Σκέψεις... και ό,τι άλλο κατεβαίνει αυθόρμητα απ' το ανήσυχο μυαλό μου!!!

English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι #26 (Ιανουάριος 2016)

Την στήλη αυτή, την εμπνεύστηκε η Ελευθερία από το beauty blog Diary Of A Beauty Addict.

  
Με λίγα λόγια… αναλυτικά ο τίτλος:

ακούω: μουσική δηλαδή ένα τραγούδι που μου άρεσε πολύ τον μήνα που μας πέρασε και το άκουσα ουκ ολίγες φορές.

βλέπω: μια φωτογραφία  με κάτι που είδα και  μου άρεσε με οποιοδήποτε θέμα, τοπίο, αντικείμενο κτλ. ή ακόμα που φωτογράφισα Εγώ η ίδια.

συλλογίζομαι: αποσπάσματα βιβλίων ή κάποιο γνωμικό που μου άρεσε ή μερικές γραμμές από κάποιο βιβλίο που το βρήκα ενδιαφέρων, καθώς και δικές μου “Προσωπικές Φιλοσοφίες”.



ακούω:

Αντώνης Ρέμος & Γιάννης Βαρδής - Δωσ' μου μια αγκαλιά
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος / Μουσική: Αντώνης Βαρδής 

  Τι να πω γι' αυτό το ντουέτο; Βγάζει συγκίνηση, θλίψη, παράπονο... Η ερμηνεία του Αντώνη Ρέμου και πόσο μάλλον του Γιάννη Βαρδή σε ένα τραγούδι σε μουσική του πατέρα του και παντοτινά λατρεμένου Αντώνη Βαρδή (που πάντα θα μας λείπει από την ελληνική μουσική) εμένα προσωπικά μου δημιουργεί μια επιπλέον βαθιά συγκίνηση. Και αναρωτιέμαι: "Τι μουσική κληρονομιά μας άφησε ο τεράστιος Αντώνης Βαρδής, όπως αυτό το τραγούδι;!"

Ίσως να φταίνε οι νύχτες που νιώθω
κι απόψε πολύ μοναξιά
κανένα φεγγάρι δεν βγήκε αυτή την βραδιά
όλη η ζωή μου για πάντα δεμένη
σφιχτά στη δική σου τροχιά
κι εσύ μια αγάπη που σε περιμένω κρυφά

Ίσως να φταίνε οι λέξεις που καίνε
και αφήνουν βαθιές χαρακιές
στιγμές που δαγκώνεις τα χείλη και μέσα σου κλαις
θες να φωνάξεις να βρίσεις να σπάσεις
να πεις ένα φτάνει ως εδώ
η έστω ένα λόγο να βρεις για να πεις σ' αγαπώ

Δως μου μια αγκαλιά
μοναξιά να μην νιώθω άλλο πια
Δως μου μια αγκαλιά
στο άγγιγμα σου να σπάσει η κάρδια
Δως μου μια αγκαλιά
άνοιξε μου μια πόρτα στη ζωή
κράτησε με γιατί η αγάπη αυτή
να μας σώσει μπορεί


Ίσως να φταίνε οι μέρες που φεύγουν
κι αφήνουν στο σώμα πληγές
αγάπες χαμένες που μένουν για πάντα στο χθες
όμως απόψε μου λείπεις και ψάχνω
μια ανάσα δική σου να βρω
Σ' αυτόν τον αδιάφορο κόσμο να ζω δεν μπορώ

Κράτησε με γιατί η αγάπη αυτή
να μας σώσει μπορεί


βλέπω:
  Η πιο αγαπημένη εικόνα/εικόνες που κρατάω για τον μήνα Ιανουάριο είναι σίγουρα η απόδραση μου στην Χαλκίδα που σας την έδειξα με φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ. Όλος ο μήνας ήταν γεμάτος από όμορφες/διαφορετικές/μοναχικές/παρείστικες εικόνες αλλά η Νο.1 που έχει σημαδέψει το μυαλό μου και τον πρώτο μήνα του 2016 είναι η Χαλκίδα, οπότε καταλαβαίνετε...



συλλογίζομαι:
Με αφορμή τα παραπάνω λόγια της Marilyn Monroe, λέω κι Εγώ τις δικές μου σκέψεις. "Just myself! Δεν κρύβομαι... τα παραδέχομαι... αν λοιπόν δεν με "αντέχεις" και δεν "μπορείς" στα δύσκολα/στραβά/σιωπή/χειρότερα μου... τελικά δεν μπορείς να (με) καταλάβεις ούτε τα καλά μου! Τότε, ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙΣ! Μακριά κι αγαπημένοι! Και Εγώ πιο ελαφριά από περιττούς ανθρώπους και πιο ήρεμη μέσα μου! Να είσαι αυτή/ός που θέλεις και αισθάνεσαι και όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι να είσαι, με το έτσι θέλω! Και όποιος σε επι-κρίνει γι' αυτό, δώστου κι άλλους λόγους, έτσι για την αλητεία!" και έτσι απλά η Φιλικές απώλειες που βιώσα μέσα στον μήνα, ήταν εν τέλει μόνο για καλό. Οι σχέσεις φαίνονται αν είναι αληθινές ή μόνο μια συμφέρουσα βιτρίνα όταν δεν συμφωνείς να χάσεις την προσωπικότητά σου για να πας ακριβώς με τα νερά των άλλων... λέω Εγώ τώρα!


