνε κάτι  - “Δε με σταμάτησες” – “Μία Εικόνα...Χίλιες Λέξεις” – “Αν σου λείπω”… και τα τραγούδια μιλάνε από μόνα τους… όσα συναισθήματα μπορεί κανείς να νιώθει……………….

  “Και τελικά Τι σημασία έχει αν δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ/ και τελικά τι σημασία έχει… που μοιραστήκαμε ως εδώ μια διαδρομή” το ακούω και αναρωτιέμαι…………………………..


Κλείνω την πόρτα,
μικραίνει ο κόσμος, μια σειρά από γεγονότα
περνάνε τώρα απ' τα μάτια μου μπροστά
λες και η ζωή μου σαν ταινία προχωρά
Σβήνω τα φώτα,
μου λείπεις τόσο, μα η καρδιά μου λέει "σώπα"
"εδώ που έφτασες τον εαυτό σου ρώτα
αν έχει νόημα για εκείνον να μιλάς"

Και τελικά τι σημασία έχει αν δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ
όταν ο ένας απ' τους δύο δεν αντέχει
φτιάχνει τον κόσμο του και ζει πλέον εκεί
και τελικά πάντα ο ένας θα πονάει
και θα γυρεύει μια απάντηση να βρει
και τελικά τι σημασία έχει… που μοιραστήκαμε ως εδώ μια διαδρομή

 
Κλείνω τη μέρα,
ακόμα υπάρχω μα δεν πάω παραπέρα
πόση αξία είχε μια σου καλημέρα
πως συνηθίζεται στ' αλήθεια η μοναξιά...


⌛βλέπω:

“Σε αυτό το κουτί κρατάω φυλαγμένα ‘τελευταία’ ευθυμία, στιγμές, αναμνήσεις… όμορφες θα τις χαρακτήριζα. Το έχω στο γραφείο μου, το κοιτάζω αλλά προς το παρόν διστάζω να το ανοίξω… ίσως δεν είμαι έτοιμη… ίσως δεν έφτασε ακόμα η ώρα… αλλά ζυγώνει….”



⌛συλλογίζομαι:

“Στο "Φεύγα" τελικά φαίνεται ο πραγματικός χαρακτήρας ενός ανθρώπου και αν τελικά αξίζει ή άξιζε να περπατάει στον ίδιο δρόμο -δίπλα- μαζί σου. Καρατσεκαρισμένο, σου λέω εγώ τώρα!”
(Τρίτη 27/1/2015)


 

•▬▬▬▬▬▬▬ ღೋƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღೋ▬▬▬▬▬▬▬•
Ιστολόγια που συμμετέχουν:



______________________________



_________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ 

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων 
από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου. Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)* 
 *All rights reserved

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Ένα ακόμη blogoβραβείο! “Liebster award”…


  
  Έχω την τιμή να λάβω ένα ακόμη blogoβραβείο από την καινούργια blogger Φίλη Δέσποινα από το blog “Μαμά σε κρίση!” Σ’ ευχαριστώ πολύ Δέσποινα που με σκέφτηκες και να ξέρεις πως περιμένω να μοιραστείς μαζί μας “τα θαμμένα σου καλλιτεχνικά σχέδια”. Ξέρεις εσύ!

  Το βραβείο αυτό συνοδεύεται και από 10 ερωτησούλες που έχουν να κάνουν πάνω-κάτω με την ενασχόλησή μου με το blog. Αν και έχω μιλήσει ΕΔΩ και γενικά και ειδικά μέσα από ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ τις αναρτήσεις, θα απαντήσω με χαρά στις παρακάτω ερωτήσεις, έτσι για να (με) θυμηθούνε οι παλιοί και να (με) μάθουν οι καινούργιοι …Φίλοι – Αναγνώστες. 






1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;
Σε αυτή την ερώτηση έχω απαντήσει ήδη ΕΔΩ, οπότε την αναδημοσιεύω.
“Όπως γράφω και στο Βιογραφικό μου, το ‘ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ’ γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 2010, μια ημέρα πριν τα γενέθλιά μου, έτσι ξαφνικά και χωρίς να το πολύ σκεφτώ.Ήδη από το 2009 είχα δημιουργήσει το πρώτο προσωπικό μου blog με τίτλο “PASSION {ΠΑΘΟΣ} όπου έγραφα καθημερινά …μέχρι και την ημέρα που δημιούργησα το “ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ”! Ο τίτλος αυτός φυσικά και δεν είναι τυχαίος. Από την εφηβεία μου θυμάμαι έλεγα πως σ' αυτή τη Ζωή απλά "Συλλέγω Στιγμές", μιας και οι ωραίες στιγμές ήταν λίγες! Από μικρή προσπαθούσα να κρατάω ένα είδος Ημερολογίου ως  εξωτερίκευση των σκέψεών μου… Τα Ημερολόγια βέβαια ποτέ δεν κατάφεραν να μείνουν μαζί μου για πολλούς μήνες ούτε κι εγώ να δεθώ μαζί τους! Αντίθετα με το (τα) blog μου έχω μια κοινή πορεία αγάπης, ανάγκης και είναι ένα ολοκληρωμένο κομμάτι της ζωής μου. Για εμένα το να γράφω είναι “Ζωή”! Και το ό,τι έχω τη δυνατότητα να γράφω έστω και σε ένα blog και πόσο μάλλον στο δικό μου… μου δίνει “Ζωή”.


2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;
Η αλήθεια είναι πια δύσκολα ενθουσιάζομαι. Πάντα έλεγα το εξής: “Θέλω να είμαι πρώτα σίγουρη και βέβαιη για κάτι και μετά να ενθουσιαστώ!” Όχι πως δεν μου έχουν τύχει στιγμές ενθουσιασμού. Φυσικά και έχει τύχει να ενθουσιαστώ ή να ενθουσιάζομαι αλλά συνήθως είναι για μικρά, απλά πράγματα. Όπως ας πούμε: Να ενθουσιαστώ με ένα όμορφο μέρος, με ένα γευστικό φαγητό (όταν τα γεμιστά πετυχαίνουν 100% γευστικά, εκεί να δεις ενθουσιασμός), με μια ευγενική και διακριτική συμπεριφορά, με τον Ηλιόλουστο ήλιο και ειδικά στην Καρδιά του Χειμώνα, με τη Θάλασσα που δεν την χορταίνω ΠΟΤΕ και κάθε φορά που την βλέπω ενθουσιάζομαι από την ομορφιά της, τα χρώματά της, την μυρωδιά της και θέλω διακαώς να περπατήσω σε αυτήν, ακόμα κι αν ο καιρός είναι κρύος. Θα με δεις να ενθουσιάζομαι και με τη μουσική και τα τραγούδια. Αν ένα τραγούδι με αγγίξει, ο ενθουσιασμός μου είναι τόσο μεγάλος που μπορεί να με δεις να τραγουδάω στο δρόμο δυνατά, έχοντας τα ακουστικά στα αυτιά μου. Όταν ενθουσιάζομαι, ενθουσιάζομαι παθιασμένα, όπως παθιασμένα λειτουργώ στα πάντα.      


3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;
Το ότι -εγώ προσωπικά- γράφω εξαρχής για μένα, γιατί έτσι ξεδίνω, βγάζω από μέσα μου όσα με πνίγουν και αφήνω την ψυχή μου να μοιραστεί συναισθήματα μέσα από το blogging και τα γραπτά μου, νιώθω ότι επικοινωνώ καλύτερα με τον εαυτό μου. Το ότι βρίσκω κάποια ανταπόκριση και αυτό φαίνεται από τα σχόλια αλλά ακόμη καλύτερα από την επικοινωνία, είτε αυτή έχει να κάνει “πρόσωπο με πρόσωπο” είτε από προσωπικά μηνύματα, παίρνω την ευχαρίστηση ότι υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται σαν κι εμένα και αυτό με κάνει χαρούμενη γιατί κατά κάποιον τρόπο βοηθώ κάποιον να μοιραστεί τις δικές του σκέψεις, βιώματα και να συνειδητοποιήσει πως τελικά δεν είναι μόνος…   


4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;
Νομίζω για τα πάντα! Για ταινίες, cinema, βιβλία, μουσική, επικαιρότητα, μαγειρική, ταξίδια, φωτογραφίες, προβληματισμούς, Φιλοσοφίες μέχρι προσωπικές σκέψεις, απόψεις, εμπειρίες, την καθημερινότητά μου, τις ανθρώπινες σχέσεις μέχρι για τις αγάπες και τους έρωτες της ζωής μου. ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ από τα πάντα που με αγγίζουν συναισθηματικά και ψυχικά. 


 
5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;
Νιώθω πολύ τυχερή που έχω γνωρίσει από κοντά άλλους bloggers και που διαπίστωσα καλύτερα πως όποια εντύπωση, εκτίμηση, θαυμασμός και συμπάθεια είχα από τα γραπτά τους, τόσο από κοντά η εκτίμηση, ο θαυμασμός και η συμπάθεια είναι πολύ μεγαλύτερη και ειλικρινής. Θα χαρώ πολύ αν τύχει και γνωριστώ και με γνωρίσουν και πολλοί άλλοι που λαμβάνω αγάπη, εκτίμηση και στήριξη και που έχουμε μοιραστεί και μοιραζόμαστε -έστω και διαδικτυακά- κοινές απόψεις, εμπειρίες και βιώματα. 


6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;
Όπως έχω ξαναπεί, έχω κάποιες ‘τρελές’ ιδέες που έχουν να κάνουν με την συγγραφική μου πλευρά και με τα βιβλία, τους στίχους και τα κείμενα που γράφω εδώ και κάτι χρόνια αλλά και με άλλα πράγματα! Θα ήθελα σε δύο χρόνια το blog μου να φτάσει σε ένα σημείο που θα είναι κάτι περισσότερο από το χόμπι μου. Να είναι ένας χώρος που εγώ να συνεχίζω να εκφράζομαι χωρίς φόβο αλλά πάντοτε με πολύ πάθος και οι Φίλοι-Αναγνώστες να βρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους μέσα από τις λέξεις και το μοίρασμα σκέψεων. Να συνεχίσει να είναι ένας χώρος που θα είναι ό,τι είμαι εγώ η Μαρία, ένας χώρος που θα το αγαπήσουν σαν δικό τους χώρο άνθρωποι που με εκτιμούν, με αγαπούν και νιώθουν όπως εγώ. Να είναι ένα internetικό ημερολόγιο που θα παραδοθεί κάποτε στα παιδιά μου ή στα πρόσωπα που γνωρίσανε την Μαρία προσωπικά…


7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα; 
Νομίζω πως τίποτα δεν κάνω καλά 100% ή 80%. Αν και είμαι άνθρωπος που με ό,τι καταπιαστώ, δεν υπάρχει περίπτωση να μη δώσω το καλύτερο εαυτό μου, τελικά θεωρώ τον εαυτό μου, σε όλα, στα πάντα Ερασιτέχνη. Και ίσως τελικά να μου αρέσει να με αποκαλώ “Ερασιτέχνη”, γιατί μέσα σε αυτό κρύβεται το μήνυμα της ευχαρίστησης. Είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να κάνω κάτι κάτω από πίεση και με το ζόρι, αν εγώ πρώτα απ’ όλα δεν το νιώθω και δεν το ευχαριστιέμαι, έστω και λίγο. Το μόνο σίγουρο και καρατσεκαρισμένο είναι ότι μπορώ να καταπιαστώ με τα πάντα και να τα κάνω αξιοπρεπώς καλά, όσο έχω τη δυνατότητα και το συναίσθημα της ευχαρίστησης.   
 