Καλό_Σαββατοκύριακο να έχουμε!!!




Διαβάστε επίσης:
__________________
  Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις της στήλης ➙ ακούω, βλέπω, συλλογίζομαι




 
*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

 

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Let’s talk about Relationships #11 - Δεν "πενθώ" πια για τους έρωτες...



   Σε αυτή μου την ανάρτηση, περίπου τέσσερις μήνες πριν, σας μιλούσα για τους έρωτες τους καμένους. Ήταν, "«απολογητική» και ντοκουμέντο για μελλοντικές «σφαλιάρες» σε περίπτωση που χρειαστεί να ρίξω... σε μένα" είχα γράψει. Όχι, όχι δεν γύρισα σε αυτήν για να μου ρίξω σφαλιάρες! (εξάλλου, υπάρχει και κάποιος με έναν μαστίγιο στην γωνία να με περιμένει... χαχα!) Δεν έχει χρειαστεί... όχι ακόμα! Και ελπίζω να αργήσει πολύ η μέρα που μπορεί να χρειαστεί. Ίσως και να μην χρειαστεί... Εκείνον τον καιρό λοιπόν, ένιωσα να ράγισε ξανά η καρδιά μου σε σημείο να ταρακουνηθεί κι Εκείνη αλλά κι Εγώ η ίδια σε τέτοιο βαθμό, που σαν Άνθρωπος και σαν γυναίκα πήγα ένα βήμα παρακάτω και σε τρόπο σκέψης αλλά και πως θα πρέπει να βλέπω τα πράγματα, γενικώς και ειδικώς. Σίγουρα όχι τόσο "σοβαρά" όσο τα έπαιρνα πολλές φορές. Και όντως τα είδα διαφορετικά τα πράγματα! Σήμερα, 4 μήνες μετά, δεν πέφτω στα τάρταρα για ό,τι δεν μου αξίζει, όχι μόνο ερωτικά αλλά σε οτιδήποτε δεν αγγίζει τη ψυχή μου με αλήθεια και ειλικρίνεια. 
 
  Οι άνθρωποι αγαπάμε και πονάμε. Τελεία! Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ για κανέναν! Αγαπάμε και ερωτευόμαστε όπως αγαπάει και ερωτεύεται ο καθένας, πέφτουμε στα πατώματα, ξεστομίζουμε με ευκολία μεγάλες κουβέντες που τις εννοούμε και δεν τις εννοούμε, φοβόμαστε, ενθουσιαζόμαστε, κάνουμε τρέλες καλές αλλά και τρέλες κακές. Έχουμε πει με τόση άνεση "για πάντα" και "ποτέ" ενώ παραμυθιαζόμαστε γιατί αυτά δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, όχι που να ακολουθείτε και να πορεύεται στους "δυο", στο "μαζί". Αυτές οι δύο ωραιότατες μεν, αλλά όχι τόσο εφικτές στην πράξη λεξούλες, ισχύουν μόνο στον "έναν/μία", στο "Εγώ".
 
 
  "Θα σε αγαπώ για πάντα! Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω!" ένα μικρό παράδειγμα. Σε αυτά τα λόγια είναι ξεκάθαρο το "Εγώ", δηλαδή τι κάνω/τι νιώθω Εγώ για τον άλλον και όχι τι κάνει και τι νιώθει ο άλλος για σένα. Οπότε, να σε νοιάζει που αγαπάς και νιώθεις εσύ για κάποιον άλλον και τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά, ειδικά όταν δεν είναι δίπλα σου, κοντά σου, απέναντι σου. Να σε νοιάζει μόνο όταν είναι κοντά σου, μόνο όταν είσαστε μαζί, τι κάνει, τι νιώθει, πως συμπεριφέρεται σε σένα και στους δυο μαζί! Και δεν πρέπει να ξεχνάμε το εξής: Να μην έχουμε καμιά προσδοκία από κανέναν, παρά μονάχα από τον ίδιο μας τον εαυτό. Όταν το συνειδητοποιήσεις αυτό, τότε θα έχεις λυτρωθεί από ανασφάλειες, αρνητικές σκέψεις, σπατάλη χρόνου και άλλα πολλά, αρνητικά για σένα τον ίδιο. 
 