8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Έχω ξανά απαντήσει στην συγκεκριμένη ερώτηση. Δυστυχώς, όχι τόσο όσο χρόνο θα ήθελα. Λόγω έλλειψη χρόνου, λόγω ότι η γραφή του βιβλίου μου έχει προτεραιότητα και πολλές φορές λόγω κακής διάθεσης δεν αφιερώνω τον απαραίτητο χρόνο για να γράψω όσα επιθυμώ και έχω ανάγκη να γράψω. Θα ήθελα να του αφιερώσω τον χρόνο που πραγματικά αξίζει γιατί νιώθω κι εγώ πολύ καλύτερα.      

9) Πώς γεννιούνται τα post σας;
Και σε αυτή την ερώτηση έχω απαντήσει στο παρελθόν. Τα posts μου γεννιούνται από την καθημερινότητα, από τα γεγονότα, από τις καταστάσεις, από τις εμπειρίες, από τις σκέψεις, από τους ανθρώπους, από εμένα την ίδια, από τον εαυτό μου, από την ίδια τη Ζωή (μου)! Δόξα τω Θεό, η έμπνευση δεν λείπει ποτέ! Εξάλλου, την χρειάζομαι για να θρέφει την “καλλιτεχνική πλευρά” μου! 
 


10) Ευχές για τον αναγνώστη.
Να γράφετε πρώτα για εσάς και όπως αισθάνεστε. Απλά, κατανοητά, ανθρώπινα και γιατί όχι; πολύ συναισθηματικά αν έτσι σας βγαίνει. Μην μπαίνετε σε τρυπάκια ή καλούπια για να έχετε ανταπόκριση και να αρέσετε σε όλους! Λυπάμαι, αλλά δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους! Και γιατί θα πρέπει να αρέσουμε σε όλους παρακαλώ; Λυπάμαι, αλλά δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους. Οπότε, αφεθείτε στην “αβίαστη” γραφή, χωρίς άγχος και σάλτσες. Μην φοβάστε τι θα πουν ή θα σκεφτούν για εσάς. Αν σε κάποιον δεν του αρέσετε, πολύ απλά και λογικά καλό είναι να μην ασχοληθεί μαζί σας, ακόμα και με ένα αρνητικό με κακία σχόλιο. Βρίσκει άλλους χώρους που του ταιριάζουν καλύτερα. Και προς Θεού, μην σκεφτείτε καν να κλείσετε ή να διαγράψετε το blog σας, όταν λαμβάνετε αρνητισμό ή ακόμα κι αν εσείς οι ίδιοι νιώθετε πως έχετε κάπως κουραστεί ή ότι στην παρούσα φάση δεν έχετε “κάτι να πείτε”. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας αλλά και στο blog σας που έχετε δημιουργήσει σίγουρα με αγάπη και μεράκι. Και όπως λέω εγώ ως Μαρία “Τελικά δεν έχει ΤΟΣΟ σημασία αυτά που λες (επειδή πολλοί δεν τ' ακούν) ΟΣΟ ότι έχεις το θάρρος και την τόλμη και τα λες, εκεί που οι άλλοι σιωπούν!!!”


 Αυτές ήταν οι απαντήσεις μου στις ερωτήσεις. Ευχαριστώ και πάλι τη Δέσποινα που μου έδωσε την ευκαιρία να σας μιλήσω για μια ακόμη φορά για το blog μου και να καταλάβετε/νιώσετε τι σημαίνει για εμένα.

 Το βραβείο, δεν θα το δώσω σε κάποια συγκεκριμένα blogs για τον λόγο ότι μπορεί και να το έχετε λάβει, οπότε ας το πάρει (απαντώντας και στις ερωτήσεις) με μεγάλη μου χαρά, όποιος θα το επιθυμούσε.   
 


Και να μην ξεχνάτε:
"Να χαμογελάτε & να είσαστε ΠΑΝΤΑ & ΠΑΝΤΟΥ ο εαυτός σας!"





______________________________
Δείτε εδώ όλα τα Tag post που έχουν ανέβει στο blog!



Δείτε εδώ όλα τα post με τα blogoβραβεία!






_________________________________________

*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫

Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.

Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!