  Έχω φτάσει στα 30+ και έχω ζήσει στο πετσί μου τους μικρούς θανάτους της αγάπης και του έρωτα. Τους έχω ζήσει σε τέτοιον βαθμό που τολμώ να πω πως έχω κι έναν λόγο και άποψη  παραπάνω. Δυστυχώς, δεν έχω σταθεί τυχερή από πλευράς "βρήκα το λιμάνι μου" αλλά έχω σταθεί τυχερή στο ότι έχω αγαπήσει, έχω ερωτευτεί και είμαι ευλογημένη που αν και "καμένη" ουκ ολίγες φορές, Εγώ μέσα από τις στάχτες μου έβρισκα όλο και περισσότερο τον εαυτό μου. 
 
  Βλέπεις, "Έχω μια καρδιά/πάρ’ την αν την θες/μα να την προσέχεις/να την λατρεύεις/είναι όλο πληγές" (που τραγουδά και η Lady Άντζελα) μια καρδιά που πρώτα από όλα Εγώ κι Εκείνη δεν μας φερθήκαμε καλά, οπότε είναι επόμενο να μην μας φερθούν και οι άλλοι κι έτσι φτάσαμε στο σημείο να ραγίσουμε και να σπάσουμε αλλά να "κολλήσουμε" τα κομμάτια και να κάνουμε μια νέα αρχή. Κάποια στιγμή η καρδιά μου, κουράστηκε, βαρέθηκε, απηύδησε, έβαλε φρένο, έχτισε έναν μεγάλο τοίχο, φόρεσε λουκέτο και προστατεύετε περισσότερο όχι για να μην πληγωθεί ξανά ούτε για να μην ραγίσει και δεν μπορέσει να ξανά μαζέψει τα κομμάτια της. Όχι δεν είναι αυτοί οι λόγοι! Απλώς, συνειδητοποίησε ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος, η ίδια είναι πολύτιμη και σπάνια γιατί δεν μοιάζει με καμιά και θέλει πια να πέσει μόνο στα σωστά, αληθινά ζεστά χέρια/κορμί/ψυχή. Και έχοντας κάνει εδώ και καιρό μια βαθιά, ντόμπρα/σκληρή/έξω από τα δόντια κουβέντα, προσέχει Εκείνη εμένα, κι Εγώ Εκείνη. Η τελευταία φορά που αγαπήσαμε, ίσως και να ερωτευτήκαμε, (δεν το έχουμε παραδεχτεί ακόμα ούτε σε μας, ούτε σε "Εκείνον", ούτε σε κανέναν) ήταν πραγματικά θάνατος και αναγέννηση μαζί. Δεν κυνηγήσαμε ποτέ κανέναν αλλά ήταν επιλογή μας οι σωστές και λάθος επιλογές μας. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μετανιώνουμε για το οτιδήποτε! Πλέον αγαπήσαμε τους εαυτούς μας πρώτα απ' όλα. Έτσι αγαπήσαμε και τον χρόνο που τελειώνει, τη ζωή που περνά και χάνεται, τους ανθρώπους που μας αγάπησαν ή και μας αγαπάνε ακόμα.
 

 Ποτέ και τίποτα δεν είναι εύκολο. Ούτε μια καινούργια αρχή, πόσο μάλλον να μη φοβηθείς να την κάνεις. Για να βρεις την "χρυσή τομή" θα χρειαστεί να σκληρύνεις όχι όμως από την αρνητική της πλευρά, απλώς θα τσεκάρεις όσο μπορείς αν αξίζει να προχωρήσεις με κάποιον γιατί βλέπεις πως αξίζει και όχι να προχωρήσεις μπας και βρεις κάτι καλό για να αξίζει. Είναι μεγάλη η διαφορά μεταξύ αυτών των δυο. Απλώς, δεν περιμένεις, δεν απαρνείσε, δεν παλεύεις και δεν προσπαθείς άδικα. Ό,τι και όποιος είναι να έρθει στο δρόμο σου θα έρθει, ειδάλλως θα προσπεράσει και η ζωή συνεχίζεται. Δεν πενθείς κανένα συναίσθημα, καμιά γνωριμία, κανένα πρόσωπο, καμία αγάπη, κανέναν έρωτα, καμία καρδιά, καμία ψυχή, καμιά διαδρομή. Μόνο (τα) χαίρεσαι, εκτιμάς, αγαπάς, σέβεσαι, νιώθεις περηφάνια, ευλογία, ανακούφιση για όλα αυτά. 
 
  Δεν το ξέρω με σιγουριά αλλά από τα σημάδια και την διαίσθηση μου, νομίζω πως ίσως να μην βρω ποτέ το "λιμάνι" μου, ούτε κάποιον που θα είναι ικανός να με αγαπήσει, να με ερωτευτεί ή και να πορευτεί μαζί μου. Ξέρω εν μέρη ποιο είναι το γραμμένο μου, γιατί είμαι μέσα στον χορό και βλέπω, ακούω και νιώθω τα πράγματα απόλυτα, από ότι οι "απ' έξω". Έπρεπε να με χάσω, να μην μπορώ να με νιώσω, να μην είμαι αυτή που είμαι για να καταλάβω πως δεν είμαι Εγώ το λάθος που ο άλλος δεν μπορεί να αγαπήσει, να νιώσει, να ανταποκριθεί, να νιώσει ζωντανός άνθρωπος. Δεν είναι δική μου δουλειά να κάνω μια ψυχή να νιώσει, που μπορεί και ποτέ να μην ένιωσε. (Ναι, υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι! Τους έχω γνωρίσει καλά!) Η δική μου δουλειά είναι να νιώθω, να αγαπώ, να κρατάω ζωντανή την καρδιά και ακόμα περισσότερο την ψυχή μου. 
 
 
  Με απλά λόγια, έχω αγαπήσει πολλές φορές και γενικά αγαπώ. Έχω ερωτευτεί μία, ίσως δυο φορές, μπορεί και να νιώθω, μπορεί και να νιώσω, μπορεί και να μην ξανά νιώσω ποτέ ξανά. Έχω δείξει την αγάπη μου, τον έρωτα μου, την καψούρα μου, την κ@#λα μου,  το πάθος μου, τα πάντα όλα μου και έχω πάρει πολλά, τα πάντα αλλά και τίποτα. Έχω πει "Σ' αγαπώ", "Είσαι ο άνθρωπος μου" και πάντα τα εννοούσα όλες τις φορές, σε όλες μου τις σχέσεις. Πλέον δεν τα λέω συχνά, τα λέω επιλεκτικά εκεί που δεν θα τρομοκρατήσει. Είναι κρίμα τέτοιες ωραίες κουβέντες, να πηγαίνουν χαμένες και να περνάνε στο ντούκου σαν να είναι "μια σαν όλες τις άλλες".   

  Έχω λοιπόν μετρήσει τη δύναμη μου, τους έρωτες μου, τα πάθη μου, τα λάθη μου, τα σωστά μου, τις επιτυχίες μου, τις αποτυχίες μου, έγινα ένα/έχασα εμένα/έζησα/πέθανα/έφυγα/έμεινα/τέλειωσα/άρχισα/πρόλαβα/άργησα και πλέον είμαι απαλλαγμένη σε μεγάλο ποσοστό από θυμό, ενοχές, απωθημένα, ανεκπλήρωτα, "αν...", "γιατί...", "δεν...", "μη...", κόμπλεξ, προσωπικές ανασφάλειες, ηλίθιες περιττές σκέψεις, δάκρυα και κλάματα καυτά... και αισθήματα που δεν χρειάζεται να βρουν απαραιτήτως ανταπόκριση. Ξέρω πολύ καλά πως ποτέ δεν θα βρουν ανταπόκριση και δε στο/στα πρόσωπα που είναι 'στόχος' αλλά και πάλι δεν είναι εντελώς δική μου ευθύνη. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που δεν επιτρέπονται να "διεισδύσουν" τα συν-αισθήματα, υπάρχει ο λάθος χρόνος, το λάθος πρόσωπο... υπάρχει απλά, δεν είναι γραφτό. Μπορεί να μου χρωστά έναν ολοκληρωμένο έρωτα που να είναι της αλήθεια παιδί η ζωή αλλά δεν είναι στο χέρι μου να  μου τον δώσει. Ακόμα και η φυγή του άλλου, μες τη σιωπή, μπορώ πια να την κατανοήσω και να την δεχτώ. Σιγά-σιγά έμαθα να μην με πονάει, να μην με πληγώνει και να μην με σκοτώνει τόσο, όσο πριν. Είναι όλα σεβαστά και απολύτως κατανοητά! Δεν με πονάει, δεν με ραγίζει, δεν με πληγώνει πια, όχι πολύ, ίσως λίγο γιατί δεν είμαι ένας "κενός άνθρωπος". Δεν πονάω για την αγάπη, για τον έρωτα, για ό,τι δεν είναι δικό μου ή μάλλον μαζί μου, δίπλα μου, κοντά μου, στη ζωή μου. Κι αν πονέσω δεν θα το αφήσω να φανεί ούτε να με λυγίσει ούτε να με λιώσει σαν κεράκι ούτε να με καταστρέψει και να με επιστρέψει πάλι εκεί πίσω που δεν αγαπούσα εμένα, που δεν μου έδινα ό,τι μου άξιζε. Πλέον δεν θέλω να σπάω σαν εύθραυστη κούκλα, αλλά "να κόβω και να ράβω", όταν και σε όποιον πρέπει. Πλέον με νοιάζει να παίρνω αυτά ακριβώς που μου αξίζουν. Αληθινά, ειλικρινά με πραγματική αγάπη, πάθος, εκτίμηση και ό,τι άλλο θετικό, καλοδεχούμενο.
 