©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*

*All rights reserved

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

✍ My thoughts #7 – Όσο υπάρχει Ζωή, υπάρχει και ελπίδα


  Μια καινούργια εβδομάδα! Μια νέα αρχή και στην Πολιτική σκηνή! Ο Λαός χθες αποφάσισε και έβγαλε/βγάλαμε νέο Πρωθυπουργό! Ο Αλέξης Τσίπρας (με το κόμμα του Σύριζα) ορκίστηκε με Πολιτικό όρκο(!) και επισήμως σήμερα ανέλαβε τα καθήκοντα του ως νέος Πρωθυπουργός της χώρας. Εντυπώσεις; Πάνω-κάτω αναμενόμενο, όπως έδειχναν και οι Δημοσκοπήσεις. Η διαφορά μονάδων μεταξύ του πρώτου κόμματος (Σύριζα) με το δεύτερο (Νέα Δημοκρατία) για μένα δεν ήταν αναμενόμενη ή τέλος πάντως όχι εντυπωσιακή. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα η διαφορά να είναι πολύ μεγαλύτερη. Και όσο για τα σχόλια που άκουγα χθες στην tv για βαριά ήττα της Νέας Δημοκρατίας, συγνώμη αλλά δεύτερη θέση πήρε, ούτε τρίτη, ούτε τέταρτη, ούτε καν πέμπτη… δεύτερη. Δηλαδή συγνώμη, υπάρχουν τόσοι πολλοί που ακόμα πιστεύουν πως λίγα τραβήξαμε με την προηγούμενη κυβέρνηση; Δεν ξέρω, για ήττα του κόμματος, σε μια ωραιότατη θέση βρίσκεται, (βλέπε την κατάντια του ΠΑΣΟΚ σε ποια θέση βρίσκεται πια) καθαρή ήττα μάλλον έφαγε ο ίδιος ο Αντωνάκης, ο Σαμαράς. Πόσα φάουλ μαζεμένα βρε Αντωνάκη; Από δηλώσεις και λόγια παραφουσκωμένα «Παραδίδω σήμερα μια χώρα χωρίς ελλείμματα, με ασφάλεια για τον πολίτη. Μια χώρα που συντεταγμένα βγαίνει από την κρίση. Κυρίως έχω ήσυχη τη συνείδησή μου γιατί είπα την αλήθεια στο λαό μέχρι τέλους…» μέχρι και η απουσία σου στην αλλαγή Κυβέρνησης. 

  Αυτό το ότι κάποιος σε έχει κοροϊδέψει, έχει παίξει ή παίζει το παιχνίδι του για να πετύχει τον σκοπό του με άτιμους τρόπους και πιστεύει ότι είναι ειλικρινής, το ψέμα δεν χωράει στη Ζωή του και δηλώνει ότι ήταν πολύ εντάξει… εμένα με ξεπερνάει. Πιστεύουν το ψέμα για αλήθεια!!! Και ΔΕΝ μιλάω συγκεκριμένα για τον Αντώνη Σαμαρά, μιλάω γενικώς και ειδικώς για τέτοιου είδους ανθρώπους, που δυστυχώς έτυχε να συναντήσω στη Ζωή μου. Δηλαδή, έλεος!  

  Όσο για την τρίτη θέση που πήρε η Χρυσή Αυγή; Καρατσεκαρισμένο πως σε αυτή τη χώρα υπάρχουν πολλοί με άδεια κεφάλια, χωρίς μυαλό. Διότι, δε γίνεται, ένα κόμμα που κάποιοι από τους ανθρώπους που το απαρτίζουν είναι μέσα στη Φυλακή, με βαριές κατηγορίες, αποδεικτικά στοιχεία και με πράξεις βίας, να το ψηφίζουν και να το φέρνουν στην τρίτη θέση. Συγνώμη, με ποια λογική; Μάλλον με καμία! Ζήτω τα παράλογα, που τραγούδησε και ο τεράστιος Πασχάλης Τερζής.

 Δεν ξέρω τι θα γίνει από ‘δω και πέρα… Δεν ξέρω αν ο νέος Πρωθυπουργός και γενικά η νέα Κυβέρνηση καταφέρουν να φέρουν ανάπτυξη και καθαρό αέρα στον τόπο μας… Δεν ξέρω αν τελικά γίνουν θετικές αλλαγές και επιτέλους ως λαός να βρούμε τις χαμένες μας αξίες και την χαμένη μας ενέργεια… Δεν ξέρω αν τα πράγματα καλυτερεύσουν… Δεν ξέρω αν θα τα φτιάξουμε ή θα τα χαλάσουμε περισσότερο! Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν δεν αλλάξουν τα μυαλά κάποιων ή στην χειρότερη περίπτωση παραμείνουν αυτοί οι κάποιοι με άδειο κεφάλι, τότε τίποτα δεν μπορεί να καλυτερέψει. Δεν φτάνει μια νέα Κυβέρνηση, ούτε οι υποσχέσεις ούτε καν οι σκέψεις στο “θα κάνω αυτό…”, χρειάζονται πράξεις, έργα, κινήσεις, μικρά βήματα για να να μείνει ζωντανή η Ελπίδα και να μην πέσουμε στο απόλυτο σκοτάδι. Γιατί, και οι αντοχές και η υπομονή και το “θα προσπαθήσω να μείνω αισιόδοξος”… κάποια στιγμή όλα τα αποθέματα τελειώνουν. Φυσικά και δεν πρέπει να περιμένουμε κάποιον ήρωα για να μας σώσει! Μην παραμυθιαζόμαστε! Ήρωας είναι ο καθένας από μόνος του. Ο καθένας κάνει την προσπάθεια του να αντέξει, να σώσει κάτι, να φτιάξει/δημιουργήσει κάτι, να επιβιώσει. Βέβαια, κακά τα ψέματα δεν είναι όλα στο χέρι μας αλλά ας ξεκινήσουμε με αυτά που είναι μόνο στο χέρι μας. Όπως στο να προσπαθούμε συνεχώς και να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας.   

  Εύχομαι και ελπίζω αυτοί που έχουν “κάτι” να βρίσκουν πάντα την άκρη τους και κουτσά-στραβά να τα καταφέρνουν και αυτοί που δεν έχουν “τίποτα” που όμως προσπαθούν να το κάνουν “κάτι”, να βρίσκουν πάντα τη δύναμη να προσπαθούν και να μην το βάζουν κάτω, ακόμα κι αν στον ορίζοντα τα πάντα μοιάζουν να έχουν σκοτεινιάσει. Γιατί, όσο υπάρχει Ζωή, υπάρχει και ελπίδα!