  Και όλα αυτά που γράφω, μοιράζομαι χωρίς ενοχές αλλά με πολύ πάθος, θα μπορούσαν να περικλείονται σε ένα τραγούδι, στο παρακάτω τραγούδι που με εκφράζει και με αντιπροσωπεύει απόλυτα και κυριολεκτικά.

Μιχάλης Χατζηγιάννης
"Κανείς" (2014)

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική: Μιχάλης Χατζηγιάννης & Soumka 
 
Κανείς δε ζει μαζί μου
Μετράω τη δύναμη μου
Και ποια πες μου ποια σχέση
Μπορεί να με χωρέσει
Μετράω τους έρωτες μου
Και ποιος άξιζε πες μου
Με ποιον έγινα ένα
Για ποιον έχασα εμένα
Κανείς κι ήρθανε τόσοι
Κανείς δε μ’ έχει νιώσει
Εσύ ήσουν μονάχα
Αυτό που ακόμα θα `χα

Για ποιον έζησα
Για ποιον πέθανα
Για ποιον έφυγα
Για ποιον έμεινα
Για ποιον τέλειωσα
Για ποιον άρχισα
Για ποιον πρόλαβα
Για ποιον άργησα

 
 
@υτές ήταν οι μπόλικες προσωπικές μου σκέψεις και μόνο!
 
 Σημ.: Επειδή εγώ γράφω ότι μου κατεβαίνει απ’ το μυαλό, ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει και επιβάλλετε ο άλλος που με διαβάζει να συμφωνεί με όσα γράφω. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει την άποψή του, όπως το έχω κι εγώ! (αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων!)



Διαβάστε επίσης:
__________________
Όλες οι αναρτήσεις της στήλης "Let’s talk about Relationships" & "Ανθρώπινες σχέσεις"





*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
 

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 18 - 24 (Ιανουάριος 2016) #3


Δευτέρα 18/01/2016:
Ερώτηση Μάρθας: Μακάρι να είχα...

   Χωρίς ενοχές -και ας φάω από τους 'γνωστούς-αγνώστους επικριτές, κριτική- θα πω μακάρι να είχα περισσότερα -δικά μου- λεφτά! Δεν μου λείπουν τα υλικά αγαθά, ούτε το γέλιο το αληθινό, που βγαίνει από την ψυχή, έχω 2-3 ανθρώπους που με έχουν δεχθεί έτσι ακριβώς όπως είμαι και είναι και κοντά αλλά και από μακριά, με τον τρόπο τους, δίπλα μου, με εκτιμούν, με αγαπούν αλλά κρατάω το "με εκτιμούν", έχω να φάω φαγητό, έχω να πιω νερό, έχω ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου, περνάω καλά με τα λίγα, έχω την υγεία μου και δεν τρέχω στα νοσοκομεία, έχω τα ζόρια μου αλλά έχω και τη δύναμη να παλέψω, ακόμα και μόνη μου. Θα ήθελα βέβαια να ζούσα έτσι ακριβώς όπως θα ήθελα πραγματικά να ζήσω για να πω πως είμαι "ευτυχισμένη" αλλά σκεπτόμενη πως άλλοι δεν έχουν μπορεί και τίποτα απ' όλα αυτά... δεν επιτρέπεται να είμαι αχάριστη. Θα ήθελα λοιπόν λίγα περισσότερα -ΔΙΚΑ ΜΟΥ- λεφτά όχι για να με κάνουν ευτυχισμένη αλλά για να κάνουν πιο άνετη την καθημερινότητα μου και δε εκεί όπου χρειάζονται λεφτά, όπως να κάνω μικρές αποδράσεις-ταξίδια, όπως επίσης το να βοηθήσω περισσότερο οικονομικά την μάνα μου που κάνει ως και 3 δουλειές για να μην μας λείψει τίποτα...

Ερώτηση Κατερίνας: Αν μπορούσα να έχω περισσότερα χόμπι και ασχολίες, ποια θα ήταν;
  Αν και δεν είμαι από τους ανθρώπους εκείνους που έχουν το ταλέντο, άνετα να ασχολούνται με πολλά πράγματα, χόμπι και ασχολίες (θέλω πάντα να επικεντρώνομαι κάθε φορά σε ένα πράγμα που αγαπώ και να το κάνω καλά) θα ήθελα -αν μπορούσα- να ασχοληθώ πιο σοβαρά, πιο πολύ, με τη φωτογραφία, την ζωγραφική και την συγγ-γραφή. 
 
Τρίτη 19/01/2016:
Μ: Το αύριο θα είναι καλύτερο γιατί...
Γιατί πιστεύω σε αυτή την -μία-μικρή-μοναδική- ελπίδα που είναι αναμμένη και περιμένει τον καθένα μας από την πλευρά του, πρώτα απ' όλα ατομικά κι ύστερα ομαδικά, αυτό το αύριο να γίνει και να είναι καλύτερο από το χθες και πιο φωτεινό το μέλλον. Όχι δεν είμαι από την φύση μου αισιόδοξη. Απλώς μέσα από τις δυσκολίες της ζωής μου και γενικώς της ζωής, έμαθα πως μόνο αν πιστεύεις προσπαθώντας πρώτα ατομικά κι ύστερα ομαδικά για το λίγο καλύτερο κάθε μέρα -ακόμα και να βρίσκεις τη δύναμη να χαμο-γελάς και να χαίρεσαι τα μικρά πράγματα-τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας- μόνο τότε μπορεί να έρθει ένα καλύτερο αύριο. Διαφορετικά, είμαστε χαμένοι από χέρι, που λένε. 


Κ: Ένα παράξενο περιστατικό που έχω βιώσει…
  Έχω βιώσει πάρα πολλά! Όλα όσα έχω βιώσει μόνο παράξενα μπορείς να τα χαρακτηρίσεις. Εξάλλου, κι εμένα με έχουν προσάψει τόσους χαρακτηρισμούς, με τόσα "κοσμητικά" επίθετα, όπως μέσα σε αυτά "παράξενη" που πραγματικά πολλά από αυτά είναι τόσο λανθασμένα, κι από την ίδια την εντύπωση. Δεν ξέρω πιο απ' όλα τα 'παράξενα περιστατικά' να αναφέρω. Αυτό που μου ήρθε τώρα έντονα ως "παράξενο", είναι το 2011 ή το 2012, αν θυμάμαι καλά, είχα πάει βόλτα μόνη μου στον Πειραιά και όπως καθόμουν στο λιμάνι και σκεφτόμουν και φωτογράφιζα με το κινητό μου, μια γυναίκα γύρω στα 40-45 με πλησίασε και έτσι όπως αρχίσαμε να συζητάμε, στο τέλος κατέληξε να μου λέει την ιστορία της ζωής τους και πως έμεινε (τότε) μόνη της και πως πάλευε με την θλίψη της. Περισσότερα δεν θα σας πω. Το μόνο που θα πω είναι ότι με την άδεια της έγραψα την ιστορία της και είναι μια από τις πρώτες ιστορίες που έγραψα και κάπως έτσι ας πούμε γεννήθηκε η ιδέα για το ένα από τα δυο βιβλία που γράφω.

Τετάρτη 20/01/2016:
Μ: Έκανα κάτι ασυνήθιστο σήμερα και αν ναι τι ήταν αυτό;

  Ασυνήθιστο; Νομίζω δεν έκανα σήμερα κάτι που θα χαρακτηριζόταν "ασυνήθιστο". Εξάλλου, είμαι με πυρετό, πονόλαιμο, πονοκέφαλο, στο κρεβάτι και τα συναφή, που και να ήθελα να κάνω κάτι "ασυνήθιστο" δεν νομίζω πως θα είχα την όρεξη και τις δυνάμεις.

Κ: Ένας άνθρωπος που θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά και για ποιο λόγο…
  Έναν άνθρωπο που θα ήθελα να γνωρίσω από κοντά; Ωραία ερώτηση αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δεν μου έρχεται κάποιος συγκεκριμένο στο μυαλό. Σίγουρα κάποιους συγγεκριμένους bloggers και μη που υπάρχει ΜΟΝΟ μια αληθινή αμοιβαία εκτίμηση για τον χ, ψ λόγο... και όχι επειδή έτσι πρέπει, για την γνωριμία.

Πέμπτη 21/01/2016:
Μ: Τί ζητάω τελικά από την ζωή μου;
  Έλα ντε; Χαχαχα! Πλάκα κάνω! Ξέρω τι ζητάω κι ας μην το πιστεύουν πολλοί και λένε το κοντό τους και το μακρύ τους. Αδιαφορώ ούτως ή άλλος για όλους αυτούς που μιλάνε και κρίνουν για το πως είναι η ζωή μου και Εγώ η ίδια μέσα μου, κρίνοντας με με το "απ' έξω μου" και τις εντυπώσεις που δίνω. Το θέμα 'κουκλίτσα μου' είναι να καταλάβεις το ουσιαστικό του "απ' έξω μου" και ειδικά όταν λες ότι με έχεις καταλάβει και με πας, και όχι αυτό που μπορεί να φαίνεται για χίλιους δυο λόγους είτε κακής διάθεσης είτε γιατί μου το προκαλεί ο άλλος. Τι θέλω λοιπόν από τη ζωή μου; ΕΔΩ και ΕΔΩ με τον δικό μου τρόπο έχω πει τι θέλω ή τι περιμένω από τη ζωή μου. Με απλά λόγια; Θέλω ρε γαμώτο να ζήσω τη ζωή μου όπως την επιθυμώ Εγώ η ίδια, με τα δικά μου 'θέλω', 'επιθυμίες', 'όνειρα', 'ταξίδια'... τη δική μου διαδρομή που στον τελικό απολογισμό θα είμαι περήφανη για την ζωή που έζησα, ακόμα κι αν δεν ήταν μέσα στα "πρέπει ή στα πρωτόκολλα" των άλλων, της κοινωνίας ή και της ίδιας της ζωής. Πιστεύω ακράνδακτα πως δεν ήρθαμε όλοι σε αυτό τον κόσμο για να ζήσουμε/κάνουμε ακριβώς τα ίδια που υποτίθεται ότι "αυτό είναι το νόημα/ο σκοπός της ζωής για τον άνθρωπο." Παράδειγμα; Δεν γεννήθηκαν όλοι για να ακολουθήσουν μια προδιαγεγραμμένη πορεία, ας πούμε "Γεννήθηκα, έκανα γάμο, δικά μου παιδιά, έζησα 5-10 ευτυχισμένες στιγμές, γέρασα και έφυγα από αυτή τη ζωή γεμάτη/ος".