@υτές ήταν οι προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!



Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ!
(αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)



_________________________





________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Ψηφίζω και Ελπίζω…

  Να ‘μαι κι εγώ εδώ, μετά από πολύ καιρό. Δεν πιστεύω να με ξεχάσατε βρε! Σας είχα αφήσει με τις “Καλλιτεχνικές δημιουργίες μου” και μετά …άφαντο το Μαράκι. Όχι, όχι δεν απουσίασα λόγω της Πολιτικής επικαιρότητας. Μια εβδομάδα+ άρρωστη, πέντε μέρες στο κρεβάτι, κλεισμένη στο σπίτι, ο ήλιος δεν με είδε, δεν με φώτισε κι εγώ με ελάχιστες δυνάμεις. Πέντε ολόκληρες μέρες στο κρεβάτι, άυπνη και μπροστά στη tv να μην έχω αφήσει πρόγραμμα για πρόγραμμα να μην έχω δει ακόμα και όλες τις ομιλίες των υποψηφίων είδα, άκουσα, επεξεργάστηκα λόγια, κινήσεις, βλέμματα, οπότε και είμαι πλήρως ενημερωμένη και αποφασισμένη. Τρεις ημέρες με full υψηλό πυρετό, να κρυώνω λες και είμαι στην Ανταρκτική και κυρίως 6 ολόκληρες full ημέρες με ένα κεφάλι που ένιωθα πως μέσα σε αυτό “κατοικεί” (εκτός από το μπόλικο μυαλό που θέλω να πιστεύω πως διαθέτω) μια βόμβα που είναι έτοιμη από λεπτό σε λεπτό να εκραγεί. Απ’ όλα, αυτό με τρόμαξε και με ανησύχησε περισσότερο! Προσθέστε ότι η αντιβίωση που πήρα μου έκανε παρενέργειες με ζαλάδες και εμετούς… αλλά την σταμάτησα εγκαίρως. Κουράγιο, δυνάμεις μηδαμινές θα έλεγα ούτε για να σηκώσω ένα ποτήρι νερό σε λέω. Άστα! Είδατε που κατάντησα; Εγώ η Μαρία, που όταν ήμουν μικρό παιδί δεν ήξερα τι θα πει αρρώστιες, πυρετό, φάρμακα, γιατρούς, νοσοκομεία (καλά ούτε τώρα πηγαίνω εύκολα ή και συχνά σε γιατρό ή Νοσοκομείο), τώρα που μεγαλώνω τα βλέπω, τα νιώθω.

  Η αλήθεια είναι ότι από τον περασμένο Σεπτέμβρη και μετά, που ήταν για μένα μια περίοδος άσχημη ψυχολογικά, ήρθε και η σωματική εξάντληση, οπότε, ήρθε και έδεσε το …γλυκό. Τώρα όμως, που επιτέλους(!!!) ανάρρωσα και έχω πολύ καλύτερη διάθεση, σας γράφω και χαίρομαι τόσο μα τόσο πολύ γιατί μου έλειψε πάρα πολύ. Και υπόσχομαι πως από εβδομάδα και από ‘κει και πέρα θα είμαι πολύ ποιο συνεπής με το blog μου.   

  Επειδή από Δευτέρα, όπως ακούμε από παντού, έρχεται ένας άλλος αέρας, ένας αέρας που μαζί του θα φέρει μια Ελπίδα φωτεινή για μια Ελλάδα καινούργια, φωτεινή, αισιόδοξη, δημοκρατική, αναπτυγμένη…….;;;  θα ήθελα να πω τα εξής με λίγο χιούμορ πάντα: “Ου και αλίμονο μας και δεν έχουμε τα μάτια μας (και τα αυτιά μας) ανοιχτά για να “αρπάξουμε” την Ελπίδα που αιωρείται κάπου εκεί έξω και περιμένει την Δευτέρα, (μια μέρα μετά τις εκλογές), για να “καθίσει” πάνω στο κεφαλάκι μας και να μας φωτίσει για μια καλύτερη Ζωή. Ου και αλίμονο μας και δεν πάρουμε στα χέρια μας το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Είμαστε Πολίτες αυτού του κράτους που λέγεται Ελλάδα και ως Λαός αυτής της ναι μεν όμορφης χώρας αλλά δεν φτάνει το “όμορφη”, είμαστε υπεύθυνοι κι εμείς, λίγο ή πολύ. Έτσι λοιπόν, την Κυριακή 25 Ιανουαρίου ας πάμε να ρίξουμε τη ψήφο μας στην κάλπη με μυαλό και συνείδηση. Και όποιο μα όποιο κι αν είναι το εκλογικό αποτέλεσμα. την επόμενη μέρα να είμαστε έτοιμοι να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να μην ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας……..”

Προσωπική μου άποψη πάντα! Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. 


*Το παρακάτω quote κυκλοφορεί τώρα τελευταία… “Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται και αφήστε αυτούς που Ονειρεύονται.” 



Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Καλλιτεχνικές ανησυχίες #3 - “Το σπίτι των ονείρων μου”

                                

Ήταν ένα κοριτσάκι που την έλεγαν Μαρία, γύρω εκεί στα 13-14. Επιθυμούσε την ζεστασιά του σπιτιού, την οικογενειακή γαλήνη, την ηρεμία, την τάξη και την ασφάλεια. Στο δικό της σπίτι δεν έβρισκε ακριβώς αυτά, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Ήρθε όμως ο καιρός κι έτσι τα πράγματα που ήταν ανάμεσα σε μια κόκκινη λουρίδα… σε δυο διαφορετικά σπίτια… σε δυο χώρια γονείς… σε 2 εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Σαν παιδί λοιπόν έτυχε να περάσει λίγες στιγμές με τον Πατέρα της, αφού εμφανίστηκε στη Ζωή της. Ζούσε με την μητέρα της και τα αδέλφια της αλλά  σχεδόν καθημερινά τον επισκεπτόταν μαζί με τον μικρό αδελφό της. Περνούσαν πολύ καλά με Εκείνον, γιατί ήξερε πως να τους θαμπώσει με τα “λούσα”… χωρίς να το καταλάβουν τα δυο αδέλφια, μετακόμισαν στον πατέρα και μείνανε μαζί του αρκετούς μήνες. Κάποια στιγμή γνώρισαν και την νέα του σύντροφο την Τάνια, που είχε ένα μικρό κοριτσάκι την Μαρίκα, 6 χρονών. Νέα δεδομένα πλέον στη Ζωή όλων και οι συνθήκες διαφορετικές. Ο αδελφός μετά από πολύ καιρό “αποχώρησε”, γιατί δεν υπήρχε η αμοιβαία συμπάθεια προς τα νέα πρόσωπα… η Μαρία με τον καιρό τις συμπάθησε και τις δυο. Ίσως επειδή και η Τάνια και η μικρή προσπαθούσαν πολύ να ενταθούν στην “οικογένεια”, να έρθουν πολύ κοντά σε εκείνη, να μην νιώθουν (Ξ)ξένες, να γίνουν κάτι παραπάνω από …Φίλες.

  Μια μέρα που η Τάνια κάλεσε την Μαρία να έρθει το επόμενο πρωί στο σπίτι της να μαγειρέψουν και να ετοιμάσουν το μεσημεριανό τραπέζι για τον Πατέρα κι εκείνες, εκείνη της υποσχέθηκε πως θα περάσει, έτσι κι έγινε. Πήγε το επόμενο πρωί, χτύπησε το κουδούνι και όταν άνοιξε την πόρτα η Τάνια, την υποδέχτηκε με ένα τεράστιο χαμόγελο και με μια ζεστασιά. Πέρασαν μια υπέροχη μέρα μαζί… ήρθε η νύχτα και η Μαρία μετά από πρόταση της Τάνιας κοιμήθηκε εκεί το βράδυ. Χωρίς να το καταλάβει, τα βράδια γίνανε πολλά… πέρασαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, ο χρόνος και πλέον ζούσε σε ένα καινούργιο σπίτι, ένα σπίτι μικρό, ίσα-ίσα χωρούσαν 4 άτομα, με τα απολύτως απαραίτητα αλλά μύριζε ζεστασιά, θαλπωρή, οικογένεια… μύριζε Αγάπη, στοργή… όλα αυτά που δεν είχε νιώσει άλλοτε.

  Όμως, όσο υπήρχαν τέτοια συναισθήματα, άλλο τόσο από κάποιο διάστημα και μετά υπήρχε και η κακή συμπεριφορά του πατέρα, όπως πολύ καλά γνώριζε η Μαρία. Τότε συνειδητοποίησε πως ήρθε η ώρα να φύγει, δεν χωράει άλλο πια σε αυτό το σπίτι, δεν ανήκει πλέον εκεί που νόμιζε πως ανήκε, είναι μια ξένη και βάρος και η Καρδιά έκανε πέρα και τον πρώτο λόγο πλέον τον είχε η λογική. Κι έτσι ένα πρωί Σαββάτου, χωρίς να την καταλάβει κανείς, σαν κλέφτρα, σαν φυγάς, σαν κυνηγημένη από το παρελθόν της, άνοιξε την πόρτα, κοίταξε για τελευταία φορά τι αφήνει και έφυγε με βαριά καρδιά. Το ΜΕΤΑ ήταν πιο δύσκολο από την φυγή. Η συγνώμη που δεν κατάφερε να πει… η περιφρόνηση που –ίσως- δίκαια πήρε… η επιστροφή εκεί που πραγματικά ανήκε και όσα επακολούθησαν ήταν πιο δύσκολα από την φυγή, από την αρχή, από το καινούργιο, από τις αλλαγές.

  Σήμερα, 18 χρόνια μετά δεν ξέχασε την μορφή της Τάνιας και της μικρής Μαρίκας, ούτε τι έζησε, τι ένιωσε, τι κέρδισε, τι έχασε, ούτε φυσικά μετάνιωσε ποτέ που άφησε το κανονικό της σπίτι για να ζήσει σε ένα άλλο. Για το μόνο που μετάνιωσε είναι η σιωπηλή  φυγή της. Η μόνη φυγή στη Ζωή της μέχρι σήμερα. Γιατί τότε είχε ορκιστεί πως η σιωπηλή φυγή δεν είναι λύση, είναι δειλία κι αν αναγκαστεί πάλι να το βάλει στα πόδια, θα είναι με το κεφάλι ψηλά, έχοντας κοιτάξει τον άλλον κατά πρόσωπο και αντιμετωπίζοντας τον με θάρρος και αυτό τον όρκο μέχρι σήμερα τον κρατάει.