  Μπορεί αυτός να είναι "ο σκοπός της ζωής" για μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων αλλά όχι όλων των ανθρώπων που ήρθαν σε αυτό τον κόσμο. Η ζωή μας έχει δώσει ένα σωρό αποδείξεις και παραδείγματα ότι κάποιοι, π.χ. όσο και να θέλουν να φέρουν σε αυτό τον κόσμο, δικά τους παιδιά, όμως για τον χ, ψ λόγο δεν κατάφεραν να κάνουν δικά τους παιδιά αλλά με κάποιον τρόπο, μεγαλώνουν παιδιά με περίσσια αγάπη και φροντίδα. Επίσης, κάποιοι έμειναν μόνοι τους ή σχεδόν μόνοι τους αλλά πρόσφεραν ή και προσφέρουν τεράστιο έργο στην κοινωνία, στον συν-ανθρώπο τους και στη ίδια τη ζωή. Πιστεύω επίσης πολύ σε αυτό που λέγεται "είναι γραφτό/γραμμένο η τύχη του καθενός..." δεν είναι όλα στα χέρια μας, δεν μπορούμε όλα να τ' αλλάξουμε και πόσο μάλλον να πάμε κόντρα στη φύση μας. Δεν θα πω περισσότερα παραδείγματα, όποιος με κατάλαβε-κατάλαβε και όποιος με παρεξήγησε-με παρεξήγησε, πάλι. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, ας μου πει την άποψη του αλλά γράφοντας μου -μόνο- ισχυρά της ζωής επιχειρήμματα/παραδείγματα.

Κ: Ποιο ελάττωμα μου με δυσκολεύει;
  Σίγουρα ότι είμαι περισσότερο διακριτική -μέχρι αηδίας- από όσο πρέπει ή είναι μέσα στα λογικά και μη παρεξηγήσιμα πλαίσια. Είναι ωραίο πράγμα η διακριτικότητα αλλά όχι σε βαθμό που να φτάνει στην εντύπωση της "αδιαφορίας". Μακάρι να ήμουν με την κυριολεκτική έννοια "αδιάφορη" σε πολλά και σε πολλούς περιττούς ανθρώπους. Όποιος με ξέρει και από την καλή κι από την ανάποδη, καταλαβαίνει και πότε στην πραγματικότητα "αδιαφορώ". Πραγματικά, επειδή είμαι από τους ανθρώπους που "δουλεύω" καθημερινά με τον εαυτό μου για να γίνω όλο και καλύτερος άνθρωπος, ένα από τα πράγματα που προσπαθώ να αποβάλλω είναι η υπερβολική μου διακριτικότητα. Δεν μπορώ να πω πως τα έχω καταφέρει σε απόλυτο βαθμό αλλά απ' ότι ήμουν παλιότερα... σήμερα είμαι σίγουρα σε καλό δρόμο.

Παρασκευή 22/01/2016:
Μ: Ο καιρός σήμερα...
  Σίγουρα δεν μοιάζει με τον χθεσινό. Σήμερα έχει ναι μεν κρύο αλλά έχει και έναν ήλιο με δόντια βέβαια αλλά είναι χαμογελαστός. Με απλά λόγια, είναι ένας υπέροχος καιρός μέσα με τέλη Γενάρη, που τέτοιον καιρό, μόνο η Ελλάδα τον έχει, πως να το κάνουμε;!

Κ: Κλείνοντας αυτή τη στιγμή τα μάτια, ποια είναι η πρώτη εικόνα;
  Έκλεισα τα μάτια μόλις τώρα και η πρώτη εικόνα που 'είδα' ήταν ...η φυγή μου!!!

Σάββατο 23/01/2016: 
Μ: Αύριο θα... 
  Αύριο Κυριακή, οπότε μάλλον σπίτι, άνετη χαλάρωση, συναμορλογώντας παζλ, βλέποντας καμιά ταινία και γενικά χαλαράάάάά!!! (το εύχομαι δηλαδή!)

Κ: Τι θα άλλαζα στην περιοχή που μένω;
  Θα άλλαζα σίγουρα στο να καθαρίζονται οι δρόμοι, τα πεζοδρομία καθημερινά. Δεν το βλέπω αυτό να συμβαίνει. Επίσης, θα ήθελα να γινόντουσαν περισσότερες καλλιτεχνικές/αθλητικές εκδηλώσεις και δωρεάν προγράμματα για ανέργους ή ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με την περιοχή/πόλη και γενικώς με τα κοινά ...............

Κυριακή 24/01/2016:
Μ: Το σπίτι μου είναι σπίτι μου γιατί...
  Γιατί απλά είναι το σπίτι που μένω, που τρώω, που πίνω, που κοιμάμαι, που ζω... και φυσικά εκεί που επιστρέφω πάντα...........

Κ: Φρόντισα την Υγεία μου αυτό τον μήνα;
  Εεεε, νομίζω πως ναι! Περιόρισα τα καθημερινά γλυκά και τρώω μόνο τα Σαββατοκύριακα (να τα κόψω τελείως προς το παρόν, ο οργανισμός μου δεν το 'δέχεται'), δεν τρώω συχνά junk food αλλά κυρίως δεν χαλάω πια (για την ακρίβεια από τον Δεκέμβρη) την ζαχαρένια μου και την ψυχική μου υγεία για καταστάσεις που δεν αξίζει να χαλαστώ ούτε για πλάκα και πόσο μάλλον για ανθρώπους που τελικά πολύ απλά δεν έχουν καταλάβει ούτε στο ελάχιστο ποια είναι η Μαρία (και νομίζω πως αυτό είναι σοβαρός λόγος για να τραβάω κόκκινη γραμμή ή και να αποχωρώ) και με επικρίνουν λανθασμένα ή ακόμα και σωστά. Ειδικά όταν τα "χώνω" πρώτα απ' όλα και απ' όλους Εγώ η ίδια στον εαυτό μου και ζητάω "συγγνώμη" και ότι θα "διορθωθώ". Σε αυτό/αυτά δεν κάνω πίσω κι ας γίνομαι κωλόπαιδο, Εγώ το καλόπαιδο ή πέφτω στα μάτια κάποιων και ειδικά σε αυτούς που -υποτίθεται- με έχουν καταλάβει. Η ψυχική μου υγεία πρώτα και πάνω απ' όλα κι ύστερα τα υπόλοιπα. Οπότε, ναι φρόντισα την Υγεία μου και κάθε μέρα θα την φροντίζω ακόμα περισσότερο.
  Αυτές ήταν οι 7 + 7 ερωτήσεις (της Μάρθας και της Κατερίνας όπως σας είχα πει ΕΔΩ) μαζί με τις απαντήσεις μου, της προηγούμενης εβδομάδας για το project "Keep a 5 Year Journal: 366 days 2016".



Διαβάστε επίσης:
_________________
►Διαβάστε παρακάτω τις προηγούμενες αναρτήσεις αναρτήσεις του "Keep a 5 Year Journal: 366 Days" ...

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 1 - 15 (Νοέμβριος 2015) #1
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 16 - 22 (Νοέμβριος 2015) #2
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 23 - 30 (Νοέμβριος 2015) #3

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 1 - 6 (Δεκέμβριος 2015) #1
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 7 - 13 (Δεκέμβριος 2015) #2
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 14 - 20 (Δεκέμβριος 2015) #3
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 21 - 27 (Δεκέμβριος 2015) #4
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 28 - 31 (Δεκέμβριος 2015) #5

⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 1 - 10 (Ιανουάριος 2016) #1
⌛ Keep a 5 Year Journal: Days 11 - 17 (Ιανουάριος 2016) #2






*Η ανάρτηση αυτή είναι πνευματική ιδιοκτησία του blog ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫
Απαγορεύεται η ανα-δημοσίευση, η αποθήκευση και γενικά η αναπαραγωγή και μεταβίβαση των φωτογραφιών καθώς και των κειμένων από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την αναγραφή της πηγής και χωρίς πρώτα την έγκρισή της αρθρογράφου.
Όλα είναι επίσημα κατοχυρωμένα!
Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.
ΟΧΙ στην λογοκλοπή!




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

Google+ Followers

Follow my blog on fb!




Follow by Email - ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε στην λίστα αλληλογραφίας μου

* indicates required

ΦΙΛΙΚΑ BUNNER

Advertise Here

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Copyright © ♫ΣΥΛΛΕΓΩ ΣΤΙΓΜΕΣ♫ | Powered by Blogger

Design by Anders Noren | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com