  Σήμερα, 18 χρόνια μετά, εκείνο το μικρό σπίτι που όμως ήταν γεμάτο από Αγάπη, ζεστασιά, θαλπωρή… υπάρχει ακόμα και κάθε φορά που τυχαίνει και περνάει από εκεί, αισθάνεται οι αναμνήσεις να την γεμίζουν με χαρά και όχι πλέον με θλίψη. Έχει καταλάβει στο πέρασμα των χρόνων πως τελικά, “το σπίτι των ονείρων της” δεν είναι ένα παλάτι, με πολλά δωμάτια, πισίνα, τζάκι, κήπο αλλά ένα σπίτι που οι άνθρωποι εκεί μέσα, ακόμα και η ίδια θα το κάνουν το σπίτι να μοιάζει σαν ένα παλάτι, πλημυρισμένο από συναισθήματα. ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Γιατί, στην πραγματικότητα το λιμάνι σου/το σπίτι σου είναι εκεί που νιώθεις πως ανήκεις, πως είσαι κομμάτι του, που δίνεις και λαμβάνεις  ζεστασιά, ηρεμία και ασφάλεια.

*Μια μικρή -αληθινή- ιστορία για το πως “ορίζει” ο καθένας, μεταφορικά ή κυριολεκτικά “Το σπίτι των ονείρων του”.
____________________________
   
Παρακάτω θα σας δείξω κάποιες ζωγραφιές-σπίτια “Παλάτια”, η πρώτη είναι του αδελφού μου του Βασίλη, που δε θυμάμαι από που το εμπνεύστηκε για να κάνει ένα τέτοιο σπίτι, ίσως από την Οικογένεια Άνταμς, που βλέπαμε τότε μαζί. Η δεύτερη, είναι η δική μου εκδοχή του δικού μου “σπιτιού-παλάτι” που την εν λόγω ζωγραφιά την έφτιαξα τον Οκτώβριο του 2004. Η τελευταία, είναι πρόσφατη και την εμπνεύστηκα από μια σελίδα σε ένα από τα βιβλία Αγγλικών που πηγαίνω κάθε Τετάρτη. Με το που ξεφύλλισα το βιβλίο και έπεσα πάνω στο σπίτι, είπα αμέσως: “Εγώ αυτό το σπίτι θα το φτιάξω… στο χαρτί, όπως παλιά!” Εκτύπωσα την σελίδα και άρχισα ένα απόγευμα να σχεδιάζω σιγά-σιγά με χάρακα και μολύβι το σπίτι. Δεν έγινε σαν το πρωτότυπο αλλά και μόνο που κατάφερα να το φτιάξω (και μάλιστα μετά από χρόνια ξανά σχεδίασα/ζωγράφισα με χαροποιεί) βάζοντας τις δικές μου πινελιές, εμένα μου αρέσει.

Το “σπίτι” του αδελφού μου!


Η δική μου εκδοχή του δικού μου “σπιτιού”.


Και το πρόσφατο “σπίτι” μου! Αριστερά το πρωτότυπο και στα δεξιά το “κοπιάρισμα”, με τις δικές μου πινελιές. 



Αυτό ήταν το 3ο μέρος αλλά όχι το τελευταίο των “Καλλιτεχνικών ανησυχιών” μου. Πρώτα σας έδειξα την “Συλλογή ρούχων μου”, ύστερα την “My Art Gallery” και τώρα “Το σπίτι των ονείρων μου”. Στην συνέχεια;;; Ποιός ξέρει;;; Η δημιουργικότητα και η έμπνευση σου έρχεται από ‘κει που δεν το περιμένεις!


Καλή εβδομάδα να έχουμε!!!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Καλλιτεχνικές ανησυχίες #2 - “My Art Gallery”


  Πόσο χάρηκα που είδα ότι σας άρεσε η προηγούμενη ανάρτησή μου με την “Συλλογή ρούχων μου”. Χάρηκα πολύ που η συγκεκριμένη ανάρτηση στάθηκε η αφορμή κάποιους να σας γυρίσω λίγο πίσω στα δικά σας παιδικά χρόνια. Χαρά μου! Και χάρηκα που ήσασταν και πολύ επιεικής μαζί μου. 

  Εντάξει, με το σχέδιο στο χαρτί δεν το έχω σχεδόν καθόλου αλλά έχω να σας πω όταν ήμουν πιο μικρή από τα 15, είχα φτιάξει ολόκληρη συλλογή ρούχων για την κούκλα μου, που ήταν η Barbie, άσχετα που το έμαθα πολύ αργότερα ότι είχα κούκλα Barbie, που τόσο μα τόσο πολύ ήθελα, όπως βέβαια τα περισσότερα κοριτσάκια. Είχα ράψει ό,τι ρούχο μπορείτε να φανταστείτε, από μπλούζες μέχρι μακριά παλτό. Ειδικά θυμάμαι (αυτό μου έχει μείνει έντονα στο μυαλό) ένα ωραιότατο καλοραμμένο Μακρύ παλτό σε πράσινο χρώμα με λευκές ρίγες. Όπως βλέπεται η κούκλα μου είχε πολλά ρούχα για να φοράει κάθε μέρα. Εγώ είχα 4, αυτή 104 παρακαλώ. Κρίμα που δεν σώθηκαν με τον χρόνο. Πόσες φορές τα έσωσα από τα χέρια της μάνας μου, που όταν την έπιανε υστερία, πετούσε “περιττά” πράγματα. Δεν πειράζει! Πάντως, έχω να θυμάμαι μερικές ωραίες χαρούμενες παιδικές στιγμές! Μόνο καλό μπορείς να το πεις αυτό!
   
  Σε αυτή την ανάρτηση λέω να συνεχίσω και να σας δείξω κάποιες ζωγραφιές-δημιουργίες που έκανα, όπως σας είπα και στην προηγούμενη ανάρτηση, εκεί το 1998+, γύρω στα 15; Είναι τοπία, σκίτσα και διάφορες άλλες ζωγραφιές που “κόπιαρα” από τις δημιουργίες του καλού μου Φίλου Μιχάλη από την Χίο, που είναι ένας φοβερός, εξαιρετικός, μοναδικός ‘σκιτσογράφος’ και μου έστελνε συχνά με το Ταχυδρομείο (τότε ακόμη δεν γνώριζα και δεν χρησιμοποιούσα το e-mail ή το διαδίκτυο) όπου αλληλογραφούσαμε και λέγαμε τα νέα μας. Δηλαδή οι περισσότερες είναι “κόπια” από τις ζωγραφιές του και όχι δικής μου έμπνευσης. Τις περισσότερες μπορώ να πω, πως έφτασα κοντά στα “πρωτότυπα”. Απλώς σε κάποια, επειδή εκείνος μου τα έστελνε “άχρωμα”, εγώ τα ξανά σχεδίαζα (όχι σε χαρτί ξεπατικώματος) και μετά σε κάποια πρόσθετα χρώμα.

  Παρακάτω (προς το τέλος) θα δείτε και τις αγαπημένες μου ζωγραφιές (4 κοριτσάκια), που είναι ότι πιο πετυχημένο και όμορφο έχω κάνει. Τις αγαπώ τόσο πολύ και τις καμαρώνω, η αλήθεια είναι αυτή!

  Απολαύστε λοιπόν τη …Δημιουργό Μαρία!



    
   
    
  
  




Τα παραπάνω είναι όλα ‘κοπιαρισμένα’ από τα σκίτσα του Φίλου μου Μιχάλη.
_________________________
Αναρωτιέμαι πως τον πέτυχα τόσο ωραίο τον Άγιο-Βασίλη;!
____________________________
Αυτό το σκίτσο το εμπνεύστηκα από μια πετσέτα κουζίνας σε πορτοκαλί χρώμα που μας είχε στείλει τότε η Θεία μου από την Αυστραλία. 
___________________________
Αυτή η Νεράιδα; είναι από το cd της Britney Spears - Oops!... I Did It Again (2000), το οποίο το είχα κερδίσει αν θυμάμαι καλά σε έναν διαγωνισμό που είχε κάνει τότε ένας ραδιοφωνικός σταθμός.
___________________________________
Τα παρακάτω… της ώρας και της εμπνεύσεως!
 
Δεν είναι ο έρωτας...παιδί της λογικής 

Αυτή η ζωγραφιά (που την εμπνεύστηκα από μια παρόμοια του αδελφού μου του Βασίλη) είναι κανονικά έγχρωμη (Ήλιος κίτρινος με ροζ μαγουλάκια, χρωματιστό λουλουδάκι και λιμνούλα γαλάζια) απλώς στο σκανάρισμα, μου βγήκε ασπρόμαυρο.
_____________________________
 
Τον συγκεκριμένο χάρτη της Αυστραλίας (όπως σας είχα πει εδώ σε αυτή την ανάρτηση, αν τη θυμάστε) τον ζωγράφισα  το 2000, όπως βλέπετε και την αναγραφόμενη ημ/νία.) 
_____________________________

Αυτά τα πανέμορφα-χαμογελαστά-χαρούμενα Μηλαράκια (το αγαπημένο μου φρούτο) τα εμπνεύστηκα και πάλι από τον αδελφό μου τον Βασίλη (που τότε και στους δυο βγήκε ξαφνικά από μέσα μας ο “Ζωγράφος”) που πρώτος είχε σχεδιάσει (όπως βλέπετε στα δεξιά) την παρακάτω ζωγραφιά. 

__________________________________
Και πάμε τώρα στα πολύ αγαπημένα μου! 4 κορίτσια μα τι κορίτσια! Η καθεμιά με το δικό της προσωπικό στυλ. Αγαπημένη από τις 4; Όλες με λίγο παραπάνω την “Sporty Girl)! Στα αριστερά βλέπετε τα πρωτότυπα (τα οποίο είναι εξώφυλλα από αρωματισμένα χαρτιά με φακέλους Αλληλογραφίας, αν είχατε κι εσείς κάποτε θα τα θυμάστε) και στα δεξιά αυτά που σχεδίασα με πολύ σβήσιμο και κόπο αλλά με πολύ διάθεση και όρεξη να τις φτιάξω οπωσδήποτε αυτές τις ζωγραφιές.

Αυτές ήταν όλες κι όλες (αν και άφησα κάποιες ή μία-δυο εκτός, γιατί θα σας τα δείξω σε επόμενη ανάρτηση, που μαζί θα σας διηγηθώ και μια πολύ μικρή ιστοριούλα) οι δημιουργίες μου που έκανα πριν μερικά χρόνια. Και για να είμαι ειλικρινής, τις αγαπώ όλες και τις φυλάω σε ένα μπλε ντοσιέ με διαφάνειες στη Βιβλιοθήκη μου, σαν ένα από τα αγαπημένα μου προσωπικά αντικείμενα.

Καλά να περνάτε και να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε, ακόμα και με τα πιο απλά πραγματάκια, έτσι μόνο θα την “βγάλουμε καθαρή”!!!



________________________________________________
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και  χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
©Copyright 2010-2015 * ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)*
*All rights reserved


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ/FOLLOWERS

Google+ Followers

Follow my blog on fb!


ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕ ΤΟ E-MAIL ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ!

Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com